Διάσημος έμπορος όπλων βρίσκεται αιχμάλωτος σε διάσημη επικίνδυνη γειτονιά του πλανήτη, όπου φονταμενταλιστές ιμπεριαλιστές που τον βάζουν να φτιάξει υπερπύραυλο από κονσερβοκούτια, τον ωθούν να κατασκευάσει υπερστολή και να γίνει υπερήρωας.Φλερτάροντας με το ιδεολογικά αμφίσημο, ο Favreau ζωντανεύει το δεύτερης γραμμής κόμικ της Marvel σε ένα κυνικό σύμπαν που δικαιολογεί ως κάτι ηθικά φυσικό το εμπόριο όπλων, αλλά κατακριτέους και ένοχους παρανοϊκούς φονιάδες τους φονταμενταλιστές αντάρτες που το εκμεταλλεύονται κλέβοντας επί πληρωμή τους άπληστους εμπόρους του, δημιουργώντας ένα μετρημένα all American περιβάλλον για έναν όχι και τόσο μετρημένα all American ήρωα. Περιβάλλον αναμενόμενο αν έχεις πάρει μυρωδιά την ιστορία που κουβαλάει ο ήρωας έτσι κι αλλιώς (και το γεγονός ότι ταιριάζει σα σιδερένιο γάντι στην ψυχολογία ενός λαού που έχει γίνει το τοτέμ της υφηλίου όχι μόνο λόγω της στρατιωτικής δράσης του στη Μέση Ανατολή), και καθόλου ενοχλητικό, αφού χρησιμοποιείται αποτελεσματικά --αν όχι τόσο διακριτικά-- για να στήσει το απαραίτητο υπόβαθρο της γέννεσης του ήρωα, σε μια ταινία που σχεδιάστηκε ως γέννεση του αντίστοιχου franchise. Και ως τέτοια λειτουργεί και συμπεριφέρεται, φέροντας το δικαιολογημένο άγχος να περάσει γρήγορα τα στάδια της γέννεσης της σιδερένιας στολής για να δείξει τί μπορεί να κάνει η τελευταία εκδοχή της, και χωρίς να έχει, ή να χρειάζεται και πολλά να πει για το μετά, πέρα από ένα έξυπνο τηζεράκι για φινάλε. Χρωστώντας τόσα στην αθωότητα που του κολλάει ο Favreau ισορροπώντας τον ανάμεσα στο παιδικό και το ενήλικο (συνδυασμός που λέγεται και "οικογενειακό"), όσα και στη προσωπικότητα για τα χρονικά που του χαρίζει πίσω απ' τη μάσκα ο Robert Downey Jr. ερμηνεύοντας έναν χαρακτήρα αξιαγάπητα ελαττωματικό κι αφελώς μετανοημένο, ο Iron Man, ανάλαφρα διασκεδαστικό και γάργαρα συναρπαστικό πρωτότυπο επερχόμενου πολυ-ήρωα, σχεδόν αγγίζοντας τις εξάρσεις γαματοσύνης των Transformers (2007) σε στιγμές, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να ανοίξει το χορό των καλοκαιρινών υπερθεαμάτων, που αναμένεται φέτος ιδιαίτερα υπερθεαματικός.

Το 1983, στο Nottingham, δωδεκάχρονος που 'χασε τον πατέρα του στα Falklands γίνεται η μασκότ τοπικής ομάδας επαναστατιάρηδων εφήβων, καλοπερνώντας μέχρι που ο αρχηγός της βγαίνει από τη φυλακή.Τίτλος, ιστορία, πρωταγωνιστής, όλα κραυγάζουν ότι το This is England (2006) είναι η πιο προσωπική ταινία ενός σκηνοθέτη με προσωπικό στιλ, προσωπική θεματολογία και προσωπική εμπειρία, αποκτημένη από δεκάδες φιλμάκια που γύρισε μόνος του, και μόνο. Πολύ Άγγλος για τον υπόλοιπο πλανήτη, πολύ μεσοχωριανός για τους μεγαλοαστούς της πατρίδας του, πολύ αντάρτης για τη βιομηχανία, ο Shane Meadows μάλλον κλείνει, κάνοντας την πιο Shane Meadows ταινία του, ένα τέλειο κύκλο που ξεκίνησε δέκα χρόνια πριν με το πρώτο "κανονικό" Twenty Four Seven (1997), έφτασε στην πιο (σχετικά) εμπορική του στιγμή και υποτιθέμενο τελευταίο ασπασμό στο παρελθόν με το Once Upon a Time in the Midlands (2002), για να ξεκινήσει αμέσως.. επιστροφή στις ρίζες με το Dead Man's Shoes (2004). Οι ρίζες είναι φυσικά στα βρετανικά Midlands και σε δεσποτικές σκιές πάνω σε ευεπηρέαστα μειράκια, και δε κόπηκαν ποτέ. Το κατά βάση αυτοβιογραφικό φιλμ προσθέτει αυτές του χαμοσερνάμενου μέχρι τώρα εθνικισμού και μια μεγάλη αγκαλιά για τους skinheads που είχαν αγκαλιάσει προφανώς με τη σειρά τους τον Meadows στη παιδική του ηλικία οδηγώντας τον μέσω crash course και στον πραγματικό κόσμο. Έτσι το φιλμ, παρά την αναμενόμενη πια ευλαβική προσήλωση σε συναισθηματική αυθεντικότητα, δεν είναι νοσταλγικό αλλά κοινωνικού.. τρόμου, όπως ξεκαθαρίζει το εισαγωγικό ριγκανοθατσερικό μοντάζ του.

Όλες οι κοινωνικοπολιτικές εντάσεις που κάναν τους πιο επιρρεπείς και τους πιο απεγνωσμένους ώριμους για εκμετάλλευση διαγράφονται ολοκάθαρα, μαζί με τις άπειρες αντικρουόμενες τάσεις μιας κατά βάση πολυφυλετικής υποκουλτούρας με μόνα κοινά στοιχεία τις Docs και το ska, και το περίεργο κράμα συντροφικότητας και βαρβαρότητας στον συνεκτικό ιστό της. Οι ερμηνείες βγάζουν την ίδια πατροναρισμένη οικειότητα που ο Meadows προφανώς κουβαλάει ακόμα, το ανακάτεμα θλιμμένων ορχηστρικών και κομματιών της εποχής λειτουργεί άψογα, η βία (εντελώς προσωπική κι αυτή, χωρίς τη διευκόλυνση υπερυποπολυβόλων και drivebys, όπως παρατηρεί ο Roger Ebert) είναι υπόγεια όσο και οι πάμπολλοι σχολιασμοί του δημιουργού, η ταινία ήταν καλύτερη ανεξάρτητη της χρονιάς για τα BIFAs και βρετανική για τα BAFTAs.

Οι σοσιαλδημοκράτες αναλαμβάνουν τα ηνία της Δανίας και εφαρμόζουν στρατιωτικό νόμο για να εξολοθρεύσουν όσους συντηρούνται απ' το κράτος χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην κοινωνία.Ακούγεται ονειρικό και φαίνεται να είναι, ή τουλάχιστον σε πείθει η εξαιρετικά εύγλωττη και λακωνική εισαγωγή, και το σασπένς που δημιουργεί η εφαρμογή του, όμως σύντομα το νομοσχέδιο χάνεται σε μελό διακλαδώσεις που δεν φαίνεται να έχουν άλλο σκοπό απ' το να πάρουν αμερικανίστικα κλισέ και να τα γυρίσουν ανάποδα, αλλά τελικά δεν καταφέρνουν και πολλά πέρα απ' το να δηλώσουν τις προθέσεις τους. Η γενικά έξυπνη και εύστοχη μαύρη κωμωδία του Klarlund, χάνει το βάδισμά της αρκετά σύντομα απ' την καλή της έναρξη, και οι στροφές της πλοκής βαλτώνουν όσο οι χαρακτήρες του ψάχνουν την ουσία της ύπαρξης ουσιαστικά καταργώντας την, κι όταν πλησιάζει η γραμμή του τέλος, αν το παράλογο φινάλε δεν σε ικανοποιήσει με το γεγονός ότι σε δούλευε απ' την αρχή και τώρα σου βγάζει γλώσσα, μπορείς να το πάρεις και για άτολμα ανοιχτό, χωρίς να έχεις και πολύ άδικο.

Απογοητευμένη απ' τη ζωή της νοικοκυρά, βλέπει το σπίτι της να διαλύεται, ακριβώς όπως στις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες που βλέπει η μάνα της.Μαζική λανθάνουσα νυμφομανία και υφέρπουσα τσουλοσύνη σιγοβράζουν στην εργατική τάξη της Βραζιλίας του σκηνοθέτη, που παρά το υπόβαθρό του στα ντοκιμαντέρ, παρουσιάζει την πρώτη του μυθοπλασία παύλα μελέτη στο τηλεοπτικό μελόδραμα με ασυγκράτητη φαφλατάδικη δηθενιά στο ρεαλισμό της σκηνοθεσίας, ψάχνοντας στα ασφυκτικά κοντινά κολλημένα σε καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες πλάνα, την αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης υπό κατάρρευση, και βρίσκοντας μονάχα... καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες. Λειτουργώντας μόνο σαν ιστορία συμμόρφωσης σε άτακτες κορασίδες που δεν κάθονται φρόνιμες, το δράμα του Teixeira ξεκινά ενοχλητικά και συνεχίζει στο αφόρητο, πνίγοντας στη αυτοπρόκλητη μιζέρια τους ήρωές του, βάζοντας τους να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο και να το λούζονται, μέχρι να γίνει μια απ' αυτές τις ταινίες που δεν σε νοιάζει αν εμφανιστεί ένας πιστολάς από το δίπλα γύρισμα να τους γαζώσει όλους, αρκεί να τελειώσει. Και τελικά, κάπως έτσι γίνεται.

Η Village Films σας προσκαλεί στην Avant Première της σπιντάτης ταινίας Speed Racer. Την Τρίτη 6 Μαΐου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Με τον Iron Man (2008) να ανοίγει επίσημα την Πρωτομαγιά (i.e. Πέμπτη) ακόμα και στην Αμερική, μέσα σε καλές κριτικές και προβλέψεις για franchise-building εισπράξεις ($80-100 μύρια), ανοίγοντας και τον πιθανά μεγαλύτερο Μάη στην ιστορία του Hollywood, η Disney παρουσίασε τη προηγούμενη βδομάδα το τρίτο και (μάλλον) τελευταίο τιζεροτρέιλερ για τη δεύτερη ταινία της βασισμένη στα βιβλία της Νάρνια του C. S. Lewis.

Σχεδόν σίγουρα η δεύτερη μεγαλύτερη του μήνα και του καλοκαιριού, μετά τον τέταρτο Indiana Jones, η παραγωγή κράτησε μέχρι τώρα χαμηλό προφίλ, ψάχνοντας περισσότερο το οικογενειακό κοινό, και συναντώντας την αδιαφορία των geeks σε όσες τους μαζώξεις παρευρέθηκε. Βέβαια, σε σύγκριση με την κυριολεκτικά ανύπαρκτη για μήνες ολόκληρους προώθηση των τρίτων Πειρατών της Καραϊβικής, η ποντικοεταιρία βάραγε νταούλια φέτος για τον Πρίγκηπα Κασπιανό, και έτσι κι αλλιώς περνάει σε μαζικότερους στόχους πια, όπως παρατηρείς στο βίντεο, με σκοτεινιάρικο τόνο και έμφαση στα (από το μυθιστόρημα ακόμα, περισσότερα) ανθρωπόμορφα πλάσματα της φαντασίας του συγγραφέα που ανακάλυψε τον Χριστιανισμό στα τριάντα του. Ακόμα και να βλέπεις τίποτα να σε ενθουσιάζει το αφήνω ασχολίαστο, σίγουρα πάντως η πιο συμμαζεμένη και οικονομικά παραγωγή, δύσκολα θα ξεπεράσει την αφελή αθλιότητα του Λιονταριού, της Μάγισσας και της Ντουλάπας. Από κει και πέρα το μέλλον της σειράς είναι αβέβαιο, και το μόνο με το οποίο ασχολούνται (σε βαθμό σκοτωμού ως συνήθως) τα διαδίχτυα, εδώ και κάνα μήνα που άρχισε να κυκλοφορεί η φήμη ότι θα καταλήξει σε τριλογία, και όχι εφταλογία, όπως φαίνονταν πριν τα Χριστούγεννα. Απόφαση που, από μακριά, μοιάζει λογική, μιας και η Walden (στη συμπαραγωγή) όχι μόνο έχει πια πατρειοθρησκειοοικογενειακό εταίρο τον Murdoch (και τη Fox) αλλά στοχεύει και στο κοινό της Disney. Ενώ τα χρόνια έξω από τη Ντουλάπα μπορεί να περνάνε αργά, όμως στον πραγματικό κόσμο περνάνε τόσο γρήγορα όσο στη Νάρνια, με αποτέλεσμα οι "πιτσιρικάδες" του 2005 να έχουν εικοσαρίσει -- ο 27χρονος Ben Barnes που σηκώνει όλη τη καμπάνια αυτή τη φορά, θα κάψει καμιά παραπάνω εφηβική καρδιά, θα "καεί" στο τέλος του φιλμ, και τα παιδάκια που πλακώνονται με τα άλλα που υποστηρίζουν τον Harry Potter, θα περιμένουν πάλι την οικογένεια Pevensie (και όχι κάνα μαντραχαλά με ψεύτικα σπυράκια) στην επόμενη περιπέτεια.

Δέκα (10) χρόνια μετά τις πρώτες του υποψηφιότητες με τη πρώτη του ταινία, το Kurz und Schmerzlos / Short Sharp Shock / Ακαριαίο Χτύπημα (1998), και τέσσερα (4) αφότου τα σάρωσε με το Gegen die Wand / Head On (2004), τα Γερμανικά Κινηματογραφικά Βραβεία φόρτωσαν και πάλι με χρυσές Λόλες τον σημαντικότερο σύγχρονο δημιουργό τους. Η Άκρη του Ουρανού / Auf der Anderen Seite / The Edge of Heaven (2007) έφυγε κουβαλώντας βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και μοντάζ, και κάτι εκατομμύρια ευρώ, την Παρασκευή από το Palais am Funkturm του Βερολίνου.

Ο Fatih Akin δε παρέλαβε αυτή τη φορά κανένα βραβείο εκ μέρους του τούρκικου κινηματογράφου, όπως είχε κάνει στις Κάνες, και υποθέτω ότι το πήρε απόφαση πια, μετά και τα Ευρωπαϊκά Βραβεία που τις ακολούθησαν, ότι το λιγότερο δυνατό του χαρτί, εμφανέστερα στη λιγότερη ξέφρενη δημιουργία του, το σενάριο που πάντα συζητάει με όποιον τυχαίνει να βρίσκεται στο πλατό, ήταν το ισχυρότερο μιας Γηραιάς Ηπείρου απεγνωσμένης για καλές ιστορίες. Απόφαση πήρε ο γεννημένος στο Αμβούργο σκηνοθέτης και τις συγκρίσεις με τον Rainer Werner Fassbinder μιας χώρας απεγνωσμένης για τη συνέχεια του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, κρίνοντας από την επιλογή της Hanna Schygulla σε δευτεραγωνιστικό ρόλο που οδήγησε και στη μόνη υποψηφιότητα του φιλμ η οποία παραδόξως δε χρυσώθηκε από την γερμανική Ακαδημία. Η Άκρη του Ουρανού, σημαντικό δείγμα πανευρωπαϊκού κινηματογράφου του 21ου αιώνα, είχε τιμηθεί και με το πρώτο στην ιστορία βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Περισσότερες υποψηφιότητες, έξι (6) συνολικά, αλλά λιγότερα αγαλματάκια μάζεψαν οι Kirschblüten / Cherry Blossoms (2008), η πιο καλλιτεχνίζουσα από τις mainstream δουλειές της πενηντάρας Doris Dörrie, με θέμα έναν χήρο που ταξιδεύει στην Ιαπωνία και τιμές για τον πρωταγωνιστή Elmar Wepper και τα κοστούμια της. Η ταινία ήταν υποψήφια για κορυφαία της χρονιάς (και ήρθε ασημένια δεύτερη), σε μια διοργάνωση που θέλησε να κρατήσει τις ισορροπίες προκρίνοντας auters από τη μια, σα τον Akin και τον Christian Petzold με τη Yella (2007) του, και κάποιες σχετικά εμπορικές επιτυχίες σα το Die Welle / The Wave (2008) από την άλλη. Παρολαυτά η απουσία του Keinohrhasen / Rabbit Without Ears (2007) των €40 μυρίων σε εισπράξεις, τεχνικά για λόγους μη υποβολής έγκαιρης υποψηφιότητας, εξαγρίωσε τον δημιουργό του Til Schweiger σε βαθμό να ετοιμάζει δικά του, δημοφιλή, βραβεία, και ξαναματάναψε τις γνωστές ποιοτοταμειακές κόντρες που έχει πια αφήσει πίσω της ακόμα και η αμερικάνικη Ακαδημία. Ο Schweiger πάντως πήγε στη τελετή, ευδιάθετος, πιθανά γιατί κυριαρχούσαν τα στράπλες, τα μεγάβυζα, και τα στράπλες μεγάβυζα στις συνδαιτημόνες του. Στη σκηνή παρά τα αεροπλανικά και τις μπουτάρες της Barbara Schoeneberger που παρουσίαζε, τη παράσταση φαίνεται να έκλεψε, κρίνοντας από τις δεκάδες φωτογραφίες που κυκλοφορούν, η πρωταγωνίστρια του Petzold και βραβευμένη και στο περσινό Βερολίνο, Nina Hoss.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "Die Preisträger Deutscher Filmpreis 2008"