Από τις πρώτες εντυπώσεις από το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου, δεκαοχτώ μήνες πριν, ήταν γνωστό πως η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Charlie Kaufman ήταν φιλόδοξη πέραν περιγραφής. Από το Βερολίνο, φέτος, όπου προβλήθηκε ένα εκτεταμένο trailer στους υποψήφιους αγοραστές, φάνηκε ότι δύσκολα θα 'βρισκε διανομή. Από τη προηγούμενη βδομάδα, στις Κάνες όπου συμμετέχει στο διαγωνιστικό, οι επισκέπτες με τα χοντρά πορτοφόλια είχαν αποφανθεί ότι δε χρειάζονταν να τα βγάλουν από τη τσέπη, έχοντας προηγουμένως απαιτήσει ειδική προβολή για να μπορούν να φύγουν μια ώρα αρχύτερα.

Ενδιάμεσα, αναμενόμενα για δουλειά του υπεύθυνου για μερικές από τις πιο ξεχωριστές ιστορίες των τελευταίων δεκαετιών, το draft είχε κυκλοφορήσει συνωμοτικά σε κάθε άκρη των διαδιχτύων, μαζί με την εντύπωση ότι πρόκειται για το δικό του 8½ (1963). Το δεύτερο draft με το οποίο περίπου ξεκίνησαν τα γυρίσματα ένα χρόνο πριν, και προσαρμόστηκε στη πορεία όπως περιέγραψε ο Spike Jonze (υπεύθυνος μόνο για τη παραγωγή αυτή τη φορά) στη συνέντευξη τύπου σήμερα, έμεινε μυστικό μαζί με οποιαδήποτε λεπτομέρεια για τη παραγωγή, όσο αυτή βρίσκονταν σε εξέλιξη στη Νέα Υόρκη. Και το μόνο που ήθελε να ξέρεις ο γενικά μυστικοπαθής δημιουργός, ήταν πιθανά.. ο τίτλος - περιγραφή της 40χρονης ιστορίας ενός θεατρικού σκηνοθέτη που στήνει σε αποθήκη μια παράσταση σα συνεκδοχική αναφορά σε όλη τη πόλη της Νέας Υόρκης, ενώ απ' τη ζωή του περνάνε γυναίκες με τη συχνότητα του υπόγειου σιδηροδρόμου της. Ο φανταστικός σκηνοθέτης λέγεται Cotard όπως και ο πραγματικός Γάλλος νευρολόγος που τεκμηρίωσε το σύνδρομο κατά φαντασία θανάτου, και κατάγεται από τη πόλη του Schenectady, New York, που οι γείτονες θα χαρακτήριζαν διεφθαρμένη και χρεωκοπημένη. Οπότε καταλαβαίνεις γιατί ο δημιουργός είχε μια ανησυχία μην και οι τρεις λεξούλες της μαρκίζας ήταν ήδη περισσότερες απ' όσες μπορείς να απορροφήσεις, χωρίς διακοπές για το καλοκαίρι, ακόμα κι εσύ που ξέρεις και κάτι από Ελληνικά.

Τις ίδιες αμφιβολίες φαίνεται να έχουν και οι κριτικοί, που είδαν τη Συνεκδοχή (2008) χτες στις Κάνες και πρόλαβαν να την αναλύσουν διεξοδικά, πριν καν τους βοηθήσει ο σκηνοθέτης λέγοντας για τα μικρόφωνα ότι "δεν έχει να προσθέσει τίποτα, πέρα απ' ότι συμβαίνει στη ταινία". Αλλά με τη κατάλληλη προώθηση, τα Όσκαρ (αν όχι τιποτάλλο) δε φαίνονται καθόλου μακριά, κρίνοντας και από τη προϊστορία (Being John Malkovich (1999), Adaptation. (2002), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)) και τη κορυφή στα σχετικά προγνωστικά.. από πέρσι, και τη χολιγουντιανή σκηνοθεσία στα σωστά σημεία (όπως τα κάδρα των διαλόγων) των μάλλον ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικών κλιπ.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς, ενάντια στους Ρώσους του Στάλιν, που θέλουν το Κρυστάλλινο Κρανίο Απ' το Διάστημα, για να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δύναμη της Φύσης που έχει γνωρίσει άνθρωπος: να ανοίξει το μυαλό τους και να κάνουν έρωτα μαζί σου με τηλεπάθεια.Δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, ο Indiana Jones επιστρέφει για να μας γυρίσει δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, που αν δεν το 'πιασες, σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα μέσα των '50s, στην ακμή της σημαντικότερης νεότερης πολιτικής αναμπουμπούλας των ΗΠΑ, με τις μακαρθικές αντιαμερικανικές επιτροπές στα φόρτε τους, και τους Ρώσους πράκτορες να κυκλοφορούν κουστουμαρισμένοι ανάμεσα στα οργισμένα ροκαμπίλικα είδωλα. Και τους ένστολους Αμερικάνους, να παίζουν με το καινούριο τους όπλο, την ατομική βόμβα, που ο Spielberg χρησιμοποιεί σε μια εντελώς εκτός του αφηγηματικού πλαισίου σκηνή, η οποία όμως, παραδόξως, πιθανότατα θα μείνει ως η πιο εικονική της ταινίας, όχι μόνο επειδή είναι μάλλον η πιο απολαυστική της, αλλά και ως η πιο ενδεικτική του ύφους της ταινίας, μπερδεύοντας το απροκάλυπτο της ολότελα διασκεδαστικής κι ολότελα απρόκλητης δράσης, και τη διαμάχη του εκρηκτικού κίνδυνου της νέας τεχνολογίας που περιβάλει τον Indiana Jones (είτε είναι η ατομική βόμβα, είτε τα ψηφιακά εφέ), με την αντοχή των παραδόσεων που τον οχυρώνει (είτε είναι το ιπτάμενο, άθραυστο καμπυλωτό ψυγείο, είτε η κινηματογραφική κληρονομιά του ήρωα).

Πιστός στην φόρμα των σήριαλ των απογευματινών κινηματογραφικών παραστάσεων που τον ενέπνευσε, ο Spielberg επιστρέφει στην δομή της ταινίας που θέλει κάθε σκηνή να ξεκινά και να τελειώνει με cliffhanger (περιπέτειας, ή δράματος), στήνοντας έτσι ένα δίωρο υπερθέαμα γεμάτο ένταση και δράση χορταστική, απολαυστική κι αξιομνημόνευτη όσο την πρώτη φορά, που δικαιώνει την καταγωγή της αναβιώνοντάς την, και κερδίζει άξια μια θέση στην δίπλα στην θρυλική τριλογία της. Στηριγμένη ωστόσο σε διεκπεραιωτικό σενάριο του σεναριακού διεκπεραιωτή David Koepp (που ανέλαβε να βγάλει άκρη απ' τις ιδέες και τις ιστορίες καμιάς δεκαριάς σεναριογράφων που είχαν περάσει πριν απ' αυτόν), το δραματουργικό της νήμα είναι αρκετά αδύναμο, ώστε ελλείψει ικανών κινήτρων, να έχει ανάγκη όχι ενός αλλά δύο χαρακτήρων ως δεκανίκια πλοκής (έναν για να προχωρούν οι καλοί κι έναν για τους κακούς να ακολουθούν) να σπρώχνουν απ' το ένα set piece στο άλλο, με την οργανική συνέπεια και διασύνδεση των κεφαλαίων της περιπέτειας, να είναι η σημαντικότερη απώλεια μιας ταινίας που έτσι κι αλλιώς δεν βασίζεται σ' αυτήν, αλλά θα ήταν πολύ δυνατότερη και σφιχτότερη αν την είχε. Απροβλημάτιστο δεν πρέπει να σ' αφήσει βέβαια ούτε ο ζήλος του Koepp (ή όποιων του τον επέβαλαν) να κρατήσει τον ήρωα και το σύμπαν του κλειστό κι αποκομμένο απ' τις προεκτάσεις που θα μπορούσε να έχει η περιπέτειά του με την κοινωνική πραγματικότητα που τον περιβάλλει (12 εξωγήινοι απόστολοι που έφεραν τον πολιτισμό στη Γη και περιμένουν τον 13ο για να αναστηθούν και να εκτοξευτούν σε άλλη διάσταση, δεν γίνεται να περνάει στο ντούκου, στην Αμερική της περιοχής 51), αλλά συγκινητική παραμένει όπως και να 'χει η προσπάθεια των Spielberg και Lucas να κρατήσουν τα πόδια του εξερευνητή τους όσο γίνεται πιο κοντά στο έδαφος, κόπος που αποδίδει καρπούς γάργαρης ροής που δεν σε μπουκώνει στο τεχνητό υπερθέαμα, αλλά αφήνει τον 66άρη σχεδόν πρωταγωνιστή της, να σου κρεμάσει τα σαγόνια με την εντυπωσιακή του ζωντάνια και το ακόμα αιχμηρό στεγνό του χιούμορ. Αν και μεταξύ μας, παρ' ότι το καπέλο του μπορεί να μην το κρεμάει στο τέλος, εγώ πολύ καιρό ακμής δεν του δίνω, αφού καταλήγει κρεμασμένος παντρεμένος με τη μητέρα του γιου του (που φαντάζομαι ξέρεις ποιος είναι). Γιος που δείχνει πρόθυμος φυσικά να γίνει ο πατέρας του παίρνοντας στα χέρια του το μαστίγιο, αλλά το αν θα του το δώσουν, είναι ένα άλλο ζήτημα.

Αποτρελαμένος πατέρας βγαίνει απ' το τρελάδικο και παρασύρει την 16χρονη κόρη του σ' ένα τρελό κυνήγι θησαυρού στις πάλαι ποτέ ερημιές της California.Ναι, όπως φροντίζει να σου διευκρινίσει με υπερβάλλοντα ζήλο ο ελληνικός τίτλος της ταινίας, πρόκειται για κυνήγι θησαυρού, στρατηγικά τοποθετημένο στις αίθουσες τη συγκεκριμένη εβδομάδα όχι βέβαια σαν αντιπρογραμματισμός, αλλά μάλλον σαν ελπίδα προσέλκυσης παράπλευρων απωλειών από ενδεχόμενο τιγκάρισμα των αιθουσών που θα φιλοξενούν τον τύπο με το καπέλο και το μαστίγιο. Και σε περίπτωση που μείνεις απ' έξω, δεν θα σου κακοφανεί υποθέτω παραγωγή του Alexander Payne με τον Michael Douglas στην αφίσα, να σου χαμογελάει τρελιάρικα. Αν την διαλέξεις λοιπόν, καλύτερα απόφυγε τα καφεϊνούχα, γιατί δεν συνάδουν με τους ρυθμούς τούτης της υποτονικής εκδοχής του National Treasure (2004), που αρωματίζεται κατατονία ανεξάρτητου αμερικάνικου, κομπλέ με το φλύαρο voice over για υποκατάστατο της αφήγησης και λίγες ξεκούρδιστες country χορδές στη μουσική υπόκρουση για το σωστό feeling, ιστορίας που μαζί με το θησαυρό των Ισπανών εξερευνητών, αναζητά στην αστικοποίηση των εξοχών της Καλιφόρνιας, την απλότητα της παράδοσης (του να πλένεις τα πιάτα στο χέρι, για παράδειγμα), τη χαρά του να ζεις τη χαρά της ζωής σαν παρανοϊκός που αγνοεί παντελώς σκοτούρες καθημερινότητας (όπως το να σου παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες, επίσης για παράδειγμα), και βέβαια την αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τους γονείς τους που έχουν εντυπωμένη στο DNA τους τα παιδιά, που φτάνει να τα κάνει να τους ακολουθήσουν σε οποιαδήποτε τρέλα (όπως το κυνήγι χαμένου θησαυρού Ισπανών εξερευνητών, για τελευταίο παράδειγμα). Έχει τις γλυκές και χαριτωμένες στιγμές της, και το παράλογο της πλοκής της δένει με το παράλογο της ατμόσφαιράς της (που σηκώνει στις πλάτες του ο Michael Douglas κυρίως), αλλά θα την κατάπινες πολύ ευκολότερα, αν δεν σου καθόταν στο λαιμό αυτή η δηθενιά της υπερβολικής της αγωνίας να σου το παίξει χαλαρή και easy going.

Μελλοντικός πατέρας που δεν γνώρισε ποτέ τον πραγματικό δικό του, βρίσκεται αντιμέτωπος με τα πλοκάμια της τοπικής μαφίας και την αρχαία ιστορία τους, όταν ένα παράξενο τηλεφώνημα, του υπόσχεται απαντήσεις για το παρελθόν, σε ερωτήσεις που ποτέ δεν έκανε.Προδομένο από την ίδια του την ίντριγκα, το νέο πόνημα του Guillaume Nicloux --ο οποίος δείχνει να προσπαθεί κι αυτός να μάθει όσο προχωράει στο σινεμά φανταστίκ φρανσέ που οι Γάλλοι, όπως λέει, το 'χουν για φτύσιμο (και προφανώς με το δίκιο τους)-- ψάχνει τον αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου στις στάχτες του άγνωστου παρελθόντος των προγόνων του, αλλά δεν βρίσκει παρά υπερδαιδαλώδεις πλεκτάνες που μπλέκονται ακόμη περισσότερο απ' το παράλληλο ξεδίπλωμα πολλαπλών επιπέδων αφήγησης, κουραστικών για τον θεατή που δεν έχει κάνει μια ώρα διαλογισμό πριν την προβολή, για να καθαρίσει το μυαλό του. Ατμοσφαιρικό όσο δεν πάει, και μπερδευτικό όσο δεν αντέχει, δυσκολεύεται να βρει το ρυθμό, κι ασθμαίνει να τον κρατήσει, χτίζοντας για δυο παρά λίγο ώρες την πορεία του προς μια κούφια κορύφωση, που δεν αποκλείεται να είχες μαντέψει πριν καν ανάψεις το πρώτο τσιγάρο περιμένοντας στο φουαγιέ ν' αρχίσει. Κι όταν τη βρίσκει, σκάει σα φούσκα, που το μόνο που μένει μέσα να κρατήσεις, είναι ότι ο Nicloux έχει προβλήματα με τα sex symbols, και μετά τη Belluci, σου στραπατσάρει και την Paradis, ίσως για να σου δείξει ότι η ομορφιά της μπορεί να κρύβεται και στα τζανκιά της Ομόνοιας.

Μετρώντας το ύψος του προϋπολογισμού της ($100-140 μύρια ανάλογα ποιον πιστεύεις), το πλάτος των προσδοκιών (από τον οσκαρικό προγραμματισμό μέχρι τις εντυπωσιακίστικες φωτογραφίες που κάναν το γύρο των διχτύων πριν μερικές βδομάδες) και το τιτανικό βάθος στο οποίο έχει χαθεί το ρομαντικό δράμα τα τελευταία χρόνια, το teaser της Australia (2008), που κυκλοφόρησε χτες στην Apple μια μέρα νωρίτερα απ' ότι είχε προαναγγελθεί, προαναγγέλλει με τη σειρά του χρυσές εποχές για τους καντηλανάφτες στους οποίους αναμένεται να καταφεύγει όλο και περισσότερο η Fox της πατρίδας του Murdoch για να βοηθήσει την παραγωγή της.

Προφανώς κομμένο από το χεράκι (ή έστω το βλέφαρο) του Baz Luhrmann (σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός όπως πάντα), περιτυλιγμένο από μια κουλή αφήγηση (το ίδιο στημένη και σάπια σέπια όσο και τα φίλτρα στις φωτογραφίες) που προσπαθεί να πασάρει στους Αμερικάνους σα παραμύθι αντίστοιχο του Μάγου του Οζ ένα κάτι σε αβορίτζινο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από σκηνές που σου θυμίζουν άλλες ανάκατων ειδών (κομπλέ με αντίστοιχη μίξη στην υπόκρουση), μονταρισμένο με το όλο και πιο ξέφρενο στιλ του δημιουργού (αν και υποτίθεται έκλεισε την τριλογία της περιβόητης Κόκκινης Κουρτίνας και πάει για νέα και επική), με μια Nicole Kidman που έχει γίνει ο πάτος του καλαθιού όπου πετάς τα αστεία για τη Jocelyn Wildenstein, το βίντεο συνάντησε υποδοχή.. Χρυσού Φοίνικα στα διαδίχτυα, οπότε σημείωσε τη συνταγή για καμιά διαφήμιση. Το παραπέρα δε φαίνεται τόσο εύκολο, για τους geeks τουλάχιστο, έχοντας κέντρο παλιομοδίτικη ιστορία Αγγλίδας αριστοκράτισσας που καβαλάει ερωτεύεται τον Αυστραλό γελαδάρη της, την εποχή που οι Γιαπωνέζοι αδειάζαν στο Darwin περισσότερες βόμβες απ' ότι στο Pearl Harbor. Οι φήμες για τρίτο άνθρωπο (κι αν είναι μαύρος ακόμα καλύτερα), το αστέρι του Hugh Jackman και το (ολότελα δίκαιο) cult status των προηγούμενων φιλμ του Luhrmann στη πιτσιρικαρία, μαζί φυσικά με το κλειδωμένο Oscar® ερμηνείας κάτω από τόνους BOTOX®, ίσως και να λειτουργήσουν, κάπου, κάπως, κάποτε.

Παρότι δε φημίζεται για τους δημιουργικούς παροξυσμούς του, ο Baz-Mark τα προηγούμενα χρόνια (δεν κάθονταν αλλά) κυνήγαγε αρχικά τον Leonardo DiCaprio για να πρωταγωνιστήσει στον δικό του Αλέξανδρο, μέχρι τη στιγμή προφανώς που αυτός του Oliver Stone χάθηκε στις ερήμους των ταμείων. Και στη συνέχεια τον Russell Crowe και τον Heath Ledger για τη δική του Αυστραλία, με τον δεύτερο να προορίζονταν μάλλον για τρίτος (βλ. παραπάνω), αφού να κάνει το βασικό αμόρε της Nicole θα έκανε και το φιλμ επικό (ή επικότερο απ' ότι διαγράφεται αν προτιμάς) για όλους τους λάθους λόγους. Τελευταία, παραδίδει μαθήματα, με vodcasts στο iTunes, για.. μαθητές και λοιπούς φιλόδοξους σκηνοθέτες.

Το κόκκινο trailer του Tropic Thunder (2008) όχι μόνο επιβεβαιώνει όλο το, γιγαντούμενο από τις πρώτες προβολές για τη βιομηχανία στις αρχές Απρίλη (κι ακόμα νωρίτερα), hype της κωμωδίας του καλοκαιριού αλλά, σαν από τα πιο παλαβά evah και με αναφορές σε 70s και 80s, μάλλον προπέμπει ταινία για (όλες) τις εποχές.

Η σύλληψη ηθοποιών που προσγειώνονται μαζί με το ρόλο τους στη πραγματική ζωή είναι το ίδιο κλασική (βλέπε, για παράδειγμα, ¡Three Amigos! (1986), Galaxy Quest (1999)) όμως όπως είδες, αν ξεκόλλησες από το πάτωμα και ξαναγύρισες στη θέση τους τα εσωτερικά σου όργανα, όλο το στήσιμο και όλο το καστ ξέφυγε εντελώς, μάλλον από την εποχή που ο Ben Stiller, σεναριογράφος και σκηνοθέτης σε μια παραγωγή που ετοίμαζε καμιά εικοσαριά χρόνια, αποφάσισε να βάλει τον Robert Downey Jr. σε ρόλο που είχε γράψει για αράπη. Kαι του βγήκε να παρωδεί τον Russell Crowe. Ο Jack Black κάνει πλάκα στον Eddie Murphy, ο Tom Cruise είναι ήδη γνωστό ότι ρεπλικάρει τον Harvey Weinstein μαζεύοντας το περισσότερο χειροκρότημα της καριέρας του, ο Downey Jr. πάει για οσκαρική υποψηφιότητα με τη φόρα και του αλύγιστου στα ταμεία Iron Man (2008) και των απίθανων αντιδράσεων για ρατσισμό που έχουν σχεδόν τόση πλάκα όσο το trailer, ο Steve Coogan χάνει το κεφάλι του από τους δεκάδες περαστικούς αστέρους σε ρόλο το ίδιο προσβλητικό για τους ασώματους του πλανήτη, και η ταινία βγαίνει στις αμερικάνικες αίθουσες τον Δεκαπενταύγουστο, μια βδομάδα μετά το σχεδόν εξίσου καλολογημένο Pineapple Express (2008).

Ένας ηλικιωμένος άντρας βρίσκεται δολοφονημένος στο υπόγειο διαμέρισμά του. Παράλληλα, στο δωμάτιο ενός ισλανδικού νοσοκομείου, ένας καταρρακωμένος πατέρας νανουρίζει για τελευταία φορά, την νεκρή κόρη του, θύμα μιας σπάνιας γενετικής ασθένειας. Τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους αυτοί οι δύο θάνατοι; Η απάντηση στην μεγάλη οθόνη.Στην Ισλανδία των 300 χιλιάδων κατοίκων, το τοπίο συνθλίβει τους ανθρώπους, όπως υποδηλώνει κάθε έξοχο γενικό πλάνο του Mýrin (2006). Και κάθε φόνος είναι τυπικά χάλια και άσκοπος όπως δηλώνει η εισαγωγή του φιλμ που 'γινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χώρας, παρουσιάζοντας τους κατοίκους της αξύριστους, άπλυτους, ναρκομανείς, εγκληματίες, ταιριαστούς με το μοναχικό ψύχος και τη μπόχα των υπονόμων που ποτίζουν τη γη και εκφράζονται καλύτερα στον Βάλτο του πρωτότυπου τίτλου. Για αρχή.

Βασισμένος στο ομώνυμο (στα Ισλανδικά) best seller του συμπατριώτη του Arnaldur Indriðason που ανακατεύει επιπλέον τη διαβόητη πριν μια δεκαετία ιδιωτική εθνική γενετική βάση της deCODE και την αρρώστια να χάνεις το παιδί σου από την οποία πάσχουν όλοι οι χαρακτήρες (κυριολεκτικά ή μεταφορικά), ο Baltasar Kormákur --του 101 Reykjavík (2000) όπως επισημαίνει η προώθηση λες και ήταν η περσινή διαπλανητική επιτυχία-- φτιάχνει μια δικιά του ταινία, ένα ιδιοσυγκρασιακό κράμα παλιού (ως αρχαίου) αμερικάνικου αστυνομικού και σύγχρονου (ως πρωτοποριακού) ευρωπαϊκού κινηματογράφου, ωμά αναλυτικά ρεαλιστικό εκεί που δε το περιμένεις (και πονάει περισσότερο) και ψυχρά.. κινηματογραφικό όπου το απαιτεί η οικονομία της ροής, που σέβεται τη νοημοσύνη σου ακόμα κι αν δεν έχεις (εισάγοντας, για παράδειγμα, μεθοδικά όλα τα στοιχεία οπτικά, δραστικά και διαλογικά) ισορροπώντας όλες τις υποπλοκές που ξεφυτρώνουν σα παρακλάδια οικογενειακού δέντρου και τα υποχθόνια σχόλια του βιβλίου και προσθέτοντας νέα (όπως τη μετατροπή σε κεράτωμα ενός από τους βιασμούς του μυθιστορήματος, αν κατάλαβα καλά), χρησιμοποιώντας τη μονταζιέρα και τη κίνηση της κάμερας με τρόπο που η δράση να μοιάζει αδιάκοπη σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να καταφεύγει στην ευκολία του flashback σε μια ιστορία που απαριθμεί καμιά τριανταριά χρόνια. Αν σκεφτείς ότι τα καταφέρνει με.. Ισλανδούς πρωταγωνιστές και βοηθούς, τυπικά θεατρικά μέτριους αν καταφέρεις να το καλοπαρατηρήσεις, με εξαίρεση τον πρωταγωνιστή Ingvar Eggert Sigurðsson που μόνο ο τρόπος που καταβροχθίζει την take-away καψαλισμένη κρύα προβατοκεφαλή θυμίζει το Grendel του Beowulf & Grendel (2005), τον βάζεις (τον σκηνοθέτη) σε κατηγορία σπάνιου ταλέντου, και του συγχωρείς την αδυναμία να βρει κασκαντέρ της προκοπής για μερικές από τις απαιτητικές σκηνές.