Με δυο εκδοχές, μια διεθνή που ξέφυγε ως συνήθως λιγάκι νωρίτερα, και μια αμερικάνικη πιο συγκρατημένη και στο κόψιμο, και στον ρυθμό του If I Was Your Vampire του Marilyn Manson, ανακοίνωσε η Fox στα τέλη της βδομάδας τον Max Payne (2008), τη φετινή φθινοπωρινή βιντεοπαιχνιδική μεταφορά της, στα πρότυπα του σχετικά πετυχημένου στα ταμεία Hitman (2007) της.

Η βασική διαφορά είναι ότι το παιχνίδι αυτή τη φορά είναι ουσιαστικά ψόφιο από τη δεύτερή του έξοδο, το 2003, με.. κατάλληλο τίτλο Max Payne 2: The Fall Of Max Payne, παρότι το πρώτο είχε δημιουργήσει ένα σχετικό μύθο (πουλώντας και άμεσα τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς), με προκλητικό χιούμορ, γοτθικά νεονουάρ ατμόσφαιρα, τζονγουίστικη βία, και το περιβόητο πια bullet time του. Στοιχεία που φαίνεται να κράτησε ακέραια η παραγωγή, πηγαίνοντας κι ένα βήμα παραπέρα, και ζωντανεύοντας τα δαιμόνια που τρώγανε τα μυαλά του Max από το overdose σε V(alkyr), για να ψαρώσει και το κοινό του Constantine (2005) και για να έχουν οι φαν του παιχνιδιού τιποτάλλο να ασχολούνται, πέρα από τα βρισίδια για το PG-13 της υπόθεσης (το οποίο ήταν το πιο ξεκάθαρο από την αρχή, μετά τα περσινά παθήματα με το rating του Hitman) και τη συμμετοχή του Ludacris στο καστ. Καστ που περιλαμβάνει στα πρώτα ονόματα τον Mark Wahlberg στον.. πιο πολύπλοκο ρόλο που 'χει παίξει, τη Mila Kunis που καταφέρνει να φαίνεται τόσο ενήλικη και badass όσο η Mona Sax στο παιχνίδι, και μια.. αδιευκρίνιστη γκόμενα που κάνει την αδερφή της σύμφωνα με το σενάριο που βόσκει στα διαδίχτυα και μπορεί να (ξαναματα)είναι η Olga Kurylenko αν βλέπεις κι εσύ παντού το κωλαράκι της. Παραγωγή που φαίνεται γενικά διαβασμένη στα επιμέρους και τρέιλερ που προφανώς μετρήθηκε για maximum impact στις σκηνές του, όμως στο σύνολο δε πείθει, ακόμα τουλάχιστο, ούτε το ενδιαφερόμενο κοινό, που ποτέ δε ξέρει τι θέλει.

Η αληθινή ιστορία ενός μάτσου μικροαπατεώνων, που στο Λονδίνο του 1971, έκαναν ριφιφί σε τράπεζα για να κλέψουν κρατικά μυστικά χωρίς να το ξέρουν.Δίνοντας στον Statham την ευκαιρία να κάνει την πιο αξιοπρεπή κι αξιοπρόσεκτη εμφάνισή του τουλάχιστον απ’ το Crank (2006) κι έπειτα, αν όχι απ’ τη χρυσή εποχή του Guy Ritchie, o Donaldson που πρέπει να είναι ο μόνος σκηνοθέτης που κατάφερε να βγάλει straight to DVD ταινία του Anthony Hopkins με το The World’s Fastest Indian πριν τρία χρόνια, υπογράφει με νεύρο, στυλ και μπρίο που νιώθεις ότι έχεις ξαναδεί καλύτερο αλλού, με συγκρατημένη αναπαράσταση εποχής αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και πιστότητας, και με μια κάποια έξαρση στις γωνίες λήψης του που συνορεύει με το ενοχλητικό, μια παλαιάς κοπής κλασική heist movie (κλασσικότερη από ληστεία με λαγούμι δεν γίνεται, εδώ που τα λέμε), που χαριεντιζόμενο με αμφισβητήσιμο γούστο και προσποιητή αυθάδεια με τα ανωμαλιάρικα γούστα της αγγλικής αφρόκρεμας της εποχής, αδυνατεί να δώσει μέγεθος στο τεραστίων διαστάσεων πολιτικό σκάνδαλο που αγγίζει (ουσιαστικά μεγέθους Watergate για την βασιλική Βρετανία). Κρατώντας όμως συμπιεσμένη την κλίμακα της οπτικής του, κερδίζει σε αποτελεσματικότητα στις δυναμικές της ομάδας μικροαπατεώνων του κι ας μην απομακρύνονται πολύ απ’ το κλισέ, και πετυχαίνει περισσότερα στην αποτελεσματικότητα της ιστορίας του, διατηρώντας σεμνούς τους στόχους του, για ένα μικρό, σπηντάτο μπιμουβάκι, που σβήνει όταν μαυρίσει η οθόνη.

Δασκάλα νηπιαγωγείου πέφτει με τα μούτρα σε κρίση μέσης ηλικίας μετά το πιο τραυματικό τριήμερο της ζωής της.Ο Εβραίος γρηγορογαμούλης άντρας της την εγκαταλείπει εξαφανίζοντας όποια ελπίδα είχε να κάνει δικό της παιδί, αντί να υιοθετήσει όπως είχε κάνει με την ίδια η θετή της μητέρα, η οποία πεθαίνει την άλλη μέρα, πριν την εντοπίσει και της ζητήσει επανένωση η βιολογική της, η οποία τη φλομώνει στις μπαρούφες που τις έχει για πρωινό, παρ’ ότι προσπαθεί να την βοηθήσει να ξαναφτιάξει τη ζωή της με Βρετανό χήρο πατέρα δυο παιδιών που γνωρίζει στην πορεία. Τίποτε απ’ αυτά βέβαια, δεν την βοηθά να ξεπεράσει τα προβλήματα εμπιστοσύνης που κυριεύουν τη ζωή της, προβλήματα που εντοπίζονται όχι μόνο στους γύρω της, αλλά και στην ίδια, στο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Helen Hunt, που θα μπορούσε να είναι μια ματιά στις επιλογές της όψιμης μητρότητας, τον καταδυναστευτικό ρόλο της θρησκείας και βέβαια την ανακατωσούρα της μέσης ηλικίας. Ωστόσο, και παρότι διατηρεί στοιχεία ειλικρινών καλών προθέσεων για κάτι βαθύτερο και ουσιαστικό και βασικά, αγάπη, πάθος και τρυφερότητα για το πνευματικό παιδί της, παίζει πολύ περισσότερο σα ρεσιτάλ υστερικών νευρώσεων, στημένα ψυχωτικών χαρακτήρων, όπου τραυματικά φλύαροι ήρωες μουδιάζουν το μυαλό σου με ακατάπαυστη λογοδιάρροια, που πλασάρεται ως θεατρικού τύπου αυτοψυχανάλυση on the spot, αλλά αντί για διείσδυση σε στραπατσαρισμένους χαρακτήρες, λειτουργεί περισσότερο σαν διεισδυτικό στραπατσάρισμα του εγκεφάλου σου, χαρακτηριστικά ναρκισσιστικό για ταινία σκηνοθετημένη απ’ την πρωταγωνίστριά της, σταφιδιασμένο, δυσκίνητο, στεγνό και νευρωτικό όσο παίζει και η ίδια τους χαρακτήρες της, και πιθανότατα όσο τους βλέπουν και οι fans της, για τους οποίους η ταινία της θα λειτουργήσει απείρως καλύτερα.

Επαγγελματίας δολοφόνος βρίσκεται, και θέλοντας και μη, να εκτελεί συνταγές για ντόνατς, σε αγροτική περιοχή.Ο Baker (2007) σε περνάει βιαστικά από το στήσιμο του σκηνικού του, μη ξεστρατίσεις και πέσεις σε καμιά τρύπα του, όσο γύρω σου σκάνε κεφάλια από εκρηγνυόμενα πρόβατα. Και το ίδιο βιαστικά (80') σε ξεναγεί στο ειδυλλιακό ουαλικό χωριό της ιστορίας, και στα αξιοθέατά του, που συμπεριλαμβάνουν γκέι γείτονες να καταστρέφουν τους νάνους στα παρτέρια ο ένας του άλλου εκφράζοντας τον κοινό τους έρωτα (για τη Χιονάτη), και.. όχι πολλά άλλα. Έτσι καμία από τη σειρά από προσποιήσεις, αμφιλογίες, και λανθασμένες υποθέσεις του, δε διαρκεί αρκετά για να (σου κάνει τα νεύρα κουρέλια και να) αρχίσεις κι εσύ να ξεσπάς στη διακόσμηση του θερινού, όμως δεν υπάρχει και τίποτα να σε βάλει εκεί (στη διακόσμηση) εξαρχής. Ο ψιλοπρωτάρης Gareth Lewis ρίχνει στο μίξερ μια ιδέα για σκετσάκι, την εντύπωσή του από όλο το βρετανικό σινεμά, και τον αδερφό του (τον πρωταγωνιστή στις Νύφες (2004)), και βγάζει ένα σχετικά δροσερό σφηνάκι χωρίς πολύ αλκοόλ, προοριζόμενο φυσικά να το κοπανήσεις σα τέτοιο.

Η φιλόδοξη τεραστιότερη κινέζικη παραγωγή όλων των εποχών, και όχι μόνο των περασμένων, ανοίγει αυτή τη βδομάδα στην Ασία, και φυσιολογικά ασχολήθηκε με το γεγονός, για πρώτη φορά, και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης.

Ο προϋπολογισμός ξεκίνησε γύρω στα $30-35 μύρια και σταδιακά έφτασε να ξεπεράσει τα $80Μ (τα οποία θα πρέπει να πολλαπλασιάσεις 3-4 φορές τουλάχιστο, για να καταλάβεις το μέγεθος της δουλειάς για Δυτικά μέτρα). Η υπευθυνότητα ανήκε αρχικά στη χογκογκέζικη Lion Rock και την αχανή όσο και η χώρα της China Film, και στο κόλπο μπήκαν επιπλέον η ταϊβανέζικη CMC, η γιαπωνέζικη Avex και η νοτιοκορεάτικη Showbox. Για πρωταγωνιστές, που δε χωράνε ούτε σε οχτώ (8) αφίσες χαρακτήρων, συζητήθηκε η μισή Άπω Ανατολή (και πιθανά ο Quentin Tarantino και ο Brad Pitt), και πιο χαρακτηριστικά, τη πρώτη μέρα των γυρισμάτων, ο Chow Yun-fat του κυριότερου ρόλου.. βγήκε από τη ταινία και αντικαταστάθηκε από τον Tony Leung που είχε στο σχεδιασμό το δεύτερο όνομα στη μαρκίζα και στη συνέχεια είχε αποσυρθεί. Τα γυρίσματα, που απασχόλησαν εκατοντάδες επαγγελματίες ηθοποιούς και αμέτρητους κομπάρσους, κράτησαν περίπου εννιά (9) μήνες, μέχρι το τέλος του 2007, μέσα σε φήμες για κοσμογονικές καταστροφές και νεκρούς, για να ακολουθήσει second unit δουλειά η οποία έφτασε μέχρι τον Ιούνιο και σε θανάτους που κάναν το γύρο του κόσμου ως ειδήσεις. Το θέμα είναι η πιο ματοβαμμένη και ανισόρροπη περίοδος στην κινέζικη ιστορία, αυτή των Τριών Βασιλείων, και το σενάριο ισορροπεί ανάμεσα στην επιστημονική και τη θρυλική ρομαντική καταγραφή της, με αποτέλεσμα να πλακώνονται σε καθημερινή βάση οι Κινέζοι για την πιστότητα κάθε σκηνής, και το φιλμ να ξεχειλώνει θεωρητικά στις τέσσερις ώρες και να κόβεται στα δύο, ώστε το πρώτο μέρος να διαρκεί.. 144 λεπτά και να περιλαμβάνει 40-50 περιφερειακών μαχών σαν απλό ορεκτικό για τη μεγάλη σύγκρουση.

Το θαύμα είναι ότι ο John Woo, που επιστρέφει στα πάτρια μετά από καμιά δεκαριά χρόνια και σχεδίαζε τη παραγωγή καμιά εικοσαριά (και είναι συνιδιοκτήτης της Lion Rock φυσικά), κατάφερε όχι μόνο να μη καταρρεύσει μαζί με όλο το σκηνικό αλλά, κατά τα φαινόμενα, να παραδώσει κιόλας (αυτό το επικότερο των εποχών που λέγαμε). Το θαυμάσιο θα ήταν να βλέπεται και η μία, (κατά πάσα πιθανότητα) δίωρη, ταινία που θα προκύψει για διεθνή κατανάλωση όταν και το δεύτερο μέρος του Chi Bi (2008) έχει κλείσει τον κύκλο του στις ασιατικές αγορές, στο τέλος του χρόνου.

Η Videorama και το mftm.gr σας προσκαλούν στην avant première της κωμωδίας The Baker. Την Τετάρτη 9 Ιουλίου στις 11 το βράδυ στο ΖΕΦΥΡΟΣ NEW STAR Artcinema στο Θησείο.

Ο Alexandre Aja, παρέα με τον Grégory Levasseur με τον οποίο συνεργάζεται μόνιμα στα σενάρια, κάναν για μήνες το γύρο των τρομοδιχτύων (και όχι μόνο) προσπαθώντας να πείσουν ότι οι Mirrors (2008) τους δε θα είναι ένα ακόμα εφηβικό ασιατικό τρομοριμέικ. Και στη συνέχεια, ότι οι κακές αναφορές από δοκιμαστικές προβολές που κυκλοφορούσαν, ήταν για το κόψιμο του στούντιο, που είχε προσπαθήσει μάταια να βγάλει ένα PG-13 J-horror (όπως λένε οι Αμερικάνοι συλλήβδην όλες τις απωανατολίτικες παραυπερφυσικές τρομάρες) από το φιλμ των γυρισμάτων, και να βρει έστω έναν θεατή να του αρέσει. Όταν και ο τελευταίος blogger με μαύρο template είχε γνωρίσει από κοντά το δίδυμο και πειστεί για τις σπλατερικές του προθέσεις, η Fox, φυσικά, έβγαλε ένα τίζερ που έκανε τη ταινία να μοιάζει με αδιάφορο PG-13 J-horror remake.

Aja και Levasseur άφησαν τα είδωλά τους στον καθρέφτη να προβάρουν πως θα ανοίξουν τα σαγόνια τους για να καταπιούν το κεφάλι οποιουδήποτε executive του Murdoch, και ξαναβγήκαν στη γύρα με κλιπάκια, διεθνή τρέιλερ και ανάποδα σήματα της Regency και της Fox, για να ξαναματαδώσουν στο κοινό μια άλλη εικόνα. Αυτής του τρόμου που δε μένει στο μυαλό (αλλά κόβει και κάνα λαιμό), όπως αποδεικνύει τελικά το κόκκινο τρέιλερ των Καθρεφτών που βγήκε στη μέση της εβδομάδας στην επίσημη σελίδα τους (μεταξύ άλλων) και ολοκληρώνει ευτυχώς ακόμα ένα σχιζοφρενή κύκλο στη προώθησή τους. Η έμπνευση παραμένει ασιατική κατ' όνομα, το Geoul Sokeuro / Into the Mirror (2003) για το οποίο η Regency είχε τα δικαιώματα, η ιστορία φαίνεται να φέρνει κάπως σε Poltergeist III (1988), αλλά οι Γάλλοι, που ξαναγύρισαν στη Ρουμανία για τα γυρίσματα μετά από αυτά του θρυλικού ήδη Haute Tension (2003), επιμένουν ότι δε θα τη πάθουν όπως οι David Moreau και Xavier Palud στο The Eye (2008), και δεν έχεις πια κανένα λόγο να μη τους πιστέψεις. Στα συν και η επανεμφάνιση στο χώρο του Kiefer Sutherland, μετά από το καρακάλτ πια πέρασμά του στα 80s υπό τις οδηγίες του Joel Schumacher (The Lost Boys (1987), Flatliners (1990)).