Shrek Forever After (2010): Teaser τέλους
Με την καλλιτεχνική ταφόπλακα μιας απ’ τις πιο δημοφιλείς σειρές στην ιστορία του animation, να έχει πέσει δυο χρόνια πριν με το Shrek the Third (2007), και με το spin-off του Puss in Boots να βρίσκεται στο development για έξοδο το 2011, η DreamWorks έρχεται να σου θυμίσει το παραμύθι και να κλείσει οριστικά (ή σχεδόν) την ιστορία του πράσινου φιλικού γίγαντα, με το τέταρτο και τελευταίο (λέει) κεφάλαιο της ζωής του: την κρίση της μέσης ηλικίας.
Έχοντας γεμίσει το σπιτάκι του στη μέση του δάσους του Πολύ Πολύ Μακριά, με την αγάπη και τη θαλπωρή της αγαπημένης του Φιόνας, τα πράσινα κουτσούβελά τους και το κακό συναπάντημα που είχε μαζέψει για παρέα στις προηγούμενες τρεις ταινίες, ο Shrek αρχίζει να στενεύεται μέσα στο βόλεμά του και να ονειρεύεται τα παλιά του μεγαλεία, τότε που με το βρόντο από ένα του στραβοπάτημα, έστελνε τους χωρικούς σε κατάσταση αμόκ. Κι επειδή δεν προσέχει τί εύχεται, με κάποιον παραμυθένιο τρόπο, μεταφέρεται σε μια εναλλακτική εκδοχή της παραμυθόπουλης, στην οποία ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ, για να βρειτην DreamWorks κατά μερικά δις φτωχότερη την καλή του να είναι αξύριστη καταζητούμενη, τον Γαϊδαράκο να κάνει το χαμάλη και τον τολμηρό Παπουτσωμένο Γάτο να τη βγάζει ως στολισμένο υπέρβαρο οικόσιτο κατοικίδιο που βαριέται να κουνηθεί. Φυσικά ο Shrek πρέπει να επαναφέρει την τάξη και για να το κάνει ζητάει τη βοήθεια μιας ομάδας από ogres που αντιστέκονται σ’ αυτό το status quo, που παντρεύει το παραμύθι με το κεντρικό στόρι απ’ το It’s a Wonderful Life (1946).
Το teaser για το τριδιάστατο sequel, που έσκαγε πριν από τριδιάστατες προβολές του τριδιάστατου θηρίου του Cameron, όπως θα πρόσεξες, σού το αφηγείται ο Γάτος, σε αόριστο, παρουσία όλης της παραμυθοπαρέας, οπότε μπορείς να υποθέσεις ότι μάλλον όλα θα πάνε καλά, τουλάχιστον για το γάτο, αλλά κι αν δεν ήσουν σίγουρος (και σ’ ενδιέφερε), το happy end για όλους, το εγγυάται κι ο καινούριος σκηνοθέτης του franchise, ο Mike Mitchell. Ο οποίος, μετά την παπάρα του Deuce Bigalow: Male Gigolo (1999), έκανε μια μικρή ειδίκευση σε οικογενειακές ταινίες που πιθανότατα δεν είδες ποτέ (Surviving Christmas (2004), Sky High (2005)) και τώρα επιστρέφει στα μεγάλα τερέν, για να βγάλει, τέλη Μάη, παγανιά στις αίθουσες, τον τίτλο που έφτιαξε την DreamWorks. Τρεις μόλις βδομάδες πριν o Lee Uncrich, βγάλει βόλτα τους φρεσκαρισμένους ήρωες που έφτιαξαν την Pixar. Χρωματιστή γιγαντομαχία δηλαδή.
Έχοντας γεμίσει το σπιτάκι του στη μέση του δάσους του Πολύ Πολύ Μακριά, με την αγάπη και τη θαλπωρή της αγαπημένης του Φιόνας, τα πράσινα κουτσούβελά τους και το κακό συναπάντημα που είχε μαζέψει για παρέα στις προηγούμενες τρεις ταινίες, ο Shrek αρχίζει να στενεύεται μέσα στο βόλεμά του και να ονειρεύεται τα παλιά του μεγαλεία, τότε που με το βρόντο από ένα του στραβοπάτημα, έστελνε τους χωρικούς σε κατάσταση αμόκ. Κι επειδή δεν προσέχει τί εύχεται, με κάποιον παραμυθένιο τρόπο, μεταφέρεται σε μια εναλλακτική εκδοχή της παραμυθόπουλης, στην οποία ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ, για να βρει
Το teaser για το τριδιάστατο sequel, που έσκαγε πριν από τριδιάστατες προβολές του τριδιάστατου θηρίου του Cameron, όπως θα πρόσεξες, σού το αφηγείται ο Γάτος, σε αόριστο, παρουσία όλης της παραμυθοπαρέας, οπότε μπορείς να υποθέσεις ότι μάλλον όλα θα πάνε καλά, τουλάχιστον για το γάτο, αλλά κι αν δεν ήσουν σίγουρος (και σ’ ενδιέφερε), το happy end για όλους, το εγγυάται κι ο καινούριος σκηνοθέτης του franchise, ο Mike Mitchell. Ο οποίος, μετά την παπάρα του Deuce Bigalow: Male Gigolo (1999), έκανε μια μικρή ειδίκευση σε οικογενειακές ταινίες που πιθανότατα δεν είδες ποτέ (Surviving Christmas (2004), Sky High (2005)) και τώρα επιστρέφει στα μεγάλα τερέν, για να βγάλει, τέλη Μάη, παγανιά στις αίθουσες, τον τίτλο που έφτιαξε την DreamWorks. Τρεις μόλις βδομάδες πριν o Lee Uncrich, βγάλει βόλτα τους φρεσκαρισμένους ήρωες που έφτιαξαν την Pixar. Χρωματιστή γιγαντομαχία δηλαδή.
Previously on Movies for the Masses: Robin Hood (2010): Rocking teaser
Στρέλλα (2009)
Strella
Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας
Σενάριο: Πάνος Χ. Κούτρας, Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Παίζουν: Μίνα Ορφανού, Γιάννης Κοκιασμένος
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΕΛΛΗ
Ακαδημίας 64 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3632789.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30 αθηνόραμα Χάρτης
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ FILMCENTER
Λ. Συγγρού 106, Φιξ (ΜΕΤΡΟ Συγγρού-Φιξ), 210-9215305.
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 20.20/ 22.30/ 00.30
4.5/5Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας
Σενάριο: Πάνος Χ. Κούτρας, Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Παίζουν: Μίνα Ορφανού, Γιάννης Κοκιασμένος
Δες/Κρύψε το trailer
Εκείνος μόλις έβγαλε από πάνω του χρέος 15 χρόνων στο κελί, για φόνο. Εκείνη μόλις τον πήρε σ' ένα φτηνό δωμάτιο ξενοδοχείου. Θα γίνουν ζευγάρι. Και θ' ανακαλύψουν πως μοιράζονται περισσότερα κοινά από ένα πέος στα σκέλια τους.
Δίχως ένα συγκεκριμένο στίγμα δημιουργού μέχρι πρότινος, παγιδευμένος ανάμεσα σε κακοφωνίες αλμοντοβαρικών τραγέλαφων ή queer στερεοτύπων, ο Πάνος Χ. Κούτρας συνειδητοποιεί, με την τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία, πως το πρώτο πράγμα που δεν χρειάζεται να τραβάμε από το μαλλί σ' ένα φιλμ είναι... το σενάριο. Παραδόξως, επιτυγχάνει πλήρως τους στόχους του με έργο πλοκής που στο ξεριζώνει μέχρι τη ρίζα, ενώ ταυτόχρονα παραμένει υποδειγματικό στη γραφή του!
Η Στρέλλα και ο Γιώργος είναι δύο πλάσματα σχεδόν μεταλλαγμένα από το χρόνο, τα ψυχικά τους τραύματα και τη ζωή την ίδια. Εκείνη ξεκίνησε από αγόρι στο χωριό, για να καταλήξει σε transsexual που πότε ξεπέφτει στη βίζιτα, πότε αναθαρρεύει στη σκηνή ενός drag club, όπου συναντά το ίνδαλμά της, τη Μαρία Κάλας. Εκείνος, από επαρχιώτης φονιάς του αδελφού της γυναίκας του, επειδή ο δεύτερος "τριβόταν" με τον ανήλικο γιο του, βγαίνει από τη φυλακή αφήνοντας πίσω έναν γκόμενο και, κατόπιν, αποδέχεται την προοπτική μιας σοβαρής σχέσης με όλα όσα αντιπροσωπεύει η Στρέλλα. Η πρώτη επιτυχία του Κούτρα είναι ο χειρισμός των χαρακτήρων αυτών, όχι με διάθεση εξυγίανσης από το περιθώριο στο οποίο υποτίθεται πως ανήκουν, αλλά με έναν σχεδόν απογυμνωμένο από συναίσθημα σεβασμό προς την αλλαγή, την αναζήτηση μιας πληρέστερης ταυτότητας και την ολοκλήρωση προς μια στάση ζωής που αφορίζει τους πλείστους όσους νόμους της φύσης.
Η άλλη μαγκιά του Κούτρα είναι ο αφηγηματικός του έλεγχος, σε συνάρτηση με τούτο το τόσο στέρεα δομημένο σενάριο, το οποίο σου κλείνει το μάτι με ρεαλιστική ειλικρίνεια και, μαζί, σου βάζει τρικλοποδιές απιθανότητας, σα να θέλει να σου υπενθυμίσει πως αυτό που βλέπεις είναι σινεμά, είναι ένα σκαρωμένο ψέμα που η πραγματικότητα ποτέ δε θα γεννούσε (ενώ όλοι μας ξέρουμε πως η Τέχνη δεν πιάνει μια μπροστά στη φρίκη ή την αλλοφροσύνη της αληθινής ζωής...). Εδώ, με το κείμενο να τον κρατάει στο σωστό δρόμο, ο Κούτρας βρίσκει τις αρετές του. Δεν κάνει φιγούρα, κρατάει μια σεμνή γραμμή που σέβεται την ιστορία, αποφεύγει τους σκοπέλους του μελό και φτάνει αλώβητος ως το φινάλε, με το ενάντια σε αισθητική και φόρμες φως της Ολυμπίας Μυτιληναίου, που όσο κι αν καλλωπίζεται από "μακιγιαρισμένα" χρώματα, δε χάνει αυτή την ακατέργαστη καθαρότητα του ύφους της. Ούτε καν στις εμβόλιμες, καρτουνίστικες βινιέτες με τον σκίουρο που καταδιώκει τον Γιώργο στα όνειρά του (και λίγο παραπέρα, ίσως) δεν αποπροσανατολίζεται η Στρέλλα (2009). Κι αυτές δηλώνουν κάτι, υπηρετούν μια "άλλη" πλευρά, η οποία ποτέ δεν σου επιτρέπει να εφησυχάζεις σ' ένα --και καλά επιθυμητό-- happy end. Εκείνος θα είναι παρών και θα συνεχίσει να σε παρακολουθεί πάντα. Κι όπως τα φέρει η ζωή...
Θα ήθελα να μπω πιο βαθιά στα μυστικά της ταινίας του Πάνου Χ. Κούτρα, αλλά καλό είναι ν' αποφευχθούν τα spoilers περί της πλοκής, που θα δοκιμάσουν τόσα πολλά ταμπού και όρια συντηρητισμού του μέσου Έλληνα θεατή. Ο οποίος πρέπει να δει αυτή την ταινία στον καιρό της - και όχι μέσα από το πρίσμα του κλασικού, με το οποίο θα συναντηθεί δεκαετίες αργότερα.
Για το τέλος, φυλάω ένα μεγάλο μπράβο στη Μίνα Ορφανού, το "τυχερό αστέρι" αυτού του φιλμ, που, χωρίς να γνωρίζει τι θα πει επαγγελματισμός και υποκριτική, γεμίζει την οθόνη με τσαγανό κι ενστικτώδικη παρόρμηση σε αλλεπάλληλες διακυμάνσεις συναισθημάτων, μέχρι τη στιγμή της σύγκρουσης με την ατάκα που ξεστομίζει περί... τυχερού ανθρώπου ο χαρακτήρας του Γιώργου. Λόγια που αποτελούν την καρδιά της Στρέλλας και θα σοκάρουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο φιλμ. Το ερώτημα που απευθύνουν είναι βαρύ: υπάρχει τέτοια αγάπη; Ή μήπως να το ξεχάσουμε γιατί... εδώ είναι σινεμά;
Δίχως ένα συγκεκριμένο στίγμα δημιουργού μέχρι πρότινος, παγιδευμένος ανάμεσα σε κακοφωνίες αλμοντοβαρικών τραγέλαφων ή queer στερεοτύπων, ο Πάνος Χ. Κούτρας συνειδητοποιεί, με την τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία, πως το πρώτο πράγμα που δεν χρειάζεται να τραβάμε από το μαλλί σ' ένα φιλμ είναι... το σενάριο. Παραδόξως, επιτυγχάνει πλήρως τους στόχους του με έργο πλοκής που στο ξεριζώνει μέχρι τη ρίζα, ενώ ταυτόχρονα παραμένει υποδειγματικό στη γραφή του!Η Στρέλλα και ο Γιώργος είναι δύο πλάσματα σχεδόν μεταλλαγμένα από το χρόνο, τα ψυχικά τους τραύματα και τη ζωή την ίδια. Εκείνη ξεκίνησε από αγόρι στο χωριό, για να καταλήξει σε transsexual που πότε ξεπέφτει στη βίζιτα, πότε αναθαρρεύει στη σκηνή ενός drag club, όπου συναντά το ίνδαλμά της, τη Μαρία Κάλας. Εκείνος, από επαρχιώτης φονιάς του αδελφού της γυναίκας του, επειδή ο δεύτερος "τριβόταν" με τον ανήλικο γιο του, βγαίνει από τη φυλακή αφήνοντας πίσω έναν γκόμενο και, κατόπιν, αποδέχεται την προοπτική μιας σοβαρής σχέσης με όλα όσα αντιπροσωπεύει η Στρέλλα. Η πρώτη επιτυχία του Κούτρα είναι ο χειρισμός των χαρακτήρων αυτών, όχι με διάθεση εξυγίανσης από το περιθώριο στο οποίο υποτίθεται πως ανήκουν, αλλά με έναν σχεδόν απογυμνωμένο από συναίσθημα σεβασμό προς την αλλαγή, την αναζήτηση μιας πληρέστερης ταυτότητας και την ολοκλήρωση προς μια στάση ζωής που αφορίζει τους πλείστους όσους νόμους της φύσης.
Η άλλη μαγκιά του Κούτρα είναι ο αφηγηματικός του έλεγχος, σε συνάρτηση με τούτο το τόσο στέρεα δομημένο σενάριο, το οποίο σου κλείνει το μάτι με ρεαλιστική ειλικρίνεια και, μαζί, σου βάζει τρικλοποδιές απιθανότητας, σα να θέλει να σου υπενθυμίσει πως αυτό που βλέπεις είναι σινεμά, είναι ένα σκαρωμένο ψέμα που η πραγματικότητα ποτέ δε θα γεννούσε (ενώ όλοι μας ξέρουμε πως η Τέχνη δεν πιάνει μια μπροστά στη φρίκη ή την αλλοφροσύνη της αληθινής ζωής...). Εδώ, με το κείμενο να τον κρατάει στο σωστό δρόμο, ο Κούτρας βρίσκει τις αρετές του. Δεν κάνει φιγούρα, κρατάει μια σεμνή γραμμή που σέβεται την ιστορία, αποφεύγει τους σκοπέλους του μελό και φτάνει αλώβητος ως το φινάλε, με το ενάντια σε αισθητική και φόρμες φως της Ολυμπίας Μυτιληναίου, που όσο κι αν καλλωπίζεται από "μακιγιαρισμένα" χρώματα, δε χάνει αυτή την ακατέργαστη καθαρότητα του ύφους της. Ούτε καν στις εμβόλιμες, καρτουνίστικες βινιέτες με τον σκίουρο που καταδιώκει τον Γιώργο στα όνειρά του (και λίγο παραπέρα, ίσως) δεν αποπροσανατολίζεται η Στρέλλα (2009). Κι αυτές δηλώνουν κάτι, υπηρετούν μια "άλλη" πλευρά, η οποία ποτέ δεν σου επιτρέπει να εφησυχάζεις σ' ένα --και καλά επιθυμητό-- happy end. Εκείνος θα είναι παρών και θα συνεχίσει να σε παρακολουθεί πάντα. Κι όπως τα φέρει η ζωή...
Θα ήθελα να μπω πιο βαθιά στα μυστικά της ταινίας του Πάνου Χ. Κούτρα, αλλά καλό είναι ν' αποφευχθούν τα spoilers περί της πλοκής, που θα δοκιμάσουν τόσα πολλά ταμπού και όρια συντηρητισμού του μέσου Έλληνα θεατή. Ο οποίος πρέπει να δει αυτή την ταινία στον καιρό της - και όχι μέσα από το πρίσμα του κλασικού, με το οποίο θα συναντηθεί δεκαετίες αργότερα.
Για το τέλος, φυλάω ένα μεγάλο μπράβο στη Μίνα Ορφανού, το "τυχερό αστέρι" αυτού του φιλμ, που, χωρίς να γνωρίζει τι θα πει επαγγελματισμός και υποκριτική, γεμίζει την οθόνη με τσαγανό κι ενστικτώδικη παρόρμηση σε αλλεπάλληλες διακυμάνσεις συναισθημάτων, μέχρι τη στιγμή της σύγκρουσης με την ατάκα που ξεστομίζει περί... τυχερού ανθρώπου ο χαρακτήρας του Γιώργου. Λόγια που αποτελούν την καρδιά της Στρέλλας και θα σοκάρουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο φιλμ. Το ερώτημα που απευθύνουν είναι βαρύ: υπάρχει τέτοια αγάπη; Ή μήπως να το ξεχάσουμε γιατί... εδώ είναι σινεμά;
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΕΛΛΗ
Ακαδημίας 64 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3632789.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30 αθηνόραμα Χάρτης
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ FILMCENTER
Λ. Συγγρού 106, Φιξ (ΜΕΤΡΟ Συγγρού-Φιξ), 210-9215305.
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 20.20/ 22.30/ 00.30
Soul Kitchen (2009)
3.5/5Σκηνοθεσία: Fatih Akin
Σενάριο: Fatih Akin, Αδάμ Μπουσδούκος
Παίζουν: Αδάμ Μπουσδούκος, Moritz Bleibtreu, Birol Ünel, Anna Bederke
Δες/Κρύψε το trailer
Ιδιοκτήτης εστιατορίου στα πρόθυρα της πτώχευσης, και με ζωή στο όριο της κατάρρευσης, μουλαρώνει αλά ελληνικά και τα τινάζει όλα στον αέρα, για να τα ξαναφτιάξει όπως θέλει αυτός. 
Σαν αλλαγή ρυθμού και σκηνικού απ’ την συνήθως βαριά δραματική ατμόσφαιρα των ταινιών του, αντιμετώπισε ο Fatih Akin το Soul Kitchen, ένα project που δούλευε και άφηνε και έπιανε και ξαναπαρατούσε με τον κολλητό του απ’ το σχολείο, Αδάμ Μπουσδούκο, απ’ την εποχή του Gegen die Wand / Head-On (2004), της πρώτης του μεγάλης διεθνούς επιτυχίας, που τον φόρτωσε με μια Χρυσή Άρκτο κι όλες τις προσδοκίες θεατών και κριτικών, που προσδοκούσαν κι απαιτούσαν να δουν την μετέπειτα εξέλιξη ενός νέου Ευρωπαίου auteur, με όλες τις βαρύγδουπες προεκτάσεις που συνεπάγεται ο τίτλος. Ο Akin έβγαλε την υποχρέωση με την επόμενη ταινία του, το Auf der Anderen Seite / The Edge of Heaven (2007), χωρίς ποτέ να σταματάει να επιστρέφει στην ιστορία ενός πολύ αγαπητού του ιδιοκτήτη ενός πολύ γνωστού του εστιατορίου, ώσπου τελικά αποφάσισε ότι χρειάζεται ν’ ανοίξει ένα παράθυρο και ν’ αφήσει τη δροσιά του Soul Kitchen να μπει να του φρεσκάρει τα μυαλά. Κι έτσι ακριβώς έκανε, στοιχηματίζοντας σ’ αυτή τη μουσική κωμωδία, στοίχημα όμως δίχως ιδιαίτερο ρίσκο.
Το χιλιοδουλεμένο σενάριο του Soul Kitchen, φροντίζει να δώσει στο σύνολο (ή σχεδόν) του πολυσυλλεκτικού του cast, χαρακτήρες με σάρκα και οστά, κι από μια ουσιαστική θέση στην καλοκουρδισμένη και τιγκαρισμένη σε στροφές κι ανηφόρες πλοκή, αλλά κι ένα στιβαρό υπόβαθρο στις παραλλαγές της εκστατικής χιουμοριστικής και βαθιά ουμανιστικής ροκ διάθεσης του μαέστρου του. Με απτή αγάπη για τους ήρωές του, ο Akin υπογράφει κι ένα ερωτικό γράμμα προς το Αμβούργο, μ’ αυτό το «τολμηρό και βρωμιάρικο Heimatfilm» που «άλλοι το θέλουν γερμανικό, άλλοι ελληνικό κι άλλοι τούρκικο», παντρεύοντας τη Γερμανική μεταπολεμική κινηματογραφική παράδοση, με την πολύβουη πολυπολιτισμική σύγχρονη Ευρώπη, σ’ ένα οργασμικό feelgood πανηγύρι, που σε παρασύρει στους ρυθμούς όχι μόνο της (όπως πάντα) εξαιρετικά ψαγμένης, διαλεγμένης και φυτεμένης μουσικής, αλλά και της αναζωογονητικά φρέσκιας και οργανικά ζωντανής, φωνακλάδικης, τρελής, βαλκανικής ψυχής του.
Σαν αλλαγή ρυθμού και σκηνικού απ’ την συνήθως βαριά δραματική ατμόσφαιρα των ταινιών του, αντιμετώπισε ο Fatih Akin το Soul Kitchen, ένα project που δούλευε και άφηνε και έπιανε και ξαναπαρατούσε με τον κολλητό του απ’ το σχολείο, Αδάμ Μπουσδούκο, απ’ την εποχή του Gegen die Wand / Head-On (2004), της πρώτης του μεγάλης διεθνούς επιτυχίας, που τον φόρτωσε με μια Χρυσή Άρκτο κι όλες τις προσδοκίες θεατών και κριτικών, που προσδοκούσαν κι απαιτούσαν να δουν την μετέπειτα εξέλιξη ενός νέου Ευρωπαίου auteur, με όλες τις βαρύγδουπες προεκτάσεις που συνεπάγεται ο τίτλος. Ο Akin έβγαλε την υποχρέωση με την επόμενη ταινία του, το Auf der Anderen Seite / The Edge of Heaven (2007), χωρίς ποτέ να σταματάει να επιστρέφει στην ιστορία ενός πολύ αγαπητού του ιδιοκτήτη ενός πολύ γνωστού του εστιατορίου, ώσπου τελικά αποφάσισε ότι χρειάζεται ν’ ανοίξει ένα παράθυρο και ν’ αφήσει τη δροσιά του Soul Kitchen να μπει να του φρεσκάρει τα μυαλά. Κι έτσι ακριβώς έκανε, στοιχηματίζοντας σ’ αυτή τη μουσική κωμωδία, στοίχημα όμως δίχως ιδιαίτερο ρίσκο.Το χιλιοδουλεμένο σενάριο του Soul Kitchen, φροντίζει να δώσει στο σύνολο (ή σχεδόν) του πολυσυλλεκτικού του cast, χαρακτήρες με σάρκα και οστά, κι από μια ουσιαστική θέση στην καλοκουρδισμένη και τιγκαρισμένη σε στροφές κι ανηφόρες πλοκή, αλλά κι ένα στιβαρό υπόβαθρο στις παραλλαγές της εκστατικής χιουμοριστικής και βαθιά ουμανιστικής ροκ διάθεσης του μαέστρου του. Με απτή αγάπη για τους ήρωές του, ο Akin υπογράφει κι ένα ερωτικό γράμμα προς το Αμβούργο, μ’ αυτό το «τολμηρό και βρωμιάρικο Heimatfilm» που «άλλοι το θέλουν γερμανικό, άλλοι ελληνικό κι άλλοι τούρκικο», παντρεύοντας τη Γερμανική μεταπολεμική κινηματογραφική παράδοση, με την πολύβουη πολυπολιτισμική σύγχρονη Ευρώπη, σ’ ένα οργασμικό feelgood πανηγύρι, που σε παρασύρει στους ρυθμούς όχι μόνο της (όπως πάντα) εξαιρετικά ψαγμένης, διαλεγμένης και φυτεμένης μουσικής, αλλά και της αναζωογονητικά φρέσκιας και οργανικά ζωντανής, φωνακλάδικης, τρελής, βαλκανικής ψυχής του.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
TO BE ADDED SOON
Also on Movies for the Masses: Soul Kitchen (2009): Fatih Akin interview
Avatar (2009)
3/5Σκηνοθεσία: James Cameron
Σενάριο: James Cameron
Παίζουν: Sam Worthington, Zoe Saldana, κ.ά.
Δες/Κρύψε το trailer
Το 2154 η ανθρώπινη φυλή κάνει εξορύξεις σε δορυφόρο του πλανήτη Polyphemus, έχοντας γενετικά αναπτύξει απομακρυσμένα ελεγχόμενα υβρίδια των Na’vi που τον κατοικούν, σε περίπτωση που κάποιος στη Γη θέλει να κάνει και ταινία ή έστω παιχνίδι.
Σαν ψηφιακή τρισδιάστατη παραγωγή, το Avatar (2009) είχε ένα ουσιαστικό δημιουργικό κύκλο 4-5 χρόνων όπως και οι περισσότερες του είδους, ειδικά της Pixar. Βέβαια το Avatar είναι παραγωγή της Fox, και αυτό συνεπάγεται ότι ξεκίνησε με τεχνολογία που δεν ήταν και τόσο ακριβή τότε και έχει φτάσει πια στα ράφια της γειτονιάς σου ώστε να παριστάνεις τον James Cameron σε πραγματικό χρόνο και παίζοντας, όπως φάνηκε καθαρά από την.. όχι και τόσο θετική διαδιχτυακή υποδοχή του teaser του φιλμ. Οι σκηνές του teaser επανεμφανίστηκαν βελτιωμένες στο trailer αλλά ήταν λίγο πολύ ξεκάθαρο ότι ακόμα και να υπήρχε η διάθεση να μπει συνολικά βαθύτερα το χέρι στη τσέπη (που δεν υπήρχε φυσικά) δεν υπήρχε ο χρόνος, και αναμενόμενα, όπως π.χ. στο Delgo (2008) ή το Battle for Terra (2007), το τελικό αποτέλεσμα έχει ακόμα και πλάνα που καθαρά ολοκληρώθηκαν πριν χρόνια και μοιάζουν πια από άλλη ταινία. Στη πραγματικότητα, το Avatar ξεκινάει με ένα δεκάλεπτο επιπέδου εισαγωγής βιντεοπαιχνιδιού από τις αρχές της δεκαετίας, με ερμηνείες τύπου γκόμενας που πρώτη φορά παρουσιάζει δελτίο καιρού και ψηφιακά σκηνικά που θα φαίνονταν καλύτερα αν είχαν αντικατασταθεί από πλαστικές καρέκλες από γύφτο, τόσο άθλιο που κρατιέσαι να μη σηκωθείς να φύγεις.
Στη συνέχεια, στον κόσμο της Pandora, τα πράγματα γίνονται σχετικά καλύτερα, αρχίζει να σε κλωτσάει ανελέητα μέχρι να παραδοθείς η προσπάθεια προσαρμογής του εγκεφάλου σου στο ψευτοτρισδιάστατο του πράματος, βοηθάει και η θολούρα της τεχνολογίας προβολής και το οικείο της motion-captured κίνησης και το αποβλακωτικά ημικαρτουνίστικο του σχεδιασμού, και καταλήγεις να παρακολουθείς τη ταινία σα να το κάνεις με περιφερειακή όραση, χωρίς να "βλέπεις" τις λεπτομέρειες και αντιδρώντας μόνο όταν τα διαδραματιζόμενα στο προσκήνιο είναι πολύ χοντρά εκτός της πολύ χοντρής και ναρκωμένης κι από πάνω αίσθησης ασφαλούς πραγματικότητάς σου. Σε αυτό το σημείο ψηφιακής μαστούρας, οι "λεπτομέρειες" του "ζωντανού" κόσμου της Pandora για τις οποίες κάναν λόγο οι αναφορές από τις πρώτες προβολές 15λεπτων (τον Ιούνιο στο Amsterdam) πρέπει να σου τρίβονται κυριολεκτικά στη μούρη για να τις πάρεις χαμπάρι, και αυτό κάνει χωρίς να ξέρει τι θα πει οίκτος ο Cameron, με τουλάχιστο κανά μισάωρο καταζουμαρισμένων ζωύφιων και χόρτων να πετάγονται κυριολεκτικά από την οθόνη, και με τεράστια ζωντανά που έχουν βαφτεί από κραγιόνια μικρούλας σε ηδονικό σοκ, όλα συνοδευμένα από επική μουσική ανακάλυψης της Αμερικής και θόρυβο επέλασης χιλιάδων ρινόκερων.
Συνολικά, και λαμβάνοντας υπόψη ότι φιλοδοξεί πραγματικά να γίνει το Star Wars (1977) του νέου αιώνα, το Avatar στα πρώτα δυο τρίτα του μοιάζει με geek που μαλακίζεται όσο παίζει στο πισί του τον νέο George Lucas, και έτσι δεν είναι έκπληξη ότι και το scope του περιορίζεται σε κάτι σε επίσκεψη στο φεγγάρι των Ewoks όπου ένα δέντρο απειλείται από ένα λόχο αλβανών stormtroopers. Τη πρώτη μιάμιση τουλάχιστο ώρα μπορείς να πατήσεις το Escape και να τη παρακάμψεις σαν αλλοπρόσαλλο intro, χάνοντας μόνο τη Zoe Saldana και την αγαπησιάρικα συγκινητική προσπάθειά της να προσθέσει μια υγιή διάσταση στον χαρακτήρα της, όσο οι γύρω της μανιερίζουν αρρωστημένα και ακατάσχετα προς όλες τις κατευθύνσεις, αγνοώντας ίσως οι μισοί ότι η παράστασή τους θα μεταφερθεί αυτούσια στην οθόνη, έστω και σα texture σε κεφάλι ψηφιακής κούκλας (i.e. όσοι παίζουν εξωγήινους με ανύπαρκτα χαρακτηριστικά προσώπου έχουν τουλάχιστο ένα λόγο παραπάνω να υπερβάλλουν). Όλα αυτά όμως λίγη σημασία έχουν, από τον Cameron περιμένεις πια ένα επικό χαμό στη τρίτη πράξη, σα να 'ναι ο Michael Bay των γερο-ακαδημαϊκών και των twilighters, και σε αυτό άνετα παραδίδει. Συνοπτικά, αρκετές σκηνές του Avatar θα αποτελούν για πολύ καιρό υποχρεωτικό μάθημα σε κάθε σχολή σκηνοθεσίας ψηφιακών συγκρούσεων, ειδικά στον αέρα (όπου δε χρειάζονταν και τόση υπολογιστική δύναμη και) όπου η ματιά των υπολοίπων έχει ανεξήγητα μείνει στη καλύτερη στα 70s, στα πλαστικά μοντελάκια που πήγαιναν πέρα δώθε με σύρματα και στις λήψεις που μόνο στόχο είχαν να αποφύγουν την απελπισία του σκηνικού. Δυστυχώς όμως, εκεί που είσαι έτοιμος να βγεις από την αίθουσα μισο-πανηγυρίζοντας έστω για ένα σημαντικότατο ορόσημο στη σκηνοθεσία βιντεοπαιχνιδιών (με τα όρια να γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα και στη πράξη), ο Cameron προσπαθεί να κλείσει την ιστορία του σαν έπος στην ιστορία της διαστημικότητας ένα πράμα, θυμίζοντάς σου ότι πλήρωσες για να δεις ταινία και γι' αυτήν θα πρέπει να περιμένεις επιπλέον αποζημίωση στις συνέχειες που έρχονται.
Σαν ψηφιακή τρισδιάστατη παραγωγή, το Avatar (2009) είχε ένα ουσιαστικό δημιουργικό κύκλο 4-5 χρόνων όπως και οι περισσότερες του είδους, ειδικά της Pixar. Βέβαια το Avatar είναι παραγωγή της Fox, και αυτό συνεπάγεται ότι ξεκίνησε με τεχνολογία που δεν ήταν και τόσο ακριβή τότε και έχει φτάσει πια στα ράφια της γειτονιάς σου ώστε να παριστάνεις τον James Cameron σε πραγματικό χρόνο και παίζοντας, όπως φάνηκε καθαρά από την.. όχι και τόσο θετική διαδιχτυακή υποδοχή του teaser του φιλμ. Οι σκηνές του teaser επανεμφανίστηκαν βελτιωμένες στο trailer αλλά ήταν λίγο πολύ ξεκάθαρο ότι ακόμα και να υπήρχε η διάθεση να μπει συνολικά βαθύτερα το χέρι στη τσέπη (που δεν υπήρχε φυσικά) δεν υπήρχε ο χρόνος, και αναμενόμενα, όπως π.χ. στο Delgo (2008) ή το Battle for Terra (2007), το τελικό αποτέλεσμα έχει ακόμα και πλάνα που καθαρά ολοκληρώθηκαν πριν χρόνια και μοιάζουν πια από άλλη ταινία. Στη πραγματικότητα, το Avatar ξεκινάει με ένα δεκάλεπτο επιπέδου εισαγωγής βιντεοπαιχνιδιού από τις αρχές της δεκαετίας, με ερμηνείες τύπου γκόμενας που πρώτη φορά παρουσιάζει δελτίο καιρού και ψηφιακά σκηνικά που θα φαίνονταν καλύτερα αν είχαν αντικατασταθεί από πλαστικές καρέκλες από γύφτο, τόσο άθλιο που κρατιέσαι να μη σηκωθείς να φύγεις.
Στη συνέχεια, στον κόσμο της Pandora, τα πράγματα γίνονται σχετικά καλύτερα, αρχίζει να σε κλωτσάει ανελέητα μέχρι να παραδοθείς η προσπάθεια προσαρμογής του εγκεφάλου σου στο ψευτοτρισδιάστατο του πράματος, βοηθάει και η θολούρα της τεχνολογίας προβολής και το οικείο της motion-captured κίνησης και το αποβλακωτικά ημικαρτουνίστικο του σχεδιασμού, και καταλήγεις να παρακολουθείς τη ταινία σα να το κάνεις με περιφερειακή όραση, χωρίς να "βλέπεις" τις λεπτομέρειες και αντιδρώντας μόνο όταν τα διαδραματιζόμενα στο προσκήνιο είναι πολύ χοντρά εκτός της πολύ χοντρής και ναρκωμένης κι από πάνω αίσθησης ασφαλούς πραγματικότητάς σου. Σε αυτό το σημείο ψηφιακής μαστούρας, οι "λεπτομέρειες" του "ζωντανού" κόσμου της Pandora για τις οποίες κάναν λόγο οι αναφορές από τις πρώτες προβολές 15λεπτων (τον Ιούνιο στο Amsterdam) πρέπει να σου τρίβονται κυριολεκτικά στη μούρη για να τις πάρεις χαμπάρι, και αυτό κάνει χωρίς να ξέρει τι θα πει οίκτος ο Cameron, με τουλάχιστο κανά μισάωρο καταζουμαρισμένων ζωύφιων και χόρτων να πετάγονται κυριολεκτικά από την οθόνη, και με τεράστια ζωντανά που έχουν βαφτεί από κραγιόνια μικρούλας σε ηδονικό σοκ, όλα συνοδευμένα από επική μουσική ανακάλυψης της Αμερικής και θόρυβο επέλασης χιλιάδων ρινόκερων.
Συνολικά, και λαμβάνοντας υπόψη ότι φιλοδοξεί πραγματικά να γίνει το Star Wars (1977) του νέου αιώνα, το Avatar στα πρώτα δυο τρίτα του μοιάζει με geek που μαλακίζεται όσο παίζει στο πισί του τον νέο George Lucas, και έτσι δεν είναι έκπληξη ότι και το scope του περιορίζεται σε κάτι σε επίσκεψη στο φεγγάρι των Ewoks όπου ένα δέντρο απειλείται από ένα λόχο αλβανών stormtroopers. Τη πρώτη μιάμιση τουλάχιστο ώρα μπορείς να πατήσεις το Escape και να τη παρακάμψεις σαν αλλοπρόσαλλο intro, χάνοντας μόνο τη Zoe Saldana και την αγαπησιάρικα συγκινητική προσπάθειά της να προσθέσει μια υγιή διάσταση στον χαρακτήρα της, όσο οι γύρω της μανιερίζουν αρρωστημένα και ακατάσχετα προς όλες τις κατευθύνσεις, αγνοώντας ίσως οι μισοί ότι η παράστασή τους θα μεταφερθεί αυτούσια στην οθόνη, έστω και σα texture σε κεφάλι ψηφιακής κούκλας (i.e. όσοι παίζουν εξωγήινους με ανύπαρκτα χαρακτηριστικά προσώπου έχουν τουλάχιστο ένα λόγο παραπάνω να υπερβάλλουν). Όλα αυτά όμως λίγη σημασία έχουν, από τον Cameron περιμένεις πια ένα επικό χαμό στη τρίτη πράξη, σα να 'ναι ο Michael Bay των γερο-ακαδημαϊκών και των twilighters, και σε αυτό άνετα παραδίδει. Συνοπτικά, αρκετές σκηνές του Avatar θα αποτελούν για πολύ καιρό υποχρεωτικό μάθημα σε κάθε σχολή σκηνοθεσίας ψηφιακών συγκρούσεων, ειδικά στον αέρα (όπου δε χρειάζονταν και τόση υπολογιστική δύναμη και) όπου η ματιά των υπολοίπων έχει ανεξήγητα μείνει στη καλύτερη στα 70s, στα πλαστικά μοντελάκια που πήγαιναν πέρα δώθε με σύρματα και στις λήψεις που μόνο στόχο είχαν να αποφύγουν την απελπισία του σκηνικού. Δυστυχώς όμως, εκεί που είσαι έτοιμος να βγεις από την αίθουσα μισο-πανηγυρίζοντας έστω για ένα σημαντικότατο ορόσημο στη σκηνοθεσία βιντεοπαιχνιδιών (με τα όρια να γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα και στη πράξη), ο Cameron προσπαθεί να κλείσει την ιστορία του σαν έπος στην ιστορία της διαστημικότητας ένα πράμα, θυμίζοντάς σου ότι πλήρωσες για να δεις ταινία και γι' αυτήν θα πρέπει να περιμένεις επιπλέον αποζημίωση στις συνέχειες που έρχονται.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ODEON ΟΠΕΡΑ 1
Ακαδημίας 57, Αθήνα, 2103622683..
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 22.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΘΗΝΑΙΟΝ 1
Β. Σοφίας 124 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107782122.
Πεμ. - Τετ.: 16.45/ 20.00/ 23.10 (3D)
ΓΑΛΑΞΙΑΣ 1
Μεσογείων 6 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107773319.
Πεμ. - Τετ.: 16.45/ 19.45/ 22.45
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 1
Λ. Κηφισίας 245, Ζηρίνειο, Κηφισιά (ΗΣΑΠ Κηφισιά), 2106233567, 2106232808.
Πεμ. - Τετ.: 19.20/ 22.30
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 2
Λ. Κηφισίας 245, Ζηρίνειο, Κηφισιά (ΗΣΑΠ Κηφισιά), 2106233567, 2106232808.
Πεμ. - Τετ.: 21.00
ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ
ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 1
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τετ.: 17.00/ 20.00/ 22.45
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΑΙΓΑΛΕΩ - ΧΑΪΔΑΡΙ
ΦΟΙΒΟΣ
Εθν. Αντιστάσεως 1, Περιστέρι, 210-5711105.
Πεμ. - Τετ.: 16.15/ 19.15/ 22.15
ΠΕΙΡΑΙΑΣ & ΠΕΡΙΧΩΡΑ
ΑΤΤΙΚΟΝ (ΔΗΜ. ΚΙΝ/ΦΟΣ)
Αγ. Κων/νου 1, Πλ. Δημ. Θεάτρου, 210-4175897.
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 19.30/ 22.30
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.00/ 18.10/ 21.20/ 00.30. Σάβ.-Τετ. & 11.45 (3D)
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 2
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 22.45
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ., Παρ. 16.15/ 19.30/ 22.45. Σάβ., Κυρ., Τρ., Τετ. 13.00/ 16.15/ 19.30/ 22.45. Δευτ. 13.00/ 22.45
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.45/ 19.00/ 22.15/ 01.30. Σάβ.-Τετ. & 12.30 (3D)
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.00/ 17.45/ 21.00/ 00.15. Σάβ.-Τετ. & 11.00 (3D)
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 15
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.00/ 18.15/ 21.30/ 00.45. Σάβ.-Τετ. & 11.45
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 20
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.00/ 20.15/ 23.30
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 1
Ζησιμοπούλου 7 & Ιωάννου Μεταξά, Γλυφάδα, 2108108230.
Πεμ. - Τετ.: 16.45/ 20.00/ 23.10 (3D)
ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ 1
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 22.00. Σάβ., Κυρ. 16.00/ 19.30/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: Παρ., Σάβ. 17.50/ 21.15/ 00.40. Πέμ. & Κυρ., Δευτ. & Τετ. 17.50/ 21.15. Τρ. 21.15
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 16.10/ 19.30/ 23.00. Σάβ. & 12.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 16.10/ 19.15/ 22.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 18.15/ 21.20. Σάβ., Κυρ. & 12.00/ 15.10. Παρ., Σάβ. & 00.30
ΔΑΦΝΗ - ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 19.30/ 22.30
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000,.
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 20.00/ 23.30. Σάβ.-Τετ. & 13.00 (3D)
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000,.
Πεμ. - Τετ.: 17.20/ 20.40/ 00.00. Σάβ.-Τετ. & 14.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000,.
Πεμ. - Τετ.: 22.30. Πέμ. & Σάβ.-Τετ. & 19.00. Σάβ., Κυρ. & 12.00/ 15.30 (3D)
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Σαβ. - Κυρ.: 21.20
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 21.20. Σάβ., Κυρ. & 14.40
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 16.20/ 19.40/ 23.00. Κυρ. & 12.30
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.00/ 19.15/ 22.30. Σάβ.-Τετ. & 12.00 (3D)
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.00/ 17.30/ 21.00/ 00.30 (3D)
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.45/ 20.15/ 23.30. Σάβ.-Τετ. & 13.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 13 VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.15/ 23.30. Σάβ.-Κυρ. & 16.45
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 22.30. Σάβ.-Κυρ. & 15.30. Κυρ. & 12.00 (3D)
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 17.20/ 20.40/ 00.00
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 20.00/ 23.30 (3D)
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.10/ 18.20/ 21.30/ 00.40. Σάβ.-Τετ. & 12.00 (3D)
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 23.40
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.10/ 19.20/ 22.30. Σάβ.-Τετ. & 13.00 (3D)
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 8 GOLD GLASS
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.50/ 21.30
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 9 GOLD GLASS
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 21.30
ΒΑΡΚΙΖΑ - ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΒΑΡΚΙΖΑ 1
Θάσου 22, Βάρκιζα, 2108973926.
Πεμ. - Τετ.: 16.00/ 19.00/ 22.00
Also on Movies for the Masses: Avatar (2009): Εκτεταμένο trailer
The Young Victoria (2009)
Βασίλισσα Βικτωρία: Τα Χρόνια της Νιότης
Σκηνοθεσία: Jean-Marc Vallée
Σενάριο: Julian Fellowes
Παίζουν: Emily Blunt, Rupert Friend, Paul Bettany
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS
Σταδίου 19 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3236811.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.10/ 22.20. Κυρ. & 16.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΝΙΡΒΑΝΑ Cinemax
Λ. Αλεξάνδρας 192 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 210-6469398, 2106445221.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 3 Class
Δροσίνη 16 (απέναντι στο Βάρσο), Κηφισιά, 210-6231601, 2106231933.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 2 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.45/ 22.00/ 00.15
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 2
Ζησιμοπούλου 7 & Ιωάννου Μεταξά, Γλυφάδα, 2108108230.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 20.30/ 22.40
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΙΓΛΗ 1
Λ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι, 2106841010.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 21.45/ 00.00
NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
Σκηνοθεσία: Jean-Marc Vallée
Σενάριο: Julian Fellowes
Παίζουν: Emily Blunt, Rupert Friend, Paul Bettany
Δες/Κρύψε το trailer
Στις 20 Ιουνίου 1837, λίγο μετά τη συμπλήρωση των 18 χρόνων της, ξεκίνησε η μακροβιότερη ηγεμονία γυναίκας οπουδήποτε στον πλανήτη, συνώνυμη μιας ολόκληρης εποχής.
H Young Victoria (2009) πραγματικά σε αγγίζει σε επίπεδο ανθρώπινου δράματος, όχι του δικού της αλλά του δικού σου αν έχεις υποστεί τη μυθοποίηση κάθε Aγγλίδας μοναρχίδας και παρατρεχάμενης, και από αυτή την άποψη, και η ιστορία και ο τρόπος που την αφηγείται ο Jean-Marc Vallée αποτελούν.. βάλσαμο για πονεμένες κινηματογραφικές καρδιές.
Με τον ίδιο σαγηνευτικό τρόπο που έκανε στο C.R.A.Z.Y. (2005) τα cliché μέρος της mise-en-scène του και τα σκηνικά του μέρος της υπόκρουσης, ο Vallée δρασκελίζει τα 170 χρόνια που απέχει από την εποχή των γεγονότων σα να περνάει το κατώφλι των ιστορικών κτιρίων, και για παράδειγμα δε τρεμουλιάζει η κάμερά του από το δέος, δε χοροπηδάει στους διαδρόμους τους σαν χαρούμενη τουρίστρια, δεν αισθάνεται καμιά ανάγκη να τα κάνει αναμνηστική ταχυδρομική κάρτα, τα ανάκτορα είναι το καθημερινό περιβάλλον της ηρωίδας του, και μια έμφαση είναι έμμεση μόνο στις εντυπώσεις της από τη μετακόμιση στο παλάτι του Buckingham. Η ιστορία αποφεύγει τους θεατρινισμούς, αγαπάει τους κοφτερούς διαλόγους, διασκεδάζει παρουσιάζοντας μια Victoria δεκαετίες μακριά από το.. κινηματογραφικό προφίλ της, αφήνει το πολιτικοκοινωνικό σκηνικό να τρεμοπαίζει στο φόντο όταν δεν είναι η κύρια ενασχόληση μιας πιτσιρίκας που μαθαίνει να κολυμπάει με το ρεύμα των μεθοδεύσεων της εξουσίας στη χώρα της. Η Ιστορία δικαίωσε την επιλογή της μικρούλας να συμβιβάσει την πρωτο-φεμινιστική διάθεσή της για ανεξαρτησία με τη διαπίστωση ότι δεν ήταν και τόσο προικισμένη για να τη διεκδικεί, επιπλέον οι μετρημένες ερωτοτροπίες με τον Albert βγάλαν κι ένα λίγο πολύ παραμυθένιο (στην ευτυχία του) γάμο, η Victoria παρακολουθεί με την ίδια ελαφρή και ελαφρά αμήχανη καταπινομπαστουνίαση ότι οδήγησε σε αυτά (τα ιστορικά αποτελέσματα), ψιλοαγκομαχώντας στην αρχή να ενσωματώσει όλους τους χαρακτήρες και ψάχνοντας για κάποια δραματική ένταση στο τέλος, αλλά πάντα αυθάδικα ζωντανά και με εξαιρετική χάρη, σα τα μάγουλα και τη γενικότερη παρουσία της πρωταγωνίστριάς της. Τελικά μια ακαταμάχητη.. εκπαιδευτική νουβέλα, και αρκετά θλιβερή αν δεις με το πρίσμα της τα σαράντα χρόνια χηρείας που ακολούθησαν, η παραγωγή αποκτά αξία ετερόφωτα, σαν υπόδειγμα μοναρχιδικού biopic που δε στα κάνει καρούμπαλα και σαν αποφασιστικό βήμα της Emily Blunt προς την οσκαρική δόξα, αλλά καμιά φορά πρέπει να απολαμβάνεις και τα πιο ήσυχα πράγματα στη ζωή όπως λένε.
H Young Victoria (2009) πραγματικά σε αγγίζει σε επίπεδο ανθρώπινου δράματος, όχι του δικού της αλλά του δικού σου αν έχεις υποστεί τη μυθοποίηση κάθε Aγγλίδας μοναρχίδας και παρατρεχάμενης, και από αυτή την άποψη, και η ιστορία και ο τρόπος που την αφηγείται ο Jean-Marc Vallée αποτελούν.. βάλσαμο για πονεμένες κινηματογραφικές καρδιές. Με τον ίδιο σαγηνευτικό τρόπο που έκανε στο C.R.A.Z.Y. (2005) τα cliché μέρος της mise-en-scène του και τα σκηνικά του μέρος της υπόκρουσης, ο Vallée δρασκελίζει τα 170 χρόνια που απέχει από την εποχή των γεγονότων σα να περνάει το κατώφλι των ιστορικών κτιρίων, και για παράδειγμα δε τρεμουλιάζει η κάμερά του από το δέος, δε χοροπηδάει στους διαδρόμους τους σαν χαρούμενη τουρίστρια, δεν αισθάνεται καμιά ανάγκη να τα κάνει αναμνηστική ταχυδρομική κάρτα, τα ανάκτορα είναι το καθημερινό περιβάλλον της ηρωίδας του, και μια έμφαση είναι έμμεση μόνο στις εντυπώσεις της από τη μετακόμιση στο παλάτι του Buckingham. Η ιστορία αποφεύγει τους θεατρινισμούς, αγαπάει τους κοφτερούς διαλόγους, διασκεδάζει παρουσιάζοντας μια Victoria δεκαετίες μακριά από το.. κινηματογραφικό προφίλ της, αφήνει το πολιτικοκοινωνικό σκηνικό να τρεμοπαίζει στο φόντο όταν δεν είναι η κύρια ενασχόληση μιας πιτσιρίκας που μαθαίνει να κολυμπάει με το ρεύμα των μεθοδεύσεων της εξουσίας στη χώρα της. Η Ιστορία δικαίωσε την επιλογή της μικρούλας να συμβιβάσει την πρωτο-φεμινιστική διάθεσή της για ανεξαρτησία με τη διαπίστωση ότι δεν ήταν και τόσο προικισμένη για να τη διεκδικεί, επιπλέον οι μετρημένες ερωτοτροπίες με τον Albert βγάλαν κι ένα λίγο πολύ παραμυθένιο (στην ευτυχία του) γάμο, η Victoria παρακολουθεί με την ίδια ελαφρή και ελαφρά αμήχανη καταπινομπαστουνίαση ότι οδήγησε σε αυτά (τα ιστορικά αποτελέσματα), ψιλοαγκομαχώντας στην αρχή να ενσωματώσει όλους τους χαρακτήρες και ψάχνοντας για κάποια δραματική ένταση στο τέλος, αλλά πάντα αυθάδικα ζωντανά και με εξαιρετική χάρη, σα τα μάγουλα και τη γενικότερη παρουσία της πρωταγωνίστριάς της. Τελικά μια ακαταμάχητη.. εκπαιδευτική νουβέλα, και αρκετά θλιβερή αν δεις με το πρίσμα της τα σαράντα χρόνια χηρείας που ακολούθησαν, η παραγωγή αποκτά αξία ετερόφωτα, σαν υπόδειγμα μοναρχιδικού biopic που δε στα κάνει καρούμπαλα και σαν αποφασιστικό βήμα της Emily Blunt προς την οσκαρική δόξα, αλλά καμιά φορά πρέπει να απολαμβάνεις και τα πιο ήσυχα πράγματα στη ζωή όπως λένε.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΠΟΛΛΩΝ CINEMAX CLASS
Σταδίου 19 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3236811.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.10/ 22.20. Κυρ. & 16.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΝΙΡΒΑΝΑ Cinemax
Λ. Αλεξάνδρας 192 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 210-6469398, 2106445221.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 3 Class
Δροσίνη 16 (απέναντι στο Βάρσο), Κηφισιά, 210-6231601, 2106231933.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 2 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.45/ 22.00/ 00.15
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 2
Ζησιμοπούλου 7 & Ιωάννου Μεταξά, Γλυφάδα, 2108108230.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 20.30/ 22.40
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΙΓΛΗ 1
Λ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι, 2106841010.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 21.45/ 00.00
NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
Also on Movies for the Masses: The Young Victoria (2009): Toronto gala trailer
Le Code a Changé (2009)
Αλλαγή Σχεδίων / Change of Plans
Σκηνοθεσία: Danièle Thompson
Σενάριο: Danièle Thompson, Christopher Thompson
Παίζουν: Γάλλοι
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
TO BE ADDED SOON
2/5Σκηνοθεσία: Danièle Thompson
Σενάριο: Danièle Thompson, Christopher Thompson
Παίζουν: Γάλλοι
Δες/Κρύψε το trailer
Τραπέζι, φίλοι, φαγητό, κουβέντα, παρεξηγήσεις, σκοτούρες, γέλια.
Μπριόζικη γαλλική παρλάτα της ποικιλίας του πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά σ’ ένα δείπνο, ακόμη κι όταν το πιάτο σερβιριστεί ακριβώς σωστά, η πληθωρική σε cast και διαλόγους σκηνοθετική απόπειρα της δυο φορές υποψήφιας για Όσκαρ (σεναρίου για το Cousin, Cousine (1975) και ξενόγλωσσης για το Fauteuils d’ Orchestre (2006)) σεναριογράφου της Βασίλισσας Μαργκώ (1994), προσπαθεί να μαζέψει σ’ έναν κατάλογο, τους τρόπους με τους οποίους μπορεί ν’ αποδειχθεί ότι η προσωπικές, οι τυπικές κοινωνικές κι οι κοινωνικές φιλικές σχέσεις, δεν είναι όσο περιχαρακωμένες μας βολεύει να νομίζουμε. Η πολυσυλλεκτική ομάδα του λαμπερού και ταλαντούχου cast που μαζεύεται γύρω απ’ το γιορτινό τραπέζι και λειτουργεί σα δυσλειτουργική οικογένεια, δίνει ανάσα και δροσιά στην ταινία να καταναλωθεί εύπεπτα, την ώρα που το χοροχρονοπηδηχτό μοντάζ, προσπαθεί να αποδείξει ότι κι οι σχέσεις του παρόντος με το παρελθόν και το μέλλον, είναι εξίσου διαπερατές. Η πεισματική feel-good αποφασιστικότητά του, το κρατά πολύ πιο ανώδυνο κι ακίνδυνο απ’ όσο θα δικαιολογούταν από μερικές στροφές που αποφασίζει να πάρει, κι η διάρκειά του το καταντάει κομματάκι κουραστικό, κι όχι μόνο απ’ την οχλοβοή του δείπνου.
Μπριόζικη γαλλική παρλάτα της ποικιλίας του πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά σ’ ένα δείπνο, ακόμη κι όταν το πιάτο σερβιριστεί ακριβώς σωστά, η πληθωρική σε cast και διαλόγους σκηνοθετική απόπειρα της δυο φορές υποψήφιας για Όσκαρ (σεναρίου για το Cousin, Cousine (1975) και ξενόγλωσσης για το Fauteuils d’ Orchestre (2006)) σεναριογράφου της Βασίλισσας Μαργκώ (1994), προσπαθεί να μαζέψει σ’ έναν κατάλογο, τους τρόπους με τους οποίους μπορεί ν’ αποδειχθεί ότι η προσωπικές, οι τυπικές κοινωνικές κι οι κοινωνικές φιλικές σχέσεις, δεν είναι όσο περιχαρακωμένες μας βολεύει να νομίζουμε. Η πολυσυλλεκτική ομάδα του λαμπερού και ταλαντούχου cast που μαζεύεται γύρω απ’ το γιορτινό τραπέζι και λειτουργεί σα δυσλειτουργική οικογένεια, δίνει ανάσα και δροσιά στην ταινία να καταναλωθεί εύπεπτα, την ώρα που το χοροχρονοπηδηχτό μοντάζ, προσπαθεί να αποδείξει ότι κι οι σχέσεις του παρόντος με το παρελθόν και το μέλλον, είναι εξίσου διαπερατές. Η πεισματική feel-good αποφασιστικότητά του, το κρατά πολύ πιο ανώδυνο κι ακίνδυνο απ’ όσο θα δικαιολογούταν από μερικές στροφές που αποφασίζει να πάρει, κι η διάρκειά του το καταντάει κομματάκι κουραστικό, κι όχι μόνο απ’ την οχλοβοή του δείπνου.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
TO BE ADDED SOON
Robin Hood (2010): Rocking teaser
Η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη από τον Ridley Scott του θρύλου του Γιοφυριού της Άρτας Ρομπέν των Δασών απέκτησε από χτες τρέιλερ που κυκλοφόρησε αποκλειστικά.. σε όλα τα internets για αλλαγή, αφού όπως φαίνεται η Universal το είχε προωθήσει στα διεθνή παρακλάδια της με μόνο περιορισμό την ημερομηνία έκδοσης.
Η ταινία, όπως θα κατάλαβες, ήταν σε παραγωγή τόσο καιρό που το κάστρο παύλα σκηνικό της ενσωματώθηκε φυσικά στο περιβάλλον (i.e. χορτάριασε) όσο απανωτά ξαναγραψίματα του σεναρίου πήγαιναν τα γυρίσματα όλο και πιο πίσω. Η αρχική ιδέα (των Ethan Reiff και Cyrus Voris του Sleeper Cell) ήταν για ακεραιότερο σερίφη-ήρωα και αχρειότερους υπερασπιστές των φτωχών, ο Sir Ridley όταν ανέλαβε έβαλε να ξαναγράψουν το σενάριο ώστε και οι άνθρωποι με τα τόξα να είναι καλοί και ο Nottingham να μη ξέρει ποιανού το μέρος να πάρει (με το άλλο να ανήκει στον γνωστό κακολιονταρομούρη Πρίγκηπα Ιωάννη), στη συνέχεια ο Russell Crowe ήταν να βαφτιστεί πρώτα σερίφης προτού βγει στη παρανομία, και τελικά, μετά προφανώς από έρευνα αγοράς, αποφασίστηκε ότι το κοινό ήθελε το μύθο του κλασικό, κομπλέ με κολάν, χαίτη στο μαλλί, arrow-cam, και τον Bryan Adams να κλαίγεται στην υπόκρουση για καμιά δεκαετία. Όπως όμως βλέπεις και στις πρώτες εικόνες, ο John Irvin, τον ρεαλιστικότερο Robin Hood (1991) του οποίου ισοπέδωσε ο Robin Hood: Prince of Thieves (1991) του τότε ακόμα σε υπόληψη Kevin Costner, παίρνει μιας μορφής εκδίκηση μετά από δυο δεκαετίες, και ο Robin του 21ου αιώνα ζει σε ένα τραχύ ματοβαμμένο 11ο αιώνα, όχι πολύ διαφορετικό από αυτόν του Maximus χίλια χρόνια νωρίτερα. Προς τον παλιό του και εικονικότερο ρόλο της δεκαετίας φέρνει και η εμφάνιση του Crowe, που κατάφερε να χάσει αρκετά από τα κιλά που πήρε για το Body of Lies (2008) αν και του είχαν αλλάξει προληπτικά, για να μη τη συντρίψει πάνω σε κάνα κρεβάτι, τη Sienna Miller με τη Cate Blanchett, ενώ ο Scott θα τον χρησιμοποιούσε σε οποιαδήποτε κατάσταση, με τη λογική ότι άνθρωπος της εποχής του Λεοντόκαρδου που γύρναγε από 15 χρόνια σταυροφοριών λίγο δύσκολα θα έμοιαζε με μοντέλο του Calvin Klein. Προς εισπράξεις Gladiator (2000) ελπίζει πασιφανέστατα να πάει και η Universal που έχει καθορίσει τη δεύτερη βδομάδα του μπλοκμπαστερο-Μάη για νέα ημερομηνία εξόδου της $150-180 εκατομμυρίων παραγωγής της, και έκοψε κι ένα τρέιλερ που να θυμίζει επιπλέον και κάτι από αυτό των 300 (2007) στην αργή κίνηση και το soundtrack, κρατώντας για έκπληξη στο τέλος το τόξο και το βέλος, όπως και τον τίτλο που μέχρι πριν κάνα μήνα ήταν ακόμα αβέβαιος.
Η ταινία, όπως θα κατάλαβες, ήταν σε παραγωγή τόσο καιρό που το κάστρο παύλα σκηνικό της ενσωματώθηκε φυσικά στο περιβάλλον (i.e. χορτάριασε) όσο απανωτά ξαναγραψίματα του σεναρίου πήγαιναν τα γυρίσματα όλο και πιο πίσω. Η αρχική ιδέα (των Ethan Reiff και Cyrus Voris του Sleeper Cell) ήταν για ακεραιότερο σερίφη-ήρωα και αχρειότερους υπερασπιστές των φτωχών, ο Sir Ridley όταν ανέλαβε έβαλε να ξαναγράψουν το σενάριο ώστε και οι άνθρωποι με τα τόξα να είναι καλοί και ο Nottingham να μη ξέρει ποιανού το μέρος να πάρει (με το άλλο να ανήκει στον γνωστό κακολιονταρομούρη Πρίγκηπα Ιωάννη), στη συνέχεια ο Russell Crowe ήταν να βαφτιστεί πρώτα σερίφης προτού βγει στη παρανομία, και τελικά, μετά προφανώς από έρευνα αγοράς, αποφασίστηκε ότι το κοινό ήθελε το μύθο του κλασικό, κομπλέ με κολάν, χαίτη στο μαλλί, arrow-cam, και τον Bryan Adams να κλαίγεται στην υπόκρουση για καμιά δεκαετία. Όπως όμως βλέπεις και στις πρώτες εικόνες, ο John Irvin, τον ρεαλιστικότερο Robin Hood (1991) του οποίου ισοπέδωσε ο Robin Hood: Prince of Thieves (1991) του τότε ακόμα σε υπόληψη Kevin Costner, παίρνει μιας μορφής εκδίκηση μετά από δυο δεκαετίες, και ο Robin του 21ου αιώνα ζει σε ένα τραχύ ματοβαμμένο 11ο αιώνα, όχι πολύ διαφορετικό από αυτόν του Maximus χίλια χρόνια νωρίτερα. Προς τον παλιό του και εικονικότερο ρόλο της δεκαετίας φέρνει και η εμφάνιση του Crowe, που κατάφερε να χάσει αρκετά από τα κιλά που πήρε για το Body of Lies (2008) αν και του είχαν αλλάξει προληπτικά, για να μη τη συντρίψει πάνω σε κάνα κρεβάτι, τη Sienna Miller με τη Cate Blanchett, ενώ ο Scott θα τον χρησιμοποιούσε σε οποιαδήποτε κατάσταση, με τη λογική ότι άνθρωπος της εποχής του Λεοντόκαρδου που γύρναγε από 15 χρόνια σταυροφοριών λίγο δύσκολα θα έμοιαζε με μοντέλο του Calvin Klein. Προς εισπράξεις Gladiator (2000) ελπίζει πασιφανέστατα να πάει και η Universal που έχει καθορίσει τη δεύτερη βδομάδα του μπλοκμπαστερο-Μάη για νέα ημερομηνία εξόδου της $150-180 εκατομμυρίων παραγωγής της, και έκοψε κι ένα τρέιλερ που να θυμίζει επιπλέον και κάτι από αυτό των 300 (2007) στην αργή κίνηση και το soundtrack, κρατώντας για έκπληξη στο τέλος το τόξο και το βέλος, όπως και τον τίτλο που μέχρι πριν κάνα μήνα ήταν ακόμα αβέβαιος.
Previously on Movies for the Masses: The Crazies (2010): Συνετό trailer