Μπορείς να υποθέσεις ότι δεν ήταν παρά θέμα χρόνου οι περσόνες που εμφανίζονται στο bromance slpastick σύμπαν που δημιούργησε ο Judd Appatow, ένα φιλμικό σύμπαν αφ εαυτού, να αρχίσουν να αποκτούν και τα δικά τους spin-offs. Δείγμα πρώτο, το Get him to the Greek, του Νicholas Stoller, που έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Forgetting Sarah Marshall (2008) του Jason Segel, και τώρα παίρνει τον υποστηρικτικό σεναριακά, αλλά ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό κωμικά, χαρακτήρα του Russell Brand ως καμένο rock star Aldous Snow, και κρατώντας τον Jonah Hill στο cast του, του αλλάζει τον ρόλο και τον ρίχνει ξανά μέσα, ως νέωπα, φαφλατά κι υπερφιλόδοξο μουσικό ατζέντη δισκογραφικής (με αφεντικό τον P. Diddy σ’ ένα εκτεταμένο cameo, αναμνηστικό του Tom Cruise στο Tropic Thunder (2008)), ο οποίος αναλαμβάνει να πάρει τον ροκά απ’ το Λονδίνο και να τον πάει στο Greek Theater του Los Angeles εγκαίρως, για να δώσει επετειακή συναυλία που θα ξεπουλήσει τα εισιτήρια και θα ξεχρεώσει το αφεντικό του (με τα τέσσερα παιδιά και τις ακόρεστες απαιτήσεις για Air Jordans).

Το project θα είναι πιο δύσκολο απ’ όσο φαντάζει, όπως φαντάζεσαι, μιας και οι rock stars είναι φανταστικά ιδιότροποι, κι οι Ευρωπαίοι ακόμα περισσότερο και μερικές απ’ τις στάσεις που θα του κάνει ο ροκάς του Brand, μπορείς να τις δεις στην καινούρια, αθυρόστομη εκδοχή του παλιότερου trailer της ταινίας, που κυκλοφόρησε προχθές στα δίκτυα, με το απαραίτητο age verification. Ούτε το νέο, ούτε το παλιό, αποκαλύπτουν τα μεγάλα μουσικά ονόματα όπως αυτά της Pink, της Christina Aguilera, του Lars Ulrich και βέβαια της μέλλουσας κυρίας Brand, Katy Perry, που θα συναντήσει στο διάβα του το επί το πλείστον μαστουρωμένο δίδυμο. Αλλά τις εμφανίσεις τους μπορείς να τις αναμένεις αναμενόμενα αιρετικές, και ταιριαστές με την αλά The Hangover (2009) ατμόσφαιρα ετούτου του stoner παύλα road movie παύλα buddy comedy που θα ανοίξει το καλοκαίρι για τη Universal μετά την αλλαγή της ημερομηνίας του απ’ τις 11 στις 4 Ιούνη, κι αναμένεται στην Ελλάδα με ένα μήνα καθυστέρηση.

Πέντε χρόνια μετά την Καρδιά του Κτήνους (2005), τη μεταφορά του μυθιστορήματος του Πέτρου Τσατσόπουλου, που τον είχε εμπνεύσει σε διάφορους βαθμούς στις προηγούμενες ταινίες του, ο Ρένος Χαραλαμπίδης που είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση με το μυθικό πια No Budget Story (1997), επιστρέφει με το project που είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του πριν καν πιάσει τα Φτηνά Τσιγάρα (2000). Οπότε μπορείς να πεις ότι τα 4 Μαύρα Κοστούμια του, που βγαίνουν παγανιά την Πέμπτη, είναι μάλλον ένα έργο ζωής, κι όπως καταλαβαίνεις κι απ’ το βλέμμα του όταν θυμάται τις αντιξοότητες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μέχρι να το υλοποιήσει, το έργο αυτό κουβαλάει απάνω του κι όλες τις αναποδιές, τις ακυρώσεις και τις αμφισβητήσεις που κουβαλάει κι η ίδια η ζωή.

Η ζωή τον έχε φέρει τώρα να χρησιμοποιήσει τα χαστούκια που έχει φάει στην δύσκολη κινηματογραφική του καριέρα, για να κάνει λίγο πιο εύκολο τον δρόμο για την επόμενη γενιά. Επικεφαλής του τμήματος των ελληνικών παραγωγών της Audio Visual, ο Χαραλαμπίδης φαίνεται αισιόδοξος για τους καρπούς του νέου του πόστου, τους οποίους περιμένει ν’ αρχίσει να μας τους σερβίρει από την επόμενη σαιζόν, αφού έχει ήδη δώσει το πράσινο φως της παραγωγής για δύο απ’ τα 270 πρώτα σενάρια που βρήκε να σκεπάζουν το γραφείο του, μέσα σε λίγες μέρες από τη βραδιά που η εταιρεία ανακοίνωσε τη νέα της δραστηριότητα. Κι αφού ο ίδιος επισημαίνει ότι το πρόβλημα στην ελληνική κινηματογραφική διαδικασία, δεν είναι στα σενάρια, αλλά στη μεταφορά τους στην οθόνη, ελπίζουμε να κάνει κι ό,τι μπορεί για να το εξαλείψει.

Αφανής βιογράφος αναλαμβάνει να συμπληρώσει την αυτοβιογραφία πρώην πρωθυπουργού, μετά το θάνατο του αρχικού εργολάβου. Η έρευνά του τον οδηγεί στο μυστήριο του θανάτου του προκατόχου του και σε απαντήσεις που δεν θέλει να βρει και συνωμοσίες που δεν πρέπει να ξεσκεπάσει.Ένα νηφάλιο, στιβαρό, μεστό και επιβλητικό θρίλερ με πολιτικά αρώματα, ξεδιπλώνει με τη μαεστρία που έχει ραφινάρει με τα χρόνια της εμπειρίας του ο Roman Polanski, μεταφέροντας πρακτικά αυτολεξί, το συναρπαστικά δαιδαλώδες κι ερεβώδες ομότιτλο μυθιστόρημα του Robert Harris, που δεν είναι κι αυτός τυχαία, ένας απ’ τους σπουδαιότερους γραφιάδες του σύγχρονου pulp noir σήμερα. Απ’ τις πρώτες σελίδες του ο Harris υφαίνει γύρω απ’ τον αναγνώστη του μια αδιαπέραστη ατμόσφαιρα δυσοίωνης ανησυχίας, κι αυτήν την ατμόσφαιρα απροσδιόριστης απειλής απλώνει να σκεπάσει την αίθουσα κι ο Polanski, απ’ τις πρώτες κιόλας, παιχνιδιάρικες γνωριμίες μεταξύ τους και μαζί σου, των κεντρικών παιχτών αυτής της οπερέτας μυστηρίου κι ατμοσφαιρικότητας, σε μια ταινία που σού θυμίζει τι σημαίνει σκηνοθέτης με τεχνική και τέχνη, άποψη και ικανότητα και αδιαμφισβήτητη γνώση του τι κυνηγάει και της υπομονής και της μεθοδικότητας που χρειάζεται για να το πιάσει, να το βάλει σε φιλμ και να το αφήσει να αποκαλυφθεί στην οθόνη, σε όλη του την ένταση και τη μεθυστική αγνότητα.

Ο McGregor παίζει κάπως αμήχανα τον αμήχανο αντικαταστάτη του θεατή σ’ αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα καλά κρυμμένων ένοχων αναμνήσεων και ενοχοποιητικών αναμνηστικών κι η γλυκόφατσά του με την έκφραση του έκπληκτου κουταβιού, δεν βοηθάει να δώσει βάρος σ’ έναν χαρακτήρα που έσταζε κυνισμό στις σελίδες του Harris και χάνεται εδώ σ’ ένα απομονωμένο σκηνικό, γεμάτο απειλές θανάτου, έτοιμου να ξεπηδήσει να τον αρπάξει μέσα κι απ’ την κούπα του τσαγιού του ακόμα. Εξίσου αβαρής είναι κι ο Pierce Brosnan στο ρόλο του πολιτικού ηγέτη με το αθώο αίμα στα χέρια του και τις ευθείες ομοιότητες μ’ έναν πολύ συγκεκριμένο λακέ των Ηνωμένων Πολιτειών, μπλεγμένο τώρα σ’ ένα δίχτυ ανανεωμένων πολιτικών προτεραιοτήτων, που τον σέρνουν στον κυκεώνα των συνεπειών της εγκληματικής του υποτακτικότητας. Οι ζαλισμένες τους ερμηνείες όμως, είναι ενδεικτικές της συνεργασίας τους μ’ έναν καθολικά επιβλητικό σκηνοθέτη, ολοκληρωτικά αφοσιωμένο στο έργο του, κι άτεγκτα βέβαιο για το όραμά του. Ένα όραμα Χιτσκοκικού σασπένς και μουδιαστικού μυστηρίου, σε μια αλά John le Carré πλοκή, που με τον πρωθυπουργό με το ιστορικό αποφάσεων και τακτικών, αμφισβητήσιμων κινήτρων και ηθικών, ρίχνει συνεχείς μπηχτές σε πρόσωπα και καταστάσεις της σύγχρονης γεωπολιτικής πραγματικότητας, μπηχτές που δεν χρειάζεται να είσαι και πράκτορας της CIA για να πιάσεις. Γι’ αυτό κι ο Harris κι ο Polanski θεωρούν αυτονόητο ότι δεν χρειάζεται να στις πολυαναλύσουν, αφήνοντας τον μίτο του μυστηρίου να τυλιχτεί γύρω απ’ τον κεντρικό άξονα ενός θρίλερ που, αντί για πολιτικό, παίζει περισσότερο ως ψυχαναλυτικό, στο ψάξιμο της έννοιας της απομόνωσης, της αυτοφυλάκισης και των συνεπειών του τρόμου του να βρεθείς μόνος με τα βρώμικα μυστικά σου, ή ακόμα χειρότερα, του να μπλεχτείς στο άσχημο παρελθόν των αλλωνών. Σου θυμίζει κάτι;

Αγωνιστές του Δημοκρατικού Στρατού, έκαναν σπίτι τους τα αφιλόξενα βουνά της Κρήτης μετά τη λήξη του Εμφυλίου.Βασισμένος στο κι εμπνευσμένος απ’ το ομότιτλο βιβλίο του Νίκου και της Αργυρούς Κοκοβλή, ο Σταύρος Ψυλλάκης ανατρέχει στο παρελθόν της ιδιαίτερης πατρίδας του, για να εξερευνήσει και να αναδείξει μια άγνωστη πτυχή της γνωστής μαύρης σελίδας της νεότερης ελληνικής Ιστορίας, μέσα απ’ τις αναμνήσεις των τεσσάρων επιζώντων της περιόδου αμέσως μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, που έστειλε τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, επικηρυγμένους απ’ τους νικητές του Εθνικού, και κυνηγημένους απ’ το καθεστώς που έφεραν, να κρυφτούν στα βουνά της Κρήτης και να επιβιώσουν με όπλα τους την υπομονή, την πίστη στο Κόμμα και τη σοφία του, τα λιγοστά εφόδια και τις όποιες διευκολύνσεις μπορούσαν να τους παράσχουν οι εξίσου φοβισμένοι συμπαθούντες των τριγύρω χωριών και τη δική τους συντροφικότητα και αλληλοϋποστήριξη. Με οδηγούς τους τέσσερις μοναδικούς ακόμη εν ζωή επιζώντες που μπόρεσε να βρει, ο Ψυλλάκης στήνει ένα διαφωτιστικό οδοιπορικό στους τόπους που περπάτησαν , τις γούβες και τα βράχια που τους έκρυψαν, τα βάτα που τους έγδαραν, τα ανέκδοτα των διαδρομών και τους μύθους που γέννησαν, και την εικόνα της ζοφερής εποχής που βοηθούν να δημιουργηθεί, οι αναμνήσεις κι οι εξιστορήσεις τόσο των ίδιων, όσο και άλλων επιζώντων εκείνων των καιρών και των περιοχών, αλλά και οι ιστορίες που πέρασαν από ανθρώπους που χάθηκαν, στους απογόνους που άφησαν πίσω να θυμούνται. Η ματιά του Ψυλλάκη περιορίζεται στην γωνία της συγκεκριμένης οπτικής και μέσα σ’ αυτά τα όρια είναι όσο πιο πλήρης θα μπορούσες να την περιμένεις, τα γεγονότα όμως έχουν περισσότερες από μία πλευρές και παρά την εγγενή δυσκολία του να παρουσιαστούν, παραμένουν πανταχού απούσες από αυτό το βραβευμένο ως Καλύτερη Ταινία στο περασμένο Φεστιβάλ της Χαλκίδας ντοκιμαντέρ, που παρ’ όλα αυτά, είναι σημαντικό ντοκουμέντο μιας απ’ τις πιο ταραγμένες εποχές του τόπου μας και λειτουργεί αξιοζήλευτα εμπνευστικά, για το μέγεθος της ψυχής του ανθρώπου, τις αντοχές που μπορεί να επιδείξει και τις αρετές που μπορούν να αναδείξουν απ’ τα βάθη της οι κακουχίες. Και πάνω απ’ όλα, δεν παύει να είναι ένα συγκινητικό πορτραίτο της μυθικής κρητικής λεβεντιάς, την οποία υμνεί και το ίδιο και οι ήρωές του.

Ο Εθνικός Κήπος και οι θαμώνες του.Ξεκινά με μια γωνία της Βουλής που δεν έχεις ξαναδεί, και στρίβει την κάμερά του για να κεντράρει στον Εθνικό Κήπο που κρύβεται πίσω της, αφήνοντας την εικόνα να χαθεί σε μια a capella κι επί τόπου εκτέλεση του Εσένα που σε Ξέρω Τόσο Λίγο, για να σε εισάγει όχι μόνο στο θέμα του, αλλά και στον τρόπο που το αντιμετωπίζει ο Απόστολος Καρακάσης, σχεδόν a capella κι αυτός, σ’ ένα ντοκιμαντέρ που δεν καταφεύγει σε εύκολες ρητορικές για την κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτό το μοναδικό πράσινο κομμάτι που έχει μείνει στην Αθήνα, ή την έλλειψη του συγκεκριμένου χρώματος απ’ την υπόλοιπη πρωτεύουσα, τη σκέψη που σου έρχεται αμέσως μετά στο μυαλό δηλαδή. Ένας αγύρτης που γνώρισε το Θεό, ένας κηπουρός που βγαίνει στη σύνταξη, μια γυναίκα που ψάχνει τα λογικά της στα παγκάκια, ένας Βιρμανός που μαζεύει σαλιγκάρια για να βγάλει το ρύζι του, ένα ζευγάρι που αρνείται ν’ αφήσει τον έρωτα να ξεψυχήσει, ένα μάτσο συνταξιούχοι που ανταλλάσσουν αναμνήσεις (ενδεχομένως και τις ίδιες κάθε μέρα), αυτοί είναι οι ήρωες του Καρακάση, που ήσυχα και νηφάλια, σχηματίζουν ένα ψηφιδωτό απολαυστικό όσο και συγκινητικό, σ’ αυτήν την κομψή και φινετσάτη χρονοκάψουλα, που πιάνει την γαλήνη και την ηρεμία της φύσης μέσα στο κέντρο του θορύβου της πρωτεύουσας και σου την προσφέρει σ’ ένα νοσταλγικό χαπάκι αγαλλίασης.

Πρόσφατα χηρεμένος ηλικωμένος αποφασίζει το μεγάλο ταξίδι του τρόμου, την επίσκεψη στα τέσσερα παιδιά του.Τυπικά remake του Stanno Tutti Bene (1990), ταινίας του Giuseppe Tornatore, και ουσιαστικά κάτι σε Lifetime light ή χοροριά για συνταξιούχους, το Everybody's Fine (2009) βαδίζει στα χιλιοπερπατημένα μονοπάτια του θέματός του χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες πέρα από μια κάποια αξιοπρέπεια. Ακόμα και η προσέγγιση της παραγωγής στην αξιοπρέπεια είναι επιφανειακή όμως, του είδους που κάνει μια λίστα με ότι θάβουν συνήθως οι κριτικοί και προσπαθεί να το κουκουλώσει, και έτσι καταλήγει σε αποτέλεσμα αλαφρά αλλοπρόσαλλο χωρίς να ξεφεύγει από τη συμβατικότητα. Ο (σχετικά συγκρατημένος σε ρομπερντενιρισμούς, στο γενικότερο πνεύμα) Robert De Niro υποτίθεται πως δούλευε σε εργοστάσιο μονώσεων για τηλεφωνικά καλώδια, τα παιδιά του έχουν πιάσει καλλιτεχνιάζοντα επαγγέλματα κάτω από τις προτροπές του να πετύχουν, αλλά βέβαια η δικιά του δουλειά είναι απλά συγκαλυμμένη βαρέα/ανθυγιεινή (με επιπλέον πλεονέκτημα τους "λεπτούς" υπαινιγμούς περί επικοινωνιών), τα φυντάνια του ακολουθούν καριέρες που έχουν γίνει αποδεκτές και μοδάτες από τη τιβή, και ανάμεσα υπάρχει ένα χάσμα λογικής συνέχειας που το σενάριο φυσιολογικά αποφεύγει να ακουμπήσει ελπίζοντας ότι έτσι θα το εξαφανίσει. Ακόμα χειρότερα, και απλά ενδεικτικά και πάλι, η αφήγηση επιμένει να κάνει Hercule Poirot τον ήρωά της, δίνοντας ενδιάμεσα κάποιες ενδείξεις με στόχο να απαλύνει τη κατραπακιά του αγκαθακριστικού τέλους (όπου αποκαλύπτονται τα.. εγκλήματα κάθε απογόνου κατά της αλήθειας), και καταφέρνοντας μόνο ένα μπουρδούκλωμα της οπτικής σου (εφόσον ξέρεις περισσότερα από τον De Niro) που το αποτελειώνει η επιμονή και σε ονειρική σεκάνς στη κατραπακιά, σεκάνς που ο Tornatore είχε τουλάχιστο μια δυνατότητα να τη διαχειριστεί σα συμπατριώτης του Pirandello και του Fellini. Ο Kirk Jones, που είχε δείξει μια κάποια δυνατότητα διαχείρισης.. παραγγελιών στη Nanny McPhee (2005) αρκείται εδώ στα διαδικαστικά, χωρίς να προσέχει καν τη σε πολλά σημεία βαριεστημένα τουριστική ψηφιακή φωτογραφία του μόνιμου όπως φαίνεται συνεργάτη του, Henry Braham.

Κάθε χρόνο, σ’ ένα χωριουδάκι στο Ηράκλειο, μαζεύονται κορυφαίοι μουσικοί παραδοσιακών οργάνων όλων των παραδόσεων, για να μεταλαμπαδεύσουν την τέχνη τους σ’ εκατοντάδες μαθητές απ’ όλο τον κόσμο.Ακούγεται συναρπαστικό σαν θέμα, ένα άγνωστο συνέδριο, διοργανωμένο με την πρωτοβουλία του Ross Daly, του τεράστιου Ιρλανδού μουσικού και μουσικού ερευνητή, που έχει κατασταλάξει τις τελευταίες τρεις δεκαετίες να ζει στο Ηράκλειο και να παίζει με τη λύρα τη μουσική που αντιμετωπίζει ως τη γλώσσα με την οποία διαλέγεται με αυτό που αντιλαμβάνεται ως ιερό, μια και στήνει κάθε χρόνο μια σειρά από εργαστήρια, που μαζεύουν τους κορυφαίους οργανοπαίκτες παραδοσιακών οργάνων απ’ όλον τον κόσμο κι όλους τους ήχους, να μοιραστούν τη γνώση και την δεξιοτεχνία τους με μαθητές απ’ όλες τις γωνιές της γης. Η προσέγγιση όμως του Γιώργου Ζέρβα, δεν προχωρά πέρα απ’ τον αρχικό ενθουσιασμό, δεν ερευνά παρά επιφανειακά, τι ακριβώς σήμανε και σημαίνει για το μικροσκοπικό αυτό χωριό, ετούτη η σχεδόν μυστικιστική ετήσια μάζωξη, πώς το ηχόχρωμά της μπλέκεται με τις ζωές των κατοίκων, και τι ακριβώς παίρνουν μαζί τους οι συμμετέχοντες, εκτός απ’ το δίπλωμα παρακολούθησης στο τέλος. Η διεισδυτικότητα του ντοκιμαντέρ εξαντλείται στο επίπεδο του τηλεοπτικού ρεπορτάζ, στο ίδιο τηλεοπτικό επίπεδο που κινείται κι η τεχνική κι η αισθητική του, και μόνο κατά τύχη και σποραδικά, καταφέρνει να εμποτίσει τις εικόνες του, το πάθος που γεννά και τρέφει η μουσική στους ανθρώπους αυτούς.