Μοναχικός φύλακας πίστας σκι με μετάλλια στο άθλημα και ιστορικό νευρικής κατάρρευσης, μαθαίνει ότι είναι πατέρας κάπου στα βόρεια και ξεκινά ταξίδι στους πάγους με όχημα ένα snowmobile και προμήθειες μερικά λίτρα αλκοόλ κι ένα ατέλειωτο πακέτο τσιγάρα.Off-road road movie με στοιχεία western μέσα στα απέραντα αρκτικά τοπία του αχανούς Νορβηγικού χειμώνα, το Nord δεν είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι για επιστροφή απ’ τις ελληνικές παραλίες, αλλά αν παρ’ ελπίδα ο δρόμος σου σε βγάλει σε αίθουσά του, ο Rune Denstad Langlo, βετεράνος ντοκιμαντερίστας στο μυθοπλαστικό του ντεμπούτο (που του έφερε και βραβεία σε Berlinale και Tribeca), θα σε υποδεχτεί με μπόλικο μαύρο χιούμορ, μοιρασμένο ισορροπημένα στα ενσταντανέ της επεισοδιακής του αφήγησης, που σπάει τη διαδρομή του απρόθυμου ταξιδιώτη απ’ την ύπαρξη της παγωμένης ανυπαρξίας προς τις υποχρεώσεις της κανονικότητας, προσφέροντας παιχνιδιάρικες ματιές στα στοιχεία που συνθέτουν την ανθρωπομορφολογία μιας χώρας καταδικασμένης στη γεωμορφολογία της. Όλοι τους ανεξαιρέτως εφοδιασμένοι με καλούς λόγους να είναι δυστυχισμένοι στη στατικότητα που επιβάλει το χιόνι γύρω τους, και οι περισσότεροι ειδικευμένοι στις διάφορες μεθόδους να ξεφεύγουν απ’ το τοπίο τους χάρη κυρίως στις μαγικές δυνατότητες της αρχαίας παράδοσης της απόσταξης (και μερικών πιο new age τρόπων χρήσης του προϊόντος της), οι σταθμοί του ήρωα προσφέρουν στον σκηνοθέτη ασυνήθιστες ευκαιρίες για ανατρεπτική εθνογραφία, ενώ λειτουργούν για τον ταξιδιώτη σαν προωθητήρες περισσότερο να συνεχίσει τη διαδρομή προς την ίαση της φρενοβλάβειάς του, παρά ως οι σειρήνες που αρχικά νομίζεις ότι θέλουν να τον κάνουν να ξεχάσει πως προορισμός είναι ο δρόμος. Ο Andres Baasmo Christiansen περνάει σε άλλο επίπεδο τη στωικότητα που φυτεύει στον ήρωά του, και ανεβάζει δυο κλάσεις πάνω την ταινία στην οποία χαρίζει την ερμηνεία του, δικαιολογώντας απόλυτα την επιλογή του European Film Promotion να χρίσει τον νεαρό Νορβηγό που ήθελε να γίνει Marlon Brando, ως ένα απ’ τα Shooting Stars που παρουσιάστηκαν στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου.

Ο Σεπτέμβρης είναι για τη μόδα ό,τι ο Γενάρης για το ημερολόγιο, και η Vogue βγάζει τότε το μεγαλύτερο τεύχος κάθε χρονιάς.Και κάθε χρονιά η έκδοση φιλοδοξεί να είναι μεγαλύτερη, καλύτερη και πιο προσοδοφόρα από την προηγούμενη, οπότε μπορείς να υποθέσεις ότι κάθε χρονιά τέτοια εποχή, στον όροφο του κτηρίου της Conde Nast που φιλοξενεί τα γραφεία της βίβλου της μόδας και της ναυαρχίδας ενός απ’ τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους του πλανήτη των περιοδικών εκδόσεων, επικρατεί μια κάποια ανησυχία. Και βέβαια, αντίστοιχη ανησυχία οφείλει να επικρατεί και στο κρανίο της σιδηράς κυρίας που τις τελευταίες δεκαετίες έχει συνδέσει το όνομα, τις επιλογές και την άποψή της, όχι μόνο με το τι πουλάνε ως μόδα οι σελίδες του περιοδικού που διευθύνει, αλλά εν τέλει και το τι αποφασίζουν να σχεδιάσουν οι σχεδιαστές, για να πλασάρουν ως μόδα. Θα περίμενες κάποια απ’ αυτά να έχει προλάβει να απαθανατίσει το ντοκιμαντέρ του RJ Cutler, όσο εξώφθαλμα καθ’ υπόδειξιν του υποκειμένου του κι αν είναι, υποκείμενο που, στην περίοδο που έδωσε την άδεια να φιλμαριστεί, πάλευε να σπάσει τα ρεκόρ πάχους των προηγούμενων εκδόσεων Σεπτεμβρίου, για να εδραιώσει τη θέση της απέναντι σε ψιθύρους αντικατάστασής της. Η παγωμένη βασίλισσα της μόδας όμως, μένει αδιαπέραστη απ’ την κάμερα του Cutler, αφήνοντας να καταγραφεί μονάχα η δίκαιη πικρία της προς αυτούς που, όπως τα αδέρφια της, βρίσκουν αυτό που κάνει «πολύ διασκεδαστικό», μιας και όπως και να το κάνουμε, η Anna Wintour είναι η κυρίαρχος ενός απίστευτα προσοδοφόρου σύμπαντος, κι όσο ασήμαντο κι αν το θεωρείς στη δική σου ζωή, δεν παύει να είναι κάτι πολύ, πολύ σοβαρό, σε αντίθεση, ας πούμε, με το ντοκιμαντέρ του Cutler που μολονότι δεν πέφτει στο λάκκο της αγιογραφίας, δεν καταφέρνει να κάνει σωστά και τίποτα απ’ όσα οφείλει να κάνει. Για τη σημασία της Vogue για το χώρο της μόδας, η Meryl Streep τα εξηγεί καλύτερα στο The Devil Wears Prada (2006), για τη φρενίτιδα της προετοιμασίας του τι θα πλασαριστεί ως μόδα, το τηλεοπτικό Le Jour d' Avant: Jean Paul Gaultier (2009) κάνει σαφώς καλύτερη και κινηματογραφικότερη δουλειά, για τη φρενίτιδα του τι σημαίνει να κλείνεις τεύχος, πιάσε καλύτερα απ’ το All the President's Men (1976) μέχρι και το State of Play (2009) κι όσο για πώς ακριβώς γυρνάνε τα γρανάζια στο κρανίο ενός ανθρώπου στην κορυφή του χώρου του, τι να σου πω, το The September Issue πάντως, αυτό σίγουρα δεν σου το δείχνει.

Μια κίνηση μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις. Μια κίνηση μπορεί να απελευθερώσει μια ολόκληρη γενιά. Πολλές γκαβές επαναλήψεις μπορούν να σε στείλουν πίσω στην εποχή των πιθήκων.Σα ταινία φτιαγμένη με τη κλασική χολιγουντιανή μαγιά, από επιτροπή παραγωγών με νομισματοβουνά μπροστά στα μάτια, το τρίτο και τρισδιάστατο Step Up καταλήγει ελαφρά προς ανεπαίσθητα καλύτερο από τις προσδοκίες σου, ανάλογα με το ποσοστό που μπορεί να σου μοιάζει μελωδία να βγαίνει από τις καπηλευτικές χορδές που χτυπάει τυφλά ξέφρενα μανιασμένα στη διάρκεια. Σε πλήρη αντίθεση με το Step Up 2 (2008), το 3D μοιάζει ακριβώς με urban εκδοχή High School Musical, κομπλέ με νοσταλγικές (και.. όχι τόσο χάλια) Gene Kelly-ιές, ή καλύτερα με οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς ανάμεσα σε διαφήμιση οδοντότσιχλας και Glee, χωρίς να φτάνει ποτέ το κορυφαίο επίπεδο των άκρων του, και χωρίς φυσικά να ξεχνάει να σου γεμίζει δαχτυλιές και ποδαριές τη μούρη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο απελπισμένο μίξερ είναι η εξωφρενική (αλλά συνεπής με τα γυναικεία ονόματα στην υπογραφή) ασυνέπεια ανάμεσα στα χελωνοσοφήματα που ξερνάει πιο γρήγορα κι από μεταλλαγμένο νίντζα αρουραίο των υπονόμων ο Rick "σποτ αποσμητικού" Malambri, και ανάμεσα στο καθαρό χορευτικό κομμάτι που δεν ενδιαφέρεται να πιάσει το χορό σα τέχνη ανθρώπων ούτε σε επίπεδο πρόβας και εκτέλεσης (i.e. ακόμα και οι όποιες "πρόβες" είναι προβαρισμένες εκτελέσεις που δε τις ξαναβλέπεις καν μπροστά σε κοινό μέσα στην οθόνη). Περίπου τέτοια κακουργηματική ασυνέπεια βρίσκεις και στο camera work που διευθύνει ο Jon Chu, στις ανθρώπινες σκηνές του εξακολουθείς να διακρίνεις εκείνη τη με τη σειρά της διακριτική ματιά στους σωματοσωρούς του The Streets, στα κομμάτια που πληρώνεις για να δεις άμα είσαι δεκατριάχρονη ανοίγει υπέρμετρα τους φακούς του ώστε να βγάζει τον μπροστινό να σου κάνει stomp fu στη μύτη, και οι υπόλοιποι όχι μόνο γίνονται οπτικό κουβάρι αλλά και κουβάρι νάνων από κομμένα χορευτικά του Austin Powers. Στα saving graces, πέρα φυσικά από ότι μπορεί να σε πετύχει από τους exploitative 360 μοιρών πολυβολισμούς, ο Adam G. Sevani αποτελεί τη μοναδική από τις πολλές αυθεντικές στιγμές της προηγούμενης συνέχειας που δε τραβεστοποιήθηκε καλωσορίζοντας το δολάριο τώρα, δυστυχώς το τουλάχιστο απροσποίητα παιδικό ταίριασμά του με την Alyson Stoner από το Step Up (2006) μένει μόνιμα στο φόντο της οικτρής και εντελώς άχρηστης κι από πάνω σαπουνόπερας στο προσκήνιο της σε εισαγωγικά αφήγησης.

Μεγάλος Δανός ερωτεύεται Κόλεϊ που έχει γκόμενο Ροτβάιλερ όσο τρελό Μαστίφ εκφράζει τη καθαρόαιμη απόγνωσή σου.Το στριπ του Brad Anderson με ήρωα τον μεγάλο αδέξιο σκύλο της οικογένειας Winslow, τρέχει από το 1954 ακριβώς επειδή μπορείς να το αντικαταστήσεις με περιπέτειες πεθαμένου χλωμού τσιουάουα σε χιονοθύελλες στην Ανταρκτική, χωρίς να το πάρει κανένας χαμπάρι, ειδικά όσοι το διαβάζουν φανατικά. Η μεταφορά του στην οθόνη ξεκινάει και κλείνει με τελετουργικές, κατά το πλήρες πρωτόκολλο, σκυλοκλανιές. Άμα συνεχίζεις να διαβάζεις σαν άσκηση στη ματαιότητα, μπορεί να σε ενδιαφέρει πως η οικογένεια μετακομίζει στην αρχή της ιστορίας, ένα ιδιοφυές στη κλίμακα πορδόμετρου τέχνασμα που κυριολεκτικά διπλασιάζει τα 5 λεπτά που έχουν κάποια φάση τέτοιες ιστορίες, αυτά που ο Marmaduke αναστατώνει αμέριμνα το περιβάλλον του. Άμα εξαιρέσεις το εφέ φωνών στο καστ να προσπαθούν να συγχρονιστούν με κινούμενα σάλια καταφέρνοντάς το όσο και o Κογκολέζος Bruce Lee, η παραγωγή είναι σχετικά ακίνδυνη για την αισθητική και τη νοημοσύνη σου (βοηθάει και το dubbing ακόμα και των ανθρώπινων διαλόγων σε ένα είδος τηλενιρβάνας), δε τις προσβάλλει όσο κάτι Beverly Hills Chihuahua (2008) ή Marley & Me (2008), από την άλλη το ίδιο καταφέρνει και μπογιά που στεγνώνει.

Έχοντας ήδη μαζέψει συγκρατημένους διθυράμβους από τη δημοσιογραφική προβολή του, το Black Swan (2010) του Darren Aronofsky ανοίγει αυτή την ώρα και επίσημα στη Sala Grande του Lido το 67ο φεστιβάλ της Βενετίας.

Δε χρειάζονταν βέβαια οι ανταποκρίσεις για να μάθεις ότι ο Κύκνος είναι αδερφάκι of sorts του Παλαιστή (2008) που σήκωσε το Χρυσό Λιοντάρι δυο χρόνια νωρίτερα, και το trailer πριν καναδυό βδομάδες είχε ξεκαθαρίσει επιπλέον πως η γυμνή δυσοίωνη παρατήρηση ονείρων που γίναν εμμονές θα έφτανε αυτή τη φορά σε Cronenberg-ικές παραισθήσεις για να ταιριάζει τόσο με τη γυναικεία ψυχολογία όσο και το διαφορετικό επίπεδο τέχνης παύλα θεάματος. Ο Aronofsky φαίνεται να είχε στο μυαλό του την ιστορία από το 2000 και, ανεξάρτητα με τα λανθασμένα trivia του IMDb, η Natalie Portman φαίνεται να ήταν από πάντα και η πρώτη επιλογή του για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, οπότε δεν είναι και δύσκολο να καταλάβεις πως αυτός ο ρόλος διαμορφώνονταν με τα χρόνια να την ακολουθεί, μέχρι το shooting script που τη βρίσκει πια καταξιωμένη και αλαφρά γερασμένη να ετοιμάζεται για μια από τις "μεγάλες πέντε" παραστάσεις κάθε μπαλαρίνας όσο η Mila Kunis απειλεί να της φάει και το ρόλο και τη κλειτορίδα. Η τελευταία, πιο πολύ αναμενόμενη για φέτος κορυφαία στιγμή της έβδομης τέχνης, δεν έχει παράδοξα ξεκαθαριστεί, από άποψη ποιότητας, στις μέχρι τώρα κριτικές, αλλά από το σενάριο και το μέχρι τώρα έργο του δημιουργού μπορείς άνετα να τη φανταστείς να προορίζεται για ενοχλητική και να καταφέρνει μόνο να τροφοδοτεί για χρόνια τις αρρωστημένα ελκυστικές φαντασιώσεις σου. Για τις πιο πεζές διεστραμμένες σέξι αφαναστικές στιγμές του φιλμ, και σε περίπτωση που διαβάζεις τις Μάζες σε Braille, ο Peter Debruge στο Variety εξηγεί πως ο σκηνοθέτης και η Amy Westcott δε φοβήθηκαν την υπερβολή στο συμβολισμό τους, στο άσπρο και στο μαύρο, ενώ η επιστροφή του Matthew Libatique στη φωτογραφία δε σήμανε καμιά αντίθεση στη τρομαχτικά ως τρομαρικά ντοκιμενταρίστικη αισθητική του Παλαιστή, ίσα ίσα τη πήγε και παραπέρα. Πιο σημαντικά πάντως, αν θες από τα τεχνικά να φτάσεις στην ουσία, η υπόσχεση του Clint Mansell να ενσωματώσει Λίμνη των Κύκνων στη μουσική του, είχε ήδη υλοποιηθεί με ανάποδες νότες του θέματος του Tchaikovsky στο τέλος του trailer.

Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη, είναι περπατώντας την, νιώθοντας τη βουή των δρόμων της, την ησυχία των στενών της, τον ηλεκτρισμό των αγορών της και τις μυρωδιές των πάρκων της, τρίβοντας τα μπράτσα σου με τους περαστικούς και συμμετέχοντας στις παραστάσεις της καθημερινότητάς τους. Για όλα αυτά τα παραπάνω, η Αθήνα έχει βγάλει μια φήμη ότι δεν είναι πόλη για περπάτημα, αυτήν την κακή εικόνα όμως έρχεται να ανατρέψει φέτος ίσως ο μόνος Έλληνας κινηματογραφιστής που αγαπάει τόσο πολύ την πρωτεύουσα της χώρας του, ώστε να την έχει αναγάγει από υπόβαθρο σε ουσιαστικά μόνιμο πρωταγωνιστή του συνόλου του έργου του, έστω κι αν επίσημα της έχει αφιερώσει μόνο τις τελευταίες τρεις ταινίες του.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, μεταφέροντας στην οθόνη το ομότιτλο μυθιστόρημα του Σωτήρη Δημητρίου, έρχεται να κλείσει με τα Οπωροφόρα της Αθήνας, την τριλογία που είχε ανοίξει με το Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006) και το Αθήνα-Κωνσταντινούπολη (2008), και παράλληλα, να αποκαταστήσει την πόλη που στην πρώτη ταινία είχε χρησιμοποιήσει για να απαλύνει τον πόνο ενός ετοιμοθάνατου και στη δεύτερη για να διώξει έναν άνδρα που είχε ξεχάσει να κάνει το ταξίδι της ζωής του. Χρησιμοποιώντας την ιστορία ενός μανιώδη βαδιστή θυμόσοφου, που κυκλοφορεί στην πόλη δοκιμάζοντας τα κρυμμένα της οπωροφόρα, ο Παναγιωτόπουλος αποκαλύπτει στην οθόνη μυστικές πτυχές μιας πόλης την οποία οι κάτοικοί της έχουν ξεχάσει να αγαπούν, κατεβάζοντας την κάμερά του στις γειτονιές και τους δρόμους της και βάζοντας μέσα στη δική του παράσταση, τους φυσικούς θαμώνες των σκηνικών του να παίξουν. Έχοντας γυρίσει την ταινία μονάχα Σαββατοκύριακα, απ’ το Φλεβάρη του 2009, μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου έτους, για να ακολουθήσει την καρποφορία των οπωροφόρων που προσφέρουν στον ήρωά του τις εμπνεύσεις γι’ αυτές τις επιδείξεις «εξυπνάδας με χαζομάρα που συγκατοικούν στο ίδιο κεφάλι», όπως σημειώνει στο σημείωμά του ο σκηνοθέτης, που υπογράφει και το σενάριο, το οποίο έχει πειράξει για να χωρέσει στην ιστορία το χαρακτήρα της Αλεξίας Καλτσίκη, που συνδέει τους κεντρικούς χαρακτήρες του Νίκου Κουρή και του Λευτέρη Βογιατζή. Η ταινία, που φιλοδοξεί να ζωγραφίσει μια διαφορετική εικόνα της Αθήνας, των φρούτων και των «φρούτων» της, όπως λέει και η προώθηση, θα βγει στις αίθουσες στις 7 Οκτώβρη με την υποστήριξη του Movies for the Masses, αφού πρώτα κάνει την πρεμιέρα της στη βραδιά που θα αφιερώσουν στον ελληνικό κινηματογράφο οι ερχόμενες Νύχτες Πρεμιέρας.

Όσο η εμπορική κινηματογραφική περίοδος ξεκινάει στην Ελλάδα, το Hollywood κλείνει τη δικιά του, και στον απολογισμό τα εισιτήρια βγαίνουν πολύ λιγότερα αλλά τα κέρδη ανεβασμένα. Χάρη φυσικά στα ακονισμένα δόντια του S3D που ορμάει σε αγέλες μόλις μυριστεί δολάριο στη τσέπη σου, και φαίνεται να οδήγησε τις εισπράξεις στα $4.35 δις, $100 εκατομμύρια περισσότερα από την αντίστοιχη περσινή περίοδο, σύμφωνα με τους ανεπίσημους υπολογισμούς του Paul Dergarabedian που αναπαρήγαγε το Associated Press. Μέχρι τη Labor Day, την ερχόμενη Δευτέρα που κλείνει επίσημα το καλοκαίρι στην Αμερική και όχι μόνο κινηματογραφικά, τα ίδια projections μιλάνε για 552 εκατομμύρια εισιτήρια, λιγότερα και από τα 563 εκατομμύρια του 2005, του καλοκαιριού της "μεγάλης ύφεσης" σε αυτόν τον αιώνα και για την αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία πάντα. Αν ψάξεις και το πινακάκι με τα μεγάλα καλοκαιρινά ανοίγματα του 2010, βλέπεις ότι Toy Story 3, Shrek Forever After, Despicable Me και Last Airbender κόψανε μαζί λίγο πάνω από $1δις, και δε χρειάζεται να έχεις και πολλή επαφή με τις εμπορικές δυνατότητες του κάθε φιλμ για να πεις ότι το ποσό αυτό θα ήταν τουλάχιστο 30% μικρότερο σε δυο πραγματικές διαστάσεις προβολής.

Σε αυτή τη τάση του ξοδέματος για ψευδαίσθηση όγκου στον αέρα κοπανιστό μέχρι την οθόνη, το προηγμένο καταναλωτικά αμερικάνικο κοινό ακολουθεί με κάνα χρόνο καθυστέρηση τον.. τρίτο κόσμο. Πέρσι, παρά τις απλόχερες προσπάθειες του Jeffrey Katzenberg, δε καταγράφτηκαν στη χώρα του τα τρελά επεισόδια τύπου Ice Age 3 (2009) που οδήγησαν σε αύξηση εσόδων τα ταμεία του υπόλοιπου πλανήτη πριν καν τα σαρώσει το Avatar (2009). Αλλά το CGI φαινόμενο του James Cameron έδωσε τελικά ακόμα και στους παθημένους και μαθημένους Αμερικανούς την επιπλέον ψευδαίσθηση σοβαρότητας στη νέα επαναξαναματαεμφάνιση του S3D, παρά τις προειδοποιήσεις πιο γνωστά πλέον του Roger Ebert, και για το ερχόμενο διάστημα ετοιμάζονται τόσες σχετικές παραγωγές που πραγματικά δε θα ξέρεις από ποιά να φυλάξεις τη μούρη σου για να μη της τρίβει ότι βρει ο καθένας μέσα από την οθόνη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο ίδιος ο Cameron κοπανάει υποκριτικά όπου τις βρει, δημιουργίες στιλ Piranha 3D (2010) που επιστρέφουν τη συγκεκριμένη τεχνολογία στις campy ρίζες της, κοπάνημα που έχει στόχο να παρατείνει την εποχή των αγελάδων με χρυσά ματογυάλια. Όπως λέει και ο παραγωγός των Piranha, Mark Canton, αν το μέλλον του κινηματογράφου είναι στερεοσκοπικό για κάθε είδους ταινία, πως μπορεί να υπάρξει σκεπτικό που να αποκλείει ήδη τα είδη-προφήτες του?