Εξετάζοντας την επίδραση του χρόνου στη συμπεριφορά και στην επιστροφή στη παιδική ηλικία, ο Vincent Gallo περνάει από το να αναγκάζει γκόμενες να τον πεοθηλάζουν στο να βάζει περαστικές απλά να τον θηλάζουν με την απειλή όπλου, στο Essential Killing (2010), αυτή την ώρα στη Sala Grande. Τυπικά η ταινία του Jerzy Skolimowski που έκανε χτες τις δημοσιογραφικές της, ακολουθεί γενειοφόρο με τουρμπάνι και σε άλλες ταλιμπανιές, όσο αυτός επιβιώνει σε άγνωστό του περιβάλλον με μονάδες συντεταγμένων στο κατόπι του.

Με το μεγαλύτερο πολιτικοκοινωνικό θέμα της προηγούμενης δεκαετίας μαζί με την ύφεση στο τέλος της, με τα ιρακινοαφγανιστανικά, η αμερικάνικη κινηματογραφική δημιουργία και βιομηχανία ασχολήθηκε ήδη σε βαθμό ψύχωσης, και πεισματικά κόντρα στην αδιαφορία του κοινού. Από την άλλη οι Ευρωπαίοι, λιγότερα άμεσα θιγόμενοι κοντόφθαλμα, περιορίστηκαν γενικά στο να κρίνουν αφ' υψηλού και αερολογικά τις προσπάθειες των γιάνκηδων· σε γρήγορη εγκεφαλική αναζήτηση και πέρα από τη συνεχή ενασχόληση του Michael Winterbottom, βρίσκεις να αξίωσαν να ασχοληθούν σοβαρά και ανεξάρτητα μόνο το Brødre (2004) της Susanne Bier που ήδη πέρασε από remake, και το Flandres (2006) του Bruno Dumont που αναδρομικά αξίζει κάνα αστεράκι παραπάνω για τις ανησυχίες του. Έτσι, έχοντας μάθει τη τέχνη του δίπλα σε ακόμα παλιότερους μεγάλους Πολωνούς δημιουργούς όπως θυμίζει το δελτίο τύπου της Biennale, αλλά και έχοντας ουσιαστικά αποσυρθεί στα 00s μέχρι τις 4 Νύχτες με την Άννα (2008), ο Skolimowski δεν ήταν ακριβώς αυτός που θα περίμενες να επιτεθεί ανασχετικά στο θέμα με διάθεση πιτσιρικά σε αλάνα, παρολαυτά το έκανε, μεταφέροντας το πρόβλημα κυριολεκτικά σε ευρωπαϊκά χωράφια. Όπως και στο παζολινικό δράμα του Dumont, οι τοποθεσίες μένουν ασαφείς βέβαια, βοηθώντας τόσο το συμβολισμό όσο και τον προϋπολογισμό, όμως ακόμα και επίσημα πριν τα γυρίσματα, οι συνόψεις των εμπλεκομένων εταιρειών παραγωγής μίλαγαν ευθαρσώς για μεταφορά του Mohammed από το Αφγανιστάν σε μυστική βάση στην Ανατολική Ευρώπη. Στο ρόλο του ήρωα με το δύστροπα αδιάφανα συμβολικό όνομα, που ξεφεύγει κατά τη μεταφορά και ρουφάει το γάλα των Ευρωπαίων σε χιονοκουβερτωμένα δάση, ο σκηνοθέτης έχωσε επιπλέον έναν Σικελο-Αμερικάνο, όχι για να μαζέψει συγκρίσεις με τη φυλετική μεροληψία του σιαμαλανικού Last Airbender (2010) αλλά στοχεύοντας προφανώς να μειώσει ακόμα περισσότερο την απόσταση της απάθειάς σου από τη πραγματικότητα. Τελικά, ακόμα και σαν άσκηση σε αμιγή κινηματογράφο, το αποτέλεσμα σου κόβει την ανάσα σύμφωνα με τις κριτικές, και στη κόβει δυο φορές σε δυο προτάσεις σύμφωνα με τον Τάσο Θεοδωρόπουλο στο ΘΕΜΑ.

Στα 73 χρόνια του σκηνοθέτη, τα 83 λεπτά της Ουσιαστικής Εξόντωσης (αν διαβάσεις τον τίτλο αλαφρά απομακρυσμένα από τη κυριολεξία) αποτελούν και ένα είδος guerilla filmmaking, με προϋπολογισμό γύρω στα $3-4 εκατομμύρια. Αυτή τη τάση της πενίας να κατεργάζεται τέχνας σε περιόδους κρίσης, την έσμπρωξε συνειδητά φέτος η Βενετία παρά τη τριπλή λαμπερή πρεμιέρα του φεστιβάλ, και την εκπροσωπεί ακόμα πιο στοχευμένα ο Gallo, που εκτός από πρωταγωνιστής του φιλμ έχει και δικό του self-produced στο διαγωνιστικό αύριο, το Promises Written In Water (2010), κομπλέ με συμμετοχή στο πρόγραμμα Orizzonti του μικρού μήκους The Agent (2010) από το οποίο μάλλον ξεκίνησε η "παθιασμένα ανεξάρτητη" ιδέα. Ο Gallo βέβαια είναι και γνωστός ρεπουμπλικάνος και γνωστός προβοκάτορας, οπότε πηγαίνοντας πίσω στο Killing και στην αρχή, ο τίτλος του φιλμ υπενθυμίζει πως υπό εξέταση είναι η διαφορά ανάμεσα στα υπόλοιπα και στο πρωταρχικό κυνήγι, αυτό της επιβίωσης, και στη παραβολή του και στη παραβολή τους ο Skolimowski δε φαίνεται να απέφυγε ούτε τις ψιλοεκβιασμένες προκλήσεις ούτε τις ψιλοραμποειδείς αμφισημίες.

Δυο σημαντικές υποψηφιότητες για το λιοντάρι της Mostra πρόσθεσε η Κυριακή στο Lido, το Meek's Cutoff (2010) της Kelly Reichardt που περπάτησε το κόκκινο χαλί το απόγευμα, και το Post Mortem (2010) του Pablo Larraín που έκλεισε τη Sala Grande για το βράδυ. Από το σκηνοθέτη του Tony Manero (2008) το δεύτερο, είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει συζητήσεις στη Χιλή για τη σκηνή νεκροψίας του Salvador Allende που περιλαμβάνει, αλλά στην Ιταλία απασχόλησε περισσότερο με τη προσπάθειά του να καδράρει "χώρο πέρα από την αφηγηματική λογική".

Προσπαθώντας με τη σειρά της να συναντήσει τη δηλωμένη επιδίωξη του σκηνοθέτη στο φιλμ, η κριτική του Variety μιλάει για το κάδρο σα πραγματικό πρωταγωνιστή της Νεκροψίας, για το πώς σε αναγκάζει συνέχεια να σκέφτεσαι το τι υπάρχει πέραν της οθόνης. Αλλά όπως βλέπεις και στο trailer και ήταν σίγουρο από τη σύνοψη του NYFF που το είχε προαναγγείλει για τους ψυλλιασμένους, ο πραγματικός πραγματικός πρωταγωνιστής της Νεκροψίας είναι το καρέ του Alfredo "Tony" Castro, αυτή η καλολιγδιασμένη λευκόχρυση χαίτη που με την επιτηδευμένη ανεκφραστικότητά της σε κάνει στ' αλήθεια να αναλογίζεσαι το διάστημα ανάμεσα, και σε κάνει πολύ περισσότερο από τα, λιγότερο σκοτεινά κωμικά στη σύγκριση, παιχνίδια του σκηνοθέτη με τις αποστάσεις ζωής και θανάτου. Τα θανάσιμα διαστημικά παιχνίδια πάντως, έχουν στο προσκήνιο τον έρωτα ιατροδικαστικού βοηθού και απολυμένης αρτίστας, και στο φόντο τις αναταραχές πριν από το πραξικόπημα στη Χιλή, αναταραχές που ξεχειλίζουν, γεμίζοντας τη σκηνή με πτώματα, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 φυσικά. Ο Larraín γεννήθηκε τρία χρόνια αργότερα, και περιγράφει και πάλι το έργο του σαν ελεύθερο ιδεολογίας, όμως δε διστάζει να λέει στους ανταποκριτές στα μεγάλα φεστιβάλ, πως η υπόθεση των χιλιάδων Χιλιανών αγνοούμενων δεν έχει κλείσει με κανένα τρόπο, και γι' αυτό τη σκέφτεται και τη συζητάει. Παραπέρα, ζωγραφίζοντας το συμβολισμό στο συγκεκριμένο έργο του, ο Larrain προέτρεψε σήμερα τον καθένα να διαβάσει την αυτοψία του Allende σαν ένα εξαιρετικά δυνατό κείμενο, σα την "αυτοψία της Χιλής". Για την αυθεντικότητα του πράγματος, οι σχετικές σκηνές γυρίστηκαν στο ιστορικό σημείο, "στο ίδιο κρεβάτι, με τον ίδιο φωτισμό, και τα ίδια χειρουργικά εργαλεία", ο Mario Cornejo που κράταγε τις σημειώσεις είναι ο ήρωας του φιλμ κατ' όνομα τουλάχιστο, και όλη αυτή η τυπική, μεταφορμαλιστική και ουσιαστική σοβαρότητα, μαζί φυσικά με τη λιονταρίσια χαίτη του Castro, φαίνεται πια να περιμένει επιβράβευση στην τελετή λήξης του φεστιβάλ των καναλιών.

Τεχνικά, ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε πυκνόκοκκο 16mm και καταξεθώριασε τα χρώματα μέχρι παρατήρησης και από τον τελευταίο θεατή αν το παρατήρησες, για να ενισχύσει την εικόνα νεκροτομείου, των συντετριμμένων προσδοκιών με τις οποίες κλείνει η κριτική του Variety την οποία αναπαρήγαγε σαν επιμύθιο και το Reuters κάνοντάς τη.. ισοπεδωτική για τις υπόλοιπες απόψεις. Τεχνικότερα, το φιλμ χάνει το μεσαίο και μεγαλύτερο σταθμό στη διαδρομή Βενετία - Τορόντο - Νέα Υόρκη που ακολουθεί το Meek's Cutoff, και την ακολουθεί ακόμα και το Ovsyanki (2010) του Aleksei Fedorchenko που μάζεψε χτες αρκετές θετικές κριτικές για τα διαφαινόμενα μια απ' τα ρώσικα ίδια του. Όμως μια τέτοια προγραμματισμένη διαδρομή καταξίωσης για ταινίες που έρχονται από το εμπορικό πουθενά, βοηθάει στο να μαζέψουν επιπλέον αναγνώριση στον κάθε σταθμό ξεχωριστά, όπως έδειξε πιο πρόσφατα πέρσι ο Λίβανος (2009).

Με ήρωα τον Κινέζο Sherlock Holmes, προαναγγελμένος σαν επιστροφή σε φόρμα του Tsui Hark, η τελευταία από τις ασιατικές μπλοκμπαστεριές που κοντράρονται με το Inception (2010) αυτό το μήνα στα ταμεία της χώρας της, ο Detective Dee (2010) κάνει πρεμιέρα εντός διαγωνιστικού απόψε στη Βενετία.

Ο Dí είναι υπαρκτό πρόσωπο, αξιωματούχος στην αυλή των δυναστειών της εποχής του 7ου αιώνα, που τον έκανε θρύλο η ικανότητά του στο να λύνει υποθέσεις ως δικαστής, πέρα από τον εξανθρωπισμό του παλατιού που φαίνεται να του αποδίδει η Ιστορία. Το Μυστήριο της Στοιχειωμένης Φλόγας είναι μια από τις.. paperback περιπέτειές του, που πολύ πιθανά τον είχαν κάνει πρωταθλητή του wire-fu προτού ο Tsui αποφασίσει ότι δε χρειάζεται να είναι (ο Dí) "χοντρός γέρος", στο πνεύμα και του νέου look του Holmes στη Δύση. Έτσι, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Andy Lau βαφτίστηκε μεν ερευνητής για να αποφύγει τις συγκρίσεις με γνωστό δικαστή της Mega-City One, όμως οι οδηγίες του ήταν φανερά (και στο trailer) να κάνει τον.. πίθηκο, πολύ έξυπνο, πολύ άτακτο και πολύ ευέλικτο. Στη σκηνοθεσία, ο Tsui είναι βέβαια μόνιμα σταμπαρισμένος από το fantasia που.. ανακάλυψε στα 80s, αλλά όπως λέει είχε αρκετό καιρό να κάνει wuxia --συγκεκριμένα από τα Εφτά Σπαθιά (2005) που είχαν ανοίξει τη Venezia 62--, και επέστρεψε στις ρίζες του για να τις ισχυροποιήσει, επετειακά, με αφορμή τα 25 χρόνια και τη 50η παραγωγή του Film Workshop του. Στα πολλά διαφαινόμενα συν του ιπτάμενου ντεντέκτιβ, τη χορογραφία της δράσης υπογράφει ο Sammo Hung που μόνο για τη saga του Ip Man (2008) είχε δείξει ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια, ενώ τα κινέζικα ¥130 εκατομμύρια της επένδυσης προέρχονται όλα από τη Huayi Media που δε φοβήθηκε το ρίσκο ώστε να ψάχνει συνεργασίες (κίνηση ασφαλείας δεδομένη γενικά για τις ασιατικές μπλοκμπαστεριές). Στη πραγματικότητα, και μόνο από τον χαριποτερικό πλήρη τίτλο, Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame, καταλαβαίνεις πως ετοιμάζονται και συνέχειες, και το σενάριο του sequel φαίνεται να έχει ήδη γραφτεί μετά τις διεθνείς πωλήσεις στην αγορά των Κανών, παρολαυτά η παραγωγή απέφυγε τελικά να κοντραριστεί στα κινέζικα ταμεία με το τρένο της Warner και το Legend of the Fist (2010) του Andrew Lau, και μετακινήθηκε μια βδομάδα αργότερα, στις 29 Σεπτεμβρίου.

Μακριά από χρυσά λιοντάρια αλλά διαγωνιζόμενο για το νεοκαθιερωμένο Persol 3D βραβείο της Βενετίας, το Child's Eye 3D (2010) των αδερφών Pang προβάλλεται, μετά τα μεσάνυχτα φυσικά, στο Lido.

Η παραγωγή του χονγκογκέζικου δίδυμου που βρήκε οίστρο στη Ταϊβάν στα τέλη των 90s, έρχεται μετά από μια σειρά αποτυχιών τους στο δυτικό κόσμο, άμεσα, έμμεσα και μεσόμεσα, με τους Messengers (2006), το Eye (2008) και το Bangkok Dangerous (2008), ενώ νωρίτερα είχαν αποτελειώσει το ασιατικό franchise του Ματιού, με το Jian Gui 10 (2005) όπου τα κακά πνεύματα αντιμετωπίζονταν κυριολεκτικά με πορδές. Οπότε δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβεις γιατί επιλέχτηκαν να εκπροσωπήσουν single-handedly το S3D στο φεστιβάλ (οι ανταγωνιστές τους στη κατηγορία είναι όσες ταινίες προβλήθηκαν στην Ιταλία τον τελευταίο χρόνο) με το Παιδικό Μάτι, που προωθείται επιπλέον σαν η πρώτη τρισδιάστατη ασιατική χοροριά, και αν όχι τιποτάλλο δε θα μπορούσε να βγάζει περισσότερο το δικό σου μάτι το exploitation που αντιπροσωπεύει. Παρολαυτά δε χρειάζεται να περιμένεις τις αντιδράσεις από την Ιταλία που προς το παρόν βρίζουν σε όλες τις γλώσσες τον Marco Müller για το βαρυφορτωμένο σαββατοπρωινό, για να διαπιστώσεις ότι η τρίτη διάσταση έδωσε μια κάποια νέα.. διάσταση και στην οπτική των σκηνοθετών. Το trailer που κυκλοφόρησε τον προηγούμενο μήνα, πέρα από τα κουρασμένα πια κόλπα του j-horror, έχει κάδρα που σαφώς ενδιαφέρονται για βάθος αντί για να φτάνουν τις διακεκομμένα χοροπηδηχτές τρομαχτικές περούκες μέχρι το σαγόνι σου, δίνοντας νόημα στα παιχνίδια με καθρέφτες και κεκλιμένες σε δυο άξονες γωνίες. Μια τάση σαφώς επηρεασμένη από japanimation και Nintendo 3DS, καλωσορίσιμη γενικά στο ήδη κουρασμένο gimmick με τα γυαλιά.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τη κατήχηση της Miral (2010) και τα ξεματιάσματα των Happy Few (2010), το Potiche (2010) του François Ozon συνεχίζει σήμερα με μπουλβάρ τον ανορθόδοξο γαλλικό βομβαρδισμό του Lido, απειλώντας να το ισοπεδώσει με τον όγκο της Catherine Deneuve και του Gérard Depardieu.

Από τον Ozon όλοι περιμένουν τις 9 Γυναίκες και ειδικά όσο οι αναζητήσεις του δε φέρνουν κόσμο στα ταμεία όπως ξαναματάπαμε, και το Potiche μοιάζει φυσικά ότι κοντινότερο, αλλά κατά πόσο αποτελεί και.. εκδίκηση για το πρήξιμο το λες δυσκολότερα. Διασκευή θεατρικού των Pierre Barillet και Jean-Pierre Grédy από το 1980, η επιλογή της εποχής για κιτσαρία στο φόντο ταιριάζει με τους τόνους BOTOX® και ΛΙΠΟΥΣ® που περιφέρει στο προσκήνιο το πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά μόνο η παρουσία της παραγωγής με αξιώσεις στο διαγωνιστικό της Βενετίας ένα.. βάρος της το δίνει, και το σημείωμα του Toronto όπου θα ταξιδέψει στη συνέχεια, μιλάει για στιλ και χάρισμα στο je ne sais quoi. Η ιστορία ακολουθεί μια γλάστρα που αναλαμβάνει το οικογενειακό της εργοστάσιο όσο ο άντρας της αναρρώνει από καρδιακό, και μετά δε το αφήνει, με τη στήριξη βαμμένου σοσιαλιστή δημάρχου που ήταν και παλιός της έρωτας. Τα πρώτα τιτιβίσματα από τις πρωινές δημοσιογραφικές προβολές σχηματίζουν θετική εικόνα, αλλά όχι τόσο θετική όσο για το "ξεκαρδιστικό" La Passione (2010) του Carlo Mazzacurati που φαίνεται έτσι να μη κέρδισε τη βραδινή προβολή στη Sala Grande απλά λόγω εντοπιότητας. Τη παραγωγή την είχαν σνομπάρει οι Κάνες πιθανά επειδή της λείπει το φρέσκο σταριλίκι (Judith Godrèche και Karin Viard αντικατέστησαν τις Ludivine Sagnier και Cécile De France που βλέπεις ακόμα σε άπειρες σελίδες στο δίκτυο), αλλά δύσκολα βλέπεις να κάνουν το ίδιο και οι παγκόσμιες διανομές.

Μετά το Somewhere (2010) της Sofia Coppola που κλείνει αυτή την ώρα έναν αγχωμένο μίνι κύκλο μεγάλων προβολών, η Βενετία τιμάει χαλαρά μέχρι τα μεσάνυχτα τον John Woo με Χρυσό Λιοντάρι καριέρας και τη προβολή του Reign of Assassins (2010).

Ο άνθρωπος που με τον Killer (1989) άλλαξε το διεθνές πρόσωπο του κινηματογράφου του Hong Kong σύμφωνα με το δελτίο τύπου της Biennale και όχι μόνο, δε πολυκουράστηκε κι ακριβώς στα γυρίσματα των Assassins, χρέη σκηνοθέτη είχε ο Ταϊβανέζος Su Chao-Pin υπό την επίβλεψη και τη παραγωγή του Woo. Σύμφωνα με τον Su πριν τα γυρίσματα, και αν κάτι καταλαβαίνεις από το τρέιλερ που πουλάει κεφάλια όπως συνηθίζουν τα ασιατικά και όχι μόνο, το φιλμ χτίστηκε γύρω από τη Michelle Yeoh και περιλαμβάνει τον Νοτιοκορεάτη Jung Woo-Song σα το "love interest" (πράγμα που δεν ακούς ακριβώς εύκολα για αντρικό ρόλο) και αρκετά ονόματα από τις γύρω χώρες, με λεφτά κυρίως από το Hong Kong και τη Κίνα. Ο Woo είχε περιγράψει το φιλμ σαν το Face/Off (1997) να συναντάει τους Mr & Mrs Smith (2005) στη δυναστεία των Μινγκ, και προφανώς τον ενδιέφερε αρκετά το σενάριο για να το κάνει μεγαλοπαραγωγή (κάπου $15 εκατομμυρίων), αλλά ένα promo reel που είχε διαρρεύσει την άνοιξη έδινε αρκετά old school (με την έννοια της περιορισμένης επινοητικότητας) εικόνα, και οι πρώτες σύντομες αντιδράσεις το επιβεβαιώνουν, προσθέτοντας πάντως ένα pop πνεύμα που δεν είχε φανεί ακριβώς πουθενά και μάλλον κάνει το όλο wuxia εγχείρημα από ανεκτό μέχρι συμπαθητικό. Οι Weinsteins έχουν ήδη τα βορειοαμερικάνικα δικαιώματα του φιλμ σύμφωνα με όλες τις λίστες, γεγονός που θα έλεγε κάτι σημαντικό αν δεν είχαν αγοράσει τη μισή Ασία χωρίς να κυκλοφορήσουν τίποτα θεατρικά τόσα χρόνια, αλλά όπως και να 'χει αποτελεί ένα λόγο παραπάνω για να πεις ότι υπάρχουν δυτικές εμπορικές προοπτικές και γι' αυτό ο Marco Müller προγραμμάτισε (και αυτή) τη προβολή πριν οι μισοί μεγαλοεπισκέπτες αρχίσουν να πετάνε για Telluride και Toronto.

Με δυο ζευγάρια που αγαπιούνται σταυρωτά, τους Happy Few (2010) του Antony Cordier, συνεχίζεται απόψε η γαλλική πολιορκία του Lido, μετά το Miral (2010) που επιβεβαίωσε την.. οσκαρικότητά του χτες περιορίζοντας τις ελπίδες του για Χρυσό Λιοντάρι.

Όπως και το ισραηλινοπαλαιστινιακό δράμα του Julian Schnabel, τα ευτυχισμένα στις αλλαξοκωλιές τους ζευγάρια του Cordier φαίνεται να φάνηκαν πολύ ιδανικά στο μέσο κριτικό πάντως. Η γενική εντύπωση, που κάπως δύσκολα τη διακρίνεις και στο trailer πίσω από τις πανίσχυρες θηλές της Marina Foïs, είναι ότι η αφήγηση είναι πολύ ενήλικη και πολιτισμένη στις αντιδράσεις των χαρακτήρων της για να συντηρήσει την έξαψή σου. Από την άλλη, κάτι πιο χαλαροί Βρετανοί έριξαν αρκετό γέλιο στη δημοσιογραφική με τα υπονοούμενα για την ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά, και το κουαρτέτο του φιλμ προφανώς δε μένει εκεί (στα υπονοούμενα) αλλά παραδίνει μαθήματα γραφικών και εκτεταμένων πηδημάτων στον Aronofsky που, περίεργα, παραμένει παρολαυτά ο σημαντικότερος υποψήφιος του διαγωνιστικού με το Black Swan (2010) του. Πριν τις προβολές, ο μαζοκολλητός Boyd van Hoeij είχε διακρίνει τους Happy Few κάτω από το ραντάρ, σα δεύτερη δουλειά του σκηνοθέτη των πιο νεανικών και λιγότερο έμπειρων Douches Froides (2005), και δεν ήταν ο μόνος αφού η παραγωγή βρήκε αρκετά ευρωπαϊκά δημοσιεύματα να τη βάλουν στις τέσσερις πιο σημαντικές από τις οχτώ (8) γαλλικές του βενετσιάνικου διαγωνιστικού, δίπλα σε François Ozon και Abdellatif Kechiche εκτός του Schnabel. Στο τέλος βέβαια, όσο και να αποφύγεις τις ηθικές κρίσεις, κάτι τέτοιες φάσεις (που ο Cordier απομακρύνει από το swinging και τις πάει προς.. feng shui επιπλέον) στη καλύτερη απλά σταματάνε από βαρεμάρα κι ενοχές, και προς τα κει πάνε και οι Χαρούμενοι όπως δε βρήκε λόγο να μη σου προεξοφλήσει ο δημιουργός τους από τις σημειώσεις της παραγωγής ακόμα.