Γαλλίδα γκαλερίστα συναντά Βρετανό συγγραφέα και τον παίρνει για περίπατο και παρλαπίπα.

Ο μάγος που προσπαθούσε να κατακτήσει τον μικροσκοπικό πολιτισμό της αυλής, έχει περάσει στην από 'δω μεριά και μαζί με το σώμα του, έχει μεγαλώσει και τα επεκτατικά του σχέδια.

Φιλόδοξη στα όρια της νεύρωσης και επικεντρωμένη στο στόχο της ιδιοκτήτρια ζαχαροπλαστείου, αναγκάζεται να αναθρέψει το ορφανό βαφτιστήρι τους με ψιλοτεμπέλη βοηθό σκηνοθέτη σε αθλητικό κανάλι που κυνηγάει οτιδήποτε σε θηλυκό κυκλοφορεί γύρω του.

Χολιγουντιανός σταρ σε υπαρξιακή κρίση. Τελεία.

Σα στόχος δολοφονικής ομάδας και για να την αντιμετωπίσει, ένας πρώην πράκτορας της CIA μαζεύει τη δικιά του από τα γηροκομεία.

Ξεκίνησε με την κόπια της πρώτης του ταινίας στη μασχάλη, ψάχνοντας με το φακό αίθουσα να την προβάλει. Κατέληξε να τη βγάζει σε DVD, πριν ανέβει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για να πάρει το βραβείο και τη στήριξη της ΠΕΚΚ και να απαιτήσει τον ελάχιστο χρόνο της στις αίθουσες, που έκανε το Σπιρτόκουτο (2002) ένα αντικείμενο αφοσιωμένης λατρείας απ’ τους φανατικούς που το ανακάλυψαν. Τέσσερα χρόνια μετά, έχοντας ήδη γίνει ένα απ’ τα πιο στιβαρά ονόματα της ανερχόμενης ελληνικής σκηνής, άνοιξε τη δεύτερη ταινία του στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, και ταξίδεψε σε Πουσάν και Σικάγο, πριν επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, για να διχάσει πάλι κόσμο και πάλι να φτύσει αίμα για να εξασφαλίσει διανομή. Οι αποκλειστικές προβολές στον Μικρόκοσμο, μετατράπηκαν σε γύρο θριάμβου για την Ψυχή στο Στόμα (2006), που τον καθιέρωσε ως έναν ασυμβίβαστο, σκοτεινό δημιουργό. Φέτος, ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με τον Μαχαιροβγάλτη (2010) (και την υποστήριξη του Movies for the Masses), έχοντας αποδείξει ότι πως όταν ο Οικονομίδης κάνει ταινία, κάθεσαι να την δεις, με τον ίδιο τρόπο που όταν μιλάει, κάθεσαι και τον ακούς. Ακόμα περισσότερο, όταν μιλάει αποκλειστικά, και για την επόμενη ταινία του.

Πίσω από τις σοβαρές και έντονες αντιδράσεις για το Χρυσό Λιοντάρι του Somewhere (2010) στη φετινή Βενετία, κρύφτηκαν κάπως οι λιγότερο πολιτικές των κριτικών για το Αργυρό στο Balada Triste de Trompeta (2010) του Ισπανού Álex de la Iglesia, για ένα φιλμ που ακολουθεί δυο παρανοϊκούς κλόουν στην αρχή και το τέλος της εποχής του Franco, και μπορείς να πεις ότι επιχειρεί να λυτρώσει τις αναμνήσεις της με αλυσοπριονικό ηλεκτροσόκ. Από πρώτο χέρι και με αφορμή το ιταλικό trailer που έβγαλε πριν μερικές μέρες ο Todd Brown στο Twitch, σου μεταφέρει συνοδευτικά τον τόνο και του φιλμ και των αντιδράσεων, ο Άκης Καπράνος.