Ευτυχισμένο ζευγάρι στα ύστερα χρόνια της ζωής του, μοιράζεται τη θαλπωρή της ευτυχίας του με τους πιο άτυχους φίλους του.

Πρώην πολυπράκτορας και νυν καταζητούμενος Μεξικανός, περνάει παράνομα τα αμερικάνικα σύνορα, και μπλέκει σε πλεκτάνη ακραίου ρεπουμπλικάνου υποψήφιου γερουσιαστή, που τροφοδοτεί την ξενοφοβία των Τεξανών, ως μέρος συνωμοσίας του με μεγαλοναρκέμπορα με κοφτερό κατάνα.

Σαν εθελοντής σε τοπική διοργάνωση, χήρος δάσκαλος ξυλουργικής με προβλήματα να τον κυνηγάνε, συναντάει συγγραφέα ιστοριών φαντασμάτων που τη κυνηγάει παντρεμένος γκομενιάρης νοβελίστας.

Παλιός κακός θέλει να ανεβάσει τις μετοχές του απέναντι σε νέους και φιλόδοξους, κλέβοντας το φεγγάρι. Για να το πετύχει, θα χρειαστεί φυσικά τη βοήθεια τριών μικρών, ορφανών, αξιαγάπητων, κοριτσιών.

Η ανιαρή καθημερινότητα μιας παρέας πιτσιρικάδων στην επαρχία, αναστατώνεται σε μεταφυσικό βαθμό, απ’ την εμφάνιση μυστηριώδη τύπου με κουκούλα και μυστικιστικά βιβλία.

Ξεκίνησε πριν μια δεκαετία, από μια κουβέντα μεταξύ σοβαρού κι αστείου, για το πώς στην ελληνική φιλμογραφία, είναι πρακτικά ανύπαρκτα τα δείγματα κινηματογράφου είδους, και ειδικότερα τα θρίλερ και οι ταινίες τρόμου, ταινίες που αν το καλοσκεφτείς, είναι το βούτυρο στο ξεραμένο ψωμί των φερέλπιδων νεαρών δημιουργών, απανταχού το αναπτυγμένου κινηματογραφικού κόσμου. Μια κουβέντα, που με τη σειρά της είχε πυροδοτηθεί απ’ τα, ζεστά τότε, τηλεοπτικά ρεπορτάζ για τη δίκη της ομάδας των σατανιστών της Παλλήνης, ιστορία που αποτέλεσε και το ευρύτερο πλαίσιο για την ταινία που απείλησε ο Παναγιώτης Κράββας τον Αντώνη Καφετζόπουλο, ότι θα κάτσει να γράψει και θα φέρει να στήσουν. Έτσι κι έγινε, κατά το ήμισυ τουλάχιστον, αφού ο Κράββας έγραψε το σενάριό του για ένα ρομάντζο περικυκλωμένο απ’ το θάνατο, αλλά η τότε Bad Movies δεν έμελλε να είναι η εταιρεία που θα χρηματοδοτούσε, το ντεμπούτο ενός σκηνοθέτη που χάθηκε σε τηλεοπτικές δουλειές όπως η πρώτη σαιζόν των Singles και επεισόδια της 10ης Εντολής του Πάνου Κοκκινόπουλου. Δέκα χρόνια μετά, ο Παναγιώτης Κράββας κατάφερε να κάνει την ταινία του πραγματικότητα, κι ετοιμάζεται να την απλώσει σε πάνω από μια ντουζίνα αίθουσες, την ερχόμενη Πέμπτη.

Τον Duncan Jones τον γνωρίσαμε πέρσι τέτοιο καιρό με το Moon, το ήδη cult ντεμπούτο του, και κυριολεκτικό one-man show του Sam Rockwell που χαιρετίστηκε ως κάτι νέο, κάτι διαφορετικό στην επιστημονική φαντασία. Σε κάποιο παράλληλο, δικαιότερο σύμπαν, ο Rockwell είχε κερδίσει Όσκαρ, και ο Jones ήταν τουλάχιστον υποψήφιος για το σενάριό του. (Στην πραγματικότητα, πήρε τη Χρυσή Αθηνά των περσινών Νυχτών Πρεμιέρας). Το Moon παίχτηκε στο εξωτερικό την ίδια περίοδο με το Transformers: Revenge of the Fallen (2009), οπότε η συγκυρία το έκανε poster child για ένα εξυπνότερο, πιο εσωτερικό και φιλοσοφημένο sci-fi. Ο ίδιος ο Jones κέρδισε τεράστια ποσότητα καλής θέλησης, που σαν έναν νέο Richard Kelly, θα είναι αρκετή για να κάνει κάθε νέα του ταινία άξια προσοχής στο εξής, ακόμα κι αν του βγουν όλες αποτυχημένες.