Τρία αδέρφια βρίσκονται στο επίκεντρο του ματωμένου αγώνα ανεξαρτησίας της Αλγερίας απ’ την αποικιοκρατία της Γαλλίας, αμέσως μετά τη νίκη των Συμμαχικών Δυνάμεων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οικογένεια μετακομίζει σε νέο σπίτι, αλλά συνειδητοποεί ότι οι προηγούμενοι κάτοικοι δεν έχουν φύγει ακόμη, τουλάχιστον όχι πνεύματι, κι έχουν άσχημα σχέδια για τον πρωτότοκό τους.

Τη μέρα των 30ων γενεθλίων της, μελαχρινή εξομολογείται τον φοιτητικό έρωτά της, στον άντρα της καλύτερης ξανθιάς της. Στο πολύ βάθος, διαζύγιο μετά γάμου.

Χωρίς την Carla Bruni, αλλά με το υπόλοιπο cast του να δηλώνει άθικτο το παρόν του, ο Woody Allen ετοιμάζεται να σηκώσει την αυλαία του 64ου Φεστιβάλ των Κανών, με την 45η του ταινία , δεύτερη συνεχόμενη που ντεμπουτάρει στις Κάνες μετά το περσινό You Will Meet a Tall Dark Stranger, δεύτερη που επιλέγεται για άνοιγμα της τεράστιας φιέστας μετά το Hollywood Ending (2002) και πέμπτη που τον φέρνει στα κόκκινα χαλιά τις Κρουαζέτ στο μεσοδιάστημα, μαζί με τα Vicky Cristina Barcelona (2008) και Match Point (2005). Οπότε αν μπορείς να πεις κάτι, είναι ότι τα’χει μάθει καλά τα σκαλιά.

Έτερη των Días de Gracia (2011) séance de minuit του φεστιβάλ των Κανών που ξεκινάει σήμερα, το Wu Xia (2011) του Peter Chan επαναφέρει στη Croisette το είδος που φοράει περήφανα στο κούτελο (i.e. στον τίτλο), σα μοναδική κινέζικη συμμετοχή φέτος, και περίεργα χωρίς να έχει προγραμματιστεί απέναντι στον τελικό της Eurovision κατά το συνήθειο του Thierry Fremaux.

Όπως βλέπεις μπροστά από τις ανατομικές λεπτομέρειες και πίσω από τα γναθοεξαρτήματα σε κάθε μπουνιά του teaser που κυκλοφόρησε με την ευκαιρία μάλλον η εταιρεία παραγωγής του (We Pictures), ο Chan στοχεύει να κάνει reboot στο παραδοσιακό πολεμοτεχνίτικο κινηματογραφικό και όχι μόνο είδος της χώρας του, επεκτείνοντας ιατρικά, σε στιλ hentai αλλά για άλλα όργανα, αυτή τη στη προηγούμενη δεκαετία ψύχωση του David Fincher με το καταβύθισμα στα τεχνικά εσώψυχα των εικόνων του. Όπως θα περίμενες από τον μακρυμάλλη κατά βάθος ευαισθητιάρη δημιουργό βέβαια, την ίδια προσοχή σκόπευε θεωρητικά να δώσει και στην αυθεντικότητα της περιόδου, στις "λεπτομέρειες τη ζωής που να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι έχεις μεταφερθεί πίσω στο χρόνο", στόχο που το teaser τον μεταφράζει από τα κινέζικα σε εξαιρετικό καλογυάλισμα της παραγωγής, όπως είναι γενικά το trend στις μπλοκμπαστεριές της χώρας που λογοκρίνει το μισό internet.

Μια από τις δυο μεταμεσονύχτιες εκτός διαγωνιστικού προβολές των φετινών Κανών, οι Días de Gracia (2011) του πρωτοεμφανιζόμενου Everardo Valerio Gout φιλοδοξούν να κρατήσουν στο Μεξικό τη Camera d'Or που τσίμπησε πέρσι το Año Bisiesto (2010), και έχουν από το σαββατοκύριακο trailer, κομμένο από την ARP Selection, να γεμίζει ευλογία τα διαδίχτυα.

Όπως δε χρειάζονται πολλά κοψίματα για να παρατηρήσεις, το trailer έχει σκηνές σε τρεις διαφορετικές αναλογίες εικόνας, και αυτός ο διαχωρισμός χαρακτηρίζει όλη τη ταινία, που παρακολουθεί τρεις διαφορετικές περιόδους κεχαριτωμένων ημερών, το 2002, το 2006 και το 2010 στο Mexico City, "έναν μπάτσο, έναν όμηρο και μια παντρεμένη γυναίκα, διαφθορά, βία και εκδίκηση, τρεις μοίρες για τριάντα μέρες στη διάρκεια τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων, τρεις τρόπους να παλέψεις για να επιβιώσεις", σύμφωνα με το blurb της παραγωγής. Παρόλο που το trailer τις δένει θεματικά, διαφορετικός είναι φανερά και ο τόνος στις σκηνές κάθε περιόδου, ο Gout σημειώνει ας πούμε πως το 2002 του πρέπει να εκφράζει, θερμότητα, ένταση και βία, και το κινηματογραφεί σα Πόλη του Θεού (2002) στο πιο απελπισμένο -- για τον σκηνοθέτη το φιλμ είναι η "ουλή" του λέει, τα σημάδια που αφήνει η καθημερινή τριβή με το έγκλημα σε κάθε πολίτη της χώρας του.

Και τώρα κάτι εντελώς καινούριο: ένα μάτσο πιτισιρικάδες γλιτώνουν από βέβαιο υπερθεαματικό ομαδικό θάνατο, κι επειδή το σύμπαν αγαπά την ισορροπία κι ο Χάρος το μισθό του, αρχίζουν να σκοτώνονται διαδοχικά σε αναπάντεχα, μα υπερθεαματικότερα εξωπραγματικά ατυχήματα. Για πέμπτη φορά. Γιατί αν νόμισες ότι το προηγούμενο επεισόδιο της σειράς θα ήταν το τελευταίο, απλά και μόνο επειδή είχε ένα «The» μπροστά απ’ τον τίτλο του και κανένα νούμερο στο τέλος του, ξανασκέψου πως το μόνο νούμερο που μετράει στ’ αλήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι το τελικό που θα γράψουν οι εισπράξεις.