Ο κινηματογραφικός παραγωγός Bruno Bonomo, διάσημος στα 70s για τις Β-movies του στα επίπεδα του Roger Corman, δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην νέα εποχή, και βλέπει την γυναίκα του και τους συνεργάτες του να τον εγκαταλείπουν στον δημιουργικό και οικονομικό μαρασμό του. Σε μια νεκροφιλική εκδήλωση προς τιμήν του, ένα σενάριο πέφτει στα χέρια του, με τον τίτλο Ο Αλιγάτορας. Και παρότι δεν είναι η ταινία που θα τον αναστήσει, αλλά μια δεικτική πολιτική σάτιρα κατά του Berlusconi που κανείς δε θέλει να αγγίξει, ο Bruno δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να ρίξει πάνω της όλες τις ελπίδες του για μια επαγγελματική ανάσταση.
Κάπως έτσι ο Nanni Moretti έστησε την ταινία που έκανε θόρυβο στις φετινές εκλογές στην Ιταλία, και έφτασε στις Κάνες φιλοδοξώντας να εξαπλώσει το θρίαμβό της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όμως η αντιμπερλουσκονική σάτιρα που κρύβει στη φόρμα της ταινίας-μέσα-σε-ταινία, όσο κι αν ενθουσίασε τους πολίτες της μεγάλης μπότας της Μεσογείου, δεν φτάνει για να κερδίσει και τους εκτός Ιταλίας, που θα επιζητήσουν και κάτι πέρα απ’ την αυτοαναφορικότητα στην ταινία.

Η dramedy του Bruno, που δυσκολεύεται να αποδεχτεί την διάλυση της οικογένειάς του, και τα κωμικά περιστατικά απ’ το μπουρλέσκ κινηματογραφικό κύκλωμα της Ιταλίας, υφαίνουν ένα αρχικά απλό, δροσερό κι ευχάριστο αμπαλάζ γύρω απ’ την πολιτική πτυχή της ταινίας. Το ημίωρο της εισαγωγής περνά με χιούμορ και φρεσκάδα, ώσπου αποκαλύπτεται ότι ο Moretti δεν είναι ακριβώς σίγουρος με ποια απ’ τις δυο ιστορίες τον ενδιαφέρει περισσότερο ν’ ασχοληθεί. Η πλάστιγγα μπαλατζάρει απ’ τη μια στην άλλη μεριά, με ολέθριο αποτέλεσμα ο χαρακτήρας του Berlusconi να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον, και ο χαρακτήρας του Bruno περισσότερο screen time. Εντωμεταξύ η σχιζοφρενικά άνιση ταινία, προχωρά ύπουλα σε ένα μη-φινάλε, που αφήνει και τους δύο ήρωες ξεκρέμαστους στη μαύρη οθόνη, και ένα χαρακτηριστικό άρωμα μπαλαφάρας στην αίθουσα.

Το μεγάλο ματς έχασε σήμερα το πρωί ο Απόστολος Σουγκλάκος, που απέπνευσε σε νοσοκομείο της Ρόδου, όπου και βρισκόταν σε κώμα μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη πριν από δύο εβδομάδες στο νησί. Ήταν 56 ετών.

Το Gagarin, και ένα ολόκληρο κομμάτι του ελληνικού θεάματος, θα είναι άδεια χωρίς αυτόν.
Εις μνήμην.

Το αξεπέραστο Singin’ in the Rain (1952) κρατά τα πρωτεία στα 25 καλύτερα musicals όλων των εποχών, όπως τα ψήφισαν πάνω από 500 συνθέτες, μουσικοί, κριτικοί και ιστορικοί, για λογαριασμό του American Film Institute, και τα παρουσίασαν χθες, με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Los Angeles.

Η υπερπαραγωγή της θρυλικής Metro-Goldwyn-Mayer για το πέρασμα ενός μεγάλου studio από τη σιωπηλή εποχή του κινηματογράφου στο υπερθέαμα των musicals, με τον Gene Kelly να κάνει τα μαγικά του στην οθόνη, και την Debbie Reynolds με τον Donald O’Connor να τον ακολουθούν, είναι έτσι κι αλλιώς ένα απ’ τα αθάνατα αριστουργήματα του χορευτικού Hollywood των ‘50s, και με την τσιχλοφουσκογλυκάδα του, μάλλον το πιο ζωντανό σήμερα.

Την πρώτη δεκάδα πάντως συμπλήρωσαν ταινίες περασμένων δεκαετιών, πράγμα λογικό, αφού στα τέλη του ’40 και για όλη τη δεκαετία του ’50, το Hollywood δεν έκανε και πολλά άλλα απ’ το να στήνει πολύπλοκες πολύχρωμες πολύκροτες χορογραφίες. Το West Side Story (1961), που αν με ρωτούσαν, είναι η μόνη σοβαρή εναλλακτική για την πρώτη θέση, έπιασε τη δεύτερη. H πιο φρέσκια ταινία της δεκάδας, το Cabaret (1972), έκλεισε τη δεκάδα, ενώ η πεισματικά αθάνατη Mary Poppins (1964) ήρθε έκτη. Το Grease (1978) έπιασε την αναπάντεχα χαμηλή θέση του #20, τουλάχιστον όμως ακριβώς πάνω απ’ το απάλευτο Seven Brides for Seven Brothers (1954/#21). Το βραβευμένο Chicago (2002) που ανάστησε τον Richard Gere ήρθε δωδέκατο, ενώ η λατρεμένη εξτραβαγκάντσα του Moulin Rouge! (2001) που σχεδόν αναβίωσε τα musicals στις μέρες μας, μόλις που χώρεσε στην 25άδα, πιάνοντας την τελευταία θέση. Κι ύστερα όλοι πήγαν σπίτι τους χορεύοντας μάμπο α-έ-α.

Δες/Κρύψε τη λίστα

---

1 SINGIN' IN THE RAIN 1952 MGM
2 WEST SIDE STORY 1961 United Artists
3 THE WIZARD OF OZ 1939 MGM
4 THE SOUND OF MUSIC 1965 Twentieth Century Fox
5 CABARET 1972 Allied Artists
6 MARY POPPINS 1964 Disney
7 A STAR IS BORN 1954 Warner Bros.
8 MY FAIR LADY 1964 Warner Bros.
9 AN AMERICAN IN PARIS 1951 MGM
10 MEET ME IN ST. LOUIS 1944 MGM
11 THE KING AND I 1956 Twentieth Century Fox
12 CHICAGO 2002 Miramax
13 42ND STREET 1933 Warner Bros.
14 ALL THAT JAZZ 1979 Twentieth Century Fox
15 TOP HAT 1935 RKO
16 FUNNY GIRL 1968 Columbia
17 THE BAND WAGON 1953 MGM
18 YANKEE DOODLE DANDY 1942 Warner Bros.
19 ON THE TOWN 1949 MGM
20 GREASE 1978 Paramount
21 SEVEN BRIDES FOR SEVEN BROTHERS 1954 MGM
22 BEAUTY AND THE BEAST 1991 Disney
23 GUYS AND DOLLS 1955 MGM
24 SHOW BOAT 1936 Universal
25 MOULIN ROUGE! 2001 Twentieth Century Fox

Η Diane Arbus ήταν απ' τους πιο αμφιλεγόμενους φωτογράφους του 20ου αιώνα. Απαθανάτισε τραβεστί, πουτάνες, νάνους, γίγαντες και ότι άλλο γκροτέσκο και τσίρκο και αυτοκτόνησε, τον Ιούλιο του 1971, στα 48 της, καταπίνοντας άπειρα βαρβιτουρικά και κόβοντας τις φλέβες της. Φήμες θέλαν να είχε και τη κάμερα στο αυτόματο να κλικάρει τις στιγμές.

Στο (μέχρι πριν λίγο καιρό τιτλοφορούμενο) An Imaginary Portrait of Diane Arbus (2006) βασισμένο χαλαρά στη ζωή της, όποια είναι κάποια στο Χόλιγουντ ήθελε να πρωταγωνιστήσει. Η ίδια ταινία, ανοίγοντας το 1ο φεστιβάλ της Ρώμης στις 13 Οκτωβρίου, έβαλε φωτιά στην αντιπαράθεση της ιταλικής πρωτεύουσας με τη Βενετία. Για να ανοίξει τελικά σήμερα στο πιο exclusive κινηματογραφικό φεστιβάλ, αυτό του Telluride.

Το τρέιλερ μόλις βγήκε. Και λεπτομέρειες αργότερα.

Στην πτήση 93 της United Airlines, τρεις αεροπειρατές καταλαμβάνουν τα χειριστήρια, ως μέρος του σχεδίου της Al Qaeda για μια άνευ προηγουμένου τρομοκρατική ενέργεια κατά της Αμερικής και των συμβόλων παντοκυριαρχίας της. Το συγκεκριμένο αεροπλάνο, θα ήταν το τέταρτο χτύπημα της «οργής του Αλλάχ,» μετά τα δύο που ισοπέδωσαν τους Δίδυμος Πύργους, και εκείνο που γκρέμισε μια πτέρυγα του αμερικανικού Πενταγώνου. Οι επιβάτες του, σε μια αθάνατη επίδειξη αυτοθυσίας, επιτίθενται στους αεροπειρατές, τους αφοπλίζουν, και αλλάζουν την πορεία του αεροπλάνου. Δυστυχώς, προς τα κάτω. Το χτύπημα αποσοβείται, και το αεροπλάνο πέφτει σε ένα άδειο χωράφι. Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις ότι μια Χολιγουντιανή εταιρεία όπως η Universal, έχει τα παπάκια να χρηματοδοτήσει ένα τόσο σοκαριστικό, συναισθηματικό, απαιτητικό και τολμηρό φιλμ, όπως το φιλμ του Greengrass. Ο πενηντάχρονος Βρετανός, έχει αφήσει τα διαπιστευτήριά του για την ικανότητά του να διαχειρίζεται τσουχτερές σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας, με το Bloody Sunday (2002), τη σοκαριστική αναπαράσταση του μακελειού που προέκυψε όταν μια ιρλανδική πορεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνάντησε τις βρετανικές δυνάμεις καταστολής, το Γενάρη του 1972.

Στο United 93, ο Greengrass και οι συνεργάτες του, με φορητές κάμερες, ερασιτέχνες και άγνωστους ηθοποιούς, και ενδελεχή και διεξοδική έρευνα προετοιμασίας, δημιουργούν το ρεαλιστικό υπόβαθρο μέσα στο οποίο αναπαράγουν ένα βαθύ σημάδι του μαζικού υποσυνείδητου πολύ πρόσφατο για να έχει διαγραφεί ακόμη. Και μετά, το ανοίγουν διάπλατα σχεδόν με σαδιστική αποφασιστικότητα, για να μας δείξουν τι κρύβει μέσα του ο καθένας μας.

Αυτό που βλέπουμε, είναι μια ειλικρινής κραυγή πόνου και ανθρωπιάς, η βαθιά μας επιθυμία να κλάψουμε για τους ανθρώπους που χάθηκαν και να συμπάσχουμε με τους ανθρώπους που τους έχασαν. Η κοινή οδύνη που δεν προλάβαμε να βιώσουμε και τα δάκρια που δεν προλάβαμε να μοιραστούμε, γιατί ξεράθηκαν απ’ την αποστροφή για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν το τραύμα άνθρωποι με θέσεις και εξουσίες μακριά απ’ τις δικές μας.

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που σου θυμίζουν πόσο βαθιά επίδραση μπορεί να έχει πάνω σου μια κινηματογραφική εμπειρία. Πώς το χέρι που κρατάει την κάμερα, μπορεί να χωθεί βαθιά στα σωθικά σου, να τα ανακατέψει, να ξεριζώσει από μέσα τους κάτι που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε, και να σου το πετάξει στα μούτρα. Δε συμβαίνει συχνά, αλλά μου συνέβη στο United 93.

Αγάπη μου ο μάγος των μυρμηγκιών συρρίκνωσε τα παιδιά!
Αν οι Μυρμηγκοϊστορίες είχαν καθόλου από αυτό που εμείς λέμε καυστικότητα (οξύτητα κτλ.) και οι αμερικο-θρεμμένοι λένε, πιο σύντομα και στο προκείμενο, edge τότε θα ακολούθαγε καμιά απάντηση τύπου "Αγάπη μου! Πέτα του και τη γιαγιά!". Αντί γι' αυτό, χρειάζεται να διπλο-τσεκάρεις για να σιγουρευτείς ότι η παραγωγή δεν είναι της Disney (αλλά της Warner). Και σε δεύτερη σκέψη, δε χρειάζονταν να διπλο-τσεκάρεις γιατί αυτούς τους αργούς ρυθμούς και τις έντονες.. κατηχητικές διαθέσεις τις προορίζει πια, λίγο πολύ, για πονήματα που πάνε κατευθείαν στο ντιβιντί η ποντικοεταιρία.

Η ιστορία, για την ιστορία, ακολουθεί ένα bully των μερμηγκιών που φέρνει περισσότερο σε δικό μας μπούλη. Και ανακαλύπτει ότι είχε λάθος κατεύθυνση στη ζωή του και έπρεπε να ζει σα μυρμήγκι. Όταν ο David Copperfield της μυρμηγκοφωλιάς που τρομοκρατεί με νεροπίστολα και φακούς, τον φέρνει στη θέση τους (και στη κοιλιά ενός βατράχου).

Η εκτέλεση πάντως είναι άψογη και η αδυναμία δεν είναι στη βαρεμάρα από το τρισδιάστατο animation, όπως βιάζονται πολλοί παραδοσιακοί να επιχαίρουν. Το 3D έφερε πραγματικό φως στα παραμύθια μας και αυτό του αντμπούλη απλά δεν έχει αρκετό.

Όταν ξεκινάς να κάνεις slasher στην πιο βασική του μορφή, με έναν μανιακό και ένα μάτσο εφήβους να τρέχουν προς το μαχαίρι του, δεν έχεις και πολλές επιλογές για το πώς θα το κάνεις. Θα ξαμολήσεις τα θύματα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον με πολλά μυστικά, άγνωστο γι’ αυτούς, σπίτι για το φονιά σου, και θα στείλεις τον φονιά στο κατόπι τους, να τους τρώει έναν-έναν.
Έτσι και στο See no Evil, οκτώ νεαροί εγκληματίες μεταφέρονται από τα κελιά τους σε ένα εγκαταλελειμμένο πρώην ξενοδοχείο, ως μέλη προγράμματος κοινωνικής εργασίας, και καταλήγουν να γίνονται παιχνίδια ενός σαδιστή φονιά που βγάζει μάτια. Στην κυριολεξία.

Το ερώτημα όμως που πρέπει να απαντήσεις σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι το γιατί θέλεις να κάνεις ένα αγνό, απογυμνωμένο slasher. Όταν η απάντηση είναι «επειδή θέλω να τρομάξω/αηδιάσω/διασκεδάσω κόσμο,» όλα είναι καλά. Όταν όμως είναι «γιατί θέλω να κάνω κόσμο να σκυλοβαρεθεί, με μηδενική ατμόσφαιρα, φόνους χωρίς εφευρετικότητα, πλοκή παύλα λίστα θυμάτων που δεν έχει κανέναν μπούσουλα, ούτε καν την απλοϊκή αλλά τόσο χαριτωμένη κοινωνική αξιολόγηση της σειράς των θυμάτων που εγκαθύδρισαν τα teen thrillers των '80s και '90s, και δολοφόνο λιγότερο τρομακτικό κι από τον ξυρισμένο γορίλα που θα μπορούσε να είναι ξάδερφός του,» τότε έχεις πρόβλημα. Γιατί άμα διαλύσεις κι αυτά τα βασικά στοιχεία, η ταινία σου μάλλον δεν θα βγει και ιδιαίτερα αξιόλογη. Οπότε, γιατί να την κάνεις; Ε;

Ίσως απλά και μόνο για να έχεις κάτι να παίζει πριν και μετά τη σκηνή ανθολογίας με την ξανθιά που καταπίνει το κινητό της, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στο throat fucking. Που είναι κι αυτός, ένας λόγος αποδεκτός, υποθέτω.

Μετά από μία εβδομάδα γεμάτη μάχες και διαμάχες για το ποιος το έχει μεγαλύτερο καλύτερο το Φεστιβάλ, ανοίγει επιτέλους πρώτη η 63. Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας φιλοξενεί -με βάση την περσινή πετυχημένη συνταγή- μεγάλους αστέρες του Hollywood, μεγάλες ταινίες του Hollywood και μεγάλη μερίδα των δημοσιογράφων του Hollywood. Α, ναι, υπάρχουν και άλλες 30 περίπου χώρες που συμμετέχουν, αλλά αυτές δεν φέρνουν και πολλά χρήματα στο ταμείο.

Ο Marco Mueller, στη δεύτερη χρονιά του ως διευθυντής του Φεστιβάλ, έγραψε στα παλιά ρωμαϊκά του σανδάλια όλες τις αντιαμερικανικές φωνές και αποφάσισε να συνεχίσει με τη λογική του 62ου Φεστιβάλ. Ίσως βέβαια λιγότερο φανερά από ότι πέρυσι, αφού φέτος μεγάλη μερίδα κέρδισε και ο ασιατικός κινηματογράφος. Παρά το ασιατικό cinema βέβαια την Mostra "ανοίγει" φέτος η Black Dahlia (2006) του De Palma, με σύσσωμο το cast να περνάει για απογευματινή βόλτα από το Lido, ενώ εκτός αυτών ο Mueller έταξε φέτος και τις επισκέψεις των Sandra Bullock, Daniel Craig, Zhang Ziyi, Kenneth Branagh, Sting, Meryl Streep, Ethan Hawke, Juliette Binoche, Val Kilmer, Lindsey Lohan, Jackie Chan και πολλών ακόμα για να τραβήξει την προσοχή από το νεοσύστατο Roma Film Fest (13-21/10), το οποίο απείλησε την πρωτοκαθεδρία της Βενετίας. Σε αυτές τις "απειλές" ο βλέπω-παντού-εχθρούς-Mueller φρόντισε να απαντήσει ανάβοντας μόνος του τη φωτιά και ρίχνοντας λάδι, όταν δήλωσε σε πηγαδάκι πως "η Ρώμη θα πάρει τα σκαρταρισμένα των Καννών και της Βενετίας", σπεύδοντας αμέσως να διαψεύσει μόνο τη χρησιμοποίηση της λέξη "σκαρταρισμένα", αφήνοντας να εννοηθεί πως έτσι και αλλιώς αυτά θα έπαιρνε.

O Mueller πέρα από την Ρώμη απειλεί βέβαια και την ίδια την Βενετία με το να μην ξέρει να κλείνει το στόμα του. Από το 2004, πριν γίνει διευθυντής δηλαδή, γκρίνιαζε για την ανάγκη δημιουργίας νέου κτιρίου ικανού να στεγάζει το Φεστιβάλ, καθώς το το υπάρχον Palazzo del Cinema του 1937, προϊόν της φασιστικής Ιταλίας, δε δύναται να εξυπηρετήσει πια τις ανάγκες του διεθνούς κινηματογραφικού jet set. Έτσι, αφού έγινε μέλος της επιτροπής στο διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την επιλογή του νικητή, ανέλαβε και τη θέση του διευθυντή της Mostra και πλέον ζητά πάνω από 100 εκ. ευρώ (κυρίως από το ιταλικό κράτος) για να καταφέρει να κτίσει το νικητήριο project και να αναβαθμίσει τις υπάρχουσες κατασκευές, αλλιώς.... θα παραιτηθεί. Και όλα αυτά όταν φέτος το κόστος του Φεστιβάλ θα αγγίξει 10 εκ. ευρώ και σύμφωνα με εκτιμήσεις θα δυσκολευτεί να καλύψει ακόμα και τα μισά. Και όλα αυτά όταν η Ρώμη το δικό της Φεστιβάλ θα το κάνει με δικά της χρήματα.

Και αφού ήδη γνωρίζετε το πρόγραμμα του διαγωνιστικού τμήματος, ποιες νέες ταινίες θα προβληθούν και πως η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής για φέτος είναι η Deneuve, κλείνω εδώ την πρώτη επαφή με τα backstage του 63 Φεστιβάλ της Βενετίας. Για περισσότερα κινηματογραφικά νέα από το Lido, από αύριο.

Τα 58α Βραβεία Emmy, η κορυφαία τιμή της αμερικανικής τηλεόρασης, απονεμήθηκαν χθες, κι αφού το Lost δεν είχε ούτε μια υποψηφιότητα μιας και οι υπεύθυνοι θυμήθηκαν το ξεχαρβαλιασμένο 24, η μόνη άξιας αναφοράς απ’ την τελετή, είναι η Katherine Heigl. Η οποία έκλεψε την παράσταση, για δύο πολύ σημαντικούς λόγους, που… βγάζουν μάτι.
Η 28χρονη ηθοποιός κρατά το δεύτερο ρόλο της Δρ. Izobel, ή “Izzie” στη σειρά Grey’s Anatomy, το mega-hit της περασμένης σαιζόν στην Αμερική, για ένα τσούρμο ειδικευόμενων γιατρών, με έρωτα, απογοητεύσεις, δράση, χιούμορ και ό, τι άλλο χρειάζεται μια γλυκανάλατη σειρά για να γίνει mega-hit στην Αμερική. Την οποία σειρά μπορεί να έχετε πετύχει και στο Alter, κάποια μεταμεσονύχτια ώρα του Σαββατοκύριακου. Γιατί το Alter ξέρει να αξιοποιεί τις σειρές του. Κανείς δεν ξεχνά άλλωστε, πώς χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια το Sex and the City ως ναυαρχίδα του προγράμματος του, μαζεύοντας όλες τις κουκουβάγιες στους δέκτες τους.

Αλλά πίσω στο Grey’s Anatomy, που παρ’ ότι θεωρούταν φαβορί, έφυγε χωρίς κανένα βραβείο από την τελετή, στην οποία κυριάρχησε η πέμπτη σαιζόν του 24. Το αντιτρομοκρατικό δράμα --που πρέπει ν' αρχίσει να ξανακάνει headlines μιας κι ετοιμάζεται για ταινία-- μάζεψε πέντε βραβεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης δραματικής σειράς και του α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά, για τον αειθαλή Jack Bauer – Kiefer Sutherland. Το Emmy καλύτερης β’ δραματικής ερμηνείας, πήγε στην Blythe Danner για τη δουλειά της στο Huff, σειρά που ακυρώθηκε μετά το τέλος της πρώτης σαιζόν. Κι έτσι η Katherine μας έμεινε με άδεια χέρια. Αν και έχω μερικές ιδέες πώς να τα γεμίσει...

Και ξαφνικά όλοι μιλάνε για μία ακόμη all-time-classic δυσλειτουργική αμερικανική οικογένεια. Και ξαφνικά όλοι είναι ενθουσιασμένοι από τα αποτελέσματα αυτής στο box office, αφού δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία ακόμη ταινία που ψάρεψαν οι εταιρίες διανομής στο Sundance. Και --όχι και τόσο-- ξαφνικά προτείνεται από τώρα για διάφορα Oscar. Και μπαίνει και στο Top 250 του IMDb.

Αυτή η θαυματουργά δυσλειτουργική οικογένεια που έχει ενθουσιάσει τον κόσμο, εμφανίζεται στην ταινία Little Miss Sunshine (2006), του άγνωστου ζεύγους Jonathan Dayton και Valerie Faris, και απλούστατα κάνει το αυτονόητο. Παρουσιάζει την all american οικογένεια μπάχαλo. Οι γονείς σε πλήρη διάσταση απόψεων (Greg Kinnear και Toni Collette), ο αδερφός gay με τάσεις αυτοκτονίας (Steve Carell), ο γιος (Paul Dano) επικοινωνεί μόνο γραπτά με τους γύρω του και ο παππούς στον κόσμο του (Alan Arkin). Όσο για την 7χρονη Olive (Abigail Breslin), ένα χαριτωμένα άσχημο κοριτσάκι της γενιάς των Dakota wannabes, έχει μόνο ένα πράγμα στο κεφάλι της. Να κερδίσει στον διαγωνισμό ομορφιάς Little Miss Sunshine. Αντιλαμβανόμενος το μπάχαλο ο πάτερ φαμίλιας παίρνει την δύσκολη απόφαση να μεταφέρει όλη την οικογένειά του στην California, ώστε να συμμετάσχει η μικρή στον διαγωνισμό. Και εκεί αρχίζει το road trip. Με δόσεις δράματος και essence από screwball.

Κάπου εκεί έκανε τις ΗΠΑ να γελάσουν. Και να βάλουν μπρος το word of mouth για να πάει καλά και στο box office. Σε limited άνοιγμα έβγαλε $350,000 σε 7 αίθουσες στα τέλη Ιούλη και μόλις άνοιξε πια σε όλη την χώρα δεν σταμάτησε να προσθέτει αίθουσες και εκατομμύρια στις τσέπες του ($23 εκ. μέχρι σήμερα). Και σιγά σιγά εκτός από εκατομμύρια μάζευε και ψιθύρους για Oscar. Άλλοι να λένε για Oscar nomination στον Arkin (που θα είναι και η τρίτη του μετά το '67 και το '69) και άλλοι για το πρωτότυπο σενάριο στον άγνωστο Arndt.

Για την ώρα βέβαια χειροπιαστό βραβείο πήρε το Office του Carell ("το sleeper hit της σεζόν στην Αμερική" σύμφωνα με τον cheaplog) στα χθεσινά Emmy.

Όπως στο Hollywood, έτσι και στα φεστιβαλικά, όταν μια ταινία γίνεται απρόσμενο hit, τα συστατικά της απομονώνονται και ξαναρίχνονται στην ψησταριά, με την ελπίδα να αναπαραχθεί η πετυχημένη γεύση. Βέβαια η καλή συνταγή είναι η μισή μόνο επιτυχία, και η άλλη μισή, είναι ο καλός ο μάγειρας.

Ο Eric Eason, τέσσερα χρόνια πριν, ήταν μια αποκάλυψη του φεστιβαλικού κυκλώματος. Το Manito (2002) του, μια ταινία των $24 χιλιάδων, με το ρεαλισμό και την σκληρή αστυνομική πλοκή της, μάζεψε βραβεία σε Atlanta, Avignon, Sundance και το prestigious αγαλματάκι πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη της Tribeca, μεταξύ άλλων, και τον έκανε καυτό όνομα του ανεξάρτητου αμερικάνικου. Φέτος ο ίδιος μάζεψε πιο ψημένο cast, και πήγαν όλοι μαζί στο Sau Paolo της Βραζιλίας, για να μεταφέρουν το ίδιο (Manito), στο City of God (2002). Και μετά έκαναν τη βόλτα τους στο κύκλωμα, αλλά δεν πολυεντυπωσίασαν κανέναν.

Tο trailer είναι ένα μικρό χάλι, και δεν καταλαβαίνει κανείς πολλά περισσότερα απ’ το ότι πρόκειται για μια ταινία με ναρκωτικά, γκόμενες, και μπόλικο πιστολίδι. Και η αφίσα που βγήκε μόλις χτες, και τους πήρε αρκετά να τη φτιάξουν γιατί προφανώς ψάχναν τρόπο να χωρέσουν όλον αυτόν τον τίτλο σ' ένα παλιοπερίστροφο, για κάτι τέτοιο προΐδεάζει. Στο ενδιάμεσο πάντως, οι δυο κεντρικές φυσιογνωμίες, ο Brendan Fraser και ο Scott Glenn, προσπαθούν να στήσουν το μεγάλο κόλπο που θα τους βοηθήσει να ξεφύγουν απ’ τις μίζερες ζωές τους στα κυκλώματα πορνείας και ναρκωτικών, και να πάνε κάπου με κλίμα που να δροσίζει κιόλας καμιά φορά. Όλα βέβαια εξαρτώνται απ’ τον Mos Def που φαίνεται να παίζει τον χαρακτήρα του απ’ το 16 Blocks (2006), αλλά με προφορά πιο έντονη. Στις άκρες των κάδρων εμφανίζονται και η Catalina Sandino Moreno που όλοι θυμόμαστε απ' τη Κεχαριτωμένη Μαρία (2004), και η Alice Braga που όλοι θυμόμαστε απ' τη Πόλη του Πάθους (2005), έστω κι αν κανείς μας δεν τις είδε. Και θα τις θυμόμαστε κι από αυτό το Ταξίδι το οποίο, βέβαια, επίσης μπορεί και να μην δούμε. Αν και μπορεί να το πετύχουμε σε κάνα φεστιβάλ.

Πιο επίμονος κι απ’ τα ίδια του τα δημιουργήματα, ο μεγάλος μαριονετίστας θα τραβήξει για πέμπτη φορά τα νήματα των ζόμπι του, για να στήσει άλλη μια σαρκοβόρα σάτιρα, αυτή τη φορά προφανώς με στόχο το νεαρό Hollywood που γεμίζει τις τσέπες του ματώνοντας ασκόπως τις οθόνες.
Σύμφωνα με τον Hollywood Reporter, στη νέα του ταινία, το George A. Romero’s Diary of the Dead, "ομάδα φοιτητών που γυρίζουν ταινία τρόμου στο δάσος, βρίσκονται μπροστά σε μια ομάδα αληθινών ζόμπι. Όταν αρχίζει η σφαγή, αρπάζουν την ευκαιρία και καταγράφουν τους ζωντανούς νεκρούς σε στυλ σινεμά βεριτέ".

Και πριν πάει το μυαλό σου σε κυνηγητά και γρήγορα ξεπαστρέματα, ο Romero λέει: "θα έχει τα δικά μου ζόμπι! Δεν τρέχουν από δω κι από κει -- θα κινούνται αργά". Τίποτα συγκεκριμένο δεν είναι γνωστό για την κατεύθυνση της ταινίας μέχρι στιγμής, αλλά το πάντρεμα των Νεκρών με το Blair Witch Project που ισχυρίζεται ο HR ότι θα δούμε, είναι μάλλον λιγάκι βιαστικό δεδομένης της κοινωνιολογικής αποστολής που τείνει να δίνει ο Romero στα ζόμπι του. Και δεδομένου ότι επιστρέφει σε ανεξάρτητα λημέρια μετά από μια δύσκολη περίοδο στα αποπνικτικά γρανάζια των studio, μάλλον θα έχει μπόλικες ιδέες για εκδίκηση. Είναι πιο πιθανό οι αφελείς πιτσιρικάδες να βλέπουν στα ζόμπι τους ιδανικούς κομπάρσους και δευτεραγωνιστές, και να αλλάζουν τη διανομή της ταινίας, σπρώχνοντας την καλή τους τύχη στα όρια, μέχρι η ταινία να τελειώσει με τα ζόμπι να κυκλοφορούν θριαμβευτές, κρατώντας κάμερες και μπουμ στο ένα χέρι, και εφηβικά μπουτάκια και μυαλά στο άλλο.

Σε άλλα τρομονέα, οι σαρκοβόροι φορείς του ιού του 28 Days Later (2002), ετοιμάζονται να ξανασκορπίσουν τρόμο, στο sequel της ταινίας, το 28 Weeks Later (2007). Ο Danny Boyle είναι executive producer και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο δημιουργός του εντυπωσιακού Intacto (2001), Juan Carlos Fresnadillo. Ο Cillian Murphy δεν επιστρέφει, αλλά όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα, τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο sequel, που μας τοποθετεί 6 μήνες μετά το ξέσπασμα της επιδημίας, σε μια ομάδα στρατιωτών που προσπαθούν να επαναφέρουν τάξη στο Λονδίνο, θα είναι ο Jeremy Renner, ο κακός που έβαζε βόμβες στον Farell στο SWAT (2003).

Επίσης, ο Kevin Smith θέλει να το γυρίσει στις ταινίες τρόμου, concept που είναι μάλλον αρκετά πιο τρομακτικό απ’ οτιδήποτε αποφασίσει να βάλει μέσα στην ταινία.

Μια συνταγή που έχει κάτι από το περσινό, οσκαρικό, Mrs Henderson Presents (2005) και ακουμπάει στη πιο συναρπαστική κουτσομπολίστικη ιστορία των 90s παγκόσμια, θα 'λεγες ότι μυρίζει βραβεία από μακριά, σωστά?

Ε τα ίδια λέγαν κι ένα σωρό άλλοι κι έτσι έφαγα τον τελευταίο μήνα τσεκάροντας συχνά πυκνά το αγγλικό site της Pathé, περιμένοντας να ανεβάσουν καμιά φορά το trailer της ταινίας, που ανοίγει στη Βρετανία στις 15 Σεπτεμβρίου. Αλλά τελικά, αν και στη λάθος πλευρά του Ατλαντικού, συνεπέστερη αποδείχτηκε η Miramax, που ψάχνεται βραβειακά μετά την αποχώρηση των Weinstein και μόλις το έβγαλε στο apple.com. Και έχει και την ίδια μύτη με σένα.

Το trailer είναι δεόντως πομπώδες. Αλλά μια η μεγάλη δόση από τηλεοπτικό footage, μια η μεγάλη δόση από στημένη Mirren, μια η μεγάλη τηλεοπτική καριέρα της ίδιας και μια η ανύπαρκτη δόση από οτιδήποτε άλλο, και το σέικερ δεν ευωδιάζει και τόσο πια. Και μάλλον θα χρειαστεί γερό πλύσιμο μετά. Αν υπάρχει όμως μια περίπτωση να πάρει το αγαλματίδιο η Dame Helen αυτή είναι και τελείωσε. Πρωταγωνιστικό ρόλο, στη μεγάλη οθόνη, έχει να δει αμέτρητα χρόνια (καμιά εικοσαριά υπολογίζω) και το ρόλο της βασίλισσας τον έχει προβάρει αρκετές φορές, με πιο τρανταχτή αυτή στη Τρέλα του Βασιλέως Γεωργίου (1994). Και, φυσιολογικά, έχει ήδη αρχίσει να.. τρίβει. Και αυτή και οι σπόνσορές της.

Το φιλμ παρουσιάζει την αλλαγή, προς ένα πιο λαοφιλές προφίλ, της μοναρχίας στην Αγγλία κατά το θάνατο της (πρώην) πριγκίπησσας Diana. Διαγωνίζεται στη Venezia 63. Το σκηνοθετεί ο Stephen Frears.

Να προσπαθείς να απονείμεις κινηματογραφικά βραβεία, άντε υποψηφιότητες, από τον Αύγουστο είναι δουλειά για.. θαρραλέους, αφού η περίοδος κλείνει με το τέλος της χρονιάς (και βάλε). Όμως τα στοιχήματα έχουν ήδη αρχίσει να πέφτουν και τα πιο σίγουρα χαρτιά, με βάση τις προηγούμενες αποδόσεις, είναι όσοι είχαν ισχυρές παρουσίες και τις προηγούμενες σεζόν. Για παράδειγμα η Μπαρτσελόνα και η Τσέλσι ο, υπεραγαπημένος των κριτικών, Todd Field των Μυστικών της Κρεβατοκάμαρας (2002) και οι, υπεραγαπημένες όλων, Kate Winslet και Jennifer Connelly των προηγούμενων υποψηφιοτήτων.

Update: Τρεις μήνες μετά, οι ιστορίες για μικρά παιδιά έχουν ανοίξει σε περιορισμένη διανομή με συγκρατημένη υποδοχή. Ξεχωρίζει βέβαια η απεριόριστα ασυγκράτητη ανοιχτή αγκαλιά των μικρών κοριτσιών στην.. ερμηνεία του Patrick Wilson, αναμενόμενα αφού το ίδιο θερμά τον υποδέχτηκαν και σαν αιμοσταγή παιδεραστή στο Hard Candy (2005). Γι αυτό αφήνω το κλείσιμο του θέματος στην estelle που κάτι ξέρει παραπάνω:

Μπορεί οι μικρές κυρίες να είναι άψογες, όμως πιο πολύ τραβάει την προσοχή ό μικρός κύριος της ταινίας. Αυτό το καστανόξανθο που τρελαίνεται να κάνει skateboard και να τσαλαβουτάει στις πισίνες. Ο Patrick Wilson ή ο prom king του φιλμ φαίνεται από μίλια μακριά ότι έχει πάρει θέση στην ουρά για εξώφυλλα. Γυναικείων περιοδικών, κυρίως, γιατί μοιάζει να ναι ραμμένος και κομμένος για γυναικεία φαντασίωση. Ελαφρά ηλιοκαμμένος και με είμαι-παιδί-της-crest χαμόγελο κλέβει την παράσταση. Φυσικά και με το υποκριτικό του ταλέντο. Προπάντων αυτό. Άκου πράγματα, λίγο έλειψε να το ξεχάσω.

Αυτός ο Κάπτεν Τζακ όλο τρέχει, κολυμπάει και πηδάει να ξεφύγει απ' τους μπελάδες και όλο απ' τον ένα στον άλλο πέφτει.
Αυτή τη φορά πρέπει να βρει ένα κλειδί και το σεντούκι που ανοίγει, για να αποφύγει να πληρώσει, με ότι πολυτιμότερο έχει (τη ψυχή του εννοείται), το χρέος του στον βασιλιά-φάντασμα των θαλασσών Davey Jones. Και να αποφύγει και όλα τα χαριτωμένα γλοιώδη τέρατα που ο τελευταίος φτύνει στο δρόμο του φυσικά. Και στη πορεία μπλέκει και όποιον έπαιξε και δεν έπαιξε στη προηγούμενη συνέχεια φυσικά φυσικά.

H Disney και ο Jerry Bruckheimer στη παραγωγή δε ρίσκαραν διόλου λοιπόν, στo 2o επεισόδιο του franchise που ξεκίνησε σα theme park και έγινε η μεγαλύτερη κινηματογραφική μπίζνα που (τα) πιάνει από γιαγιά μέχρι εγγονό. Βάλαν ότι είχε η συνταγή σε διπλή δόση και επειδή κάτι περίσσευε κάναν διπλή και τη ταινία. Με τη συνέχεια και το τέλος (στο επόμενο επεισόδιο) να έχουν ήδη κλείσει το μποξόφις για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Μαίου 2007.

Όταν ο Orlando Bloom, που όπου και να κρεμάσεις φωτογραφία του θα κολλήσουν πάνω της ένα μάτσο γυναίκες, είναι απλά ένα από τα περιφερειακά ατού του φιλμ, είναι προφανές ότι οι πληροφορίες που χρειάζεσαι για να βγάλεις συμπέρασμα τέλειωσαν στη προηγούμενη παράγραφο (αν όχι με το τρέιλερ, βαριά βαριά). Για την ιστορία αναφέρω ότι ο Verbinski καταφχαριστήθηκε να σκηνοθετεί εκπληκτικά CGI, αριστοτεχνικές σκηνές δράσης (με κάτι ανάμεσα σε χρυσή εποχή του Χόλιγουντ και χρυσή εποχή των Αδερφών Marx) και.. ένα σενάριο που παρατραβάει για να ξαναμαζέψει τη παλιοπαρέα. Και έξυπνα δεν άφησε πολύ χρόνο να χαθεί στα λόγια (και τις ιστορικές ήδη ατάκες) ώστε να σηκώνει και δεύτερη θέαση άνετα το όλο πόνημα. Αλλά μέχρι εκεί.

Το Σεντούκι του Νεκρού είναι δίκαια η μεγαλύτερη ταινία του 2006. Αλλά αυτό κάτι λέει και για το 2006.

Τα Takeshis' (κτητικός πληθυντικός) είναι ένα γερό πλέγμα από δύο (και βάλε) πραγματικότητες. Η μία είναι ενός σκηνοθέτη που αντιμετωπίζει καθημερινά κάθε είδους προβλήματα: την έπαρση ή τη ζηλοφθονία των ηθοποιών, τους συνεργάτες του που ζητούν χάρες, τις κάμπιες που φωλιάζουν στις ανθοδέσμες. Η δεύτερη πραγματικότητα αρχίζει να ξετυλίγεται μόλις ο σκηνοθέτης γνωρίζει κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης του στούντιο έναν ηθοποιό που είναι φτυστός ο ίδιος και επιπλέον έχει και το ίδιο όνομα. Το αυτόγραφο που του δίνει, φαίνεται ότι είναι το εισιτήριο του θλιμμένου αυτού κλόουν σε έναν κόσμο φανταστικό με αρκετές κινηματογραφικές αναφορές.

Οι φοβίες, σκέψεις, αδυναμίες του σκηνοθέτη σχετικά με τις κοινωνικές, ερωτικές και επαγγελματικές συναναστροφές παίρνουν σάρκα και οστά. Ο δεύτερος --οξυζεναρισμένος-- Takeshi αντιμετωπίζει οξύθυμους, νευρικούς, κακεντρεχείς ανθρώπους και στη συνέχεια γκροτέσκους ηθοποιούς, γιακούζα και επίδοξους εραστές. Σύντομα η πραγματικότητα του χωρίζεται περαιτέρω, και βλέπουμε όχι μόνο την αλλόκοτη καθημερινή ζωή του --δουλεύει σε σούπερ-μάρκετ, αλλά ξημεροβραδιάζεται σε οντισιόν και ονειρεύεται πρωταγωνιστικό ρόλο-- αλλά και τον, πιο αλλόκοτο, κόσμο των ονείρων του.

Ενώ ανέμενα το αποτέλεσμα με θρησκευτική ευλάβεια, τελικά το πολύ προσωπικό σύμπαν του Kitano με ξένισε δεόντως. Αυτό το παιχνίδι ο Takeshi σκηνοθετεί τον Takeshi που παίζει τον Takeshi, δεν ήταν και τόσο διασκεδαστικό. Η διάρθρωση της ταινίας είναι απολύτως συνειρμική, πράγμα που άλλοτε λειτουργεί εξαιρετικά, άλλοτε βαραίνει και κουράζει. Το παίξιμο και η σκηνοθεσία δεν είναι άσχημα, αλλά το σενάριο παρόλο το χιούμορ και την ειρωνεία του δεν μπορεί να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Πολύ εγκεφαλικό για να λειτουργήσει.

Από την άλλη το παιχνίδι των αναφορών για κάποιους θα έχει ενδιαφέρον. Εγώ είδα μια σκηνή-tribute στο Weekend (1967) του Godard να μπαίνει στο σέικερ με λίγη Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων και, αυτή τουλάχιστον, με ανέβασε.

Ένα καλόκαρδο και ερωτευμένο μοντέλο δέχεται να παραστήσει την ερωμένη ενός παρκαδόρου, μόνο και μόνο για να σταματήσουν τα κουτσομπολιά για τη σχέση της με τον παντρεμένο πρόεδρο πολυεθνικής, που επιθυμεί πάση θυσία να δείξει σοβαρό προφίλ για να μη χαλάσει το γάμο του και να επανεκλεγεί (ναι, ξέρω, αριστουργηματικό δε το λες, σίγουρα αυτό το plot). Ο Gad Elmaleh (άλλος ένας "ξένος" αλλά επιτυχημένος Γάλλος) είναι ο Francois Pignon, ευτυχής παρκαδόρος, που έναντι ουκ ευκαταφρόνητου χρηματικού ποσού, δέχεται να στείλει το συγκάτοικό του στο σπίτι της μαμάς του και να σπιτώσει αντ’ αυτού το εντυπωσιακό μοντέλο (Alice Taglioni). Τα προβλήματά του αρχίζουν όταν αντιλαμβάνεται ότι οι κινήσεις του παρακολουθούνται, και όταν τα πρωτοσέλιδα των κουτσομπολίστικων εντύπων γεμίζουν με το πρόσωπό του, με συνέπεια να κοντεύει να χάσει τη χαριτωμένη μνηστή του (Virginie Ledoyen) και να θεωρείται μέγας γυναικοκατακτητής από την ανίδεη μαμά του.Ο Elmaleh δεν είναι ο πρώτος που ερμηνεύει τον γκαφατζή Pignon, μια αγαπημένη κωμική περσόνα του Veber ήδη από το Les Compères (1983). Το συμπαθητικό παρουσιαστικό του και το κωμικό του ταλέντο του επιτρέπουν να βγει σώος και αβλαβής από τη Σκύλα και τη Χάρυβδη του σεναρίου και να δώσει υπόσταση στον ήρωα. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, μπορεί να μην έχουν μεγάλο εκτόπισμα, και να μαρτυρούν περισσότερο καρικατουρίστικη διάθεση, αλλά αυτό δεν ενοχλεί ιδιαίτερα στην παρούσα. Ακόμη και τα κλισέ, άλλωστε, καταφέρνουν να βγάλουν γέλιο ή έστω να δημιουργήσουν ανάλαφρη διάθεση και φαίνεται να είναι εντελώς συνειδητοποιημένα.

Μιλώντας για καρικατούρες, στα προσόντα της ταινίας προσθέτω και την παρουσία του Karl Lagerfeld σε cameo να παίζει τον εαυτό του, έναν ψωνισμένο γκέι μόδιστρο. Σε μια τόσο μεταμοντέρνα εποχή η αυτο-παρωδία μόνο δείγμα χιούμορ και αυτογνωσίας μπορεί να είναι (εύγε, Karl!). Η σκηνοθεσία κατά τ' άλλα δεν είναι ακριβώς ευφάνταστη, αλλά η ταινία έχει την flashy όψη ακριβής παραγωγής και τις χαριτωμένες ερμηνείες των λαμπερών πρωταγωνιστών της, κάτι που ποτέ δεν έκανε κακό σε κανένα.

Η ιστορία αρχίζει κάπου το εβδομήντα και καλύπτει όλη την επόμενη δεκαετία και κάτι. Μια παρέα από παιδιά του δρόμου, ξεφεύγουν από την αστυνομία, γεγονός που τους δένει μαζί για πάντα. Με κεφάλαιο τα λύτρα μιας απαγωγής, βάζουν πλώρη για να γίνουν η ισχυρότερη ομάδα οργανωμένου εγκλήματος στη Ρώμη. Και σχεδόν τα καταφέρνουν. Παρακολουθούμε το Λιβανέζο, το Ντάντε, το Φρέντο και πολλούς ακόμα να πίνουν, να χορεύουν, να χαρτοπαίζουν, να δέρνουν/δέρνονται και να σκοτώνονται, πράγματα όχι απαραιτήτως βαρετά, ούτε όμως πάντα πολύ ενδιαφέροντα. Το σενάριο προσπαθεί σπονδυλωτά να φτιάξει το πορτραίτο κάθε μέλους της ομάδας ξεχωριστά, να κρατήσει ίσως τη δομή των κεφαλαίων του βιβλίου, αλλά οι τίτλοι που πέφτουν με το όνομα του καθενός είναι το μόνο που μαρτυρά αυτή την προσπάθεια. Γυρνάμε, έτσι, στην ακατάστατα εριμμένη περιγραφή των δραστηριοτήτων της ομάδας.

Η παρέα έχει βέβαια κακό τέλος, αλλά η νοσταλγική ατμόσφαιρα και το ταμπεραμέντο των ηρώων μας αποζημιώνουν εν μέρει. Η σκηνοθεσία έχει στιγμές beat ενίοτε, όχι όμως συνεπή ρυθμό ούτε καμιά ευφάνταστη νότα. Στιγμές γραφικής βίας, εναλλάσσονται με μελοδραματικές οικογενειακές, και τούμπαλιν. H χρήση documentary footage φαίνεται ότι στοχεύει ψηλά, αλλά δεν καταφέρνει να δώσει περισσότερο βάθος --γεγονότα όπως η απαγωγή και η δολοφονία του Aldo Moro και ο βομβαρδισμός του σιδηροδρομικού σταθμού της Bologna αναφέρονται διεξοδικά προσπαθώντας να στηρίξουν ιστορίες συνομωσίας και διαπλεκόμενα συμφέροντα του υποκόσμου με την κυβέρνηση. Ο μοντέρ λυπάται τα χιλιόμετρα celluloid και δεν τα χατζαρώνει και το soundtrack έχει.. τόση ποικιλία, που δεν αμφιβάλλω ότι όλοι θ’ ακούσουν ένα τουλάχιστον από τ’ αγαπημένα τους τραγούδια.

Σημαντικότατη μνεία χρειάζεται στη φλογερή, εκθαμβωτική και ομιλούσα άπταιστα ιταλικά Anna Mouglalis στο ρόλο της πόρνης Πατρίτσια, που όμως τελικά ερωτεύεται έναν επιθεωρητή της αστυνομίας (ουαί!). Η σεναριακή αφέλεια και ακαταστασία πάντως, είναι ακόμη η αχίλλειος πτέρνα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Ένας ακόμη φανταστικός κόσμος θα προστεθεί στα σινεματικά όνειρά μας πολύ σύντομα. Η τριλογία του Philip Pullman δε μπορούσε να περιμένει άλλο και τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας ξεκινούν στις 4 Σεπτεμβρίου στη Βρετανία, όπως έγραφαν όλο το σαββατοκύριακο οι εφημερίδες. Η επιλογή του Daniel Craig στο ρόλο του Λόρδου Άσριελ δεν πείθει ακριβώς --μα, πως γίνεται κάποιος που μοιάζει με ρώσο μετανάστη να υποδυθεί τον ευγενή;

Η Nicole Kidman πάντως στο ρόλο της σκληρής, icy και chic Mrs. Coulter δίνει ελπίδες για επιτυχία μεγαλύτερη από όση είχε η Tilda Swinton ως κακιά μάγισσα χαμένη στον κόσμο της ντουλάπας. Η δωδεκάχρονη Αγγλιδούλα Dakota Blue Richards (νέα Dakota εν όψει, που εύχομαι να σβήσει τη Fanning από το χάρτη) θα είναι η Lyra Bellaqua που θα παρατήσει τα πλούτη και την ξενοιασιά της για να σώσει το φίλο της Will.

Το His Dark Materials: The Golden Compass(2007) ανήκει στο νέο υβριδικό είδος ταινιών για φανταστικούς κόσμους, που είναι φτιαγμένες για παιδιά και ενήλικους μαζί. Και όπως κάθε παιδική-αλλά-όχι-μόνο ιστορία που σέβεται τον εαυτό της έχει έστω ψήγματα ρομαντικού ενδιαφέροντος. Ενώ η μικρή της ηρωίδα, η Lyra, δεν πορεύεται μόνη. Τη συνοδεύει το "δαιμόνιό" της, ήτοι ζωόμορφο πλάσμα που αλλάζει μορφή ανάλογα με τη διάθεση του κατόχου του --έχουν από ένα τέτοιο όλοι στον κόσμο του Pullman.