Φίδια ντοπαρισμένα με φερομόνες συγκρούονται με επιβάτες ντοπαρισμένοι με υποβιβασμό απ’ την πρώτη στην οικονομική θέση, σ’ αυτό το περιπετειώδες θριλεροειδές, που έχει όλη του την πλοκή μαζεμένη στον τίτλο, κι όλο του το marketing μαζεμένο στο κοινό.
Η New Line δε θα μπορούσε να ονειρευτεί καλύτερο public awareness απ’ αυτό που τους εξασφάλισαν οι geeks on blogs, οι οποίοι εκτός απ’ τη διαφημιστική καμπάνια, τους έφτιαξαν και την ταινία, απαιτώντας να μείνουν μέσα R-rated σκηνές που οι παραγωγοί θα έριχναν στο καλαθάκι δίπλα στη μονταζιέρα, για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του PG-13. Ο φουκαράς ο Ellis μονάχα ήρθε σε δύσκολη θέση, γιατί έπρεπε να ξαναβάλει μέσα τα κομμένα, τα οποία βέβαια είχε ξεχάσει από πού τα ’χε κόψει, και στο μεταξύ χρειάστηκε να κόψει κι απ’ αυτά που θα κρατούσε και του τέλειωσε κι η UHU και τέλος πάντων το μοντάζ του βγήκε ένα χάλι. Βασικές σκηνές πετάγονται απ’ το πουθενά, πρωταγωνιστές ξεχνιούνται εκτός κάμερας για κάνα πεντάλεπτο, και motherfuckin’ ατάκες μοιάζουν να ακούγονται από τον τύπο στην πίσω σειρά που του έπεσε κοκακόλα στα παπούτσια.

Ανάμεσα στον πανικό πάντως, ξεχωρίζουν ένα μάτσο χαβαλεδιάρικες σκηνές με τις αλληλεπιδράσεις των αντίπαλων στρατοπέδων, και κυρίως αυτές όπου τα φίδια δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σεξουαλικές συνήθειες των ανθρώπων. Αν διαβάζω καλά τον Νοστράδαμο, σε πεντέξι χρόνια το SoaP θα είναι μια απ’ αυτές τις ταινίες που αναβιώνουν την κινηματογραφική εμπειρία. Άγνωστοι άνθρωποι θα μαζεύονται σε μια αίθουσα, για να βιώσουν μαζί το camp μεγαλείο και το cult δυναμικό αυτού του θεσπέσιου B-movie, κάνοντας το κτήριο να σείεται. Και δημοσιογράφοι θα χύνουν κουβάδες με αστέρια δίπλα στον τίτλο του event. Αλλά μέχρι τότε, θα χρειαστεί λίγο καιρό στο DVD, μέχρι να μάθουν όλοι τους κώδικές της.

Τροχονόμος με εφιάλτες παίρνει γράμμα από πρώην του που έχει χάσει το παιδί της σε απομονωμένη αποικία νεοπαγανιστών. Η μεγάλη του καρδιά του λέει να σπέυσει να τη βοηθήσει, και καταλήγει να κάνει τον ντετέκτιβ στο Village, όπως θα το ’χε στήσει ο Shyamalan αν ήταν τρελλαμένη φεμινίστρια. Κομπλέ με την ανατροπούλα του.
Το έντονο θέμα της πολιτιστικής σύγκρουσης είναι το λιγότερο που χάνεται από την original ταινία του ’73 στη μετάφραση που κάνει ο LaBute. Αυτό που πονάει περισσότερο, είναι η έλλειψη ατμόσφαιρας στο remake μιας ταινίας που 30+ χρόνια πριν κατάφερνε να συνδυάζει τον τρόμο με το ψυχολογικό θρίλερ και το σασπένς του whodunit. Κι αυτό παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του σκηνοθέτη να φέρει ρεαλισμό στο σενάριο που έγραψε, και του πρωταγωνιστή να πιστέψει τις αράδες που διαβάζει.

Μάλιστα, αν υπήρχε βραβείο ευσυνειδησίας και φιλότιμου, ο Nicolas Cage θα έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει ένα, για τον τρόπο που ξεστομίζει τις μπούρδες του LaBute χωρίς να στραβώνει τη μούρη του, και για την τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνει, βουτώντας σ’ αυτήν τη δίνη της νοητικής σύγχυσης που απαιτεί απ’ αυτόν ο σκηνοθέτης εκ του μηδενός, για να αναδυθεί πιστά και υπάκουα μέσα σε μια κορύφωση camp μεγαλείου με κλοτσομπουνίδια Bruce Lee, πριν χαθεί οριστικά μέσα στις στάχτες της πυρπολημένης ανάμνησης μιας μεγάλης στιγμής του φανταστικού των 70s. Αν δεν ήταν κι ο Φραγκούλης στην προβολή να βάζει τα ηχητικά εφέ, θα 'χαμε αυτοπυρπολυθεί μαζί της.

Ο πιο τεμπέλης γάτος επιστρέφει, μαζί με τους πιο τεμπέληδες σεναριογράφους, που γράφουν το concept των μπερδεμένων ταυτοτήτων στα περιθώρια μιας σελίδας του Iznogoud και αφήνουν τις φωτογραφίες απ’ το εξωτικό Λονδίνο να κάνουν την υπόλοιπη δουλειά.
Με το ανέμπνευστο δείγμα πλοκής του διαβολικού Εγγλέζου που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη δίδυμου του Garfield να γεμίζει τα κενά και το μαλλί-κράνος της Jennifer Love Hewitt να αποτελεί το horror στοιχείο, η μισή ταινία περνά με τον Garfield να χοροπηδά δήθεν βαριεστημένα, και που και που κάποια άλλα ζωάκια --αληθινά, όχι CG, γιατί έχουμε και έξοδα αγάπη μου--, να σφυρίζουν και να μας επιτίθενται με κατεψυγμένα αστεία. Που θα αφήναν μελανιές, αν οι δημιουργοί δεν είχαν φροντίσει να σηκώσουν ένα παχύ στρώμα ανίας ανάμεσα σ’ εμάς και την οθόνη. Ε στην άλλη μισή ταινία, ο Garfield χορεύει πάνω σε βουνά από αδειανές πιατέλες και λέει δήθεν αστειάκια για τις πολιτιστικές διαφορές ανάμεσα σε US και UK, εμείς ψάχνουμε απεγνωσμένα το κουμπί του FFWD κι ο Murray ψάχνει την χαμένη του αξιοπρέπεια. Τουλάχιστον μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι αρπαχτής, ο γάτος προσφέρει στις νοικοκυρές ένα πειστικό μάθημα για το πόσο εύκολο είναι να φτιάχνεις λαζάνια. Το μόνο που χρειάζεται, είναι λίγη βοήθεια απ’ τη φάρμα. Και Black Eyed Peas στο boombox.

Μέχρι τον Guardian, και γύρω γύρω τον πλανήτη, έφτασε η είδηση της Traffic της Παρασκευής ότι η νεαρή Ακρόπολη Αθηναία συμφώνησε με τον κινηματογραφικό αστέρα Tom Hanks να κάνει το χολιγουντιανό της ντεμπούτο υπό την εποπτεία του.

Οι κηδεμόνες της ορφανής, το γνωστό φιλανθρωπικό ίδρυμα "Αρχαιολογικό Συμβούλιο", αποφάσισαν ότι με την επερχόμενη ενηλικίωση της απογόνου της μακαρίτισσας Αθήνας Δυοχιλιαδεστέσσερα, ήταν πια θέμα χρόνου η διακόρευσή της. Και τι καλύτερο από το να συμβεί στα χέρια του έμπειρου, φτασμένου και ζάπλουτου ηθοποιού και παραγωγού? Έτσι, υπό τις οδηγίες της Nia Vardalos, κυρίας επί των τιμών της, ονομαζόμενης και Play Tone, αυλής του, η νεαρή ντεμπιντάντ θα εμφανιστεί, μαζί με άλλα ορφανά του ιδρύματος (αδελφοί Δελφοί, Ολυμπία Αρχαία, κτλ.) στο υπερθέαμα που προσωρινά φέρει τον τίτλο Η ζωή μου στα Χαλάσματα.

Το δύσκολο είναι να βρεις φωτογραφία της Ali Landry με ρούχα στο δίκτυο αλλά when the going gets tough, the tough get going όπως έλεγε και ο σκληρός Billy Ocean (και οι σκληροί πρώην του Ronan Keating). Έψαξα, έψαξα και τα κατάφερα. Ιδού, σε σχεδόν παγκόσμια αποκλειστικότητα, φωτογραφία της Άλι που σχεδόν δεν αποκαλύπτει τίποτα. Και κάποιες άλλες χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον.

Η 33χρονη Miss USA το 1996 και ψιλο-τιβί περσόνα στις αμερικάνικες πολιτείες, ήταν η ωραία της ημέρας χτες στις καναδικές πόλεις, και πιο πολύ στο Toronto όπου η Bella (2006) κέρδισε το βραβείο κοινού του φεστιβάλ. Δεκαπέντε λεπτά φήμης λοιπόν για τη, celebrity τρίτης διαλογής και, δευτεραγωνίστρια της ταινίας που κατά τα φαινόμενα θα πουλήσει πολλά χαρτομάντηλα (και αφίσες του Eduardo Verástegui, όπως είπαμε). Και σοφή η κίνησή της να χωρίσει τον επίσης τριτο-κοσμικό Mario Lopez (του Πριν Χτυπήσει το Κουδούνι) για να παντρευτεί τον νεαρούλη φιλόδοξο σκηνοθέτη Alejandro Gomez Monteverde. Για να δηλώνουν τώρα και οι δυο μαζί κατασυγκινημένοι που τα όνειρά τους πραγματοποιούνται, από ένα φεστιβάλ που αντιμετωπίζει ισότιμα μικρούς και μεγάλους.

Με τη παγκόσμια πρεμιέρα, στο Roy Thompson Hall, του Amazing Grace (2006), μιας βρετανικής ταινίας του Michael Apted για τις νομοθετικές προσπάθειες του William Wilberforce ενάντια στη δουλεία στα τέλη του 18ου αιώνα, έκλεισε τα ξημερώματα το 31ο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Τορόντο. Μέσα σε γενική αδιαφορία, αφού παρά την καλή δουλειά διοργανωτών, χορηγών και εθελοντών, λίγες ήταν οι ταινίες που μπόρεσαν να δημιουργήσουν αυτό που λέμε έντονη διέγερση συγκίνηση.

Το βραβείο κοινού, που πολλές φορές οδηγεί σε συγκεκριμένα χρυσά αγαλματίδια και πάντα σε διεθνή αναγνώριση, φέτος έσκασε από το πουθενά στο κεφάλι του ανύπαρκτου 29χρονου Alejandro Gomez Monteverde. Το μυστικό του φαίνεται να είναι ο παραγωγός Stephen McEveety (Braveheart (1995), Αυτό που Θέλουν οι Γυναίκες (2000), Ήμασταν Κάποτε Στρατιώτες (2002), Τα Πάθη του Χριστού (2004)), που άφησε τον Mel Gibson και έπιασε τα ρομαντικά δράματα. Με μια ολίγον έγκυο να βρίσκει.. ώμο να κλάψει, όταν την απολύουν απ' το εστιατόριο που δουλεύει, σε αυτόν του γιου της άπονης ιδιοκτήτριας, Eduardo Verástegui. Ο τελευταίος, πρωταγωνιστής σε αμέτρητες μεξικάνικες σαπουνόπερες, είναι σίγουρα το άλλο μεγάλο χαρτί της Bella (2006) και θα γίνει επίσης σίγουρα μεγάλος ηθοποιός, όπως συνηθίζει να λέει η estelle.

Εκτός από τους συνήθεις υπόπτους και από άλλα φεστιβάλ (το Shortbus (2006) για παράδειγμα), μεγαλύτερη τόλμη στον Καναδά έδειξαν τα αυστραλιανά μοβόρα πρόβατα του Black Sheep (2006) και τα αγγλικά ψευτο-ντοκιουμενταρίσματα του Death of a President (2006), όπως ξέρεις ήδη. Το θράσος δε του Gabriel Range να σκηνοθετήσει τη δολοφονία του Bush Jr. του 'δωσε και το βραβείο FIPRESCI (βλ. κριτικών). Το θράσος απ' την άλλη του Steven Zaillian να ξαναγυρίσει αρπακόλικα το All the King's Men (2006) με βαρύ καστ, του 'δωσε το βραβείο της πατάτας του φεστιβάλ. Στο οποίο τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν αυτή του El Cantante (2006), σάλσα-βιογραφίας παραγωγής Jennifer Lopez, να πουληθεί για σχεδόν $6 εκατομμύρια.

Το πρώτο trailer στη γλώσσα των Μάγια (μάγικα?) και το πρώτο για το Apocalypto (2006) του Mel Gibson κυκλοφόρησε ξημερώματα στο apple.com. Και το πρώτο που διαπιστώνει κανείς είναι ότι ο γερο-μέλ πάλι τα 'πινε και μπέρδεψε τους πρωταγωνιστές του. Άλλον είχε στο teaser άλλον μας.. αποκαλύπτει τώρα.

Ο νέος μαγικός σταρ έχει το ινδιάνικο όνομα Roody Youngblood και σελίδα, όπου αποκαλύπτει τις χορευτικές του ικανότητες και την ατελείωτη χαρά του να χορεύει στους τυφώνες του Μεξικού στη διάρκεια των γυρισμάτων. Οι τελευταίοι, έκτακτοι επισκέπτες στα σκηνικά, καθυστέρησαν τη παραγωγή που δεν αποκαλύφτηκε τελικά στις 8 Αυγούστου στο απώγειο της αρνητικής δημοσιότητας για τον αντι-σημίτη (μεταξύ άλλων) σκηνοθέτη. Έτσι η αποκάλυψη θα γίνει στις 8 Δεκεμβρίου, από τη Disney, παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν για ένα φεγγάρι ότι έψαχνε να πασάρει το ποτήριο.

Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι εβραίοι στο Χόλιγουντ τρίβουν τα χέρια τους, αφού οι υπηρεσίες του ταπεινωμένου δημιουργού θα είναι πια πιο.. προσιτές. Και η ταινία δεν έχει καμία πιθανότητα για οποιαδήποτε βράβευση και πολλές να φάει κάνα (μικρο)μποϋκοτάζ. Και μάλλον θα κινείται στα γνωστά πολεμο-πατριωτικο-οικογενειακά μονοπάτια του Gibson. Που, αν μη τι άλλο, έχει τα @@ να συνεχίζει με αυθεντικούς διαλόγους, χωρίς αυτή τη φορά την υποστήριξη των εκατοντάδων εκατομμυρίων Αραμαίων απογόνων των Παθών του Χριστού (2004).

Τα αμερικανικά Grand Prix (από αυτά που οι οδηγοί γυρίζουν γύρω γύρω για 300+ γύρους) είναι γέννημα θρέμα των midwest πολιτειών των Η.Π.Α. - από όπου προέρχονται επίσης οι αγώνες με monster trucks και οι μονοκατοικίες με αυλή και μπάρμπεκιου τα σαββατοκύριακα. Η Indianapolis και η Chicagoland είναι οι θρυλικές πίστες που προσελκύουν χιλιάδες θεατές σε κάθε αγώνα. Ο John Lasseter, σκηνοθέτης των ιστορικών πια Toy Story, στη νέα του ταινία αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτόν ακριβώς τον χώρο διασκέδασης και να μετατρέψει τους φυσικούς πρωταγωνιστές (αυτοκίνητα) σε έμψυχα όντα - και τους παραπάνω θεατές... επίσης σε αυτοκίνητα.
Ο Lightning McQueen (Owen Wilson) είναι ο πρωτάρης του πρωταθλήματος που διεκδικεί το Piston Cup, του Nascar. Το πρόβλημα είναι ότι ο ΜcQueen είναι εγωιστής και εγωμανής, γεγονός που του κοστίζει αρχικά τη νίκη στον τελευταίο αγώνα. Έχει όμως μία ακόμα ευκαιρία να κερδίσει πρωτάθλημα και χορηγό στην California όπου θα λάβει χώρα αγώνας μεταξύ των 3 πρώτων της κατάταξης. Και σε εκείνο το σημείο ο Lasseter μας δίνει να καταλάβουμε πως αν δεν συμβεί κάτι δραματικά διαφορετικό ο McQueen οδεύει σε πνιγμό από την παλίρροια της εγωκεντρικής του προσωπικότητας. Το "δραματικά διαφορετικό" συμβαίνει όταν, καθ'οδόν προς τον αγώνα, βρίσκεται χαμένος και μόνος στην θρυλική Route 66, σε μία πόλη ξεχασμένη από τον σύγχρονο πολιτισμό. Εκεί ο πρωταγωνιστής θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την πραγματική φιλία καθώς και τον εαυτό του, με τη βοήθεια των "κατοίκων" της Radiator Springs. Και θα έχει την ευκαιρία να διαδώσει και όλα τα άλλα γλυκανάλατα μηνύματα της Disney.

Το concept αρχικά δεν είχε πείσει κανένα - ομιλούντα αυτοκίνητα είχαμε να δούμε από την εποχή του K.I.T.T., και ο τελευταίος δεν είχε ένα ζευγάρι μάτια στο παρμπρίζ. Η Pixar όμως συνέχισε ακάθεκτη και κατάφερε με τις εξαιρετικές της ικανότητες να δημιούργησει ένα ακόμα απολαυστικό animation με σημεία απόλυτου ρεαλισμού. Και -κυρίως- αυτό σου αποσπά την προσοχή από την αφυσικότητα του να βλέπεις ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα καθώς και από την παντελή έλλειψη ανθρώπινης φιγούρας στην ταινία (πρώτη φορά στα χρονικά της εταιρίας). Και είναι μόνο αυτό που κρατά το φιλμ ζωντανό όταν οι σεναριακές κοιλιές το προδίδουν και ένας Paul Newman δεν φέρνει την άνοιξη είναι αρκετός να κρατήσει μόνος του το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα.

Η ταινία είναι άνιση κυρίως λόγω της αδυναμίας της να αποφασίσει να κρατήσει το target group της σε μία συγκεκριμένη ηλικία. Καλά τα feel good φινάλε και τα ηθικοπλαστικά μηνύματα για τα πιτσιρίκια, αλλά πόσα από αυτά θα καταλάβουν τι ακριβώς πρέσβευαν τα 50's ή ποιός είναι ο Mario Andretti (θρύλος του Νascar την ίδια εποχή) και ο Bob Costas (o καλύτερος Αμερικανός sportscaster) στα cameo τους?

Όπου υπάρχει Σεπτέμβρης, υπάρχει και τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, πια. Έτσι κι εδώ, παρόλο που τίποτα άλλο εκτός από την ύπαρξη διεθνών κατασκόπων δεν μαρτυρεί τη σχέση της μυστηριώδους πατρικής αναζήτησης με την 11η Σεπτεμβρίου, τελικά η ταινία καταφέρνει να τα συνδέσει όπως-όπως στο τέλος.

Μια δυναμική νέα έκδοση της Juliette Binoche στο ρόλο της κατασκόπου Irene Montano, βοηθάει δυο παιδιά να βρουν τον πατέρα τους. Η παρατημένη κόρη ονομάζεται Orlando, είναι Γαλλίδα και γεμίζει το όπλο της στο άκουσμα του ονόματος του πατέρα του, ενώ αντίθετα, ο υιοθετημένος γιος είναι Αμερικανός και πίνει νερό στ’ όνομά του. Αυτός ο έντεχνα δημιουργημένος διπολισμός αρσενικού-θηλυκού, Ευρώπης-Αμερικής και ποιητή γιου-πραγματίστριας κόρης οδηγεί σε μια συνεχή ψιλοβαρετή κόντρα που καταλήγει φυσικά σε παράφορο πάθος. Η Sarah Forestier και ο Tom Riley στους αντίστοιχους ρόλους, φαντάζουν αρκετά ξενέρωτοι κατά τη γνώμη μου, και μόνο η μυστηριώδης Binoche αξίζει τον κόπο.

Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται στην πρώτη σεκάνς με ριχτό παλτό, σαράκια και τσάντα ταχυδρόμου για να σπάσει το βαρετό προφίλ της σικ γκόμενας. Μαλλιά μαζεμένα σε σφιχτή κοτσίδα και γυαλιά με διάφανο σκελετό --αυτό το νέο look της πάει πολύ και κόβει χρόνια. Ο χαρακτήρας της παραμένει ένα άλυτο μυστήριο μέχρι το τέλος της ταινίας: μοναχική, λιγόλογη και αυτάρκης, είναι το μοναδικό ατού μιας ταινίας, που φαίνεται να λειτουργεί κυρίως ως όχημα για την ολίγον κουρασμένη τα τελευταία χρόνια σταρ περσόνα της. Συναντήσεις της με Σαουδάραβες επενδυτές μας δίνουν την ευκαιρία να την ακούσουμε να μιλάει και Αραβικά, εκτός των Γαλλικών και Αγγλικών, πράγμα που δίνει κι άλλη αύρα εξωτισμού στο ρόλο της, ενώ το χιούμορ στην ταινία είναι χορηγία του John Torturro στο ρόλο εκτελεστή-κατασκόπου που έχει εγκαταλείψει την ατζέντα των αμερικανικών υπηρεσιών για χάρη της προσωπικής του.

Μελέτη χαρακτήρων και περιπλάνηση από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τα κανάλια της Βενετίας μας προσφέρει αφειδώς ο Santiago Amigorena, σε άλλη μια άστοχη μίξη genres, αφού το υλικό που θα έκανε μια ίσως ενδιαφέρουσα ιστορία espionage, χρησιμεύει μόνο ως πρόσχημα για ένα οικογενειακό δράμα με τόνους ποίησης και ασάφειας. Πολύ arty σκηνοθεσία και φωτογραφία, λίγη ουσία. Tαινία κατάλληλη κυρίως για τους fans της γλυκιάς Juliette.

Ο Dupree (Owen Wilson) καταστρέφει το γάμο του φρεσκοπαντρεμένου κολλητού του Carl (Matt Dillon), όταν "κρασάρει" στο καναπέ του για μια βδομαδούλα, γιατί δεν έχει που να μείνει, μωρέ. Ο Carl έχει πια να αντιμετωπίσει τον ανεύθυνο φίλο του, φυσικά την όχι-πλέον-ανεκτική σύζυγο Molly (Kate Hudson), αλλά και τον πεθερό (Michael Douglas) που καταστρώνει ύπουλο σχέδιο εξουδετέρωσής του. Μόνο που το κοινό αντί να γελάσει, νυστάζει.Don’t get me wrong, είμαι φαν του Owen Wilson, από την εποχή του Zoolander. Προτιμώ να τον βλέπω παρέα με το κολλητό του Ben Stiller, αλλά και ο Matt Dillon δε μου κακοπέφτει. Ακόμα και την αηδιαστικά "είμαι τόσο γλυκιά, απλή και χαριτωμένη" Kate Hudson αντέχω. Και τον Michael Douglas που επιτέλους παίζει ρόλο της ηλικίας του που απαιτεί απλώς να φοράει κοστούμι και να δίνει εντολές από το ζεν γραφείο του και όχι να φοράει κοστούμι και να τρέχει σε καταδιώξεις.

Αυτή η ταινία, όμως, δεν έχει σταρ τον Wilson. Αλλά τον Dillon, ως το παιδί της διπλανής πόρτας που παντρεύεται τη κόρη του αφεντικού, και η πίεση του έγγαμου βίου (συμπεριλαμβανομένου και του πεθερού) και φυσικά η ανωριμότητα του εργένη Dupree τον φθάνει στα άκρα. Μόνο που καταφέρνει να είναι τόσο τσιτωμένος όσο ένας ντεκαφεϊνέ εσπρέσσο. Άρα το τρέιλερ είναι απάτη και ο Dupree δεν είναι τόσο ενοχλητικός όσο περιμέναμε.

Σίγουρα υπάρχουν τα κατεψυγμένα αστεία περιστατικά που παθαίνουν οι νεόνυμφοι, από τη στιγμή που τους κατσικώνεται ο Dupree. Αλλά τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί ή που δε μπορούμε να προβλέψουμε (δε θα υπάρχει μία σκηνή με τον Dupree και μια υπερχειλισμένη τουαλέτα, για παράδειγμα;). Και στην τελική, ο σκοπός είναι να διακωμωδήσουν οι Russo τι; Τον έγγαμο βίο; Οκ, όλες οι γυναίκες παθαίνουν υστερία ακόμα κι αν απλώς τους μετακινήσεις τα costa boda. Τhey can do better than that! Την αρμένικη βίζιτα και τους φίλους παράσιτα; Μπα, μπέρδεμα, αφού αυτός που δεν είναι Αληθινός Φίλος είναι ο Carl, που ζηλεύει τον ανέμελο stress-free Dupree. Τα τρελά πεθερικά; Ποιος να συναγωνιστεί τον Robert De Niro του Meet the Parents (2000); Και πάει λέγοντας... You get the point.

Οι γυναίκες είναι ζηλιάρες, εκδικητικές και κατίνες, ακόμη και αν ανήκουν στην ειδική φάρα των υπερηρώων. Έτσι, τουλάχιστον τις είδε ο Ivan Reitman και έκανε μια διασκεδαστική κωμωδιούλα καταστάσεων με την Uma Thurman στο ρόλο του τίτλου να ξεκατινιάζεται ακατάπαυστα.

Ο Matt (Luke Wilson), που έχει ξεχάσει πότε είχε γκόμενα τελευταία φορά, στην προσπάθειά του να κάνει τον παλικαρά πιάνει τελικά λαβράκι. Η συμπαθής νεαρή που υπερασπίστηκε τσιμπάει και ο Matt βρίσκεται επιτέλους δεσμευμένος και καταχαρούμενος. Ακόμη περισσότερο, μάλιστα, όταν η Jenny (Uma Thurman) του εκμυστηρεύεται τη μυστική ταυτότητά της: είναι στην πραγματικότητα η G-Girl, το supergirl που σώζει την πόλη από λιμούς και καταποντισμούς.

Η ευτυχία των δυο ερωτευμένων δυστυχώς δεν κρατάει για πολύ, αφού η παντελής ασυμφωνία χαρακτήρων αναγκάζει τον Matt να τη χωρίσει και να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά της συναδέλφου του Hannah (Anna Faris). Τότε όμως, ποιος είδε την Uma και δε τη φοβήθηκε. Είναι τόσο κατάβαθα πληγωμένη, που του κάνει τη ζωή ποδήλατο. Φτάνει μέχρι και να πετάει καρχαρίες στο δωμάτιό του, ενώ αυτός απολαμβάνει τρυφερούς εναγκαλισμούς με τη νέα του αγαπημένη...

Η ιδέα είναι πρωτότυπη και ο χειρισμός της βιρτουόζικος. Το σενάριο βέβαια λίγο κουλό. Δηλαδή, ο σεναριογράφος προσπαθεί να πει ότι οι άντρες προτιμούν την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο μιας απλής κοπέλας, από την σουπερ-αγάπη ενός καταπιεστικού supergirl με τα προσόντα της Uma Thurman; Ναι, μας έπεισε τώρα! Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι έχει πολλή πλάκα, η σκηνοθεσία κρίνεται ευφάνταστη --πρώτη φορά βλέπουμε μια σουπερηρωίδα να ανεβάζει τον εραστή της κυριολεκτικά στον... έβδομο ουρανό-- και το τέλος ικανοποιητικό. Κανείς, ούτε καν ο κακός της ιστορίας, δε μένει παραπονεμένος. Ούτε κι εμείς μείναμε, γελάσαμε και επιπλέον είδαμε μια νέα κωμική πτυχή στις υποκριτικές ικανότητες της εκδικητικής νύφης του Kill Bill.

Οι μεταφορές video games είναι εδώ και χρόνια ένα από τα ναρκοπέδια που το Hollywood προσπαθεί να μετατρέψει σε χρυσωρυχείο. Τώρα, το μέλλον είναι οι ταινίες για video games που δεν υπάρχουν (ακόμη) και τα οποία με κάποιον μεταφυσικό τρόπο ζωντανεύουν, και σκοτώνουν τους πρωταγωνιστές.

Το συγκεκριμένο είναι ένα fantasy με εσάνς action, τύπου Lara Croft, που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη στο εμπόριο. Μυστηριωδώς, το παιχνίδι πέφτει στα χέρια πωρωμένου gamer, ο οποίος πεθαίνει στην πρώτη πίστα, και μετά από λίγο πεθαίνει και στο σαλόνι του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κολλητός βρίσκει το παιχνίδι, και μαζεύει τους φίλους του να το τερματίσουν, και σύντομα όλοι βλέπουν ότι η πραγματικότητα του παιχνιδιού εισβάλλει στη δική τους, απειλώντας να τους εξολοθρεύσει αν δεν λύσουν σύντομα τους γρίφους.

Είμαι σίγουρος ότι το concept δεν είναι καινούριο, κι όλο και κάποιος Γιαπωνέζος θα το ’χει σκεφτεί πρώτος. Κι μάλλον θα το’χει κάνει και καλύτερα. Όχι ότι το Stay Alive δεν είναι καλό. Για τα επίπεδα των αμερικάνικων εφηβικών θρίλερ, αυτό είναι απ’ τα καλά. Δεδομένου βέβαια ότι δεν κολλάμε στο πρόχειρο του concept του παιχνιδιού, το γελοίο του σεναρίου, τους χάρτινους χαρακτήρες και τις κουραστικές ερμηνείες, που είναι μέσα στο πρόγραμμα. Αν τα ξεπεράσεις αυτά, χαίρεσαι ένα σκοτεινό θριλεράκι, με αρκετές σκηνές αγωνίας που θα σε κάνουν να σφίξεις τα δάχτυλα στην πολυθρόνα, ή στο σακουλάκι με τα πατατάκια. Kαι με τη Sophia Bush βέβαια, που είναι το καινούριο υπέρκαυτο pin-up girl του Hollywood --στάνταρ την έχεις προσέξει στο One Tree Hill.

Έχουμε πολλές απαιτήσεις από το Black Sheep: Θέλουμε να είναι cult, να είναι αστείο, να κολυμπάει στο gore και να σταματήσει την ενοχλητική συνήθεια του verbal να κλείνει κάθε φράση του με "on a Plane". Ιστορικά μιλώντας, τα πιο επιτυχημένα, απαράδεκτα, αλλοπρόσαλλα φιλμ που μπορούμε να θυμηθούμε είναι αυτά που ανάγουν σε απειλή το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσαμε να φανταστούμε σε τέτοιο ρόλο --π.χ. τα Slugs: Muerte Viscosa (1988), Day of the Triffids (1962), Night of the Lepus (1972), Attack of the Killer Tomatoes! (1978), ή, για να μην πάμε μακριά, την Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (2000) του Κούτρα.

Με κάτι τέτοιο στο μυαλό έπιασε το στυλό (και την κάμερα) ο Jonathan King, που σκέφτηκε "τι μπορώ να βρω σε αφθονία στη Νέα Ζηλανδία, που να είναι ακίνδυνο και ανύποπτο;". Με δεδομένο ότι σε κάθε Νεοζηλαδό αντιστοιχούν 7 πρόβατα, είναι πολύ πιθανό να χρειάστηκε απλώς να κοιτάξει πάνω σε τι καθόταν, για να βρει την απάντηση. Με την ιδέα των γενετικά μεταλλαγμένων προβάτων, που από άβουλες μηχανές παραγωγής μαλλιού, γάλακτος και κοπριάς, μετατρέπονται σε μανιακούς δολοφόνους που στη συνέχεια μετατρέπουν τα θύματά τους σε... were-sheep, και με τη Weta (των Δαχτυλιδιών) στα αλά Braindead ειδικά εφέ, ο King γύρισε ένα φιλμ που, σερφάροντας στο hype των Φιδιών, επιθυμεί να βγάλει κέρδος στο box office --κάτι όχι αδύνατο, αφού το μεγαλύτερο μέρος του καστ πληρώθηκε με γρασίδι.

Το φιλμ παρουσιάστηκε στο Toronto, σε μια προβολή event που συνοδευόταν και από 3-4 συμπαθή τετράποδα, φανερά αγχωμένα μια που δεν έχουν ακόμα συνηθίσει το σταριλίκι. Στο κλιπάκι βλέπουμε το --διάσημο πλέον-- ωτολάγνο baby-προβάτο, ενώ προς το τέλος διαπιστώνουμε με ευχαρίστηση πως ο σκηνοθέτης, που είχε πει πως στο φιλμ θα εξετάζονται όλες οι πιθανές σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και προβάτου, κράτησε την υπόσχεσή του. Οπότε ελπίζουμε κάποιος να φέρει αυτό το φιλμ στην Ελλάδα, έστω και μόνο σε DVD. Και οι υπάλληλοι των βίντεοκλαμπ να μην το τοποθετήσουν ανάμεσα στα ντοκιμαντέρ ή, ακόμα χειρότερα, στις bestiality τσόντες.

Δες/Κρύψε μόνο το πρώιμο footage

Στο μεταξύ, το Toronto ταρακουνιέται κι απ' το δραματοποιημένο mockumentary Death of a President, το οποίο προσέλκυσε ουρά δημοσιογράφων και ανθρώπων της βιομηχανίας του θεάματος έξω από την αίθουσα 319 ατόμων όπου προβλήθηκε την Τρίτη. Φυσικά, οι περισσότεροι έμειναν έξω απ' την ταινία του Βρετανού Grabreil Range, που εξιστορεί τα γεγονότα που οδηγούν σε, και ακολουθούν την πολυπόθητη υποτιθέμενη δολοφονία του Bush Jr., και έχει προκαλέσει με το θέμα της, και εντυπωσιάσει με την τεχνική της. Κι ενώ οι ρεπόρτερς προσπαθούν να καταλάβουν που τελειώνει η πραγματικότητα και που αρχίζει η φιξιόν στον προϋπολογισμό και την τιμή που έπιασε στην αγορά, οι αντιδράσεις των πρώτων θεατών προϊδεάζουν για ένα μάλλον overhyped προϊόν. Αφού περισσότερο απ' το τι λέει, τους ενδιαφέρει το πώς φτιάχτηκε η ταινία, που μπλέκει αληθινό footage, επεξεργασμένο αληθινό footage και σκηνοθετημένο footage.

Θέλω να φροντίσω λίγο τους συμπολίτες μου. Θέλω να φροντίσω τον πλανήτη μου [...] Θέλω να κάνω πολλά πράγματα.

Η είδηση της αποχώρησης του Luc Besson από τη σκηνοθετική καρέκλα, μόνο ως κεραυνός εν αιθρία δεν έπεσε. Το έδαφος είχε ήδη προετοιμαστεί από καιρό (οι ψίθυροι περί αυτού έδιναν και έπαιρναν τον τελευταίο μήνα). Χθες όμως ο 47χρονος Γάλλος αποφάσισε να βγει ο ίδιος και να ενημερώσει το κοινό του για τα μελλοντικά του σχέδια, στον ραδιοφωνικό σταθμό RTL.

Και κάπως έτσι κλείνει τον σκηνοθετικό του κύκλο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να συνεχίσει την παραγωγή ταινιών. Και κάπως έτσι αφήνει τους fans του να ταράξουν στα rewind τα Nikita (1990), Leon (1994), 5th Element (1997) - φροντίζοντας όμως να κλείσει το 2006 με 2 νέες ταινίες. Πρόκειται για τα Angel-A (2005) και Arthur and the Minimoys (2006) τα οποία αναμένονται στις Η.Π.Α. στο τέλος του χρόνου.

Το τελευταίο είναι ένα animation φαντασίας με μεγάλα ονόματα στο σπικάζ (Madonna, David Bowie) και τον πιτσιρικά Freddie Highmore, από το Charlie and the Chocolate Factory (2005), στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Besson, στο πρώτο του - και τελευταίο - φιλμ αυτού του είδους, παρουσιάζει την ιστορία του Arthur ο οποίος είναι υποχρεωμένος να μεταφερθεί στον μίνι κόσμο των... Minimoys για να βρει ένα θησαυρό και να αποτρέψει την κατεδάφιση του σπιτιού του. Η ταινία είναι "γυρισμένη" με την τελευταία λέξη της animation τεχνολογίας και έχει ήδη παραδώσει τα δικαιώματά της για τη δημιουργία και βιντεοπαιχνιδιού, κάτι που αποκαλύπτει την επιθυμία του studio να το κάνει holiday hit (και του Besson να ξεπεράσει το καλύτερό του box office άνοιγμα - τα $17εκ. του 5ου Στοιχείου).

Κάθε χρόνο το φθινόπωρο η μικρή Kelly με τα μαγουλάκια και τα βυζομπαλάκια, πρωταγωνίστρια, από τα 16, στις τρίτες σελίδες και μετά "μοντέλο" και "τηλεπαρουσιάστρια", μας έστελνε αναμνηστικές φωτογραφίες από το καλοκαίρι της, να χοροπηδάει χαρωπά με και χωρίς πολύχρωμα μπικίνι. Τώρα μεγάλωσε κι αυτή. Τι έγινε ρε γαμώτο?

Η πρώην του Jason Statham και πασίγνωστη ως "Beautiful Woman in Painting" στο Deuce Bigalow: European Gigolo (2005), εφαλτήριο της παγκόσμιας καριέρας και του Κώστα Σόμερ φυσικά, αποφάσισε ότι είναι πια σοβαρή ηθοποιός. Η νυν του Billy Zane και πασίγνωστη για τη προτίμησή της σε συνολάκια του '50, που φοράει χωρίς εσώρουχα όπως τότε συνηθίζονταν φυσικά, αυστήρευσε μέχρι και το μπικίνι της και δε το πετάει τελευταία. Η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο για το βρετανικό FHM πέρσι και πρωταγωνίστρια του Three (2005), στα γυρίσματα του οποίου γνώρισε και τον δεύτερο αγαπημένο της καραφλό φυσικά, κατάφερε τελικά να ψιλοβγάλει τη ταινία στις αίθουσες την άνοιξη παρόλο που το ντιβιντί είχε βγει εδώ κι εκεί από το χειμώνα (και κυκλοφόρησε επίσημα πριν καναδυο βδομάδες). Αλλά δε κατάφερε να κόψει εκ των υστέρων, παρόλο που λύσσαξε, κάποιες σκηνές μισοάγριου σεξ που 'χε γυρίσει. Και δικαιολογημένα, αφού άμα τις έκοβε τι θα 'μενε να δούμε στη μπαζοταινία?

Δες/Κρύψε σκηνή άγριου σεξ με τη Κέλυ

Ο Statham πάντως δεν έκατσε να σκάσει, και πηδάει την Amy Smart περίπου.. τρώγoντας τυρόπιτα, στο καρακάλτ Crank (2006). Που ανοίγοντας τη πρώτη του μήνα στην Αμερική, μέσα σε promotion με κλιπάκια της Άμυ να (του) τον παίρνει στο στόμα σε αυτοκινητο-κυνηγητό με τις σφαίρες να.. πέφτουν σα χαλάζι, τον έκανε ultimate action hero. Συνδυασμό Γκουζγκούνη, Σουγκλάκου και βάλε.

Δες/Κρύψε το trailer του Crank (2006)

Συνεχίζοντας την περιήγησή μας στον - γεμάτο ταινίες - κόσμο του 31ου Φεστιβάλ του Τορόντο πέφτουμε πάνω στην επίσημη πρώτη εμφάνιση του classic remake, All the King's Men (2006). Και λόγω των oscarούχων ηθοποιών του κυρίως - αλλά και την καθυστέρηση που είχε να βγει στους κινηματογράφους - πλημμύρισαν οι αίθουσες με κριτικούς και όσους θέλησαν να πάρουν μία γεύση (και να σπεύσουν να το συγκρίνουν με το original).

H ταινία, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Robert Penn Warren, περιγράφει την άνοδο στην τοπική εξουσία του λαοφιλή νοτίου πολιτικού Willie Stark, πρακτικά σκιαγραφώντας τη ζωή του Γερουσιαστή Huey Long από την Louisiana. Μεταξύ των ομιλιών του πρωταγωνιστή στην εργατική τάξη των νοτίων Η.Π.Α. και τη διαφθορά του συστήματος στο πολιτικό κόσμο ο σκηνοθέτης Steven Zaillian (σεναριογράφος με μεγάλες κινηματογραφικές μεταφορές στο C.V. του - ανάμεσα σε άλλα το Schindler's List (1993) και το Hannibal (2001)) αναβίωσε το κλίμα της πολιτικά ταραγμένης προπολεμικής Αμερικής. Και για να περάσει καλύτερα το μήνυμά του έφερε στην ταινία, νικητές και υποψήφιους από τα Oscar. Sean Penn, Anthony Hopkins, Kate Winslet, Jude Law και Patricia Clarkson κάνουν ό,τι μπορούν για να φέρουν λίγο πιο κοντά στα Academy Awards το All the King's Men. Αυτός που το αφήνει ξεκρέμαστο όμως, σύμφωνα με τις πρώτες γνώμες των κριτικών, είναι ο ίδιος ο δημιουργός του καθώς σεναριακά κυρίως το φιλμ δεν ξέρει που πατάει και... που θέλει να πατήσει.

Σε αυτό το σημείο αρχίζουν και οι αναλύσεις επί αναλύσεων για πόσα Oscar θα μπορούσε να προταθεί και αν θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος της πρώτης ταινίας του 1949, η οποία είχε αποσπάσει 3 Oscar (Ταινίας και Α' Ρόλων) από τα 7 που διεκδίκησε. Οι απόψεις για την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Penn έχουν μεγάλες αποκλίσεις (από εξαιρετική μέχρι συγκρίσιμη με αυτή του Sam στο I Am Sam (2001) - με την... αρνητική έννοια), ενώ οι περισσότεροι συμφωνούν πως ο Hopkins για μία ακόμη φορά βγάζει τα κάστανα από την φωτιά.

Παρά τις όποιες ενστάσεις των κριτικών η προώθηση του film συνεχίζεται ακάθεκτη με τον Sean Penn, στον συνηθισμένο anti-Bush ρόλο του, να προσπαθεί σε κάθε συνέντευξη του να δώσει πολιτική υπόσταση στην ταινία - καθώς είναι φανερό πως αυτό είναι το στοιχείο που της λείπει. Τα studios από την άλλη έσπευσαν να κυκλοφορήσουν σε dvd το All the King's Men (1949) του Robert Rossen, αγνοώντας τελείως οποιοδήποτε extra και μπουκώνοντάς το με trailer από την επανέκδοση. Τα Oscar έχουν δρόμο ακόμη...

Σε άλλα νέα από το Toronto: οι κριτικοί έχουν επιδοθεί στην oscaroλογία από τώρα που έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαζεμένους πολλούς από τους φετινούς διεκδικητές. Για την ώρα δίνουν προβάδισμα στον Forest Whitaker για το The Last King of Scotland (2006) και στον Peter O' Toole για τον ρόλο του στο Venus (2006) - o τελευταίος δεν ταξίδεψε στον Καναδά για την πρεμιέρα της νέας του ταινίας λόγω... στομαχικών διαταραχών. Στο μεταξύ σήμερα μικρή ομάδα αντικαπνιστών αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί έξω από το Paramount Famous Players Theatre για το product placement που κατά τη γνώμη τους επιβάλλουν οι καπνοβιομηχανίες, διαταράσσοντας την ησυχία των αμέριμνων σινεφίλ που περίμεναν στην ουρά για το εισιτήριό τους.