Στις 23 Φεβρουαρίου του 1945, κατά την απόβαση των αμερικανικών στρατευμάτων στην Iwo Jima, 6 πεζοναύτες κατέλαβαν ένα ύψωμα του νησιού, κι ανέβασαν την περήφανη αστερόεσσα. Το φωτογραφικό στιγμιότυπο, έκανε το γύρο του κόσμο, κι απέκτησε τέτοια εικονική αξία που η αμερικάνικη κυβέρνηση ανακάλεσε τα καμάρια της στην πατρίδα τους, τα παρασημοφόρησε και τα αμόλησε σε μια καμπάνια ανύψωσης ηθικού των πολιτών, τους οποίους και καλούσε να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, μπας και βρουν κάνα κρυμμένο σέντι να δώσουν για τον χρεοκοπημένο αγώνα. Το ανέκδοτο: οι τρεις μπροστάρηδες της επιχείρησης, δεν είχαν καμία σχέση με το περιστατικό, ενώ η φωτογραφία, ήταν της ανύψωσης μιας δεύτερης σημαίας-αντικαταστάτη, στο ίδιο σημείο.
Ο Eastwood, και το πείραμα Flags of Our Fathers / Red Sun, Black Sand, δυο ταινίες για τη μάχη της Iwo Jima με μια για κάθε πλευρά του μετώπου, φαινόταν ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τα φετινά Όσκαρ, μέχρι που... προβλήθηκε το πρώτο. Όχι πως έχει χάσει τελείως τη φόρα του βέβαια. Αλλά τα ασήκωτα προβλήματα στο μοντάζ, που αφ’ ενός ξεχειλώνουν την ταινία στις 2+ ώρες χωρίς να υπάρχει ψαχνό στο σενάριο να τις στηρίξει, κι αφ’ εταίρου σακατεύουν το ρυθμό αδυνατώντας να δέσουν τα τρία storylines με τρόπο που να κρατάει ζωντανό το όποιο ενδιαφέρον, αποκλείεται να τον αφήσουν να δει χαρά στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας. Το σενάριο που έγραψε ο Broyles και πέρασε ένα χεράκι ο Haggis στους διάλογους, φτύνει μεν το hype machine της στρατιωτικής βιομηχανίας, σκιτσάροντας την ευκολία της δημιουργίας ηρώων, δεν ασχολείται όμως ιδιαίτερα ούτε με τον τρόπο που τέτοιες διαδικασίες μπαίνουν σε κίνηση, ούτε με την ανάγκη των ανθρώπων για ήρωες σε μια εποχή σαν εκείνη, ούτε καν με την εποχή εκείνη, ή με τους κατασκευασμένους ήρωες, που μένουν σε κλισαρισμένη σκιαγράφηση και ανεπαρκή ανάπτυξη. Άσε που κάθε τόσο σου πετάει χαρακτήρες που ούτε που θυμάσαι αν και πότε τους ξανάδες και τι έκαναν και που. Οπότε βλέπω τον Eastwood με ελπίδες μονάχα στην κατηγορία Σκηνοθεσίας, γιατί εδώ που τα λέμε, είναι ό,τι πιο μεγάλο έχει κάνει, καμιά φορά σε πείθει ότι έχει όραμα, πετυχαίνει στα CGI μια εντυπωσιακή ισορροπία οικονομίας κι αποτελεσματικότητας, και έχει φοβερό μάτι για τη λεπτομέρεια. Ε και μερικές εικόνες τις παίρνεις μαζί σου και έξω απ’ την αίθουσα. Άλλο αν αυτές είναι κυρίως οι λιγοστές απ’ την οπτική των Γιαπωνέζων.

Τώρα πάλι, ποτέ δεν ξέρεις. Οι κριτικοί στην Αμερική είναι διχασμένοι, με την παλιά φρουρά να πετάει λουλούδια στον Eastwood και αστεράκια με τη σέσουλα, απ’ τη μια γιατί σε κάποιους θύμισε τα νιάτα τους, κι απ’ την άλλη γιατί θεώρησαν πολύ σπουδαίο πράγμα που η ταινία του δεν είναι μιλιταριστική προπαγάνδα-λατρεία του θάρρους και της τόλμης των παππούδων τους πεζοναυτών που έσωσαν τον κόσμο απ’ την κομουνιστική απειλή. Φτάσαν να θεωρούν το δεδομένο ως προτέρημα δηλαδή. Στην από’ δω μεριά πάλι, απ’ ό,τι κατάλαβα, ο Δανίκας είναι ενθουσιασμένος με τη σημειολογία της σημαιολογίας. Εγώ πάλι, περίμενα μέχρι τους τίτλους τέλους, πότε θ’ αρχίσει η ταινία. Τρέχα γύρευε.

Διαταραγμένος sociopath που έμαθε τι σημαίνει ζωή όταν συνάντησε το θάνατο, φροντίζει να ενημερώσει τους συνανθρώπους του, εμπλέκοντάς τους σε αποφάσεις ζωής-θανάτου που περιλαμβάνουν φρικιαστικά βασανιστήρια. Ξέρεις τώρα.
Πιάσε μια σπληνάντερο, μια κοκορέτσι και μια πλεμόνια ανοιχτά στο αίμα τους, κι ετοιμάσου για μιάμιση ώρα σπλατεριάς και gore χωρίς υπεκφυγές, αλλά και χωρίς τίποτα περισσότερο. Το whodunit της πλοκής που είχε κάτι παραπάνω απ’ το μισό μερίδιο της επιτυχίας της πρώτης ταινίας, πέφτει όσο ανεβαίνουν τα νούμερα δίπλα στον τίτλο, πράγμα λογικό, αφού τελικά το Saw δεν εγκαινίασε μια νέα εποχή στον έξυπνο τρόμο όπως είχαμε ελπίσει όλοι πριν 2-3 χρόνια, αλλά μια νέα εποχή στη γραφική βία.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ασχολείται κανείς αρκετά για να μας κάνει να εμπλακούμε στην ίντριγκα, γιατί με τόσα λίπη και σωθικά που πρέπει να απλώσουν, που να βρεθεί χρόνος. Χρόνος δεν υπάρχει ούτε για να στηθούν οι πολύπλοκες παγίδες που τουλάχιστον κρατούσαν γερά ακόμα στο πρώτο sequel, κι έτσι το Saw III μένει με υπέρβαρο στο κρέας, και ελάχιστα μπαχαρικά για γεύση. Οπότε, δε λέω, χορταίνεις, αλλά μια σαπίλα την ακούς.

Δύο πράγματα κρατάω ως αισιόδοξα απ’ τη σημερινή συνέντευξη τύπου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την 47η έκδοσή του, που ξεκινά στις 17 Νοέμβρη στη συμπρωτεύουσα.

Πρώτα, την ομιλία της διευθύντριάς του, Δέσποινας Μουζάκη. Όχι ιδιαίτερα γι’ αυτά που έλεγε, όσο για την τρεμουλιαστή φωνή και το ζαλισμένο βλέμμα της ενόσω τα έλεγε. Τα όρια της λιποθυμίας στα οποία φαινόταν να βρίσκεται, θέλω να υποπτεύομαι ότι φανερώνουν επερχόμενη υπερκόπωση απ’ όλα τα οργανωτικά, η οποία ελπίζω θα αποδειχθεί ότι δεν πήγε εις μάτην. Η δυναμικότητά της πριν από καμιά δεκαριά μήνες που αναλάμβανε το πόστο, και τα φρεσκαρίσματα που έκανε φέτος στο merchandise του φεστιβάλ, μαζί με τα προγράμματα για την εμπορική προώθηση των ταινιών της διοργάνωσης, μ’ έχουν πείσει για τον προσανατολισμό της σε πιο οικονομικά φιλελεύθερα λημέρια, κι αυτό μου κάνει σε καλό.

Κι έτσι ερχόμαστε και στο δεύτερο σημείο της συνέντευξης, δια στόματος Υπουργού Πολιτισμού, του κ. Βουλγαράκη, ο οποίος πήρε στάση τεχνοκράτη, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι άνθρωπος του πολιτισμού, αλλά της πολιτικής. Και η δουλειά του είναι τα αποτελέσματα και οι διεκπεραιώσεις, που θα κάνουν ευκολότερη τη ζωή των ανθρώπων του πολιτισμού. Κι ύστερα πέταξε όρους όπως “φορολογικά κίνητρα”, “προικοδότηση ενδιαφερομένων”, “σπρώξιμο” ταινιών με ελληνικό ενδιαφέρον και “χορηγίες”, προκαλώντας ένα σούσουρο σε διάφορες σκληροπυρηνικές πένες που νιώθουν μαχαιριές στις καρδιές όταν αναφέρεσαι στον κινηματογράφο ως οικονομικό μέγεθος. Κι ύστερα γαβγίζουν που κανείς δεν κάνει τίποτα για να γυρίζονται ταινίες στην Ελλάδα.

Όλα αυτά βέβαια ανάμεσα σε όμορφα λόγια μεγάλα, που θα 'χεις ξανακούσει, οπότε μη στα ξαναλέω. Γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα, είναι οι ταινίες που θα δούμε. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ είναι live εδώ (σε pdf), αλλά μην αποκλείεις μερικές αλλαγούλες όσο πλησιάζουν οι μέρες. Και πριν χαθείς στα εκατοντάδες πολύχρωμα τετραγωνάκια, πιάσε ένα στυλό και σημείωσε μερικούς τίτλους. Πέρα από το πολύβουο και πολυαναμενόμενο The Queen του Frears, και τον καινούριο Alain Resnais, Private Fears in Public Places, που θα ανοίξουν και θα κλείσουν τη διοργάνωση (μέσα στη γνωστή κοσμοσυρροή), στο δεκαήμερο θα κάνουν τις πρεμιέρες τους και τα The Last King of Scotland (με τον Whitaker και το ξεθυμασμένο του buzz για Όσκαρ Α’ ανδρικού), Inland Empire (του David Lynch που βρίσκεται σε άλλο επίπεδο ύπαρξης), Fast Food Nation (όπου ο Linklater κάνει κιμά την αμερικάνικη κουλτούρα και τη σερβίρει ανάμεσα σε ψωμάκια), Pan’s Labyrinth (η Αλίκη στη Χώρα των Εφιαλτών του del Toro), The Fountain (το αμφιλεγόμενο έπος του Aronofsky), και The Host (που παίζει να’ναι το ασιατικό horror της χρονιάς). Εκτός απ’ τις μεγάλες πρεμιέρες (και βέβαια, όλη την ελληνική παραγωγή), στο ανεξάρτητο μπλοκ μερικές μάλλον ασφαλείς επιλογές, είναι τα Day Night Day Night, Rain Dogs, 12.08 East of Bucharest και 2:37, με προϋπηρεσία σε μεγάλα φεστιβάλ του κυκλώματος. Σ’ αυτές τις επιλογές βέβαια, καλό είναι να ‘χεις πάντα ένα λαγοπόδαρο κοντά σου.

*Τα εισιτήρια κοστίζουν 5€, εκτός από εκείνα για τις προβολές των 21:00 και 23:00 στην αίθουσα Ολύμπιον που κοστίζουν 6€. Επιπλέον είναι διαθέσιμη και η 10ήμερη CineΚΑΡΤΑf με 50€ (35€ για τους φοιτητές). Φέτος, είναι δυνατές και οι τηλεφωνικές κρατήσεις για όλες τις προβολές και όλες τις ημέρες, ανεξαρτήτως αριθμού εισιτηρίων από τις 09:30 έως τις 17:30 στα τηλέφωνα: 2310 378450-2.

Δες/Κρύψε τις ταινίες του διεθνούς διαγωνιστικού

---

DRAMA/MEX | ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ, Gerardo Naranjo Gonzalez, Mexico, 2006, 92’
DAY NIGHT DAY NIGHT | ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ, Julia Loktev, USA/Germany/France, 2006, 94’
BLED NUMBER ONE | ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Rabah Ameur-Zaimeche, France/Algeria, 2005, 97’
FAMILY TIES | ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ, Tae-yong Kim, Korea, 2006, 114’
SCHONER LEBEN | ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, Markus Herling, Germany, 2006, 104’
THE POINT, Joshua Dorsey, Canada, 2006, 97’
Z ODZYSKU | ΑΝΑΚΤΗΣΗ, Slawomir Fabicki, Poland, 2006, 109’
BLODBOND | ΔΕΣΜΟΙ ΑΓΑΠΗΣ, Arni Olafur Asgeirsson, Iceland/Denmark/Germany, 2006, 90’
GUANG RONG DE FEN NU | ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ, Cao Baoping, China, 2006, 103’
O CEU DE SUELY | Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΣΟΥΕΛΙ, Karim Ainouz, Brazil/Germany/France/Portugal, 2006, 88’
ROMA WA LA N'TOUMA | ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΗ ΡΩΜΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ, Tariq Teguia, Algeria/Germany/France, 2006, 111’
ASRE JOMEH | ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, Mona Zandi Haghighi, Iran, 2006, 76’
Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ | SOUL KICKING, Γιάννης Οικονομίδης, Ελλάδα, 2006, 111’
POZ | PINK, Αλέξανδρος Βούλγαρης, Ελλάδα, 2006, 90’

Άλλη μια ταινία που ακούστηκε πρώτα στο Sundance, πέρασε από τις Νύχτες Πρεμιέρας, και έφτασε στο Λονδίνο είναι το Half Nelson (2006). Η εξερεύνηση της περίεργης σχέσης που δημιουργείται ανάμεσα σε δυο καθ’ όλα αντίθετους ανθρώπους, που έχουν δηλαδή από διαφορετικό φύλο, ηλικία, χρώμα μέχρι και θέση --ο ένας καθηγητής, η άλλη μαθήτρια-- ήταν κατεξοχήν ο στόχος του συγγραφικού διδύμου Anna Boden και Ryan Fleck.



Η Anna και ο Ryan είναι νέοι κι όμως η επιτυχία δε τους τρομάζει. Ούτε τους εκστασιάζει κι όλας, αν κρίνω από τον ήρεμο τρόπο με τον οποίο δέχτηκαν τις ορδές των δημοσιογράφων. Γράφουν πάντα μαζί τα σενάριά τους --έχουν προϊστορία στις ταινίες μικρού μήκους-- και ξέχασα να τους ρωτήσω πως δε μάλωσαν όταν έφτασε η ώρα να διαλέξουν ποιος θα είναι ο σκηνοθέτης. Στη συνάντησή μας, δεν παρέλειψαν να πουν ότι λατρεύουν το Breaking the Waves (1996) και να εξηγήσουν τα πως και τι της συγγραφής και της σκηνοθεσίας της ταινίας τους.

Η λαμπερή πεντηκοστή έκδοση του London Film Festival τελείωσε χθες με το gala screening του Babel (2006), όπου ο Brad Pitt δεν καταδέχτηκε να παρευρεθεί τελικά και άφησε μόνο του τον Gael García Bernal να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Sandra Hebron είπε για μια ακόμη φορά πόσο ευχαριστημένη έμεινε με το φεστιβάλ, που ξεχωριστά θεάματα όπως το 50 Screens και το A Portrait of London το έκαναν φέτος μοναδικό.



Το Red Road της Andrea Arnold που τιμήθηκε στις Κάνες, είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας (μαζί με τη σκηνοθέτρια να τα τσούζει και να μη καταλαβαίνει τι λέει που) και παίζει και στα BIFA, τιμήθηκε και με το Sutherland Trophy, το βραβείο για την καλύτερη πρώτη ταινία δημιουργού. Το βραβείο FIPRESCI πήρε το Lo que sé de Lola του Javier Rebollo, με θέμα την ιστορία ενός Παριζιάνου που γοητεύεται από την Ισπανίδα γειτόνισσά του, τη Lola Duenas του Volver. Το Alfred Dunhill UK Film Talent Award πήρε ο παραγωγός Mark Herbert για το This is England, που παρουσίασε στους συμπολίτες του τους skinheads του '80, έχοντας ήδη ενημερώσει, σε βαθμό ειδικού βραβείου επιτροπής, τους Ρωμαίους φεστιβαλίζοντες. Μαζί με το βραβείο, λαμβάνει και το ουκ ευκαταφρόνητο ποσό των £15,000.

Τη λίστα των τιμηθέντων συμπληρώνουν το ντοκιμαντέρ Thin, η μικρού μήκους Silence is Golden, και οι συνήθεις Ζωές των Άλλων.

Όπως μας ενημέρωσε προσωπικά με e-mail τα ξημερώματα ο Υιός της Σαϊεντολογίας, απο-καλούμενος από τους θνητούς Tom Cruise, το νέο του θαύμα μετά την άμωμο σύλληψη της Suri θα είναι η ανάσταση της, μητρός του Rocky Balboa, United Artists.

Το τέκνο του οργασμού των Charles Chaplin, Douglas Fairbanks, Mary Pickford, και D. W. Griffith από το 1919, είχε περιπέσει σε κατάσταση νεκροφάνειας από το 1980 όταν και θέλησε να ανοίξει την Πύλη του Ουρανού υπό τις οδηγίες του Michael Cimino. Στη νέα χιλιετία τελούνταν περιφορές του σκεύους της για την ενίσχυση του καλλιτεχνικού ναού της MGM. Αλλά και ο ίδιος ο Υιός είχε πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone, πατρός της Viacom και της Paramount. Εξαιτίας των φθίνοντων λατρευτικών εκδηλώσεων (στο πρόσωπο του Υιού) του γυναικείου ποιμνίου και ιδιαίτερα της συζύγου του, όπως αποκάλυψε (ο πατήρ) πρόσφατα.

Στο θαύμα θα συντελέσει και η ατζέντης, παραγωγός και προφήτης του Υιού, Paula Wagner. Ο David Copperfield δεν έχει προβεί σε σχόλια ακόμη.

Μια σεξοθεραπεύτρια ονόματι Σοφία, ψάχνει τον οργασμό που δεν γνώρισε ποτέ, κι ένα ζευγάρι-πελάτες της, της προτείνουν να ρίξει μια ματιά στο Shortbus. Που είναι ένας χώρος κάπου στη Νέα Υόρκη, σα μεγάλο dark room, αλλά με ανοιχτούς ορίζοντες και αναμμένα φώτα. «Σαν τα 60’s, αλλά με λιγότερη ελπίδα».
Η οποία έλλειψη ελπίδας, είναι σε μεγάλο βαθμό η καρδιά του φιλμ, και πηγάζει από την κοινή και διαδεδομένη πια αλήθεια, ότι το σεξ δεν συνεπάγεται οικειότητα. Ακόμα κι αν το κάνεις με μόνιμο παρτενέρ. Και κάπως έτσι, η οικειότητα, που απαιτεί συμβατότητα στο εγκεφαλικό πήδημα πριν το σαρκικό, αρχίζει σιγά-σιγά στη μεταμετροεποχή μας να διαγράφεται ως η κύρια πηγή εκείνου του καταραμένου είδους στην άλλη άκρη του κρεβατιού. Του σκιώδους, ενοχικού και ενοχοποιημένου ανοργασμικού άντρα. Και έρχεται βέβαια να αντικαταστήσει τον οργασμό, ως το πραγματικό τελικό έπαθλο στο ταξίδι προς τη σοφία της Σοφίας.

Βέβαια όλοι ξέρουμε πως για το παλάτι της σοφίας, ο πιο γρήγορος δρόμος είναι αυτός της υπερβολής, αλλά κι ο πιο επικίνδυνος επίσης. Γι’ αυτό, οι τολμηροί ταξιδιώτες του shortbus, καμιά φορά ξεστρατίζουν. Βλέπουν σαν αυτοσκοπό τις δοκιμές των ορίων της σεξουαλικότητας τους, και χάνονται σε επαναλαμβανόμενους αυτοκαταστροφικούς κύκλους, γεμίζοντας το σύμπαν τους με αυτή τη θλίψη της μη αυτοανακάλυψης, με την οποία ο Mitchell είχε ποτίσει και το Hedwig and the Angry Inch (2001). Αλλά πιο αισιόδοξος και πιο παιχνιδιάρης αυτή τη φορά, δεν αφήνει ούτε τους θεατές, ούτε τους ήρωές του να υποφέρουν για πολύ. Τους πρώτους, τσιμπώντας τους κάθε τόσο με τσουχτερές χιουμοριστικές βελονιές. Τους δεύτερους, τυλίγοντάς τους σε ένα σουρεαλιστικό πέπλο που τους ανυψώνει από την επίγεια θνησιμότητά τους (και τη συμβατική αντιμετώπισή τους ως απλά προϊόντα μιας αλλόκοτης, αλλά προχωρημένης μυθοπλασίας), για να τους φυλακίσει σε μια ευδαιμονική ατέρμονη παρτούζα στο οργασμικά αισιόδοξο φινάλε του.

Ένα σπονδυλωτό τριών ιστοριών, συμπληρώνει την άτυπη τριλογία του Inaritu από αλληλοσυνδεόμενα τρίπτυχα. Ένας Ασιάτης πουλάει το τουφέκι του σε έναν βοσκό στο Μαρόκο, ο οποίος το πουλάει σε έναν φίλο του, που το δίνει στα παιδιά του για να σκοτώνουν λύκους, αλλά τα πιτσιρίκια το στρέφουν έναντι τουριστικού λεωφορείου και πετυχαίνουν τη γυναίκα του Brad Pitt, του οποίου τα παιδιά μετατρέπονται σε λαθρομετανάστες χάρη στην γκουβερνάντα τους που πρέπει να πάει σ’ ένα γάμο. Και βέβαια, κανείς τους δεν έχει ιδέα για όλα αυτά.
Εγώ πάντως έχω ένα θέμα με τον Inaritu. Ενώ οι ταινίες του ξεκινάνε ορμητικές, με οπτικό στυλ που μου ανοίγει τον αμφιβληστροειδή και ιντριγκάρει το συναίσθημα, κάπου προς τη μέση τον χάνω. Ή με χάνει. Οι ιστορίες του φαίνονται να προχωράνε σχεδόν σημειωτόν, κι οι χαρακτήρες του ελάχιστα πιο γνώριμοι απ’ όσο όταν άρχισε η ταινία. Κι αυτό το θεματάκι, το βρήκα ακόμα πιο μεγεθυμένο στο Babel, που σε αντίθεση με το Amores Perros (2000) και το 21 Grams (2003), δεν έχει και καμιά ίντριγκα στην πλοκή.

Έχει βέβαια μπόλικη συναισθηματική φόρτιση, που καμιά φορά σε αγγίζει κιόλας. Έχει πολλούς καλούς ηθοποιούς, οι οποίοι --με την εξαίρεση της Koji Yakusho Rinko Kikuchi-- δεν προλαβαίνουν να ξεδιπλώσουν πολύ χαρακτήρα. Κι έχει και εξαιρετική φωτογραφία, πιο φωτεινή και πιο πλούσια σε παλέτα απ’ τις προηγούμενες δυο ταινίες του, η οποία καταφέρνει με εξαιρετικό τρόπο να τονίσει διακριτικά την απόσταση, αλλά και την κοινή βάση των ιστοριών του. Αλλά έχει αυτό το πρόβλημα του ρυθμού, και δεν ξέρω αν φταίει ο Inaritu που η ταινία μοιάζει σα να πέταγε σκηνές στην τύχη πάνω στη μονταζιέρα, ή ο Arriaga που του μπερδεύει τις σελίδες πριν του δώσει το σενάριο. Εγώ πάντως ποντάρω στο δεύτερο, γιατί το ίδιο χασμουρητό έριξα και στις Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα (2005). Το οποίο βέβαια “όλοι λάτρεψαν”, όπως λάτρεψαν και τα 21 Γραμμάρια, κι όπως πολύ πιθανότατα θα λατρέψουν κι ετούτο. Κι όταν τους ρωτάω γιατί, ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, αλλά δεν καταλαβαίνω τι βγαίνει απο μέσα. Γιατί η μεγαλύτερη Βαβέλ, είναι αυτή με τους ανθρώπους που μιλάς την ίδια γλώσσα.

Ο Ανδρέας μαθαίνει ότι πεθαίνει από λευχαιμία και αποφασίζει να πει αλήθειες στις τρεις γυναίκες της ζωής του (την επίσημη και τις άλλες). Αυτές γνωρίζονται, μιλάνε και αποφασίζουν να τον φροντίσουν μέχρι το τέλος. Μέχρι, όμως, αυτό να έρθει, μην περιμένεις κλάματα και δράματα. Ο απολογισμός γίνεται γλυκά, όμορφα και χιουμοριστικά χωρίς τυμπανοκρουσίες. Κάπως σαν την κανονική ζωή, αλλά με το iPod σε ανοιχτή ακρόαση.Δύο πράγματα μπορούν να σε κάνουν να σκιαχτείς στο άκουσμα της νέας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου: ο τίτλος που φαίνεται βαρύς κι ασήκωτος κι ο χαρακτηρισμός «μιούζικαλ». Εμένα ομολογώ με τρόμαξε λίγο και το «μουγκό» τρέιλερ, αλλά αυτό λίγοι θα το δουν και λιγότεροι θα του δώσουν σημασία. Στην πραγματικότητα, τα φαινόμενα απατούν και οι φόβοι είναι αβάσιμοι γιατί το Πεθαίνοντας στην Αθήνα μπορεί να μιλάει ακριβώς γι’αυτό --έναν άντρα που πεθαίνει, στην Αθήνα-- αλλά το κάνει με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Ίσως γιατί στη μέση είναι και οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες...

Το μιούζικαλ αυτό είναι ιδιότυπο: οι ρυθμοί είναι χαλαροί (ως και υπερβολικά μακρόσυρτοι για ορισμένους) ενώ η δράση δεν προχωράει μέσα από τη μουσική και το χορό. Τα χορευτικά λειτουργούν περισσότερο εμβόλιμα –κάπως σαν τα χορικά στις αρχαίες τραγωδίες, συνοδεύουν και σχολιάζουν τα συναισθήματα των ηρώων. Μερικά μπορεί να μοιάζουν και ελαφρώς ξεκρέμαστα (must η σέξι νοσοκόμα της Φαίης Ξυλά) αλλά η υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη στη μουσική και τα τραγούδια μάλλον εξασφαλίζει πως δεν θα υπάρξουν πολλά παράπονα. Πέρα από αυτό το δεδομένο ατού, έρχεται και η ερμηνεία-έκπληξη της Βίκυς Παπαδοπούλου, που προστίθεται σε ένα έτσι κι αλλιώς τηλεοπτικό εντυπωσιακό cast. Άσε που το φιλί της με τη Μαρία Σολωμού, είναι αυτό που ξαποστέλνει τον πρωταγωνιστή (μαζί με μπόλικους θεατές) για να δώσουν στον Παναγιωτόπουλο την ευκαιρία να στήσει την ιδανική κηδεία με τρεις πανέμορφες γυναίκες να χαϊδεύουν τα πλήκτρα ισάριθμων επιβλητικών πιάνων.

Ένας από τους δέκα τρόπους να ξεχωρίσεις μια αδιάφορη ταινία (καμιά πενηνταριά από τους οποίους ξέρεις ήδη, αλλά συνέχισε να μας διαβάζεις να μάθεις κι άλλους) είναι όταν είναι καρατίστικη και ξεκινάει από το τέλος, με το κοινό να παραληρεί και τον Τζετ Λι να ξεφτιλίζει στην αρένα τον ένα δυτικόφερτο μετά τον άλλο. Καταλαβαίνεις με τη μία ότι σε περιμένει καμιά ώρα φιλμ όπου ο πρωταγωνιστής στη καλύτερη θα χρησιμοποιεί ξυλάκια για να αντιμετωπίσει μια κούπα ρύζι.
Το αξιοπερίεργο είναι ότι το δεύτερο πιο αγαπημένο σενάριο των πολεμικών τεχνών, η ιστορία ταπεινού ξεκινήματος, έπαρσης, πτώσης και λύτρωσης (που τρώει συνήθως τη σκόνη του αδικημένου που προπονείται προπονείται και τελικά σπάει τα κόκαλα όλων), είναι αυτή τη φορά αληθινή. Όσο μπορεί να 'ναι δηλαδή ένας μύθος που διογκώσαν δισεκατομμύρια Κινέζοι από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Χούο Γουανγία (霍元甲 στη χώρα του) έγινε πρωταθλητής και δάσκαλος του Γούσου, και τους έκανε εθνικά υπερήφανους προσκαλώντας ξένους να τους δείξει πως το κουνάνε το σπαθί και πως το σπρώχνουν το κοντάρι. Στο δρόμο, όπως είπαμε, είχε περάσει και χαρές και τραγωδίες που ο Τζετ Λι αντιμετωπίζει με το γνωστό εύρος συναισθημάτων των γνωστών ξυλακίων απέναντι σε ρύζι. Εύρος συναισθημάτων που χειρίζεται άνετα ο Ρόνι Γου με την εμπειρία σκηνοθεσίας του Τσάκι στη Νύφη του (1998), και του Φρέντι ενάντια στον Τζέισον (2003).

Βέβαια ο 42χρονος πρωταγωνιστής, στη τελευταία του ταινία τέτοιου είδους όπως δηλώνει, παραμένει πρωταθλητής στη δράση που χορογραφεί ο κολλητός του Γουέν Γουπίνγκ των Μάτριξ και των Κιλ Μπιλ.

Θρυλικός κολυμβητής διασώστης της Αμερικάνικης Ακτοφυλακής, έρχεται αντιμέτωπος με τη ρυτιδιασμένη του μούρη, όταν ένα ατύχημα του κοστίζει την ομάδα του και τη συναισθηματική του ισορροπία. Μέχρι να ξαναβρεί τον εαυτό του, αναλαμβάνει θέση εκπαιδευτή, όπου και εντοπίζει νέο, υποσχόμενο, αλλά άγουρο ταλέντο, το οποίο με φαντασία, υπομονή, και κέφι, κέφι, κέφι, μετατρέπει σε διάδοχό του. Το ’χεις ξαναδεί. Το ξέρεις. Το εμπιστεύεσαι;
Αυτή τη δύσκολη περίοδο για τα αμερικάνικα στρατά, επόμενο σώμα στη λίστα των κινηματογραφικά τιμούμενων, η Ακτοφυλακή. Η οποία, όπως φροντίζουν με κάθε ευκαιρία και κάτι παραπάνω να μας διαβεβαιώνουν οι δημιουργοί, έσωσε πολύ κόσμο στην καταστροφή του τυφώνα Κατρίνα. Και εδώ προσπαθεί να "σώσει" και την καριέρα του Kevin Costner. Η οποία προσπαθεί να σωθεί εδώ και καμιά δεκαπενταετία. Οπότε νομίζω είναι πια ασφαλές να πούμε ότι απλώς είναι νεκροζώντανη, και επιστρέφει κάθε τόσο να μας θυμίσει το φόβο του θανάτου, υπογραμμίζοντας το μάταιο των Όσκαρ.

Αλλά άσ’ τα αυτά, οι νεκροί με τους νεκρούς, κι οι ζωντανοί με τον Ashton Kutcher, ο οποίος κρατάει τον παλμό της ταινίας να χτυπάει, επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι εκτός από ωραία φάτσα, έχει και δείγματα αυτοφυούς κωμικού ταλέντου. Τα οποία θα πρέπει κάποια στιγμή να εξερευνήσει και να μας πει τι βρήκε. Γιατί αν συνεχίσει να ψάχνει το δραματικό του σε υπερμήκεις ταινίες με ανύπαρκτους χαρακτήρες, κακοστημένη κι επαναλαμβανόμενη πλοκή, καρικατούρα δραματουργίας κι απανωτά φινάλε, δεν τον σώζουν όχι Ακτοφύλακες, ούτε ο Bobby Kennedy ο ίδιος.

Στο ερειπωμένο Σκιντ Ρόου του Λος Άντζελες ο Σίμουρ τα φέρνει βόλτα δουλεύοντας σε ένα ανθοπωλείο. Όταν τα ξαναματακάνει μαντάρα στο ντελίβερι σε ένα οδοντίατρο και τ' αφεντικό τον διώχνει, του λέει για ένα εξωπραγματικό φυτό που καλλιεργεί. Την Όντρεϊ Τζούνιορ που κατά.. σύμπτωση έχει το ίδιο όνομα με τη γκομενίτσα που δουλεύει μαζί του. Και μια ακόρεστη δίψα για αίμα που κατά σύμπτωση ανακαλύπτει στο πότισμα.

Γυρισμένο τις τρεις τελευταίες μέρες του 1959, για να προλάβει την αλλαγή της νομοθεσίας που έδινε.. δικαιώματα στους ηθοποιούς, το Μαγαζάκι του Τρόμου του Ρότζερ Κόρμαν έγινε γρήγορα από τα πιο καλτ μπι-μούβις της νέας δεκαετίας. Η προσαρμογή του Φάουστ σε μέτρα μαύρης κωμωδίας με κεντρικό ήρωα μια ντελιριακή ομιλούσα ανθρωποφάγα λαχανο-αγκινάρα έγινε θρύλος, προσαρμοσμένη με τη σειρά της σε μιούζικαλ του (οφ) Μπρόντγουεϊ το '82, προσαρμοσμένο με τη σειρά του σε ταινία το '86. Και από τη προηγούμενη βδομάδα, προσαρμοσμένο στην ελληνική θεατρική σκηνή από την Αγγελική Ανδρίτσου και τη Θέμιδα Μαρσέλου, παίζει στην Κιβωτό.

Το καλύτερο της επίσημης πρεμιέρας του Σαββάτου ήταν τα χάμπουργκερ και τα χοτ ντογκ που μοιράζονταν απέξω μετά. Αλλά επειδή δύσκολα θα τα ξαναπετύχεις, πιάσε εντελώς μπροστά και δεξιά όπως βλέπεις τη σκηνή και σε κάποια φάση θα βγούν από πάνω σου να τραγουδάνε τρεις δροσερές κοντούλες γυμνασμένες πιτσιρίκες με ξανθιές περούκες και άσπρες τουαλέτες σχιστές μέχρι πάνω. Και την υπόλοιπη ώρα εκεί γύρω θα συχνάζουν με πλισέ φουστίτσες και αθλητικά. Και θα κουνιούνται συνέχεια σε χορογραφίες ροκενρόλ στυλ φίφτις που καμία σχέση δεν έχουν με τις ψιλο-σόουλ κινήσεις από τη (μαύρη συν τοις άλλοις) τριπλέτα του κινηματογραφικού μιούζικαλ. Το ίδιο παράταιρα και εντυπωσιακά είναι και τα σκηνικά που παραπέμπουν σε Νέα Υόρκη (αν θυμάμαι καλά στο βάθος βλέπεις το Εμπάιαρ Στέιτ) και τα κουστούμια που παραπέμπουν σε ότι να 'ναι. Ενώ το μεγαλύτερο ψητό είναι η Όντρεϊ Βου που δε πλησιάζει βέβαια την Όντρεϊ Του του Φρανκ Οζ (με καμια 40αριά άτομα να τη κουνάνε) αλλά παραδίνει μαθήματα τόσο στη πρωτότυπη Τζούνιορ όσο και σε κάτι καχεχτικές πρασινάδες άλλων ανεβασμάτων (στο εξωτερικό φυσικά). Το τέλος δεν έχει το χάπι έντιν που πρόσθεσε το κινηματογραφικό μιούζικαλ ενώ η μέση έχει τον απίθανο μαζοχιστή πελάτη του οδοντίατρου, ρόλο που έπαιξε ο παγκοσμίως άγνωστος τότε Τζακ Νίκολσον, έκοψε το σανιδωτό μιούζικαλ, ξαναπρόσθεσε το πανίσιο, και ερμηνεύει εδώ με μεγάλη διάθεση ο Θανάσης Αλευράς που τυγχάνει φίλος της ξαδέρφης μου. Την ίδια διάθεση έχει και όλο το, νεανικό κυρίως καστ, και στη περνάει να τη πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Και όλο και κάνα βρώμικο θα βρεις στο Γκάζι να τη συνοδεύσεις.

H Pernille Fischer Christensen δεν περίμενε η πρώτη της ταινία, που βραβεύτηκε και στις Νύχτες Πρεμιέρας, να έχει τόση μεγάλη πέραση στο εξωτερικό. Το δέχεται όμως με σεμνότητα και ευχάριστο ξάφνιασμα. Τόσο που δυσκολεύσαι να πιστέψεις ότι δημιούργησε μια σαπουνόπερα, γυρισμένη με ελαφριά τακτική Δόγματος, για τη θυελλώδη σχέση... ενός τρανσέξουαλ με μια ανεξάρτητη γυναίκα.


Δες/Κρύψε το trailer του En Soap (2006)

Η ιδιότυπη σχέση που έπλασε ειδικά για την ταινία, όμως, είναι βαθιά ριζωμένη στην πραγματικότητα. Σχετική έρευνα τη βοήθησε να έχει ρεαλιστική οπτική, και η ανάγκη της να εξερευνήσει τα όρια του γένους την ώθησε να δημιουργήσει δυο χαρακτήρες κάθε άλλο παρά συμβατικούς. Όπως και στις σαπουνόπερες, όμως, τελικά η ταινία παρακολουθεί την αναζήτηση της αγάπης και της συντροφικότητας και καταλήγει σε μια αδύνατη συνεύρεση. Ένα θέμα που συνεχίζει να αναπτύσσει και στην ταινία που ετοιμάζει.

Το δανέζικο En Soap (2006) έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στο Φεστιβάλ, που έχει παράδοση στην παρουσίαση περίεργων σχέσεων. Και η Pernille μας μίλησε αναλυτικά για τα πράγματα που την βοήθησαν να κάνει την πρώτη της ταινία.

Όταν ένα trailer αποκαλύπτει τη πλοκή της ταινίας μέχρι το σημείο περίπου που οι πιο πολλοί περιμένουν ν' ανάψουν τα φώτα να φύγουν, τότε ή προωθεί τη Κοκκινοσκουφίτσα ή τη Χιονάτη ή τη Judi Dench και τη Cate Blanchett.

Γιατί μπαίνει στο κόπο να το κάνει εγώ δε κατάλαβα να πω την αλήθεια, αν και όλοι πλακώσαν τις, συνηθισμένες τέτοια περίοδο, απονομές. H Dame Judi είχε πει απ' το καλοκαίρι ότι, με πέντε (5) στα οχτώ τελευταία χρόνια, βαρέθηκε τις καμπάνιες που τη βάζουν να παρακαλάει για συνεντεύξεις στα αμερικάνικα κανάλια πίσω από κάθε σταρλετίτσα. Και το ίδιο άφησε να εννοηθεί και στην Evening Standard στις αρχές του μήνα. Η mate Cate απ' την άλλη, όπως συνήθως, μας έπηξε στις υποψηφιότητες ήδη και φέτος με Babel (2006) και The Good German (2006). Mια ακόμα το πολύ να μπερδέψει περισσότερο τα μισά ενημερωμένα οσκαρικά site που περνάνε το (πολύ καλό κατά τα άλλα αυστραλιανό) Little Fish (2005) της για το Little Children (2006). Και οι δυο μαζί, το πολύ να πνίξουν εντελώς τις ελπίδες της Helen Mirren να γίνει Βασίλισσα (2006) των βραβείων, αφού είναι δεδομένο ότι τα γερόντια της αμερικάνικης ακαδημίας ζαλίζονται εύκολα και όταν τους φορτώσεις με εξωτικές αγγλίδες, αυστραλέζες, ισπανίδες και παλιοσειρές θα διαλέξουν τη πρώτη ντόπια μοδάτη ασπρομάλλα σκύλα που κάτι τους θυμίζει.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Zoë Heller λέει, και όπως βλέπεις και μόνος σου θα γίνει θρυλική ως η πρώτη με υπέργηρη κρυφολεσβία σε ρόλο stalker. Πιο προσωρινά, αυτό που μένει από τη σειρά των σκηνών που καταγράφουν την αναμφισβήτητη δεινή υποκριτική ικανότητα των δυο γυναικών είναι ότι η μια τους ακόμα αγωνιά να μας πείσει ότι μπορεί να παίξει, κόντρα στο physique της, μέχρι και ρόλους μικροκαμωμένης άβουλης χαμένης που τη παρασέρνουν μαθητούδια και γιαγιάδες.

Μερικές φορές, οι σκηνοθέτες παθαίνουν μεγάλη πλάκα. Όπως, αυτή που έπαθε ο Douglas McGrath, όταν, ενώ ετοίμαζε το Infamous (2006), έμαθε για το Capote (2005), με το ίδιο ακριβώς θέμα. Αναπόφευκτες συγκρίσεις θα κατέκλυζαν το μυαλό του, γι' αυτό... δεν έχει δει ακόμη την άλλη ταινία, ένα χρόνο μετά. Μένει πιστός στη δική του που επιτέλους ήρθε η ώρα της να βγει στις αίθουσες.



Μερικές φορές πάλι, κι εγώ παθαίνω μεγάλη πλάκα. Όπως όταν φτάνω αργά στο St. James Hotel στο Pall Mall για girl-talk συνεντεύξεις με γυναίκες σκηνοθέτες και βρίσκω να με περιμένει... ο McGrath. Ο σκηνοθέτης, που πετάχτηκε στο Λονδίνο για τη φεστιβαλική πρεμιέρα της ταινίας του, ήταν έτοιμος να μιλήσει για όλα. Αποκάλεσε τον κόσμο του internet "magic", γιατί παρέχει τα πάντα σε χρόνο dt και δεν έκρυψε ότι το χρησιμοποίησε πολύ για την έρευνα της ταινίας του. Αναρωτηθήκαμε μαζί γιατί δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες σκηνοθέτριες και μου εξομολογήθηκε ότι θέλει πολύ να επισκεφτεί επιτέλους την Ελλάδα. Τόσο πολύ, που θα ερχόταν ευχαρίστως για την πρεμιέρα της ταινίας του!

Μια ταινία στην οποία, παρεμπιπτόντως, καταφέρνει να ενορχηστρώσει τόσους star γύρω από τον πρωταγωνιστή του με τον καλύτερο τρόπο. No wonder, γιατί είναι γλυκομίλητος, σίγουρος για το τι θέλει και πολύ προσιτός. Κάπως έτσι ετοιμάζει και το επόμενο project του, που όπως λέει είναι ακόμη στη διαδικασία του γραψίματος.

Πριν τέσσερα χρόνια ο Joe Carnahan έδειξε το δρόμο της επιστροφής στα αστυνομικά των 70s με το Narc (2002) που το βρήκαν αρκετά καλό για να τσοντάρουν στη παραγωγή ο Tom Cruise και ο Ray Liotta. Ο δεύτερος πήρε και 20 κιλά για να έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο (ο Travolta που τα 'χε έτοιμα ήταν ρέστος εκείνη την εποχή προφανώς) σε μια εντελώς αναστροφή του ατσαλάκωτου Ιταλο-Ιρλανδού μαφιόζου των Goodfellas (1990).

Τώρα ο Scorsese ξαναγυρνάει στα καλά παιδιά και τις καλές ταινίες με παρόμοια συνταγή (βλ. βαρύ σενάριο και ρετρο-μοντέρνα ματιά), και το The Departed (2006) μοιάζει ακλόνητο φαβορί για ταινία της χρονιάς όσο οι υπόλοιπες πέφτουν σα τις μύγες στο μποξόφις. Και ο Carnahan ξαναγυρνάει σε ότι είχε κάνει στη πρώτη του ταινία το '98 βάζοντας στο μίξερ αίμα, σφαίρες και μπινελίκια. Όπως λέει στο φόρουμ του IMDb που ψιλοσυχνάζει, έχει και "πολύ εξαιρετικό διάλογο", "πολύ ήσυχες στιγμές και κάποιες βαθύτατα δραματικές επίσης". Κάπου εκεί του ξέφυγε και ότι αν ο Φελίνι είχε κάνει action movie, καπνιστοί άσοι θα είχαν βγει. Οπότε μείνε καλύτερα σε καπνιστές κάνες, ρεβόλβερ και τρέιλερ που πυροβολάνε μια μια τις ξεχωριστές σκηνές της ταινίας, όλα υπογραφές του Guy Ritchie.

Οι αδερφοί Mark και Nick Francis κατάφεραν να ταρα-κουνήσουν με το πρώτο κι όλας ντοκιμαντέρ τους. Ο καφές, σύμφωνα με τους δυο Άγγλους που αναστάτωσαν τους μεγαλοδιευθυντές των Starbucks, είναι χρυσός, και θα πρέπει να σκεφτόμαστε δις πριν τον πιούμε.


Δες/Κρύψε το trailer του Black Gold (2006)

Το εβδομηντάλεπτο πόνημα (ίσα-ίσα που έγινε feature) ακολουθεί την πορεία του Αιθίοπα Tadesse Meskela να ακολουθεί τη πορεία του αγαθού μέσα από πανίσχυρα κέντρα συλλογής και διανομής, στη προσπάθειά του να βγάλει τους (συγ)καλλιεργητές του από την ανέχεια. Παρουσιάζει από τη μία Ιταλούς και όχι μόνο να απολαμβάνουν τον espresso τους, και από την άλλη Αφρικανούς που συλλέγουν και φροντίζουν κάθε μέρα να έρθουν οι καλύτεροι κόκκοι καφέ στο φλιτζάνι τους. Με ενδιάμεσα, αξιοπερίεργα για το μέσο θεατή, δοκιμαστές καφέ, χρηματιστήριο(sic) καφέ, και αναγραφή των λέξεων fair trade σε χρησιμοποιημένα υποδήματα.

Η έξυπνη ιδέα των δύο να χρησιμοποιήσουν ως θέμα ένα καθημερινό προϊόν και τη μαύρη ιστορία του, τους πήγε μέχρι το Sundance, όπου παραλίγο να κερδίσουν το μεγάλο βραβείο της επιτροπής. Αυτές τις μέρες, γεμίζουν τύψεις τους συμπατριώτες τους και εμάς στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, όπου τους συναντήσαμε. Μας μίλησαν με πόνο και πάθος για την αδικία και την ανάγκη κάθε καφεϊνομανής να συνειδητοποιήσει τη θέση του και να πονοκεφαλιάσει. Ειλικρινείς και γεμάτοι καλές προθέσεις με μοναδικό τους στόχο να χρησιμοποιήσουν την επιρροή της εικόνας για να βελτιώσουν τον κόσμο. Ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον.

Στο άμεσο μέλλον, λόγω μιας ανεξήγητης κατάρας, μετά από ένα κύμα αποβολών, όλος ο γυναικείος πληθυσμός του πλανήτη μένει στείρος. Αντιμέτωπη με το τέλος της, η ανθρωπότητα δε βλέπει πια λόγo να συνεχίζει, και ο κοινωνικός ιστός καταρρέει. Μέσα σε ένα κλίμα που ευνοεί την εμφάνιση φασιστικών φαινομένων και αντάρτικων ομάδων, ένας απρόθυμος ήρωας πρέπει να συνοδεύσει την μοναδική ίσως έγκυο γυναίκα του πλανήτη, σε ασφαλές μέρος.Mε ένα budget γύρω στα $70 μύρια και μια σχετικά άγνωστη νουβέλα ως έμπνευση, ο Cuaron καταφέρνει με μαγευτική άνεση να απεικονίσει αυτό που μόνο ως υπονοούμενο κατάφερε να αγγίζει ο Spielberg με το διπλάσιο budget και το πασίγνωστο μυθιστόρημα, στο War of the Worlds (2005). Γύρω από ένα στόρι εντελώς pulp καταβολών, ο Cuaron στήνει με μαεστρία μια οπερέτα μετα-Αποκαλυπτικής ανθρωπιστικής αισιοδοξίας, που κοντράρεται με την αυτοκαταστροφικότητα ενός είδους νοημοσύνης γνωστού για τα μοιρολατρικά του κρεσέντο.

Φυσικά το συναισθηματικό ταξίδι των ηρώων δεν οδηγεί παρά στο απλοϊκό και μασημένο αυτογνωστικό συμπέρασμα της επιμονής για επιβίωση και της πίστης στην ελπίδα. Συνοδεύεται όμως από εικόνες αυτάρκεις και ξεχωριστές, χάρη στην εφιαλτική φωτογραφία του Emmanuel Lubezki και τα σκηνικά της Jennifer Williams (του Pearl Harbor (2001)), που δίνουν ταυτότητα στην ταινία υπηρετώντας ένα αξιομνημόνευτο όραμα δυστοπίας που μπορεί να εκτιμηθεί μόνο στη μεγάλη οθόνη. Ο Cuaron αποσπά άλλη μια εξαιρετική ερμηνεία απ’ τον Clive Owen, και επιδεικνύει το ξεχωριστό του βλέμμα με αναπάντεχτες ηδονοβλεπτικές γωνίες λήψης και φινετσάτη κίνηση στην κάμερα, η οποία κορυφώνεται με ένα εξάλεπτο traveling αλά Full Metal Jacket (1987) που σου διώχνει τη μαγκιά. Για να καταλάβεις την κλάση του ανθρώπου, σκέψου ότι με το ίδιο τιποτένιο σενάριο, ο Michael Bay μετά βίας θα έστηνε ένα The Island (2005). Ο Cuaron φτιάχνει ένα θρίλερ καταδίωξης που σε κρατά στην άκρη του καθίσματος, την ίδια ώρα που παίζει με το μυαλό σου για να ανακατέψει τα συναισθήματά σου για τη μαλακία που δέρνει την ανθρωπότητα.

Διαχειριστής συγκροτήματος διαμερισμάτων, γνωρίζει στην πισίνα του, νεαρό, υγρό, παράξενο κορίτσι, που μετατρέπει την πραγματικότητα του σε παραμυθένιο εφιάλτη με γρίφους, μυστήρια, κι αλλόκοσμα όντα που ξεπετάγονται από ξεχασμένους μύθους.Το 1999 ένας Αμερικανοϊνδός εμφανίζεται απ’ το πουθενά με ένα θρίλερ που αφήνει τον πλανήτη με το στόμα ορθάνοιχτο, βγάζει 6 φορές το budget του στην Αμερική μονάχα και χαρίζει στο δημιουργό το τον τίτλο του νέου master of suspence. Κι όλοι είναι χαρούμενοι και τον αγαπούν. Ενάμιση χρόνο μετά βγάζει καινούρια ταινία, πιο δύσκολη, πιο όμορφη και πιο πλούσια σε μυθολογία, αλλά τα ταμεία του πιάνουν το δάχτυλο στο συρτάρι, και επιμένουν να του το κάνουν όσο αυτός ακάθεκτος ανοίγει τα κάδρα του σε πιο πολύπλοκες ιδέες και πιο πλούσια cast. Κι όλοι αρχίζουν να έχουν αμφιβολίες. Δεν τους αρέσουν τα κόλπα του, δεν τους αρέσουν οι τρόποι του, δεν τους αρέσει η αναπνοή του. Και πάνω απ’ όλα, δεν τους αρέσει αυτή η καταραμένη εμμονή του στο twist ending, είτε γιατί σε κανέναν δεν του αρέσει να τον κοροϊδεύουν, ή γιατί είναι τόσο έξυπνοι και ποιος είναι αυτός να νομίζει πως θα τους ξεγελάσει.

Αυτός ο κύριος Shyamalan όμως, συνεχίζει απτόητος, τόσο πιστός στο όραμα του, που γίνεται αρκετά συγκεντρωτικός και απαιτητικός ώστε να του κρεμάσουν την ταμπέλα του τρελού Και ίσως να έχουν δίκιο, γιατί μάλλον τρελός πρέπει να ‘σαι για να μαζέψεις $75 μύρια απλώς και μόνο για να εικονογραφήσεις το αγαπημένο παραμύθι των παιδιών σου. Και να ‘χεις να ανεχτείς και τη μήνη του Τύπου που σε κράζει επειδή θες να γυρίσεις την ταινία όπως τη θες εσύ κι όχι όπως τη θέλει η Disney. Ή ο Τύπος. Ο οποίος φυσικά, όταν δει την ταινία, θα είναι αμείλικτος. Και θα μεγεθύνει τόσο πολύ την έλλειψη σκηνοθετικής οικονομίας, το απλοϊκό σενάριο, το γεγονός ότι δεν είναι θρίλερ, ακόμα και την έλλειψη twist (!) για να τον διαμελίσει. Παραγνωρίζοντας ότι πρόκειται για ένα παραμυθάκι, πανέμορφα φωτογραφημένο, υπνωτιστικά μονταρισμένο, κι ατμοσφαιρικά σκηνοθετημένο, που τυγχάνει να είναι η πιο γλυκιά και αισιόδοξη ταινία της φιλμογραφίας του δημιουργού. Μια υπέροχη, αλλόκοτη ιστοριούλα για τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο, που δεν την καταδιασκεδάζεις μονάχα, αλλά σε συγκινεί και σε εμπνέει κιόλας. Αρκεί να έχεις την καρδιά σου ανοιχτή.

Στη Γερμανία του '43, η νεαρή Sophie Scholl, ήταν μία από τους αμέτρητους ανθρώπους που φυλακίστηκαν και υποβλήθηκαν στις ανακριτικές τρομοκρατικές μεθόδους του ναζιστικού καθεστώτος. Και μια από τους λίγους που αντιστάθηκαν.Τα απομνημονεύματα απ’ την εποχή των Ναζί, φαίνεται να 'χουν γίνει πια για τον γερμανικό κινηματογράφο, σχεδόν ό,τι οι κωμωδίες για τον ελληνικό. Βασισμένο σε αληθινά (βέβαια) περιστατικά, αυτό το φιλμ ζωντανεύει στην οθόνη, μάλλον εξιδανικευμένη, την ιστορία τριών νεαρών Γερμανών, μελών της θρυλικής οργάνωσης Λευκό Ρόδο, που τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στη λαίλαπα των σβαστιγγοφόρων, για να ποδοπατηθούν σαν κατσαρίδες και να ανυψωθούν έτσι σε ηρωικά ινδάλματα του γερμανικού αντιναζιστικού φοιτητικού κινήματος. Και του παγκόσμιου φοιτητικού κινήματος γενικότερα.

Η ταινία περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη Sophie Scholl, τη γυναίκα της παρέας, και τα ψυχολογικά παιχνίδια των ανακριτικών μεθόδων των SS, θέτοντας έτσι το υπόβαθρο για την εκβιαστική ηρωοποίησή της στην συνείδηση του θεατή. Εκβιαστική, γιατί την ίδια ώρα υποσκάπτεται απ' την απροθυμία του σεναρίου να εξασφαλίσει εξίσου ισχυρούς αντιπάλους στην αποφασισμένη πρωταγωνίστριά του. Εντάξει, δε λέω, βασίζεται σε μαρτυρίες και τα ρέστα, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το ολόκληρο το οικοδόμημα του φασισμού στηριζόταν σε υπασπιστές που όλη τους η επιχειρηματολογία αναλώνεται στο "ποιος νομίζεις ότι είσαι", και το "χάσου από 'δω". Βέβαια, θα μου πεις, έπεσε στο τέλος.