Έπαιξε τα ξημερώματα στους Simpsons αυτής της βδομάδας, και παράλληλα κυκλοφόρησε και στο δίκτυο, το "trailer" της ταινίας που θα 'πρεπε να έχει βγει εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια.

Η σειρά αναμφίβολα αποτελεί pop icon του τέλους του προηγούμενου αιώνα (και το χαρακτήρισε κιόλας) με τεράστια αναγνωρισιμότητα πια σε όλο τον πλανήτη. Γι' αυτό και η Fox διάλεξε ειδικά το.. 5ο επεισόδιο του 18ου κύκλου της για να αποκαλύψει με κάθε επισημότητα τον προπομπό της κινηματογραφικής μεταφοράς της. Αυτό που 'κανε το επεισόδιο ξεχωριστό ήταν ότι προβλήθηκε τη Κυριακή μετά τον κατακλυσμό του δικτύου (και όλων των μέσων που ελέγχει η Viacom) με το trailer του Spider-Man 3 (2007). Και προφανώς η παραγωγή έχει εξίσου μεγάλες μπλοκμπαστερικές φιλοδοξίες. Και προφανέστερα ελπίζει ότι το προϊόν της θα πουληθεί μόνο του και μάλιστα στη μεγάλη πλειοψηφία (βλ. γιαγιάδες και εγγονούς) που δε βλέπει τη σειρά (αλλά ξέρει τις κούκλες). Αφού το κλιπάκι, δεν έχει και πολλά περισσότερα (διάβαζε τίποτα) να αποκαλύψει για τη ταινία από το teaser (ή τα δυο preview animatics που κυκλοφορούν από τη Comicon). Και τους πιστούς φαν τους εξόργισε ψήνοντάς τους να περιμένουν.. trailer. Ενώ τελικά ξεφούρνισε μια πλακίτσα σε βάρος της Pixar και των υπόλοιπων τρισδιαστατογράφων. Με animation φτιαγμένο κυρίως σε.. 3D και περασμένο από toonshading να δείχνει δισδιάστατο.

Πλάκα έχει πάντως. Που λείπει πια απ' τη σειρά.

Το τυρί φτιάχνεται από γάλα. Και χωρίς αυτό δε θα υπήρχε Inland Empire. Και αν θες να δεις τη μεγαλύτερη ερμηνεία του 2006, τσέκαρε τη Laura Dern στο (το μάντεψες) Inland Empire (2006). Και για να στα πει αυτοπροσώπως, ο David Lynch βγήκε χτες στη γωνία Hollywood και La Brea του LA. Παρέα με την αγελάδα-παραγωγό (μέσω γάλακτος και τυριού, είπαμε) της νέας του ταινίας. Ταινία που, όπως ανακοίνωσε πριν ένα ακριβώς μήνα, πρόκειται να διανείμει ο ίδιος, θέλοντας να "εξερευνήσει ένα νέο μοντέλο, συνεπές με τον ατρόμητο τρόπο δημιουργίας του (το μάντεψες) Inland Empire". Το μοντέλο διανομής αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες του σκηνοθέτη, εφαρμόζεται με επιτυχία στη μακρινή Ελλάδα από ατρόμητους Νιγηριανούς (και άλλους) μετανάστες.

Τον ατρόμητο stalker του δημιουργού έκανε ο Defamer. Με αμφίεση Elephant Man υποθέτω.

Τι καλύτερο απ' το να ξυπνάς το πρωί και να σε περιμένει ζεστός καφές και το καινούριο trailer του Spider-Man; Μ' αυτήν την τεχνολογία των ρολογιών κάνεις μαγικά πράγματα τελικά. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το trailer του Spider-Man θα ‘πρεπε να σε ξυπνάει περισσότερο, αλλά αυτή η ορχηστρική μουσική με κοιμίζει κάπως. Άσε που με όλα αυτά τα fade to black ψιλοζαλίστηκα στην αρχή. Κι όπως σημείωσε κι ο cheaplog, ελπίζω να έχουν σκοπό να κάνουν ποοοολύ rendering ακόμα, γιατί διαφορετικά τα CGI τους τα βλέπω για πισωγύρισμα στην πρώτη ταινία.

Spoiler alert. Θα προχωρήσω σε μερικές λεπτομερειούλες, για να λύσω απορίες. Επειδή όμως μπορεί να σου χαλάσω και εκπλήξεις, σκέψου το πριν συνεχίσεις. Στην πρώτη ματιά, το trailer κυρίως τονίζει την ύπαρξη του Sandman και επιβεβαιώνει τον Goblin 2.0, φροντίζοντας να μη χαθούν κάτω απ’ το βάρος του πολύ σημαντικότερου Venom. Τώρα, ο τρόπος που εισάγεται ο Sandman στη μυθολογία, ως ο αληθινός φονιάς του θείου Parker, μου κάνει λίγο σε Λάμψη, αλλά υποθέτω αυτή η παράκαμψη θα βοηθήσει το storyline να τονίσει πόσο διαφθείρει τον Spider-Man ο συμβιωτικός οργανισμός. Υποθέτοντας πάντα ότι είναι υπό την επήρειά του, στη σκηνή που επιτίθεται στον φονιά μέσα στο φορτηγό που (θεωρητικά) τον μεταφέρει στη φυλακή, βοηθώντας τον έτσι να αποδράσει ξανά. Και βέβαια το ίδιο βροντοφωνάζει και η σκηνή όπου ο Parker με την μαύρη πια στολή, σκοτώνει (μάλλον) τον Harry Osborn (aka Black Goblin) με μια απ’ τις βόμβες του. Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για έναν ήρωα που δεν έχει σκοτώσει ποτέ. Οι αντίπαλοί του πέθαιναν στη δράση, ο Spider-Man δεν ήταν ακριβώς υπαίτιος.

Τώρα, για όσους έχουν αμφιβολίες για το αν η μεγάλη αναμέτρηση του Spidey με τον Venom θα γίνει εδώ, ή στο επόμενο sequel, πιστεύω αρκεί να σημειώσουν ότι ο Spider-Man, ακόμα και με τη μαύρη στολή, ρίχνει λευκούς ιστούς. Και μετά να δουν αυτά τα τρία screencaps. Και μιας και πιάσαμε τις φωτογραφίες, ρίξε μια ματιά και σ’ αυτήν εδώ, και πες μου με ποια λογική, ο συμβιωτικός οργανισμός που υποτίθεται γίνεται μέρος των κυττάρων του Spider-Man και τον αγκαλιάζει ανά πάσα στιγμή, παρουσιάζεται εδώ ως... μια απλή καουτσουκένια στολή. What the...

Update (12/11): Πριν λίγο κυκλοφόρησε και άλλη μια version του trailer, με υλικό απ' αυτό που προβλήθηκε στο Comic Convention του San Diego το περασμένο καλοκαίρι, και μπόλικες, χορταστικές εικόνες του μαύρου Spider-Man και του Venom. Βέβαια αρκετό είναι τελείως raw, και αν δεν νομίζεις ότι θα αντέξεις τη συγκίνηση μιας βόλτας στα σαγόνια του Venom τόσο νωρίς, μην το δεις ακόμα. Το πιθανότερο είναι πάντως η διαρροή να ήρθε απ' την ίδια τη Sony και το footage να εξαφανιστεί απ' το δίκτυο τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκε, αλλά εμείς λέμε να το κρατήσουμε όπως και να 'χει. Να προλάβεις κι εσύ να προετοιμαστείς, ε;

Μη δεις το τρέιλερ γιατί καίει σε δυο λεπτά αστεία που αξίζουν μεγαλύτερη άπλα. Μη διαβάζεις αναλύσεις που ρίχνουν υγρό αέριο στις μολότωφ που πετάει η ταινία στις αίθουσες. Μη ξεχάσεις να πάρεις μαζί τα χάπια και τον αναπνευστήρα σου.
Από την άνοιξη που ο Sacha Baron Cohen έσκασε μύτη στις Κάνες με μαλλούρα μουστάκα και φλούο στριγκ μαγιό φορεμένο μέχρι τους ώμους, οι πλάκες που έχει στήσει σε φεστιβάλ, events και κανάλια είναι ολόκληρο σήριαλ. Υλικό για μια ακόμα τηλεοπτική σειρά γυρίστηκε στα γυρίσματα, κόπηκε στο κόψιμο, και βγαίνει σε όποια σελίδα είναι στο δίκτυο από όποιον έχει σύνδεση. Η διαφορά στα σκηνικά είναι στα σκηνικά, αφού ο ρεπόρτερ από το Καζακστάν, που γύρναγε τη γη της ελευθερίας εκθέτοντας τη βλακεία και τη προκατάληψη των γενναίων της, έφαγε πολύ ξύλο. Ενώ ο κωμικός που τον ενσάρκωνε και ακόμα δε μπορεί να βγει από το ρόλο του, όσο προωθεί το δημιούργημά του, απολαμβάνει θριαμβευτικές υποδοχές, πια.

Και δίκαια αφού αυτό που έκανε, απροβάριστα με χρησιμοποιημένα υλικά, είναι τόσο ξεχωριστό, όσο δύσκολο είναι να μετρήσεις τα @@ που χρειάστηκε και να θυμηθείς αν γέλασες ποτέ έτσι.

Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ
ΙΝΤΕΑΛ
Πανεπιστημίου 46 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 2103826720.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΠΛΑΖΑ 1
Κηφισίας 118, Ερυθρός (συγκρότημα Μαρινόπουλου), 2106921667, 2106917722.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00. Σάβ., Κυρ. & 17.20. Δευτ. μόνο 19.00/ 23.15

ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 16.00

VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ
VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Φραγκοκκλησιάς & Γρανικού, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.30/ 22.30. Σάβ., Κυρ. & 18.30
VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Φραγκοκκλησιάς & Γρανικού, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 18.30/ 20.30/ 22.30/ 00.30. Σάβ., Κυρ. & 12.30/ 14.30

VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Κυρ.: 11.00/ 13.30/ 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30. Τετ. 13.00/ 15.30/ 18.00/ 00.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ., Τρ. 13.30/ 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30. Παρ. 15.00/ 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00. Σάβ. 12.30/ 15.00/ 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 8 COSMOTE
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ.-Τετ. 21.00. Παρ. 22.30. Σάβ. 20.00/ 22.30. Κυρ. 18.30/ 21.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Τετ.: 21.00

STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. Κρατήσεων 2102371000.
Πεμ. - Τετ.: 17.50/ 19.50/ 21.40/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 15.50

VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.45/ 17.45/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 13.45

NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 17.20 (εκτός Σάβ., Κυρ.)/ 19.00/ 20.40/ 22.20/ 00.00

VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 21.00. Kυρ. & 18.45
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Κυρ.: 12.00/ 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15. Παρ. & Δευτ.-Τετ. 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30. Σάβ. 12.00/ 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30.

ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 16.00

VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 2
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 21.45. Παρ., Σάβ. & 00.15
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.30/ 16.30/ 18.30/ 20.45/ 22.45/ 00.45. Σάβ., Κυρ. & 12.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ.-Τετ. 21.45. Παρ., Σάβ. 21.45/ 00.15. Κυρ. 19.30/ 21.45
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.00/ 17.15/ 19.30/ 21.45/ 00.15. Σάβ., Κυρ. & 12.45

STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. Κρατήσεων 2102371000.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 19.30/ 21.20/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 15.30

Η πόλη του φωτός, γίνεται έμπνευση για είκοσι δημιουργούς, που λένε μια πεντάλεπτη ιστορία με το δικό τους προσωπικό στυλ σ' αυτό το σπονδυλωτό. Μπορεί να μην υπάρχει συνοχή και να μη σε νοιάζει πότε και αν οι ήρωες κάθε βινιέτας θα διασταυρωθούν μεταξύ τους, αλλά μερικά διαμαντάκια σε κάνουν να εύχεσαι το λεπτό να κρατήσει μισή ώρα.Ξεχωρίζουν του Wes Craven, χαριτωμένο σα ...να το έγραψε ο Οscar Wilde, η σαγηνευτικά βαμπιρική βόλτα του Elijah Wood, η φάτσα του τουρίστα Steve Buscemi που περιμένει στο μετρό (των αδελφών Coen), το συγκινητικά στρατευμένο του Walter Salles με την Catalina Sandino Moreno ως μετανάστρια baby sitter, η έντονη νεανική και πρωτότυπη σχέση της Natalie Portman με τυφλό φοιτητή, η ικανή να προκαλέσει δάκρυα (flashback) ιστορία ενός άστεγου μουσικού, που αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, και στον αντίποδα, η εξίσου αληθινή, αλλά ξεκαρδιστική, μοναχική ταξιδιωτική εμπειρία μιας αμερικανίδας στο Παρίσι του Alexander Payne.

Υπάρχουν φυσικά και τα αδιάφορα, εκεί που περιμένεις με αγωνία, όταν βλέπεις το όνομα του Gus Van Sant ή του Alfonso Cuaron, τα κλισέ για το θρησκευτικό φανατισμό (της Gurinder Chadha), ακόμα και κανά δυο κουφά. Αλλά στη πλειοψηφία τους έχουν μια ιστοριούλα, που θα μπορούσε να συμβαίνει σε οποιαδήποτε γειτονιά κι εσύ νιώθεις χαρούμενος που διαδραματίστηκε στη δική σου... εκεί δηλαδή ακριβώς που βρίσκεται η κινηματογραφική αίθουσα.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1945, κατά την απόβαση των αμερικανικών στρατευμάτων στην Iwo Jima, 6 πεζοναύτες κατέλαβαν ένα ύψωμα του νησιού, κι ανέβασαν την περήφανη αστερόεσσα. Το φωτογραφικό στιγμιότυπο, έκανε το γύρο του κόσμο, κι απέκτησε τέτοια εικονική αξία που η αμερικάνικη κυβέρνηση ανακάλεσε τα καμάρια της στην πατρίδα τους, τα παρασημοφόρησε και τα αμόλησε σε μια καμπάνια ανύψωσης ηθικού των πολιτών, τους οποίους και καλούσε να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, μπας και βρουν κάνα κρυμμένο σέντι να δώσουν για τον χρεοκοπημένο αγώνα. Το ανέκδοτο: οι τρεις μπροστάρηδες της επιχείρησης, δεν είχαν καμία σχέση με το περιστατικό, ενώ η φωτογραφία, ήταν της ανύψωσης μιας δεύτερης σημαίας-αντικαταστάτη, στο ίδιο σημείο.
Ο Eastwood, και το πείραμα Flags of Our Fathers / Red Sun, Black Sand, δυο ταινίες για τη μάχη της Iwo Jima με μια για κάθε πλευρά του μετώπου, φαινόταν ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τα φετινά Όσκαρ, μέχρι που... προβλήθηκε το πρώτο. Όχι πως έχει χάσει τελείως τη φόρα του βέβαια. Αλλά τα ασήκωτα προβλήματα στο μοντάζ, που αφ’ ενός ξεχειλώνουν την ταινία στις 2+ ώρες χωρίς να υπάρχει ψαχνό στο σενάριο να τις στηρίξει, κι αφ’ εταίρου σακατεύουν το ρυθμό αδυνατώντας να δέσουν τα τρία storylines με τρόπο που να κρατάει ζωντανό το όποιο ενδιαφέρον, αποκλείεται να τον αφήσουν να δει χαρά στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας. Το σενάριο που έγραψε ο Broyles και πέρασε ένα χεράκι ο Haggis στους διάλογους, φτύνει μεν το hype machine της στρατιωτικής βιομηχανίας, σκιτσάροντας την ευκολία της δημιουργίας ηρώων, δεν ασχολείται όμως ιδιαίτερα ούτε με τον τρόπο που τέτοιες διαδικασίες μπαίνουν σε κίνηση, ούτε με την ανάγκη των ανθρώπων για ήρωες σε μια εποχή σαν εκείνη, ούτε καν με την εποχή εκείνη, ή με τους κατασκευασμένους ήρωες, που μένουν σε κλισαρισμένη σκιαγράφηση και ανεπαρκή ανάπτυξη. Άσε που κάθε τόσο σου πετάει χαρακτήρες που ούτε που θυμάσαι αν και πότε τους ξανάδες και τι έκαναν και που. Οπότε βλέπω τον Eastwood με ελπίδες μονάχα στην κατηγορία Σκηνοθεσίας, γιατί εδώ που τα λέμε, είναι ό,τι πιο μεγάλο έχει κάνει, καμιά φορά σε πείθει ότι έχει όραμα, πετυχαίνει στα CGI μια εντυπωσιακή ισορροπία οικονομίας κι αποτελεσματικότητας, και έχει φοβερό μάτι για τη λεπτομέρεια. Ε και μερικές εικόνες τις παίρνεις μαζί σου και έξω απ’ την αίθουσα. Άλλο αν αυτές είναι κυρίως οι λιγοστές απ’ την οπτική των Γιαπωνέζων.

Τώρα πάλι, ποτέ δεν ξέρεις. Οι κριτικοί στην Αμερική είναι διχασμένοι, με την παλιά φρουρά να πετάει λουλούδια στον Eastwood και αστεράκια με τη σέσουλα, απ’ τη μια γιατί σε κάποιους θύμισε τα νιάτα τους, κι απ’ την άλλη γιατί θεώρησαν πολύ σπουδαίο πράγμα που η ταινία του δεν είναι μιλιταριστική προπαγάνδα-λατρεία του θάρρους και της τόλμης των παππούδων τους πεζοναυτών που έσωσαν τον κόσμο απ’ την κομουνιστική απειλή. Φτάσαν να θεωρούν το δεδομένο ως προτέρημα δηλαδή. Στην από’ δω μεριά πάλι, απ’ ό,τι κατάλαβα, ο Δανίκας είναι ενθουσιασμένος με τη σημειολογία της σημαιολογίας. Εγώ πάλι, περίμενα μέχρι τους τίτλους τέλους, πότε θ’ αρχίσει η ταινία. Τρέχα γύρευε.

Διαταραγμένος sociopath που έμαθε τι σημαίνει ζωή όταν συνάντησε το θάνατο, φροντίζει να ενημερώσει τους συνανθρώπους του, εμπλέκοντάς τους σε αποφάσεις ζωής-θανάτου που περιλαμβάνουν φρικιαστικά βασανιστήρια. Ξέρεις τώρα.
Πιάσε μια σπληνάντερο, μια κοκορέτσι και μια πλεμόνια ανοιχτά στο αίμα τους, κι ετοιμάσου για μιάμιση ώρα σπλατεριάς και gore χωρίς υπεκφυγές, αλλά και χωρίς τίποτα περισσότερο. Το whodunit της πλοκής που είχε κάτι παραπάνω απ’ το μισό μερίδιο της επιτυχίας της πρώτης ταινίας, πέφτει όσο ανεβαίνουν τα νούμερα δίπλα στον τίτλο, πράγμα λογικό, αφού τελικά το Saw δεν εγκαινίασε μια νέα εποχή στον έξυπνο τρόμο όπως είχαμε ελπίσει όλοι πριν 2-3 χρόνια, αλλά μια νέα εποχή στη γραφική βία.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ασχολείται κανείς αρκετά για να μας κάνει να εμπλακούμε στην ίντριγκα, γιατί με τόσα λίπη και σωθικά που πρέπει να απλώσουν, που να βρεθεί χρόνος. Χρόνος δεν υπάρχει ούτε για να στηθούν οι πολύπλοκες παγίδες που τουλάχιστον κρατούσαν γερά ακόμα στο πρώτο sequel, κι έτσι το Saw III μένει με υπέρβαρο στο κρέας, και ελάχιστα μπαχαρικά για γεύση. Οπότε, δε λέω, χορταίνεις, αλλά μια σαπίλα την ακούς.

Δύο πράγματα κρατάω ως αισιόδοξα απ’ τη σημερινή συνέντευξη τύπου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την 47η έκδοσή του, που ξεκινά στις 17 Νοέμβρη στη συμπρωτεύουσα.

Πρώτα, την ομιλία της διευθύντριάς του, Δέσποινας Μουζάκη. Όχι ιδιαίτερα γι’ αυτά που έλεγε, όσο για την τρεμουλιαστή φωνή και το ζαλισμένο βλέμμα της ενόσω τα έλεγε. Τα όρια της λιποθυμίας στα οποία φαινόταν να βρίσκεται, θέλω να υποπτεύομαι ότι φανερώνουν επερχόμενη υπερκόπωση απ’ όλα τα οργανωτικά, η οποία ελπίζω θα αποδειχθεί ότι δεν πήγε εις μάτην. Η δυναμικότητά της πριν από καμιά δεκαριά μήνες που αναλάμβανε το πόστο, και τα φρεσκαρίσματα που έκανε φέτος στο merchandise του φεστιβάλ, μαζί με τα προγράμματα για την εμπορική προώθηση των ταινιών της διοργάνωσης, μ’ έχουν πείσει για τον προσανατολισμό της σε πιο οικονομικά φιλελεύθερα λημέρια, κι αυτό μου κάνει σε καλό.

Κι έτσι ερχόμαστε και στο δεύτερο σημείο της συνέντευξης, δια στόματος Υπουργού Πολιτισμού, του κ. Βουλγαράκη, ο οποίος πήρε στάση τεχνοκράτη, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι άνθρωπος του πολιτισμού, αλλά της πολιτικής. Και η δουλειά του είναι τα αποτελέσματα και οι διεκπεραιώσεις, που θα κάνουν ευκολότερη τη ζωή των ανθρώπων του πολιτισμού. Κι ύστερα πέταξε όρους όπως “φορολογικά κίνητρα”, “προικοδότηση ενδιαφερομένων”, “σπρώξιμο” ταινιών με ελληνικό ενδιαφέρον και “χορηγίες”, προκαλώντας ένα σούσουρο σε διάφορες σκληροπυρηνικές πένες που νιώθουν μαχαιριές στις καρδιές όταν αναφέρεσαι στον κινηματογράφο ως οικονομικό μέγεθος. Κι ύστερα γαβγίζουν που κανείς δεν κάνει τίποτα για να γυρίζονται ταινίες στην Ελλάδα.

Όλα αυτά βέβαια ανάμεσα σε όμορφα λόγια μεγάλα, που θα 'χεις ξανακούσει, οπότε μη στα ξαναλέω. Γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα, είναι οι ταινίες που θα δούμε. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ είναι live εδώ (σε pdf), αλλά μην αποκλείεις μερικές αλλαγούλες όσο πλησιάζουν οι μέρες. Και πριν χαθείς στα εκατοντάδες πολύχρωμα τετραγωνάκια, πιάσε ένα στυλό και σημείωσε μερικούς τίτλους. Πέρα από το πολύβουο και πολυαναμενόμενο The Queen του Frears, και τον καινούριο Alain Resnais, Private Fears in Public Places, που θα ανοίξουν και θα κλείσουν τη διοργάνωση (μέσα στη γνωστή κοσμοσυρροή), στο δεκαήμερο θα κάνουν τις πρεμιέρες τους και τα The Last King of Scotland (με τον Whitaker και το ξεθυμασμένο του buzz για Όσκαρ Α’ ανδρικού), Inland Empire (του David Lynch που βρίσκεται σε άλλο επίπεδο ύπαρξης), Fast Food Nation (όπου ο Linklater κάνει κιμά την αμερικάνικη κουλτούρα και τη σερβίρει ανάμεσα σε ψωμάκια), Pan’s Labyrinth (η Αλίκη στη Χώρα των Εφιαλτών του del Toro), The Fountain (το αμφιλεγόμενο έπος του Aronofsky), και The Host (που παίζει να’ναι το ασιατικό horror της χρονιάς). Εκτός απ’ τις μεγάλες πρεμιέρες (και βέβαια, όλη την ελληνική παραγωγή), στο ανεξάρτητο μπλοκ μερικές μάλλον ασφαλείς επιλογές, είναι τα Day Night Day Night, Rain Dogs, 12.08 East of Bucharest και 2:37, με προϋπηρεσία σε μεγάλα φεστιβάλ του κυκλώματος. Σ’ αυτές τις επιλογές βέβαια, καλό είναι να ‘χεις πάντα ένα λαγοπόδαρο κοντά σου.

*Τα εισιτήρια κοστίζουν 5€, εκτός από εκείνα για τις προβολές των 21:00 και 23:00 στην αίθουσα Ολύμπιον που κοστίζουν 6€. Επιπλέον είναι διαθέσιμη και η 10ήμερη CineΚΑΡΤΑf με 50€ (35€ για τους φοιτητές). Φέτος, είναι δυνατές και οι τηλεφωνικές κρατήσεις για όλες τις προβολές και όλες τις ημέρες, ανεξαρτήτως αριθμού εισιτηρίων από τις 09:30 έως τις 17:30 στα τηλέφωνα: 2310 378450-2.

Δες/Κρύψε τις ταινίες του διεθνούς διαγωνιστικού

---

DRAMA/MEX | ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ, Gerardo Naranjo Gonzalez, Mexico, 2006, 92’
DAY NIGHT DAY NIGHT | ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ, Julia Loktev, USA/Germany/France, 2006, 94’
BLED NUMBER ONE | ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Rabah Ameur-Zaimeche, France/Algeria, 2005, 97’
FAMILY TIES | ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ, Tae-yong Kim, Korea, 2006, 114’
SCHONER LEBEN | ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, Markus Herling, Germany, 2006, 104’
THE POINT, Joshua Dorsey, Canada, 2006, 97’
Z ODZYSKU | ΑΝΑΚΤΗΣΗ, Slawomir Fabicki, Poland, 2006, 109’
BLODBOND | ΔΕΣΜΟΙ ΑΓΑΠΗΣ, Arni Olafur Asgeirsson, Iceland/Denmark/Germany, 2006, 90’
GUANG RONG DE FEN NU | ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ, Cao Baoping, China, 2006, 103’
O CEU DE SUELY | Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΣΟΥΕΛΙ, Karim Ainouz, Brazil/Germany/France/Portugal, 2006, 88’
ROMA WA LA N'TOUMA | ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΗ ΡΩΜΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ, Tariq Teguia, Algeria/Germany/France, 2006, 111’
ASRE JOMEH | ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, Mona Zandi Haghighi, Iran, 2006, 76’
Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ | SOUL KICKING, Γιάννης Οικονομίδης, Ελλάδα, 2006, 111’
POZ | PINK, Αλέξανδρος Βούλγαρης, Ελλάδα, 2006, 90’

Άλλη μια ταινία που ακούστηκε πρώτα στο Sundance, πέρασε από τις Νύχτες Πρεμιέρας, και έφτασε στο Λονδίνο είναι το Half Nelson (2006). Η εξερεύνηση της περίεργης σχέσης που δημιουργείται ανάμεσα σε δυο καθ’ όλα αντίθετους ανθρώπους, που έχουν δηλαδή από διαφορετικό φύλο, ηλικία, χρώμα μέχρι και θέση --ο ένας καθηγητής, η άλλη μαθήτρια-- ήταν κατεξοχήν ο στόχος του συγγραφικού διδύμου Anna Boden και Ryan Fleck.



Η Anna και ο Ryan είναι νέοι κι όμως η επιτυχία δε τους τρομάζει. Ούτε τους εκστασιάζει κι όλας, αν κρίνω από τον ήρεμο τρόπο με τον οποίο δέχτηκαν τις ορδές των δημοσιογράφων. Γράφουν πάντα μαζί τα σενάριά τους --έχουν προϊστορία στις ταινίες μικρού μήκους-- και ξέχασα να τους ρωτήσω πως δε μάλωσαν όταν έφτασε η ώρα να διαλέξουν ποιος θα είναι ο σκηνοθέτης. Στη συνάντησή μας, δεν παρέλειψαν να πουν ότι λατρεύουν το Breaking the Waves (1996) και να εξηγήσουν τα πως και τι της συγγραφής και της σκηνοθεσίας της ταινίας τους.

Η λαμπερή πεντηκοστή έκδοση του London Film Festival τελείωσε χθες με το gala screening του Babel (2006), όπου ο Brad Pitt δεν καταδέχτηκε να παρευρεθεί τελικά και άφησε μόνο του τον Gael García Bernal να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Sandra Hebron είπε για μια ακόμη φορά πόσο ευχαριστημένη έμεινε με το φεστιβάλ, που ξεχωριστά θεάματα όπως το 50 Screens και το A Portrait of London το έκαναν φέτος μοναδικό.



Το Red Road της Andrea Arnold που τιμήθηκε στις Κάνες, είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας (μαζί με τη σκηνοθέτρια να τα τσούζει και να μη καταλαβαίνει τι λέει που) και παίζει και στα BIFA, τιμήθηκε και με το Sutherland Trophy, το βραβείο για την καλύτερη πρώτη ταινία δημιουργού. Το βραβείο FIPRESCI πήρε το Lo que sé de Lola του Javier Rebollo, με θέμα την ιστορία ενός Παριζιάνου που γοητεύεται από την Ισπανίδα γειτόνισσά του, τη Lola Duenas του Volver. Το Alfred Dunhill UK Film Talent Award πήρε ο παραγωγός Mark Herbert για το This is England, που παρουσίασε στους συμπολίτες του τους skinheads του '80, έχοντας ήδη ενημερώσει, σε βαθμό ειδικού βραβείου επιτροπής, τους Ρωμαίους φεστιβαλίζοντες. Μαζί με το βραβείο, λαμβάνει και το ουκ ευκαταφρόνητο ποσό των £15,000.

Τη λίστα των τιμηθέντων συμπληρώνουν το ντοκιμαντέρ Thin, η μικρού μήκους Silence is Golden, και οι συνήθεις Ζωές των Άλλων.

Όπως μας ενημέρωσε προσωπικά με e-mail τα ξημερώματα ο Υιός της Σαϊεντολογίας, απο-καλούμενος από τους θνητούς Tom Cruise, το νέο του θαύμα μετά την άμωμο σύλληψη της Suri θα είναι η ανάσταση της, μητρός του Rocky Balboa, United Artists.

Το τέκνο του οργασμού των Charles Chaplin, Douglas Fairbanks, Mary Pickford, και D. W. Griffith από το 1919, είχε περιπέσει σε κατάσταση νεκροφάνειας από το 1980 όταν και θέλησε να ανοίξει την Πύλη του Ουρανού υπό τις οδηγίες του Michael Cimino. Στη νέα χιλιετία τελούνταν περιφορές του σκεύους της για την ενίσχυση του καλλιτεχνικού ναού της MGM. Αλλά και ο ίδιος ο Υιός είχε πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone, πατρός της Viacom και της Paramount. Εξαιτίας των φθίνοντων λατρευτικών εκδηλώσεων (στο πρόσωπο του Υιού) του γυναικείου ποιμνίου και ιδιαίτερα της συζύγου του, όπως αποκάλυψε (ο πατήρ) πρόσφατα.

Στο θαύμα θα συντελέσει και η ατζέντης, παραγωγός και προφήτης του Υιού, Paula Wagner. Ο David Copperfield δεν έχει προβεί σε σχόλια ακόμη.

Μια σεξοθεραπεύτρια ονόματι Σοφία, ψάχνει τον οργασμό που δεν γνώρισε ποτέ, κι ένα ζευγάρι-πελάτες της, της προτείνουν να ρίξει μια ματιά στο Shortbus. Που είναι ένας χώρος κάπου στη Νέα Υόρκη, σα μεγάλο dark room, αλλά με ανοιχτούς ορίζοντες και αναμμένα φώτα. «Σαν τα 60’s, αλλά με λιγότερη ελπίδα».
Η οποία έλλειψη ελπίδας, είναι σε μεγάλο βαθμό η καρδιά του φιλμ, και πηγάζει από την κοινή και διαδεδομένη πια αλήθεια, ότι το σεξ δεν συνεπάγεται οικειότητα. Ακόμα κι αν το κάνεις με μόνιμο παρτενέρ. Και κάπως έτσι, η οικειότητα, που απαιτεί συμβατότητα στο εγκεφαλικό πήδημα πριν το σαρκικό, αρχίζει σιγά-σιγά στη μεταμετροεποχή μας να διαγράφεται ως η κύρια πηγή εκείνου του καταραμένου είδους στην άλλη άκρη του κρεβατιού. Του σκιώδους, ενοχικού και ενοχοποιημένου ανοργασμικού άντρα. Και έρχεται βέβαια να αντικαταστήσει τον οργασμό, ως το πραγματικό τελικό έπαθλο στο ταξίδι προς τη σοφία της Σοφίας.

Βέβαια όλοι ξέρουμε πως για το παλάτι της σοφίας, ο πιο γρήγορος δρόμος είναι αυτός της υπερβολής, αλλά κι ο πιο επικίνδυνος επίσης. Γι’ αυτό, οι τολμηροί ταξιδιώτες του shortbus, καμιά φορά ξεστρατίζουν. Βλέπουν σαν αυτοσκοπό τις δοκιμές των ορίων της σεξουαλικότητας τους, και χάνονται σε επαναλαμβανόμενους αυτοκαταστροφικούς κύκλους, γεμίζοντας το σύμπαν τους με αυτή τη θλίψη της μη αυτοανακάλυψης, με την οποία ο Mitchell είχε ποτίσει και το Hedwig and the Angry Inch (2001). Αλλά πιο αισιόδοξος και πιο παιχνιδιάρης αυτή τη φορά, δεν αφήνει ούτε τους θεατές, ούτε τους ήρωές του να υποφέρουν για πολύ. Τους πρώτους, τσιμπώντας τους κάθε τόσο με τσουχτερές χιουμοριστικές βελονιές. Τους δεύτερους, τυλίγοντάς τους σε ένα σουρεαλιστικό πέπλο που τους ανυψώνει από την επίγεια θνησιμότητά τους (και τη συμβατική αντιμετώπισή τους ως απλά προϊόντα μιας αλλόκοτης, αλλά προχωρημένης μυθοπλασίας), για να τους φυλακίσει σε μια ευδαιμονική ατέρμονη παρτούζα στο οργασμικά αισιόδοξο φινάλε του.

Ένα σπονδυλωτό τριών ιστοριών, συμπληρώνει την άτυπη τριλογία του Inaritu από αλληλοσυνδεόμενα τρίπτυχα. Ένας Ασιάτης πουλάει το τουφέκι του σε έναν βοσκό στο Μαρόκο, ο οποίος το πουλάει σε έναν φίλο του, που το δίνει στα παιδιά του για να σκοτώνουν λύκους, αλλά τα πιτσιρίκια το στρέφουν έναντι τουριστικού λεωφορείου και πετυχαίνουν τη γυναίκα του Brad Pitt, του οποίου τα παιδιά μετατρέπονται σε λαθρομετανάστες χάρη στην γκουβερνάντα τους που πρέπει να πάει σ’ ένα γάμο. Και βέβαια, κανείς τους δεν έχει ιδέα για όλα αυτά.
Εγώ πάντως έχω ένα θέμα με τον Inaritu. Ενώ οι ταινίες του ξεκινάνε ορμητικές, με οπτικό στυλ που μου ανοίγει τον αμφιβληστροειδή και ιντριγκάρει το συναίσθημα, κάπου προς τη μέση τον χάνω. Ή με χάνει. Οι ιστορίες του φαίνονται να προχωράνε σχεδόν σημειωτόν, κι οι χαρακτήρες του ελάχιστα πιο γνώριμοι απ’ όσο όταν άρχισε η ταινία. Κι αυτό το θεματάκι, το βρήκα ακόμα πιο μεγεθυμένο στο Babel, που σε αντίθεση με το Amores Perros (2000) και το 21 Grams (2003), δεν έχει και καμιά ίντριγκα στην πλοκή.

Έχει βέβαια μπόλικη συναισθηματική φόρτιση, που καμιά φορά σε αγγίζει κιόλας. Έχει πολλούς καλούς ηθοποιούς, οι οποίοι --με την εξαίρεση της Koji Yakusho Rinko Kikuchi-- δεν προλαβαίνουν να ξεδιπλώσουν πολύ χαρακτήρα. Κι έχει και εξαιρετική φωτογραφία, πιο φωτεινή και πιο πλούσια σε παλέτα απ’ τις προηγούμενες δυο ταινίες του, η οποία καταφέρνει με εξαιρετικό τρόπο να τονίσει διακριτικά την απόσταση, αλλά και την κοινή βάση των ιστοριών του. Αλλά έχει αυτό το πρόβλημα του ρυθμού, και δεν ξέρω αν φταίει ο Inaritu που η ταινία μοιάζει σα να πέταγε σκηνές στην τύχη πάνω στη μονταζιέρα, ή ο Arriaga που του μπερδεύει τις σελίδες πριν του δώσει το σενάριο. Εγώ πάντως ποντάρω στο δεύτερο, γιατί το ίδιο χασμουρητό έριξα και στις Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα (2005). Το οποίο βέβαια “όλοι λάτρεψαν”, όπως λάτρεψαν και τα 21 Γραμμάρια, κι όπως πολύ πιθανότατα θα λατρέψουν κι ετούτο. Κι όταν τους ρωτάω γιατί, ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, αλλά δεν καταλαβαίνω τι βγαίνει απο μέσα. Γιατί η μεγαλύτερη Βαβέλ, είναι αυτή με τους ανθρώπους που μιλάς την ίδια γλώσσα.

Ο Ανδρέας μαθαίνει ότι πεθαίνει από λευχαιμία και αποφασίζει να πει αλήθειες στις τρεις γυναίκες της ζωής του (την επίσημη και τις άλλες). Αυτές γνωρίζονται, μιλάνε και αποφασίζουν να τον φροντίσουν μέχρι το τέλος. Μέχρι, όμως, αυτό να έρθει, μην περιμένεις κλάματα και δράματα. Ο απολογισμός γίνεται γλυκά, όμορφα και χιουμοριστικά χωρίς τυμπανοκρουσίες. Κάπως σαν την κανονική ζωή, αλλά με το iPod σε ανοιχτή ακρόαση.Δύο πράγματα μπορούν να σε κάνουν να σκιαχτείς στο άκουσμα της νέας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου: ο τίτλος που φαίνεται βαρύς κι ασήκωτος κι ο χαρακτηρισμός «μιούζικαλ». Εμένα ομολογώ με τρόμαξε λίγο και το «μουγκό» τρέιλερ, αλλά αυτό λίγοι θα το δουν και λιγότεροι θα του δώσουν σημασία. Στην πραγματικότητα, τα φαινόμενα απατούν και οι φόβοι είναι αβάσιμοι γιατί το Πεθαίνοντας στην Αθήνα μπορεί να μιλάει ακριβώς γι’αυτό --έναν άντρα που πεθαίνει, στην Αθήνα-- αλλά το κάνει με τον πιο ανάλαφρο τρόπο. Ίσως γιατί στη μέση είναι και οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες...

Το μιούζικαλ αυτό είναι ιδιότυπο: οι ρυθμοί είναι χαλαροί (ως και υπερβολικά μακρόσυρτοι για ορισμένους) ενώ η δράση δεν προχωράει μέσα από τη μουσική και το χορό. Τα χορευτικά λειτουργούν περισσότερο εμβόλιμα –κάπως σαν τα χορικά στις αρχαίες τραγωδίες, συνοδεύουν και σχολιάζουν τα συναισθήματα των ηρώων. Μερικά μπορεί να μοιάζουν και ελαφρώς ξεκρέμαστα (must η σέξι νοσοκόμα της Φαίης Ξυλά) αλλά η υπογραφή του Σταμάτη Κραουνάκη στη μουσική και τα τραγούδια μάλλον εξασφαλίζει πως δεν θα υπάρξουν πολλά παράπονα. Πέρα από αυτό το δεδομένο ατού, έρχεται και η ερμηνεία-έκπληξη της Βίκυς Παπαδοπούλου, που προστίθεται σε ένα έτσι κι αλλιώς τηλεοπτικό εντυπωσιακό cast. Άσε που το φιλί της με τη Μαρία Σολωμού, είναι αυτό που ξαποστέλνει τον πρωταγωνιστή (μαζί με μπόλικους θεατές) για να δώσουν στον Παναγιωτόπουλο την ευκαιρία να στήσει την ιδανική κηδεία με τρεις πανέμορφες γυναίκες να χαϊδεύουν τα πλήκτρα ισάριθμων επιβλητικών πιάνων.

Ένας από τους δέκα τρόπους να ξεχωρίσεις μια αδιάφορη ταινία (καμιά πενηνταριά από τους οποίους ξέρεις ήδη, αλλά συνέχισε να μας διαβάζεις να μάθεις κι άλλους) είναι όταν είναι καρατίστικη και ξεκινάει από το τέλος, με το κοινό να παραληρεί και τον Τζετ Λι να ξεφτιλίζει στην αρένα τον ένα δυτικόφερτο μετά τον άλλο. Καταλαβαίνεις με τη μία ότι σε περιμένει καμιά ώρα φιλμ όπου ο πρωταγωνιστής στη καλύτερη θα χρησιμοποιεί ξυλάκια για να αντιμετωπίσει μια κούπα ρύζι.
Το αξιοπερίεργο είναι ότι το δεύτερο πιο αγαπημένο σενάριο των πολεμικών τεχνών, η ιστορία ταπεινού ξεκινήματος, έπαρσης, πτώσης και λύτρωσης (που τρώει συνήθως τη σκόνη του αδικημένου που προπονείται προπονείται και τελικά σπάει τα κόκαλα όλων), είναι αυτή τη φορά αληθινή. Όσο μπορεί να 'ναι δηλαδή ένας μύθος που διογκώσαν δισεκατομμύρια Κινέζοι από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Χούο Γουανγία (霍元甲 στη χώρα του) έγινε πρωταθλητής και δάσκαλος του Γούσου, και τους έκανε εθνικά υπερήφανους προσκαλώντας ξένους να τους δείξει πως το κουνάνε το σπαθί και πως το σπρώχνουν το κοντάρι. Στο δρόμο, όπως είπαμε, είχε περάσει και χαρές και τραγωδίες που ο Τζετ Λι αντιμετωπίζει με το γνωστό εύρος συναισθημάτων των γνωστών ξυλακίων απέναντι σε ρύζι. Εύρος συναισθημάτων που χειρίζεται άνετα ο Ρόνι Γου με την εμπειρία σκηνοθεσίας του Τσάκι στη Νύφη του (1998), και του Φρέντι ενάντια στον Τζέισον (2003).

Βέβαια ο 42χρονος πρωταγωνιστής, στη τελευταία του ταινία τέτοιου είδους όπως δηλώνει, παραμένει πρωταθλητής στη δράση που χορογραφεί ο κολλητός του Γουέν Γουπίνγκ των Μάτριξ και των Κιλ Μπιλ.

Θρυλικός κολυμβητής διασώστης της Αμερικάνικης Ακτοφυλακής, έρχεται αντιμέτωπος με τη ρυτιδιασμένη του μούρη, όταν ένα ατύχημα του κοστίζει την ομάδα του και τη συναισθηματική του ισορροπία. Μέχρι να ξαναβρεί τον εαυτό του, αναλαμβάνει θέση εκπαιδευτή, όπου και εντοπίζει νέο, υποσχόμενο, αλλά άγουρο ταλέντο, το οποίο με φαντασία, υπομονή, και κέφι, κέφι, κέφι, μετατρέπει σε διάδοχό του. Το ’χεις ξαναδεί. Το ξέρεις. Το εμπιστεύεσαι;
Αυτή τη δύσκολη περίοδο για τα αμερικάνικα στρατά, επόμενο σώμα στη λίστα των κινηματογραφικά τιμούμενων, η Ακτοφυλακή. Η οποία, όπως φροντίζουν με κάθε ευκαιρία και κάτι παραπάνω να μας διαβεβαιώνουν οι δημιουργοί, έσωσε πολύ κόσμο στην καταστροφή του τυφώνα Κατρίνα. Και εδώ προσπαθεί να "σώσει" και την καριέρα του Kevin Costner. Η οποία προσπαθεί να σωθεί εδώ και καμιά δεκαπενταετία. Οπότε νομίζω είναι πια ασφαλές να πούμε ότι απλώς είναι νεκροζώντανη, και επιστρέφει κάθε τόσο να μας θυμίσει το φόβο του θανάτου, υπογραμμίζοντας το μάταιο των Όσκαρ.

Αλλά άσ’ τα αυτά, οι νεκροί με τους νεκρούς, κι οι ζωντανοί με τον Ashton Kutcher, ο οποίος κρατάει τον παλμό της ταινίας να χτυπάει, επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι εκτός από ωραία φάτσα, έχει και δείγματα αυτοφυούς κωμικού ταλέντου. Τα οποία θα πρέπει κάποια στιγμή να εξερευνήσει και να μας πει τι βρήκε. Γιατί αν συνεχίσει να ψάχνει το δραματικό του σε υπερμήκεις ταινίες με ανύπαρκτους χαρακτήρες, κακοστημένη κι επαναλαμβανόμενη πλοκή, καρικατούρα δραματουργίας κι απανωτά φινάλε, δεν τον σώζουν όχι Ακτοφύλακες, ούτε ο Bobby Kennedy ο ίδιος.

Στο ερειπωμένο Σκιντ Ρόου του Λος Άντζελες ο Σίμουρ τα φέρνει βόλτα δουλεύοντας σε ένα ανθοπωλείο. Όταν τα ξαναματακάνει μαντάρα στο ντελίβερι σε ένα οδοντίατρο και τ' αφεντικό τον διώχνει, του λέει για ένα εξωπραγματικό φυτό που καλλιεργεί. Την Όντρεϊ Τζούνιορ που κατά.. σύμπτωση έχει το ίδιο όνομα με τη γκομενίτσα που δουλεύει μαζί του. Και μια ακόρεστη δίψα για αίμα που κατά σύμπτωση ανακαλύπτει στο πότισμα.

Γυρισμένο τις τρεις τελευταίες μέρες του 1959, για να προλάβει την αλλαγή της νομοθεσίας που έδινε.. δικαιώματα στους ηθοποιούς, το Μαγαζάκι του Τρόμου του Ρότζερ Κόρμαν έγινε γρήγορα από τα πιο καλτ μπι-μούβις της νέας δεκαετίας. Η προσαρμογή του Φάουστ σε μέτρα μαύρης κωμωδίας με κεντρικό ήρωα μια ντελιριακή ομιλούσα ανθρωποφάγα λαχανο-αγκινάρα έγινε θρύλος, προσαρμοσμένη με τη σειρά της σε μιούζικαλ του (οφ) Μπρόντγουεϊ το '82, προσαρμοσμένο με τη σειρά του σε ταινία το '86. Και από τη προηγούμενη βδομάδα, προσαρμοσμένο στην ελληνική θεατρική σκηνή από την Αγγελική Ανδρίτσου και τη Θέμιδα Μαρσέλου, παίζει στην Κιβωτό.

Το καλύτερο της επίσημης πρεμιέρας του Σαββάτου ήταν τα χάμπουργκερ και τα χοτ ντογκ που μοιράζονταν απέξω μετά. Αλλά επειδή δύσκολα θα τα ξαναπετύχεις, πιάσε εντελώς μπροστά και δεξιά όπως βλέπεις τη σκηνή και σε κάποια φάση θα βγούν από πάνω σου να τραγουδάνε τρεις δροσερές κοντούλες γυμνασμένες πιτσιρίκες με ξανθιές περούκες και άσπρες τουαλέτες σχιστές μέχρι πάνω. Και την υπόλοιπη ώρα εκεί γύρω θα συχνάζουν με πλισέ φουστίτσες και αθλητικά. Και θα κουνιούνται συνέχεια σε χορογραφίες ροκενρόλ στυλ φίφτις που καμία σχέση δεν έχουν με τις ψιλο-σόουλ κινήσεις από τη (μαύρη συν τοις άλλοις) τριπλέτα του κινηματογραφικού μιούζικαλ. Το ίδιο παράταιρα και εντυπωσιακά είναι και τα σκηνικά που παραπέμπουν σε Νέα Υόρκη (αν θυμάμαι καλά στο βάθος βλέπεις το Εμπάιαρ Στέιτ) και τα κουστούμια που παραπέμπουν σε ότι να 'ναι. Ενώ το μεγαλύτερο ψητό είναι η Όντρεϊ Βου που δε πλησιάζει βέβαια την Όντρεϊ Του του Φρανκ Οζ (με καμια 40αριά άτομα να τη κουνάνε) αλλά παραδίνει μαθήματα τόσο στη πρωτότυπη Τζούνιορ όσο και σε κάτι καχεχτικές πρασινάδες άλλων ανεβασμάτων (στο εξωτερικό φυσικά). Το τέλος δεν έχει το χάπι έντιν που πρόσθεσε το κινηματογραφικό μιούζικαλ ενώ η μέση έχει τον απίθανο μαζοχιστή πελάτη του οδοντίατρου, ρόλο που έπαιξε ο παγκοσμίως άγνωστος τότε Τζακ Νίκολσον, έκοψε το σανιδωτό μιούζικαλ, ξαναπρόσθεσε το πανίσιο, και ερμηνεύει εδώ με μεγάλη διάθεση ο Θανάσης Αλευράς που τυγχάνει φίλος της ξαδέρφης μου. Την ίδια διάθεση έχει και όλο το, νεανικό κυρίως καστ, και στη περνάει να τη πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Και όλο και κάνα βρώμικο θα βρεις στο Γκάζι να τη συνοδεύσεις.

H Pernille Fischer Christensen δεν περίμενε η πρώτη της ταινία, που βραβεύτηκε και στις Νύχτες Πρεμιέρας, να έχει τόση μεγάλη πέραση στο εξωτερικό. Το δέχεται όμως με σεμνότητα και ευχάριστο ξάφνιασμα. Τόσο που δυσκολεύσαι να πιστέψεις ότι δημιούργησε μια σαπουνόπερα, γυρισμένη με ελαφριά τακτική Δόγματος, για τη θυελλώδη σχέση... ενός τρανσέξουαλ με μια ανεξάρτητη γυναίκα.


Δες/Κρύψε το trailer του En Soap (2006)

Η ιδιότυπη σχέση που έπλασε ειδικά για την ταινία, όμως, είναι βαθιά ριζωμένη στην πραγματικότητα. Σχετική έρευνα τη βοήθησε να έχει ρεαλιστική οπτική, και η ανάγκη της να εξερευνήσει τα όρια του γένους την ώθησε να δημιουργήσει δυο χαρακτήρες κάθε άλλο παρά συμβατικούς. Όπως και στις σαπουνόπερες, όμως, τελικά η ταινία παρακολουθεί την αναζήτηση της αγάπης και της συντροφικότητας και καταλήγει σε μια αδύνατη συνεύρεση. Ένα θέμα που συνεχίζει να αναπτύσσει και στην ταινία που ετοιμάζει.

Το δανέζικο En Soap (2006) έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στο Φεστιβάλ, που έχει παράδοση στην παρουσίαση περίεργων σχέσεων. Και η Pernille μας μίλησε αναλυτικά για τα πράγματα που την βοήθησαν να κάνει την πρώτη της ταινία.

Όταν ένα trailer αποκαλύπτει τη πλοκή της ταινίας μέχρι το σημείο περίπου που οι πιο πολλοί περιμένουν ν' ανάψουν τα φώτα να φύγουν, τότε ή προωθεί τη Κοκκινοσκουφίτσα ή τη Χιονάτη ή τη Judi Dench και τη Cate Blanchett.

Γιατί μπαίνει στο κόπο να το κάνει εγώ δε κατάλαβα να πω την αλήθεια, αν και όλοι πλακώσαν τις, συνηθισμένες τέτοια περίοδο, απονομές. H Dame Judi είχε πει απ' το καλοκαίρι ότι, με πέντε (5) στα οχτώ τελευταία χρόνια, βαρέθηκε τις καμπάνιες που τη βάζουν να παρακαλάει για συνεντεύξεις στα αμερικάνικα κανάλια πίσω από κάθε σταρλετίτσα. Και το ίδιο άφησε να εννοηθεί και στην Evening Standard στις αρχές του μήνα. Η mate Cate απ' την άλλη, όπως συνήθως, μας έπηξε στις υποψηφιότητες ήδη και φέτος με Babel (2006) και The Good German (2006). Mια ακόμα το πολύ να μπερδέψει περισσότερο τα μισά ενημερωμένα οσκαρικά site που περνάνε το (πολύ καλό κατά τα άλλα αυστραλιανό) Little Fish (2005) της για το Little Children (2006). Και οι δυο μαζί, το πολύ να πνίξουν εντελώς τις ελπίδες της Helen Mirren να γίνει Βασίλισσα (2006) των βραβείων, αφού είναι δεδομένο ότι τα γερόντια της αμερικάνικης ακαδημίας ζαλίζονται εύκολα και όταν τους φορτώσεις με εξωτικές αγγλίδες, αυστραλέζες, ισπανίδες και παλιοσειρές θα διαλέξουν τη πρώτη ντόπια μοδάτη ασπρομάλλα σκύλα που κάτι τους θυμίζει.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Zoë Heller λέει, και όπως βλέπεις και μόνος σου θα γίνει θρυλική ως η πρώτη με υπέργηρη κρυφολεσβία σε ρόλο stalker. Πιο προσωρινά, αυτό που μένει από τη σειρά των σκηνών που καταγράφουν την αναμφισβήτητη δεινή υποκριτική ικανότητα των δυο γυναικών είναι ότι η μια τους ακόμα αγωνιά να μας πείσει ότι μπορεί να παίξει, κόντρα στο physique της, μέχρι και ρόλους μικροκαμωμένης άβουλης χαμένης που τη παρασέρνουν μαθητούδια και γιαγιάδες.