Ο βαλκανικός κινηματογράφος δεν είναι μόνο ο Emir Kusturica, ούτε τελείωσε μαζί με τον πόλεμο στη πρώην Γιουγκοσλαβία. Οι ταλαιπωρημένες χώρες των Βαλκανίων εξακολουθούν να έχουν ιδιαίτερο τοπικό χρώμα και συνήθειες και δικά τους προβλήματα που προέκυψαν κυρίως από την αλλαγή του γεωπολιτικού χάρτη της περιοχής και, φυσικά, τον πόλεμο. Κάποια από αυτά αποφάσισε να καταγράψει η ευαίσθητη γυναικεία ματιά της Jasmila Zbanic και συγκίνησε άπαντες στο Φεστιβάλ του Βερολίνου --έφυγε με το πρώτο βραβείο-- και αλλού.
Μια μητέρα κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της, μέχρι και σε ύποπτα μπαρ δουλεύει, για να μην λείψει τίποτα στην καλομαθημένη κόρη της. Η απουσία του πατέρα δημιουργεί πολύ στενό δέσιμο μεταξύ τους, πράγμα που η μικρή εκμεταλλεύεται δεόντως. Σύντομα θα μάθει όμως ότι η αγάπη της μητέρας της δεν είναι και τόσο δεδομένη. Η ταινία αρχίζει in media res με τη μάνα να ψάχνει κακήν-κακώς το ποσό για να πληρώσει την εκδρομή της κορούλας της. Εκτός από την κακή οικονομική κατάσταση όμως, η Esma έχει και προσωπικές πληγές που της άφησε ο πόλεμος να αντιμετωπίσει. Η πάλη της να φανεί δυνατή και να μην αποκαλύψει σε κανένα τα θλιβερά συμβάντα αποδίδεται εξαιρετικά από την Mirjana Karanovic. Και η νεαρή Luna Mijovic δεν πάει πίσω, παρότι πρώτη φορά μπροστά στο φακό.

Εκτός από το υποκριτικό ατού, το σενάριο είναι γραμμένο έτσι ώστε να επιτρέπει εκτενείς αναφορές στα γεγονότα του πολέμου. Μαζικές θανατώσεις, ομαδικοί τάφοι, εγκλεισμός σε γκέτο, στρατιώτες που πέθαναν στην πρώτη γραμμή και αποτελούν τώρα περήφανη ανάμνηση για τις οικογένειές τους, όλα παραμένουν στην καθημερινή ζωή των κατοίκων του Σεράγεβο, στη γειτονιά της Grbavica. Η Zbanic σκηνοθετεί με γλαφυρές εικόνες την προσπάθεια των κατοίκων, και δη των γυναικών, να ορθοποδήσουν και να ξεχάσουν τις εικόνες φρίκης που έζησαν.


*Προβάλλεται στην απονομή των Balkan Fund Awards στις 20:00 στη "Σταύρος Τορνές" (στη Θεσσαλονίκη)

Οι ιστορίες πέντε ανθρώπων του ανώτερου κοινωνικού κλιμακίου, ξεκινούν από φαινομενικά άσχετα σημεία, για να συναντηθούν σε ένα κουβάρι υστερίας, παράνοιας και υποκρισίας, που φιλοδοξεί να απεικονίσει τη συννεφιασμένη ζωή των "διασήμων".
Όταν ένας άνθρωπος που βρίσκεται χρόνια πίσω από τη γραφομηχανή, αποφασίζει να περάσει πίσω από την κάμερα, το ξέρεις πως είναι πιθανό μερικές σκηνοθετικές αδυναμίες να τις δεις. Αλλά από έναν άνθρωπο που ζει χρόνια απ' το να βάζει γράμματα σε σειρά, κι έχει ένα μάτσο βιβλία και σενάρια θεατρικά και κινηματογραφικά κρεμασμένα στο ζωνάρι του, αυτό που δεν περιμένεις, είναι να προσπαθεί να στήσει ταινία, χωρίς σενάριο.

Το Illustration του Χαριτόπουλου, είναι κραυγαλέο προς αποφυγήν παράδειγμα της κατάρας των Ελλήνων δημιουργών, που δυσκολεύονται αφάνταστα να περάσουν από το concept στο story. Ξεκινά απ' την --εδώ που τα λέμε, πασέ κιόλας-- ιδέα του "έλα να σατιρίσουμε τη δηθενιά του jet set", και... απλά μένει εκεί. Και χωρίς καμιά σκηνοθετική ταυτότητα να καλύψει τα κενά του, ή να κρύψει τη φτώχεια των σκηνικών, το concept γίνεται ένα βαλτωμένο σύμπαν γκροτέσκων χαρακτήρων. Που ενώ θα μπορούσε να σουλουπωθεί σε μια υποφερτή τουλάχιστον εμπειρία, χάρη στο μοντάζ της Βίβιαν Γερογιάννη, και τις προχειρότητες της παραγωγής, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να μείνει στο επίπεδο μιας δίωρης σπατάλης χρόνου και χρήματος. Και για τους δημιουργούς, και για τον θεατή.

*η ταινία προβάλλεται στις 17.30 στο Ολύμπιον, για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Λίγο πριν βγει επίσημα στη σελίδα του Happy Feet (2006), που παρεμπιπτόντως συναγωνίζεται φράκο με φράκο με τον καινούριο Bond λίγο πάνω από τα $40 μύρια στο αμερικάνικο μποξόφις, κυκλοφόρησε το μπούτλεγκ του τίζερ του 5ου Harry Potter.

Update: Το κλιπάκι έπαιξε στις αμερικάνικες αίθουσες, πριν από τη πρώτη, οριακά, ταινία στο μποξόφις όλο το παρασκευο-σαββατο-κύριακο που έσπρωξε περισσότερα ποπκόρν από κάθε άλλο μετά τα μεγάλα του καλοκαιριού. Και ολόκληρο και στη γερμανική, τουλάχιστο, τηλεόραση το ίδιο διάστημα. Και καμιά δεκαριά, από τα περίπου είκοσι δευτερόλεπτα που δε δείχνουν το σήμα της Warner και πανοραμικές απόψεις του Λονδίνου, είχαν ήδη κυκλοφορήσει από προχτές, μαζί με ένα κάρο screencaps από παραπροχτές. Και νωρίς χτες βγήκε και ολόκληρο σε πειρατική μορφή, και μετά σε καλύτερη στα γερμανικά και μετά σε συνδυασμό των δυο, στα γιουτιουμποειδή. Ε και πριν λίγο και σε μια σελίδα.. κάτι χορευταράδων πιγκουίνων, όπως είχε προαναγγελθεί.

Ένας θρίαμβος του marketing λοιπόν φέρνει τον τελευταίο προπομπό μεγάλης ταινίας του καλοκαιριού να προσγειώνεται στο δίκτυο μέσα σε πλήρη αδιαφορία. Τουλάχιστο έμαθες ότι φέτος ο Χάρης θα φοράει κοντομάνικα με τα μεγάλα παιδιά και είδες καλύτερα πως είναι η Helena Bonham Carter ντυμένη Bellatrix.

Το πρώτο πράγμα που σε υποδέχεται στη Θεσσαλονίκη, είναι το ανελέητο τικ τακ τοκ στα πλακάκια του αεροδρομίου, σαν τα κουτάλια του πιτσιρικά στο Mimic (1997). Και οι κοπέλες που βαδίζουν με πολύ ψηλά τακούνια σε πολύ λεπτές ισορροπίες. Ο Λευκός Πύργος, η ομίχλη του και τα άλλα πλακάκια στο λιμάνι που σου τσακίζουν τα πόδια και σου αφήνουν μελανιές στις πατούσες μια βδομάδα μετά για να θυμάσαι τα τρεχαλητά από αποθήκη σε αποθήκη δε πήγαν πουθενά και φέτος αν ανησυχούσες. Όπως και η υπόλοιπη φεστιβαλική S/M κατάσταση που φέρνει τη δική της αντιφατική ευφορία.

Αντιφατική σαν τη χτεσινή τελετή έναρξης, πιο ήρεμη και διακριτική απ’ την περσινή εξτραβαγκαντσα τσιρκολάνων, που ξεκίνησε με ένα γλυκό και χαριτωμένο, αλλά μάλλον άνευ στόχου κλιπάκι με τον Γιώργο Πυρπασόπουλο, την Αθηνά Μαξίμου και το cameo του Δημήτρη Σταρόβα, σε κλασική πλοκή βωβού ασπρόμαυρου, ειρωνικό προς την προβλεψιμότητα του κινηματογραφικού προϊόντος παρά το πέρασμα των χρόνων, και αρκετά αστείο για να κρατήσει το κοινό ζεστό μέχρι να πηδήξουν οι πρωταγωνιστές του από την οθόνη στη σκηνή. Για ν’ αρχίσουν να παρουσιάζουν το φεστιβάλ με ατάκες εξίσου ανέμπνευστες με τις περσινές, τη Μαξίμου να χάνει τα λόγια και να ξεχνά τις ατάκες με την ίδια συχνότητα της Μπρέμπου πέρσι, και όλα αυτά να ανοίγουν το δρόμο για τους επίσημους να ανέβουν στο podium και να πούνε τα δικά τους, για πάρα, μα πάρα πολύ ώρα. Απ’ όλους ξεχώρισε πάλι η διευθύντρια, Δέσποινα Μουζάκη, και πάλι όχι γι’ αυτά που έλεγε, αλλά για την τρεμουλιαστή, κουρασμένη φωνή της. Μπορεί να της είπαν ότι της πήγαινε την προηγούμενη φορά, αλλά εγώ ανησυχώ. Για την υγειά της.

Η πρώτη από τη τριάδα των ταινιών που γυρνάει ο David Fincher για τη Paramount βασίστηκε λέει στα βιβλία του Robert Graysmith για τον Ζωδιακό Δολοφόνο, που έστελνε κρυπτογράμματα στις εφημερίδες, όταν δε.. σκότωνε την ώρα του διαφορετικά, στα τέλη του '60. Οι άλλες δυο που ακολουθούν είναι το Torso (2007) με παρόμοιο θέμα και η Curious Case of Benjamin Button (2008) βασισμένη στο σύντομο διήγημα του Frances Scott Fitzgerald για κάποιον που γερνάει ανάποδα. Για την ώρα, λίγο ανάποδα ξεκινάει το πρώτο trailer της όλης ιστορίας, με τον σκηνοθέτη να αναφέρεται σαν ο υπογράφοντας το Se7en (1995) και το.. Panic Room (2002).

Τι απ τα δυο βλέπει να προκύπτει το Zodiac (2007) μας λέει, σαν πιο ειδικός, ο φίλος μας ο pdfincher (απλή συνωνυμία):

Υποθέτω (με ..διακριτική βεβαιότητα) πως η αναφορά στο Se7en ήταν έτσι κι αλλιώς αναμενόμενη. Είναι τόσο παγιωμένος ο συνειρμός του ονόματος του Fincher με την ταινία που ακόμα και κωμωδία να έφτιαχνε, στο τρέηλερ θα γράφανε πως την έκανε "ο δημιουργός του Se7en". Από την άλλη, με το Panic Room (αυτο)λανσαρίστηκε (και σχεδόν όχι άδικα) ως ο σκηνοθέτης που μπορεί να χτίσει με - μια σχεδόν βλάσφημα - χιτσκοκική άνεση ατμόσφαιρα.. εκκρεμότητας (κοινώς σασπένς) κινώντας μόνο την κάμερα μέσα σε ένα δωμάτιο δύο επί δύο – ακόμα κι όταν δεν του δίνει το σενάριο κίνητρα γι’αυτό. Οπότε δικαιούται θαρρώ να το αναφέρει στο.. βιογραφικό του.

Για το Fight Club δεν το συζητάω – είναι ένας μοναχικός καβαλάρης στη φιλμογραφία του Fincher. Τόσο μηδενιστική μάλιστα που μετά από αυτήν θα περίμενε κανείς ή να μην ξανακάνει ταινία (από συνεπή μηδενισμό) ή να πνιγεί στην "συμβατικότητα" (προσφέροντας απλόχερα το κίνητρο για την περιχαράκωση που τελικά είδαμε). Όταν λοιπόν μια ταινία οι ίδιοι οι διανομείς την προωθούν χρησιμοποιώντας τις υβριστικές ατάκες που έγραψαν οι κριτικοί γι’αυτήν κι όταν οι ίδιοι οι οπαδοί (και θέλω να πιστεύω και ο ίδιος ο Fincher – αν όχι η ίδια η ιστορία) την έχουν από νωρίς περιχαρακώσει, θα ήταν μάλλον αντιφατικό και ανίερο (αλλά κυρίως αποπροσανατολιστικό, συνεπώς και αντιεμπορικό) να παραπέμπεις σ’αυτήν μέσω του τρέηλερ μιας εντελώς άλλης, "συμβατικής" ταινίας. Η οποία ναι μεν φαίνεται να διαθέτει μια έντονη μυρωδιά από Se7en, δε φαίνεται να μιμείται ωστόσο τη βρωμιά του.

ΥΓ: Ή μπορεί απλά εγώ να σολάρω επειδή κατά βάθος τον ζηλεύω θανάσιμα.

Στην Αμερική και στη Βρετανία (λιγότερο) οι κινηματογραφικές ταινίες θεωρούνται προϊόν ανώτερο τηλεοπτικής προβολής (κατά συρροή). Το κενό που αφήνουν στο πρόγραμμα καλύπτουν παραγωγές σε όλα φτηνές, με θεματολογία που συχνά πυκνά πιάνει "αληθινές ιστορίες". Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού προτιμάνε αυτές που 'χουν παίξει ήδη στη τιβί στη πρωτότυπη εκδοχή τους, ενώ στη προσταδώ αναφορά είναι τα ταμπλόιντ.
Μια παραγωγή επιπέδου ταμπλοειδούς τηλεταινίας είναι και η αγγλική Βασίλισσα (2006) με θέμα τη μεγαλύτερη φυλλαδο-ιστορία των 90s, αυτή του θανάτου και της κηδείας της πρώην πριγκίπισσας Diana. Με αλατοπίπερο που γίνεται.. γεύμα, αφού τα υπόλοιπα τα εξάντλησαν άλλες προσπάθειες ίσης καλλιτεχνικής αξίας, τη συμμετοχή του οίκου των Windsor στο πένθος. Το σενάριο, που μπορεί να 'χει όσες ελευθερίες θέλει περιγράφοντας παρασκηνιακά γεγονότα, εξαντλείται από τη μια σε εξυπνάδες με προφανή στόχο να κάνει συμπαθείς, στην αντιπαράθεσή τους, και τους δυό του πρωταγωνιστικού ζεύγους πρωθυπουργός - βασίλισσα. Και από την άλλη σε βαρύγδουπες δηλώσεις ικανοτήτων --"ξέρεις υπηρέτη μου που σ' έχω ογδόντα χρόνια, στον πόλεμο ήμουνα μηχανικός". "ναι κυρία, το διάβασα στη news of the world".-- με προφανέστερο στόχο να αντιγράψουν τη πιο εύκολη σκιαγράφηση χαρακτήρα στο βιβλίο με τις βασικές οδηγίες για φιλόδοξους συγγραφείς σαπουνόπερας. Η σκηνοθεσία που δε μπορεί να 'χει καμιά ελευθερία με προϋπολογισμό ανίκανο να καλύψει κανά τσεμπέρι της προκοπής για τη Mirren, αυτοπεριορίζεται ακόμα περισσότερο, στη μαζική αναπαραγωγή των πιο χιλιοπαιγμένων πλάνων αρχείου, στο στήσιμο καθ' υπόδειξη σκηνών που οδηγούν στα προηγούμενα (στήνω την άλλη εδώ όπως μου λένε και κοίτα τσουπ βγαίνει όπως βγήκε στο γυαλί), και στην έντεχνη τοποθέτηση σέλινων και πράσων στα πλάνα για να φαίνονται λίγο ακριβά τα παλτά της Dame Helen. Ή μπορεί να θέλει να δείξει κοινή θνητή τη μοναρχίδα και να μη το 'πιασα.

Το ότι μια τέτοια παραγωγή εντυπωσιάζει ανεξαίρετα τους κριτικούς όπου προβάλλεται, εγώ μόνο σα το μεγαλύτερο μνημείο του πόσο δημοφιλής παραμένει η απούσα της ιστορίας μπορώ να το εξηγήσω. Ή μπορεί και να 'ναι η μεγαλύτερη ροχάλα στα μούτρα όλων των ενδιαφερόμενων και να μη το 'πιασα.

*Η ταινία ανοίγει σήμερα στις 21:30 στο Ολύμπιον το 47ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Πράκτορας της MI6 αποκτά την ταυτότητα του 007 και ξεκινά για την πρώτη του αποστολή: να εντοπίσει και να προσάγει στις υπηρεσίες της Αυτού Μεγαλειότητας, τον Le Chiffre, έναν Αλβανό τραπεζίτη – χρηματιστή κακοποιών, που κρύβει στο πειραγμένο μυαλό του, ένα κάρο ανεκτίμητα μυστικά για την παγκόσμια τρομοκρατία.
Ο πράκτορας, φυσικά, λέγεται Bond James Bond, αλλά αυτή του η κινηματογραφική έξοδος είναι τόσο πίσω στο χρόνο, που δεν ξέρει καν πώς πίνει το Martini του. Άσε που δεν ξέρει ότι στα υπόγεια της MI6 υπάρχει ένας τυπάκος που περνάει τις μέρες του φτιάχνοντας απίθανες γκατζετιές, όπως στυλό-τανκ και μαστίχες-αερόστατα. Πατώντας reboot στο ασθμαίνον franchise, η EON το απαλλάσσει από διάφορα προβλήματα, ένα απ’ τα οποία αυτή η μανιώδης προσήλωση στις τεχνολογικές μπούρδες --χωρίς να ξεχνάει βέβαια ότι μέγας χορηγός είναι η SONY. Ένα άλλο, η κοσμοπολίτικη αύρα του πράκτορα, ο οποίος εδώ, είναι, πολύ απλά, άγριος καλοκουρδισμένος εκτελεστής που προτιμά να χρησιμοποιεί τα δόντια και τα νύχια του, απ’ τις μπερέτες, τα καλάσνικοφ και τα χαπάκια. Ο Daniel Craig, σε μια θριαμβευτική εμφάνιση, δίνει στο χαρακτήρα του εσάνς αποπροσανατολισμένου (αλλά αποφασισμένου) πρωτάρη, σβήνοντας τον αέρα του υπεράνω socialite που είχε φέρει στο franchise ο Pierce Brosnan. Με την κτηνώδη κορμοστασιά του, τρέχει, πιάνει, σκοτώνει, πηδάει (και πηδάει), φέρνοντας τη δράση σε απόσταση γροθιάς, και το franchise από τα cocktail parties και τα γρήγορα αμάξια, στο ξύλο και την κατασκοπία. Οι γκόμενες μένουν ίδιες, μονάχα λιγότερο ηλίθιες, αλλά αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό. Ή κακό.

Πάντως με το reboot δημιουργούνται κάποιες χωροχρονικές ασυνέχειες σε σχέση με την μεταψυχροπολεμική περίοδο που θεωρητικά ανδρώθηκε ο Bond και οι μυστικές υπηρεσίες που αντιπροσωπεύει, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα απασχολήσει ιδιαίτερα κανέναν νομίζω. Και κυρίως όχι το ολοκαίνουριο, νεανικό fan base που είναι βέβαιο πως θα προκύψει. Σαν ταινία άσχετη με τη μυθολογία που κουβαλάει, το Casino Royale είναι ένα φοβερό τριπάκι σχεδόν ασταμάτητης δράσης με σφιχτό σενάριο, που υποφέρει από μια τρομερή κοιλιά στην τρίτη πράξη, αλλά παρά ταύτα, κλείνει το μάτι στους παλιούς γνωστούς του, λέγοντάς τους όσα ήξεραν, να τα βάλουν στην άκρη. Ο Campbell, που ξαναζωντάνεψε τον χαρακτήρα του Flemming πριν μια δεκαετία (και κάτι), του χτυπάει τώρα διπλή ένεση αδρεναλίνης, και αφήνει ελεύθερο ένα ντοπαρισμένο πλάσμα που έχει τη δυνατότητα να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του. Αλλά, μπορεί το ίδιο άνετα να γυρίσει και να φάει μια και καλή τους δημιουργούς του, αν δεν το καθοδηγήσουν σωστά, κι αρχίσουν τις γνωστές αηδίες με τις αόρατες BMW και τα ιπτάμενα Playstation.

Τη τιμή να παίξει τη γυναίκα που ερωτεύτηκε ο Bond (και φυσικά τον πρόδωσε) έχει η Eva Green, με προσόντα που όλοι ξέρουμε απ' το παρισινό τρίο των Ονειροπόλων (2003) του Μπερτολούτσι. Και για να τιμήσουμε κι εμείς την εβδομάδα πρακτόρων που γυρνάνε όταν φωνάξεις James, κόψαμε καναδυό σελίδες από τις εμφανίσεις της πρασινομάτας στην Arena και το GQ που κυκλοφορούν στη Βρετανία. Εμφανίσεις με πολύ στυλ.. Vesper, που είναι το όνομά της στη ταινία και η ορίτζιναλ συνταγή για το μαρτίνι του 007 (με μια δόση βότκας). Το αν η εμφάνισή της στο φιλμ θα τη βάλει και στα καλύτερα ή τα χειρότερα κορίτσια της μεγάλης οικογένειας του franchise, θα το αποκαλύψει ο verbal οσονούπω.

Έπαιξε τα ξημερώματα στους Simpsons αυτής της βδομάδας, και παράλληλα κυκλοφόρησε και στο δίκτυο, το "trailer" της ταινίας που θα 'πρεπε να έχει βγει εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια.

Η σειρά αναμφίβολα αποτελεί pop icon του τέλους του προηγούμενου αιώνα (και το χαρακτήρισε κιόλας) με τεράστια αναγνωρισιμότητα πια σε όλο τον πλανήτη. Γι' αυτό και η Fox διάλεξε ειδικά το.. 5ο επεισόδιο του 18ου κύκλου της για να αποκαλύψει με κάθε επισημότητα τον προπομπό της κινηματογραφικής μεταφοράς της. Αυτό που 'κανε το επεισόδιο ξεχωριστό ήταν ότι προβλήθηκε τη Κυριακή μετά τον κατακλυσμό του δικτύου (και όλων των μέσων που ελέγχει η Viacom) με το trailer του Spider-Man 3 (2007). Και προφανώς η παραγωγή έχει εξίσου μεγάλες μπλοκμπαστερικές φιλοδοξίες. Και προφανέστερα ελπίζει ότι το προϊόν της θα πουληθεί μόνο του και μάλιστα στη μεγάλη πλειοψηφία (βλ. γιαγιάδες και εγγονούς) που δε βλέπει τη σειρά (αλλά ξέρει τις κούκλες). Αφού το κλιπάκι, δεν έχει και πολλά περισσότερα (διάβαζε τίποτα) να αποκαλύψει για τη ταινία από το teaser (ή τα δυο preview animatics που κυκλοφορούν από τη Comicon). Και τους πιστούς φαν τους εξόργισε ψήνοντάς τους να περιμένουν.. trailer. Ενώ τελικά ξεφούρνισε μια πλακίτσα σε βάρος της Pixar και των υπόλοιπων τρισδιαστατογράφων. Με animation φτιαγμένο κυρίως σε.. 3D και περασμένο από toonshading να δείχνει δισδιάστατο.

Πλάκα έχει πάντως. Που λείπει πια απ' τη σειρά.

Το τυρί φτιάχνεται από γάλα. Και χωρίς αυτό δε θα υπήρχε Inland Empire. Και αν θες να δεις τη μεγαλύτερη ερμηνεία του 2006, τσέκαρε τη Laura Dern στο (το μάντεψες) Inland Empire (2006). Και για να στα πει αυτοπροσώπως, ο David Lynch βγήκε χτες στη γωνία Hollywood και La Brea του LA. Παρέα με την αγελάδα-παραγωγό (μέσω γάλακτος και τυριού, είπαμε) της νέας του ταινίας. Ταινία που, όπως ανακοίνωσε πριν ένα ακριβώς μήνα, πρόκειται να διανείμει ο ίδιος, θέλοντας να "εξερευνήσει ένα νέο μοντέλο, συνεπές με τον ατρόμητο τρόπο δημιουργίας του (το μάντεψες) Inland Empire". Το μοντέλο διανομής αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες του σκηνοθέτη, εφαρμόζεται με επιτυχία στη μακρινή Ελλάδα από ατρόμητους Νιγηριανούς (και άλλους) μετανάστες.

Τον ατρόμητο stalker του δημιουργού έκανε ο Defamer. Με αμφίεση Elephant Man υποθέτω.

Τι καλύτερο απ' το να ξυπνάς το πρωί και να σε περιμένει ζεστός καφές και το καινούριο trailer του Spider-Man; Μ' αυτήν την τεχνολογία των ρολογιών κάνεις μαγικά πράγματα τελικά. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το trailer του Spider-Man θα ‘πρεπε να σε ξυπνάει περισσότερο, αλλά αυτή η ορχηστρική μουσική με κοιμίζει κάπως. Άσε που με όλα αυτά τα fade to black ψιλοζαλίστηκα στην αρχή. Κι όπως σημείωσε κι ο cheaplog, ελπίζω να έχουν σκοπό να κάνουν ποοοολύ rendering ακόμα, γιατί διαφορετικά τα CGI τους τα βλέπω για πισωγύρισμα στην πρώτη ταινία.

Spoiler alert. Θα προχωρήσω σε μερικές λεπτομερειούλες, για να λύσω απορίες. Επειδή όμως μπορεί να σου χαλάσω και εκπλήξεις, σκέψου το πριν συνεχίσεις. Στην πρώτη ματιά, το trailer κυρίως τονίζει την ύπαρξη του Sandman και επιβεβαιώνει τον Goblin 2.0, φροντίζοντας να μη χαθούν κάτω απ’ το βάρος του πολύ σημαντικότερου Venom. Τώρα, ο τρόπος που εισάγεται ο Sandman στη μυθολογία, ως ο αληθινός φονιάς του θείου Parker, μου κάνει λίγο σε Λάμψη, αλλά υποθέτω αυτή η παράκαμψη θα βοηθήσει το storyline να τονίσει πόσο διαφθείρει τον Spider-Man ο συμβιωτικός οργανισμός. Υποθέτοντας πάντα ότι είναι υπό την επήρειά του, στη σκηνή που επιτίθεται στον φονιά μέσα στο φορτηγό που (θεωρητικά) τον μεταφέρει στη φυλακή, βοηθώντας τον έτσι να αποδράσει ξανά. Και βέβαια το ίδιο βροντοφωνάζει και η σκηνή όπου ο Parker με την μαύρη πια στολή, σκοτώνει (μάλλον) τον Harry Osborn (aka Black Goblin) με μια απ’ τις βόμβες του. Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για έναν ήρωα που δεν έχει σκοτώσει ποτέ. Οι αντίπαλοί του πέθαιναν στη δράση, ο Spider-Man δεν ήταν ακριβώς υπαίτιος.

Τώρα, για όσους έχουν αμφιβολίες για το αν η μεγάλη αναμέτρηση του Spidey με τον Venom θα γίνει εδώ, ή στο επόμενο sequel, πιστεύω αρκεί να σημειώσουν ότι ο Spider-Man, ακόμα και με τη μαύρη στολή, ρίχνει λευκούς ιστούς. Και μετά να δουν αυτά τα τρία screencaps. Και μιας και πιάσαμε τις φωτογραφίες, ρίξε μια ματιά και σ’ αυτήν εδώ, και πες μου με ποια λογική, ο συμβιωτικός οργανισμός που υποτίθεται γίνεται μέρος των κυττάρων του Spider-Man και τον αγκαλιάζει ανά πάσα στιγμή, παρουσιάζεται εδώ ως... μια απλή καουτσουκένια στολή. What the...

Update (12/11): Πριν λίγο κυκλοφόρησε και άλλη μια version του trailer, με υλικό απ' αυτό που προβλήθηκε στο Comic Convention του San Diego το περασμένο καλοκαίρι, και μπόλικες, χορταστικές εικόνες του μαύρου Spider-Man και του Venom. Βέβαια αρκετό είναι τελείως raw, και αν δεν νομίζεις ότι θα αντέξεις τη συγκίνηση μιας βόλτας στα σαγόνια του Venom τόσο νωρίς, μην το δεις ακόμα. Το πιθανότερο είναι πάντως η διαρροή να ήρθε απ' την ίδια τη Sony και το footage να εξαφανιστεί απ' το δίκτυο τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκε, αλλά εμείς λέμε να το κρατήσουμε όπως και να 'χει. Να προλάβεις κι εσύ να προετοιμαστείς, ε;

Μη δεις το τρέιλερ γιατί καίει σε δυο λεπτά αστεία που αξίζουν μεγαλύτερη άπλα. Μη διαβάζεις αναλύσεις που ρίχνουν υγρό αέριο στις μολότωφ που πετάει η ταινία στις αίθουσες. Μη ξεχάσεις να πάρεις μαζί τα χάπια και τον αναπνευστήρα σου.
Από την άνοιξη που ο Sacha Baron Cohen έσκασε μύτη στις Κάνες με μαλλούρα μουστάκα και φλούο στριγκ μαγιό φορεμένο μέχρι τους ώμους, οι πλάκες που έχει στήσει σε φεστιβάλ, events και κανάλια είναι ολόκληρο σήριαλ. Υλικό για μια ακόμα τηλεοπτική σειρά γυρίστηκε στα γυρίσματα, κόπηκε στο κόψιμο, και βγαίνει σε όποια σελίδα είναι στο δίκτυο από όποιον έχει σύνδεση. Η διαφορά στα σκηνικά είναι στα σκηνικά, αφού ο ρεπόρτερ από το Καζακστάν, που γύρναγε τη γη της ελευθερίας εκθέτοντας τη βλακεία και τη προκατάληψη των γενναίων της, έφαγε πολύ ξύλο. Ενώ ο κωμικός που τον ενσάρκωνε και ακόμα δε μπορεί να βγει από το ρόλο του, όσο προωθεί το δημιούργημά του, απολαμβάνει θριαμβευτικές υποδοχές, πια.

Και δίκαια αφού αυτό που έκανε, απροβάριστα με χρησιμοποιημένα υλικά, είναι τόσο ξεχωριστό, όσο δύσκολο είναι να μετρήσεις τα @@ που χρειάστηκε και να θυμηθείς αν γέλασες ποτέ έτσι.

Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει

---

*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για τη πρώτη βδομάδα προβολής

ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ
ΙΝΤΕΑΛ
Πανεπιστημίου 46 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 2103826720.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΠΛΑΖΑ 1
Κηφισίας 118, Ερυθρός (συγκρότημα Μαρινόπουλου), 2106921667, 2106917722.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00. Σάβ., Κυρ. & 17.20. Δευτ. μόνο 19.00/ 23.15

ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 16.00

VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ
VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Φραγκοκκλησιάς & Γρανικού, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.30/ 22.30. Σάβ., Κυρ. & 18.30
VILLAGE CENTRE ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Φραγκοκκλησιάς & Γρανικού, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.30/ 18.30/ 20.30/ 22.30/ 00.30. Σάβ., Κυρ. & 12.30/ 14.30

VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Κυρ.: 11.00/ 13.30/ 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30. Τετ. 13.00/ 15.30/ 18.00/ 00.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ., Τρ. 13.30/ 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30. Παρ. 15.00/ 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00. Σάβ. 12.30/ 15.00/ 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 8 COSMOTE
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ.-Τετ. 21.00. Παρ. 22.30. Σάβ. 20.00/ 22.30. Κυρ. 18.30/ 21.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Aνδρέα Παπανδρέου (Παράπλευρου Αττικής Οδού), Μαρούσι, Θέση Ψαλίδι, 2106104100.
Τετ.: 21.00

STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. Κρατήσεων 2102371000.
Πεμ. - Τετ.: 17.50/ 19.50/ 21.40/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 15.50

VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.45/ 17.45/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 13.45

NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 17.20 (εκτός Σάβ., Κυρ.)/ 19.00/ 20.40/ 22.20/ 00.00

VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 21.00. Kυρ. & 18.45
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Κυρ.: 12.00/ 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15. Παρ. & Δευτ.-Τετ. 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30. Σάβ. 12.00/ 14.15/ 16.30/ 18.45/ 21.00/ 23.15/ 01.30.

ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.00/ 22.00/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 16.00

VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 2
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 21.45. Παρ., Σάβ. & 00.15
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.30/ 16.30/ 18.30/ 20.45/ 22.45/ 00.45. Σάβ., Κυρ. & 12.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ.-Τετ. 21.45. Παρ., Σάβ. 21.45/ 00.15. Κυρ. 19.30/ 21.45
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, 'Αγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.00/ 17.15/ 19.30/ 21.45/ 00.15. Σάβ., Κυρ. & 12.45

STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. Κρατήσεων 2102371000.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 19.30/ 21.20/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 15.30

Η πόλη του φωτός, γίνεται έμπνευση για είκοσι δημιουργούς, που λένε μια πεντάλεπτη ιστορία με το δικό τους προσωπικό στυλ σ' αυτό το σπονδυλωτό. Μπορεί να μην υπάρχει συνοχή και να μη σε νοιάζει πότε και αν οι ήρωες κάθε βινιέτας θα διασταυρωθούν μεταξύ τους, αλλά μερικά διαμαντάκια σε κάνουν να εύχεσαι το λεπτό να κρατήσει μισή ώρα.Ξεχωρίζουν του Wes Craven, χαριτωμένο σα ...να το έγραψε ο Οscar Wilde, η σαγηνευτικά βαμπιρική βόλτα του Elijah Wood, η φάτσα του τουρίστα Steve Buscemi που περιμένει στο μετρό (των αδελφών Coen), το συγκινητικά στρατευμένο του Walter Salles με την Catalina Sandino Moreno ως μετανάστρια baby sitter, η έντονη νεανική και πρωτότυπη σχέση της Natalie Portman με τυφλό φοιτητή, η ικανή να προκαλέσει δάκρυα (flashback) ιστορία ενός άστεγου μουσικού, που αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, και στον αντίποδα, η εξίσου αληθινή, αλλά ξεκαρδιστική, μοναχική ταξιδιωτική εμπειρία μιας αμερικανίδας στο Παρίσι του Alexander Payne.

Υπάρχουν φυσικά και τα αδιάφορα, εκεί που περιμένεις με αγωνία, όταν βλέπεις το όνομα του Gus Van Sant ή του Alfonso Cuaron, τα κλισέ για το θρησκευτικό φανατισμό (της Gurinder Chadha), ακόμα και κανά δυο κουφά. Αλλά στη πλειοψηφία τους έχουν μια ιστοριούλα, που θα μπορούσε να συμβαίνει σε οποιαδήποτε γειτονιά κι εσύ νιώθεις χαρούμενος που διαδραματίστηκε στη δική σου... εκεί δηλαδή ακριβώς που βρίσκεται η κινηματογραφική αίθουσα.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1945, κατά την απόβαση των αμερικανικών στρατευμάτων στην Iwo Jima, 6 πεζοναύτες κατέλαβαν ένα ύψωμα του νησιού, κι ανέβασαν την περήφανη αστερόεσσα. Το φωτογραφικό στιγμιότυπο, έκανε το γύρο του κόσμο, κι απέκτησε τέτοια εικονική αξία που η αμερικάνικη κυβέρνηση ανακάλεσε τα καμάρια της στην πατρίδα τους, τα παρασημοφόρησε και τα αμόλησε σε μια καμπάνια ανύψωσης ηθικού των πολιτών, τους οποίους και καλούσε να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη, μπας και βρουν κάνα κρυμμένο σέντι να δώσουν για τον χρεοκοπημένο αγώνα. Το ανέκδοτο: οι τρεις μπροστάρηδες της επιχείρησης, δεν είχαν καμία σχέση με το περιστατικό, ενώ η φωτογραφία, ήταν της ανύψωσης μιας δεύτερης σημαίας-αντικαταστάτη, στο ίδιο σημείο.
Ο Eastwood, και το πείραμα Flags of Our Fathers / Red Sun, Black Sand, δυο ταινίες για τη μάχη της Iwo Jima με μια για κάθε πλευρά του μετώπου, φαινόταν ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τα φετινά Όσκαρ, μέχρι που... προβλήθηκε το πρώτο. Όχι πως έχει χάσει τελείως τη φόρα του βέβαια. Αλλά τα ασήκωτα προβλήματα στο μοντάζ, που αφ’ ενός ξεχειλώνουν την ταινία στις 2+ ώρες χωρίς να υπάρχει ψαχνό στο σενάριο να τις στηρίξει, κι αφ’ εταίρου σακατεύουν το ρυθμό αδυνατώντας να δέσουν τα τρία storylines με τρόπο που να κρατάει ζωντανό το όποιο ενδιαφέρον, αποκλείεται να τον αφήσουν να δει χαρά στην κατηγορία της καλύτερης ταινίας. Το σενάριο που έγραψε ο Broyles και πέρασε ένα χεράκι ο Haggis στους διάλογους, φτύνει μεν το hype machine της στρατιωτικής βιομηχανίας, σκιτσάροντας την ευκολία της δημιουργίας ηρώων, δεν ασχολείται όμως ιδιαίτερα ούτε με τον τρόπο που τέτοιες διαδικασίες μπαίνουν σε κίνηση, ούτε με την ανάγκη των ανθρώπων για ήρωες σε μια εποχή σαν εκείνη, ούτε καν με την εποχή εκείνη, ή με τους κατασκευασμένους ήρωες, που μένουν σε κλισαρισμένη σκιαγράφηση και ανεπαρκή ανάπτυξη. Άσε που κάθε τόσο σου πετάει χαρακτήρες που ούτε που θυμάσαι αν και πότε τους ξανάδες και τι έκαναν και που. Οπότε βλέπω τον Eastwood με ελπίδες μονάχα στην κατηγορία Σκηνοθεσίας, γιατί εδώ που τα λέμε, είναι ό,τι πιο μεγάλο έχει κάνει, καμιά φορά σε πείθει ότι έχει όραμα, πετυχαίνει στα CGI μια εντυπωσιακή ισορροπία οικονομίας κι αποτελεσματικότητας, και έχει φοβερό μάτι για τη λεπτομέρεια. Ε και μερικές εικόνες τις παίρνεις μαζί σου και έξω απ’ την αίθουσα. Άλλο αν αυτές είναι κυρίως οι λιγοστές απ’ την οπτική των Γιαπωνέζων.

Τώρα πάλι, ποτέ δεν ξέρεις. Οι κριτικοί στην Αμερική είναι διχασμένοι, με την παλιά φρουρά να πετάει λουλούδια στον Eastwood και αστεράκια με τη σέσουλα, απ’ τη μια γιατί σε κάποιους θύμισε τα νιάτα τους, κι απ’ την άλλη γιατί θεώρησαν πολύ σπουδαίο πράγμα που η ταινία του δεν είναι μιλιταριστική προπαγάνδα-λατρεία του θάρρους και της τόλμης των παππούδων τους πεζοναυτών που έσωσαν τον κόσμο απ’ την κομουνιστική απειλή. Φτάσαν να θεωρούν το δεδομένο ως προτέρημα δηλαδή. Στην από’ δω μεριά πάλι, απ’ ό,τι κατάλαβα, ο Δανίκας είναι ενθουσιασμένος με τη σημειολογία της σημαιολογίας. Εγώ πάλι, περίμενα μέχρι τους τίτλους τέλους, πότε θ’ αρχίσει η ταινία. Τρέχα γύρευε.

Διαταραγμένος sociopath που έμαθε τι σημαίνει ζωή όταν συνάντησε το θάνατο, φροντίζει να ενημερώσει τους συνανθρώπους του, εμπλέκοντάς τους σε αποφάσεις ζωής-θανάτου που περιλαμβάνουν φρικιαστικά βασανιστήρια. Ξέρεις τώρα.
Πιάσε μια σπληνάντερο, μια κοκορέτσι και μια πλεμόνια ανοιχτά στο αίμα τους, κι ετοιμάσου για μιάμιση ώρα σπλατεριάς και gore χωρίς υπεκφυγές, αλλά και χωρίς τίποτα περισσότερο. Το whodunit της πλοκής που είχε κάτι παραπάνω απ’ το μισό μερίδιο της επιτυχίας της πρώτης ταινίας, πέφτει όσο ανεβαίνουν τα νούμερα δίπλα στον τίτλο, πράγμα λογικό, αφού τελικά το Saw δεν εγκαινίασε μια νέα εποχή στον έξυπνο τρόμο όπως είχαμε ελπίσει όλοι πριν 2-3 χρόνια, αλλά μια νέα εποχή στη γραφική βία.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ασχολείται κανείς αρκετά για να μας κάνει να εμπλακούμε στην ίντριγκα, γιατί με τόσα λίπη και σωθικά που πρέπει να απλώσουν, που να βρεθεί χρόνος. Χρόνος δεν υπάρχει ούτε για να στηθούν οι πολύπλοκες παγίδες που τουλάχιστον κρατούσαν γερά ακόμα στο πρώτο sequel, κι έτσι το Saw III μένει με υπέρβαρο στο κρέας, και ελάχιστα μπαχαρικά για γεύση. Οπότε, δε λέω, χορταίνεις, αλλά μια σαπίλα την ακούς.

Δύο πράγματα κρατάω ως αισιόδοξα απ’ τη σημερινή συνέντευξη τύπου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την 47η έκδοσή του, που ξεκινά στις 17 Νοέμβρη στη συμπρωτεύουσα.

Πρώτα, την ομιλία της διευθύντριάς του, Δέσποινας Μουζάκη. Όχι ιδιαίτερα γι’ αυτά που έλεγε, όσο για την τρεμουλιαστή φωνή και το ζαλισμένο βλέμμα της ενόσω τα έλεγε. Τα όρια της λιποθυμίας στα οποία φαινόταν να βρίσκεται, θέλω να υποπτεύομαι ότι φανερώνουν επερχόμενη υπερκόπωση απ’ όλα τα οργανωτικά, η οποία ελπίζω θα αποδειχθεί ότι δεν πήγε εις μάτην. Η δυναμικότητά της πριν από καμιά δεκαριά μήνες που αναλάμβανε το πόστο, και τα φρεσκαρίσματα που έκανε φέτος στο merchandise του φεστιβάλ, μαζί με τα προγράμματα για την εμπορική προώθηση των ταινιών της διοργάνωσης, μ’ έχουν πείσει για τον προσανατολισμό της σε πιο οικονομικά φιλελεύθερα λημέρια, κι αυτό μου κάνει σε καλό.

Κι έτσι ερχόμαστε και στο δεύτερο σημείο της συνέντευξης, δια στόματος Υπουργού Πολιτισμού, του κ. Βουλγαράκη, ο οποίος πήρε στάση τεχνοκράτη, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι άνθρωπος του πολιτισμού, αλλά της πολιτικής. Και η δουλειά του είναι τα αποτελέσματα και οι διεκπεραιώσεις, που θα κάνουν ευκολότερη τη ζωή των ανθρώπων του πολιτισμού. Κι ύστερα πέταξε όρους όπως “φορολογικά κίνητρα”, “προικοδότηση ενδιαφερομένων”, “σπρώξιμο” ταινιών με ελληνικό ενδιαφέρον και “χορηγίες”, προκαλώντας ένα σούσουρο σε διάφορες σκληροπυρηνικές πένες που νιώθουν μαχαιριές στις καρδιές όταν αναφέρεσαι στον κινηματογράφο ως οικονομικό μέγεθος. Κι ύστερα γαβγίζουν που κανείς δεν κάνει τίποτα για να γυρίζονται ταινίες στην Ελλάδα.

Όλα αυτά βέβαια ανάμεσα σε όμορφα λόγια μεγάλα, που θα 'χεις ξανακούσει, οπότε μη στα ξαναλέω. Γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει άμεσα, είναι οι ταινίες που θα δούμε. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ είναι live εδώ (σε pdf), αλλά μην αποκλείεις μερικές αλλαγούλες όσο πλησιάζουν οι μέρες. Και πριν χαθείς στα εκατοντάδες πολύχρωμα τετραγωνάκια, πιάσε ένα στυλό και σημείωσε μερικούς τίτλους. Πέρα από το πολύβουο και πολυαναμενόμενο The Queen του Frears, και τον καινούριο Alain Resnais, Private Fears in Public Places, που θα ανοίξουν και θα κλείσουν τη διοργάνωση (μέσα στη γνωστή κοσμοσυρροή), στο δεκαήμερο θα κάνουν τις πρεμιέρες τους και τα The Last King of Scotland (με τον Whitaker και το ξεθυμασμένο του buzz για Όσκαρ Α’ ανδρικού), Inland Empire (του David Lynch που βρίσκεται σε άλλο επίπεδο ύπαρξης), Fast Food Nation (όπου ο Linklater κάνει κιμά την αμερικάνικη κουλτούρα και τη σερβίρει ανάμεσα σε ψωμάκια), Pan’s Labyrinth (η Αλίκη στη Χώρα των Εφιαλτών του del Toro), The Fountain (το αμφιλεγόμενο έπος του Aronofsky), και The Host (που παίζει να’ναι το ασιατικό horror της χρονιάς). Εκτός απ’ τις μεγάλες πρεμιέρες (και βέβαια, όλη την ελληνική παραγωγή), στο ανεξάρτητο μπλοκ μερικές μάλλον ασφαλείς επιλογές, είναι τα Day Night Day Night, Rain Dogs, 12.08 East of Bucharest και 2:37, με προϋπηρεσία σε μεγάλα φεστιβάλ του κυκλώματος. Σ’ αυτές τις επιλογές βέβαια, καλό είναι να ‘χεις πάντα ένα λαγοπόδαρο κοντά σου.

*Τα εισιτήρια κοστίζουν 5€, εκτός από εκείνα για τις προβολές των 21:00 και 23:00 στην αίθουσα Ολύμπιον που κοστίζουν 6€. Επιπλέον είναι διαθέσιμη και η 10ήμερη CineΚΑΡΤΑf με 50€ (35€ για τους φοιτητές). Φέτος, είναι δυνατές και οι τηλεφωνικές κρατήσεις για όλες τις προβολές και όλες τις ημέρες, ανεξαρτήτως αριθμού εισιτηρίων από τις 09:30 έως τις 17:30 στα τηλέφωνα: 2310 378450-2.

Δες/Κρύψε τις ταινίες του διεθνούς διαγωνιστικού

---

DRAMA/MEX | ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ, Gerardo Naranjo Gonzalez, Mexico, 2006, 92’
DAY NIGHT DAY NIGHT | ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ, Julia Loktev, USA/Germany/France, 2006, 94’
BLED NUMBER ONE | ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, Rabah Ameur-Zaimeche, France/Algeria, 2005, 97’
FAMILY TIES | ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΙ ΔΕΣΜΟΙ, Tae-yong Kim, Korea, 2006, 114’
SCHONER LEBEN | ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, Markus Herling, Germany, 2006, 104’
THE POINT, Joshua Dorsey, Canada, 2006, 97’
Z ODZYSKU | ΑΝΑΚΤΗΣΗ, Slawomir Fabicki, Poland, 2006, 109’
BLODBOND | ΔΕΣΜΟΙ ΑΓΑΠΗΣ, Arni Olafur Asgeirsson, Iceland/Denmark/Germany, 2006, 90’
GUANG RONG DE FEN NU | ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ, Cao Baoping, China, 2006, 103’
O CEU DE SUELY | Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΣΟΥΕΛΙ, Karim Ainouz, Brazil/Germany/France/Portugal, 2006, 88’
ROMA WA LA N'TOUMA | ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΗ ΡΩΜΗ ΑΠΟ ΣΕΝΑ, Tariq Teguia, Algeria/Germany/France, 2006, 111’
ASRE JOMEH | ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ, Mona Zandi Haghighi, Iran, 2006, 76’
Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ | SOUL KICKING, Γιάννης Οικονομίδης, Ελλάδα, 2006, 111’
POZ | PINK, Αλέξανδρος Βούλγαρης, Ελλάδα, 2006, 90’

Άλλη μια ταινία που ακούστηκε πρώτα στο Sundance, πέρασε από τις Νύχτες Πρεμιέρας, και έφτασε στο Λονδίνο είναι το Half Nelson (2006). Η εξερεύνηση της περίεργης σχέσης που δημιουργείται ανάμεσα σε δυο καθ’ όλα αντίθετους ανθρώπους, που έχουν δηλαδή από διαφορετικό φύλο, ηλικία, χρώμα μέχρι και θέση --ο ένας καθηγητής, η άλλη μαθήτρια-- ήταν κατεξοχήν ο στόχος του συγγραφικού διδύμου Anna Boden και Ryan Fleck.



Η Anna και ο Ryan είναι νέοι κι όμως η επιτυχία δε τους τρομάζει. Ούτε τους εκστασιάζει κι όλας, αν κρίνω από τον ήρεμο τρόπο με τον οποίο δέχτηκαν τις ορδές των δημοσιογράφων. Γράφουν πάντα μαζί τα σενάριά τους --έχουν προϊστορία στις ταινίες μικρού μήκους-- και ξέχασα να τους ρωτήσω πως δε μάλωσαν όταν έφτασε η ώρα να διαλέξουν ποιος θα είναι ο σκηνοθέτης. Στη συνάντησή μας, δεν παρέλειψαν να πουν ότι λατρεύουν το Breaking the Waves (1996) και να εξηγήσουν τα πως και τι της συγγραφής και της σκηνοθεσίας της ταινίας τους.

Η λαμπερή πεντηκοστή έκδοση του London Film Festival τελείωσε χθες με το gala screening του Babel (2006), όπου ο Brad Pitt δεν καταδέχτηκε να παρευρεθεί τελικά και άφησε μόνο του τον Gael García Bernal να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Sandra Hebron είπε για μια ακόμη φορά πόσο ευχαριστημένη έμεινε με το φεστιβάλ, που ξεχωριστά θεάματα όπως το 50 Screens και το A Portrait of London το έκαναν φέτος μοναδικό.



Το Red Road της Andrea Arnold που τιμήθηκε στις Κάνες, είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας (μαζί με τη σκηνοθέτρια να τα τσούζει και να μη καταλαβαίνει τι λέει που) και παίζει και στα BIFA, τιμήθηκε και με το Sutherland Trophy, το βραβείο για την καλύτερη πρώτη ταινία δημιουργού. Το βραβείο FIPRESCI πήρε το Lo que sé de Lola του Javier Rebollo, με θέμα την ιστορία ενός Παριζιάνου που γοητεύεται από την Ισπανίδα γειτόνισσά του, τη Lola Duenas του Volver. Το Alfred Dunhill UK Film Talent Award πήρε ο παραγωγός Mark Herbert για το This is England, που παρουσίασε στους συμπολίτες του τους skinheads του '80, έχοντας ήδη ενημερώσει, σε βαθμό ειδικού βραβείου επιτροπής, τους Ρωμαίους φεστιβαλίζοντες. Μαζί με το βραβείο, λαμβάνει και το ουκ ευκαταφρόνητο ποσό των £15,000.

Τη λίστα των τιμηθέντων συμπληρώνουν το ντοκιμαντέρ Thin, η μικρού μήκους Silence is Golden, και οι συνήθεις Ζωές των Άλλων.

Όπως μας ενημέρωσε προσωπικά με e-mail τα ξημερώματα ο Υιός της Σαϊεντολογίας, απο-καλούμενος από τους θνητούς Tom Cruise, το νέο του θαύμα μετά την άμωμο σύλληψη της Suri θα είναι η ανάσταση της, μητρός του Rocky Balboa, United Artists.

Το τέκνο του οργασμού των Charles Chaplin, Douglas Fairbanks, Mary Pickford, και D. W. Griffith από το 1919, είχε περιπέσει σε κατάσταση νεκροφάνειας από το 1980 όταν και θέλησε να ανοίξει την Πύλη του Ουρανού υπό τις οδηγίες του Michael Cimino. Στη νέα χιλιετία τελούνταν περιφορές του σκεύους της για την ενίσχυση του καλλιτεχνικού ναού της MGM. Αλλά και ο ίδιος ο Υιός είχε πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone, πατρός της Viacom και της Paramount. Εξαιτίας των φθίνοντων λατρευτικών εκδηλώσεων (στο πρόσωπο του Υιού) του γυναικείου ποιμνίου και ιδιαίτερα της συζύγου του, όπως αποκάλυψε (ο πατήρ) πρόσφατα.

Στο θαύμα θα συντελέσει και η ατζέντης, παραγωγός και προφήτης του Υιού, Paula Wagner. Ο David Copperfield δεν έχει προβεί σε σχόλια ακόμη.