Σπίτι που κάποτε ανήκε σε οικογένεια με τάση για αιμομιξίες και δολοφονίες και γέννησε ψυχολογικά ανισόρροπο φονιά, τώρα έχει περάσει σε κοριτσίστικη κολεγιακή αδερφότητα. Και το βράδυ των Χριστουγέννων, θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος ο φονιάς και τα γκομενάκια να συνυπάρξουν. Χλωμό.Για όποιον δεν κατάλαβε τι ήθελε να κάνει το The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006) (πέρα απ’ την αρπαχτή), το Black Christmas (2006) είναι ένα πετυχημένο παράδειγμα της φόρμουλας, αφού φρεσκάρει το γενικώς άγνωστο ομότιτλο πρωτότυπο του ’74, ενώ την ίδια ώρα του συμπληρώνει μερικά κενά στη γένεση της μυθολογίας του. Αν και με μερικά προβλήματα στο μοντάρισμα του μπροσπίσω που μπορεί να σου φέρει κάνα ανακατωματάκι αχρείαστο. Βέβαια, ούτε τα καινούρια, ούτε τα παλιά έχουν τίποτα το ιδιαίτερα ξεχωριστό να προσφέρουν στο genre, πέρα από μπόλικες ζουμερές σκηνές που θα δοκιμάσουν τα όρια της γιορτινής σου διάθεσης, έτσι όπως προσθέτουν τη gory τσαχπινιά τους στην κλασική φόρμουλα των καμπυλόγραμμων πρωταγωνιστριών που τρέχουν προς τη λάθος κατεύθυνση. Οι οποίες καμπυλόγραμμες, αντιλαμβάνομαι ότι ενδέχεται να κρυώνουν γιατί έξω χιονίζει κι όλ’ αυτά, αλλά πάλι, πολύ ντυμένες είναι ρε παιδιά…

Σε μια κοινωνία ανάποδη, όπου η ομοφυλοφιλία είναι η νόρμα και η ετεροφυλοφιλία το κοινωνικά κατακριτέο, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τολμούν το απαγορευμένο: να τα φτιάξουν. Σοκ.Το ότι θα πας να τη δεις όταν ανοίξει, θα πας. Μετά από τέτοιο πλύσιμο εγκεφάλου με το τραγούδι των C:Real, και μ’ αυτό το πετυχημένο trailer με την παρωδία της Στέλλας (1955), θα μου κάνει μεγάλη εντύπωση να μείνει θέση άδεια στην πρεμιέρα. Το θέμα είναι, τι θα πεις βγαίνοντας, σ’ αυτόν που έμεινε απ’ έξω. Γιατί όσο επιθετικό και πετυχημένο να ‘ναι το marketing, στις μικρές αγορές σαν τη δική μας το μόνο που μπορεί να σου εγγυηθεί, είναι το καλό άνοιγμα. Από ‘κει και πέρα, πρέπει να ‘ναι καλή κι η ταινία. Κι εκεί είναι που θα φανεί η διαφορά του Straight Story απ’ το φετινό ελληνικό hit, 5 Λεπτά Ακόμα.

Κι η πλάκα είναι, ότι ενώ το concept του Straight Story προσφέρεται για απείρως μεγαλύτερα ανοίγματα, δεν κάνει ούτε τη μισή απ’ τη διαδρομή που χρειάζεται για να φτάσει στο σενάριο. Οι αδύναμοι χαρακτήρες του ερμηνεύονται ξυλαγγουριάρικα από τον τσιμιτσελομούρη Ανανιάδη και την άγουρη Μενούτη, οι οποίοι βέβαια έχουν τα δίκια τους έτσι όπως είναι αλυσοδεμένοι στην ατολμία του story. Οποιαδήποτε ιδέα κοινωνικού σχολίου πάει να αιφνιδιάσει την φορμουλαϊκή εξέλιξη, αποφεύγεται επιδέξια με χαζοχαρουμενιές, για να κρατηθεί το εύπεπτο επίπεδο της χαριτωμενιάς, με σάτιρα άγευστη και χιούμορ δίχως παλμό. Και με ηχοληψία χειρότερη κι από τηλεοπτική του ‘80, και πλάνα κλειστά που υποψιάζουν για προβληματικά σκηνικά, απ’ την όλη παραγωγή ξεχωρίζει μονάχα η Μένη Κωνσταντινίδη όταν τα μασάει (τα σκηνικά), κι οι έμπειροι Βλαδίμηρος Κυριακίδης και Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, όταν τα γεμίζουν (που δεν το κάνουν και συχνά).

Με concept σχετικά πρωτότυπο αλλά περιορισμένου ενδιαφέροντος, ένα φιλόδοξο team με επικεφαλής τον Philippe Calderon κινηματογράφησε υλικό ντοκιμαντέρ στην αφρικανική σαβάνα, με στήσιμο και δομή ταινίας καταστροφής και πολέμου.
Αντιμαχόμενα στρατόπεδα αυτά των τερμιτών και των μυρμηγκιών και ενάντια σε όλους η φύση, υποβοηθούμενη από ενέργειες των κινηματογραφιστών. Η βασίλισσα, οι πολεμιστές, οι εργάτες είναι οι χαρακτήρες που παρακολουθούμε σε απειλητικό μέγεθος στο πανί, φωτισμένους ανάλογα με την περίσταση, επί μιάμιση ώρα. Τα φυσικά φαινόμενα καταστρέφουν τη φωλιά των τερμιτών και τότε είναι που βρίσκουν ευκαιρία οι αντίπαλοί τους να επιτεθούν. Το Microcosmos (1996) ίσως ήταν το έναυσμα της ιστορίας, αλλά ο σκηνοθέτης μιλάει για παράλληλες μεταξύ του αυτοματισμού των ζωυφίων και του Metropolis (1927). Εγώ ούτε παιδική ταινία θα την έλεγα, ούτε ταινία για μεγάλους. Περισσότερο κατάλληλη για ειδική μερίδα κοινού που τη βρίσκει με πειράματα κάθε είδους. Τα πειράματα όμως ας είναι λίγο μικρότερα next time.

Άρχισε να κυκλοφορεί, πρώτα στο γαλλικό και μετά στο βρετανικό Yahoo! το δεύτερο teaser για τους κινηματογραφικούς Transformers (2007), μετά το πρώτο του καλοκαιριού που ήταν απλά μια αναγγελία-σπίθα για την έκρηξη promo υλικού στο δίκτυο. Στην αμερικάνικη σελίδα μετράνε ακόμα 6 και βάλε ώρες για να το βγάλουν, και αλλεπάλληλες εκρήξεις προκαλούνται σε όλα τα φόρα από όσους δε μπορούν να δουν το full screen (ή ακόμα και το μικροσκοπικό) βίντεο από ευρωπαϊκά σερβιρίσματα.

Update: Το trailer βγήκε live, με ψηλές αναλύσεις και συγκεκριμένη ημερομηνία ανοίγματος (που έλειπε απ' τις "διεθνείς" εκδοχές), και στη πιο επίσημη από τις επίσημες σελίδες διανομής του, ενώ ταυτόχρονα ανανεώθηκε και η επίσημη σελίδα της ταινίας που προωθεί. Μέσα σε όλη αυτή την επισημότητα σταμάτησαν τα παράπονα για το βίντεο και άρχισαν, επίσημα, για το περιεχόμενό του. Με πιο φωνακλάδες τους φανατικούς της G1 (βλ. τη πρώτη και πιο χοντροκομμένη γενιά αυτοκινητο-ρομπότ που βγήκε στα 80s) και όσους κοιτάνε πίσω και βλέπουν ότι ο Michael Bay έχει καμιά δεκαριά χρόνια να κάνει καμιά ταινία της προκοπής. Πάντως το teaser είναι εντυπωσιακό, ειδικά σε σχέση με τα μισοτελειωμένα που έχουν γίνει η νόρμα πια. Και ειδικότερα αν ισχύει αυτό που γράφει ο σκηνοθέτης στο blog του, και φαίνεται να 'ναι αλήθεια σύμφωνα με τα σενάρια (και εννοώ σενάρια όχι σενάρια) που κυκλοφορούν στο δίκτυο εδώ και μήνες. Πως δηλαδή τις πιο επικές σκηνές τις κράτησαν γι' αργότερα αφού σκοπός, που πέτυχαν σίγουρα, ήταν να δείξουν ότι δε θέλουν να έχουν καμιά σχέση με ηλίθια παιχνιδο-φιλμ. Όπως και να 'χει το βιντεάκι τις αναφορές του στο δεύτερο Jurassic Park από τη μια (ο Steven Spielberg είναι στη παραγωγή) και το.. Μικρό μου Πόνι απ' την άλλη, τις έχει στο τέλος που ο Ironhide βγαίνει απ' τη πισίνα στη πρωτο-μορφή του ψάχνοντας να βρει κανά Fiat 127 να του πιει τη βενζίνη το αντιγράψει.

Συνοψίζοντας τα πολλά που έχουμε πει μέχρι τώρα από τις αρχές Σεπτέμβρη που έσκασε μύτη το trailer του Flags of Our Fathers (2006): Όσο γυρνούσε την ιστορία των σεμνών αμερικανών στρατιωτών που υψώσαν τη σημαία στην Ιβοζίμα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, ο Clint Eastwood αποφάσισε να κάνει και δεύτερη ταινία επιτόπου. Με αφορμή και βάση τα γράμματα και το ημερολόγιο του Tadamichi Kuribayashi που είχε τον ηγετικό ρόλο στην υπεράσπιση του ιαπωνικού ηφαιστειακού νησιού.

Στο δρόμο για τις αναπόφευκτες βραβεύσεις και των δυο ταινιών, εκτός από τους χειρισμούς ώστε να μην ακυρώσει η μια την άλλη, μεγάλο μπλέξιμο έφερε και η ανταγωνιστική διανομή, στις αμερικάνικες πολιτείες, από τη Paramount των Σημαιών και τη Warner των Γραμμάτων (εξαιτίας της εξαγοράς από τη πρώτη της Dreamworks που συμμετείχε στη παραγωγή). Μετά από ατελείωτες διαβουλεύσεις, το τοπίο ξεκαθάρισε όταν οι περισσότεροι των απογόνων, κυρίως στα ταμεία, δεν έδειξαν και ιδιαίτερο ενθουσιασμό για τις σημαίες των προγόνων τους. Αντίθετα, οι κριτικοί τουλάχιστον, υποδέχτηκαν με ασυγκράτητο ενθουσιασμό τα απο-μνημονεύματα των αντιπάλων τους. Και η αλήθεια είναι ότι, εξήντα χρόνια μετά, η σκοτεινή κατάμαυρη θλιμμένη ιστορία των ανθρώπων που πολεμούσαν ξέροντας ότι δε θα ξαναγυρίσουν σπίτια τους, είναι οικουμενικά πιο συγκλονιστική από αυτή ενός μηχανισμού πολεμικής προπαγάνδας που οι ενδιαφερόμενοι θα προτιμούσαν να ξεχάσουν. Όπως και να 'χει, ο γερο-Κλιντ φαίνεται να 'κανε κάτι που, αυτόνομα, ίσως, να πλησιάζει το μεγαλείο των Ασυγχώρητων (1992). Και σίγουρα πια, συνολικά, όπως εγώ τουλάχιστο ήθελα να πιστεύω απ' την αρχή, ένα απ' τα πιο μεγαλόπνοα και σημαντικά project του νέου αιώνα.

Το αμερικάνικο trailer βγήκε χτες στο apple.com. Η ταινία άνοιξε στην Ιαπωνία στις 9 Δεκεμβρίου και αρχίζει να διανέμεται, σε περιορισμένες οθόνες, από τις 20 του μήνα στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού.

Βγήκε στο Moviefone και το teaser για τη τρίτη εμφάνιση του πράσινου χοντρού και της παρέας του στη μεγάλη οθόνη. Μια εμφάνιση που αρχικά ήταν να γίνει αυτές τις μέρες αλλά καθυστέρησε για το καλοκαίρι. Και, για άλλη μια φορά, καλύτερα να καθυστερούσε και το βίντεο αφού μοιάζει για εξαμηνίτικο σα τη μηχανή παραγωγής ξερατού του τέλους του.

Το 2004 ο δεύτερος Shrek κάθησε πάνω στον δεύτερο Spider-Man και τον δεύτερο Harry Potter και έγινε η πρώτη σε εισπράξεις ταινία της χρονιάς (και τρίτη όλων των εποχών) στο αμερικάνικο μποξόφις με περίπου $437 εκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει, με το κανόνα που θέλει τις συνέχειες να κόβουν τουλάχιστο ένα μεγάλο ποσοστό των εισιτηρίων των προηγούμενων, ότι θα πέσει κάτω από τα $50 μύρια (και δε θα 'ναι πια δελεαστικό για συνέχισμα) μετά το Shrek 10 κοντά στο 2040. Για τώρα πάντως, η μετατόπισή του από Δεκέμβριο του 2006 στο Μάιο του 2007 σιγουρεύει ότι ο συγκεκριμένος μήνας θα είναι (μάλλον αξεπέραστα) ο μεγαλύτερος στην ιστορία των κινηματογραφικών εισπράξεων, αφού θα του κάνουν παρέα ο τρίτος Spider-Man και οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής. Όσο για τη καθυστέρηση, δε ξέρω αν φταίει γι αυτή η δυσκολία να συμπέσουν τα busy schedules της Σταχτομπούτας, της Χιονάτης, της Ωραίας Κοιμωμένης και των υπόλοιπων που μαζεύει η Fiona για να προασπίσουν, σα χελωνονινζάκια ένα πράμα, το βασίλειο από πραξικοπήματα. Όσο να 'ναι πάντως το να συντονίσεις έξι (6) σεναριογράφους, δυο (2) σκηνοθέτες και καμιά δεκαριά (10) τουλάχιστο διάσημες φωνές θέλει το χρόνο του.

Αναμένονται ακόμα, μέχρι και την άλλη βδομάδα, trailer σίγουρα για Fantastic Four: Rise of The Silver Surfer, Rush Hour 3 και Ocean's 13, και πιθανά για Pirates of the Caribbean: At Worlds End, Transformers και The Bourne Ultimatum.

Ανέβηκε πριν λίγο στο Yahoo! το teaser του τέταρτου Πολύ Σκληρού για να Πεθάνει, που βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες σήμερα πριν το Eragon (2006), όπως περιμέναμε. Και με τη πρώτη ματιά φαίνεται ότι το πρόσεξαν στο στήσιμο αλλά το βιάστηκαν στα CGI.

Update: Τελικά το trailer, μετά από ανεβοκατεβάσματα, βγήκε επίσημα στο Yahoo! δυο μέρες αργότερα, ταυτόχρονα με την αποκάλυψη της επίσημης σελίδας του φιλμ. Και στο εντωμεταξύ οι αντιδράσεις των περισσότερων φαν (που ως συνήθως βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα) ήταν αρνητικές. Κυρίως γιατί το franchise ήθελε ένα καθημερινό μπάτσο που ανέλπιστα (ξανά και ξανά) γίνεται ήρωας, και ένα κλείσιμο του ματιού στο κοινό με ατάκες που να δείχνουν ότι αυτός ο ήρωας ξέρει καλά ότι μπλέκει σε απιθανότητες. Ενώ το teaser σερβίρει απανωτές over the top σκηνές (τμήμα μάλλον μιας σεκάνς), και ένα Bruce Willis που δε θυμίζει τον έστω γερασμένο ευάλωττο ντετέκτιβ των πολύ καλών 16 Blocks (2006) αλλά κάτι σε Vin Diesel στα πολύ κακά xXx. Ακόμα, πάντως, είναι νωρίς για να πει κανείς αν η εμφάνιση του κλιπ οφείλεται στη μισοτελειωμένη επεξεργασία ή τη γυαλιστερή-για-low-budget αισθητική του Len Wiseman των αξιοπρόσεχτων Underworld. Και αν η Fox έχει τεράστια εμπιστοσύνη στη παραγωγή για να τη μετακινεί από τις 29 Ιουνίου στις 4 Ιουλίου απέναντι στους τεράστιους Transformers (2007) ή τη βλέπει σα μια ακόμα τεράστια αρπαχτή.

Η φυλή των αυτοκρατορικών πιγκουίνων φημίζεται για τα γλυκά της τραγούδια ζευγαρώματος, αλλά αυτά της τα έθιμα απειλούνται να αλλάξουν, με την εμφάνιση ενός καραφάλτσου νέου, που έχει όμως εξαιρετικές ικανότητες στο tap dancing. Η γερουσία της φυλής τον διώχνει κατηγορώντας τον για ύβρι που εξόργισε τους θεούς και τους κόψαν τα ψάρια, κι ο νεαρός χορευτής το παίρνει πάνω του να βρει τους άσχημους δίποδους Ξένους με τα περίεργα εξαρτήματα, που είναι και οι πραγματικοί υπεύθυνοι.Η αποδοχή της διαφορετικότητας του καθενός τόσο απ’ τους άλλους όσο κι απ’ τον ίδιο, είναι ένα θέμα πολυπαιγμένο και πολυφορεμένο στο χώρο των κινούμενων. Ακόμα και με το μπαχάρι της νέας γενιάς, που ανατρέπει την παλιά φρουρά. Όμως τυλιγμένο σε τόσο εντυπωσιακό και καλοφτιαγμένο πακέτο, έχει να πλασαριστεί από την εποχή της Πεντάμορφης (1991), τότε που το animation ήταν ακόμα ένα πράμα μαγικό.

Ο δημιουργός του Mad Max (1979), μετά το τραγικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας με το δεύτερο Babe (1998), έχει άλλη μια ευκαιρία να πετύχει στον mainstream κινηματογράφο, και ανταποδίδει τη χάρη στη Warner, παραδίδοντας μια ταινία που κάνει στο χώρο του computer animated, τομή ανάλογη αυτής του Toy Story (1995). Στήνει ένα εκστατικό πανηγύρι αγνών συναισθημάτων και αθώας παιχνιδιάρικης διάθεσης, την ώρα που η ομάδα του κάνει τα απίστευτα στο CG, θέτοντας στην υπηρεσία του μεγαλειώδους σκηνοθετικού του οράματος, εικόνες μεθυστικής ομορφιάς και απίστευτης τελειότητας, που περνά το ψηφιακό animation σε επόμενο επίπεδο. Αποκορύφωμα, ένα πάντρεμα ψηφιακού με live action, που όμοιό του δεν έχει ξαναϋπάρξει. Κι όλα αυτά, με τη συνοδεία του πιο funky, ξεσηκωτικού soundtrack της χρονιάς, που συμπληρώνει ένα πανέμορφο πακέτο, το οποίο μπορεί να είναι λίγο πιο μακρύ απ’ όσο θα έπρεπε, αλλά αναμφίβολα θα λατρευτεί από κοινό, κi Ακαδημίες, και τον μεγαλύτερο αντίπαλο: τον χρόνο.

Σκληροπυρηνικός θιασώτης και καθηγητής των μεθόδων παρακολούθησης της Στάζι στην πρώην Ανατολική Γερμανία των αρχών του ’80, γίνεται άλλος άνθρωπος όταν εν μέσω εφαρμογής τους σε περίπτωση αρεστού στο καθεστώς συγγραφέα, αλλά και πιθανού προδότη, τυχαίνει να έρθει σε επαφή με την τέχνη.Έχοντας φτάσει κάθε γωνιά του κόσμου που έχει οθόνη και φεστιβάλ, κι έχοντας τσακίσει τα ταμεία σε όσες χώρες ξέρουν καλά Γερμανικά, αυτή η ταινία εποχής για την εποχή της Στάζι, δε χρειάζεται πια ιδιαίτερες συστάσεις, ούτε και μαντικές ικανότητες για να μαντέψεις τη ζημιά που θα κάνει φέτος στα Όσκαρ ως μη αγγλόφωνη. Και πιθανότατα, όχι μόνο στην μη αγγλόφωνη κατηγορία τους.

Και γιατί να μην κάνει δηλαδή. Είναι με διαφορά η καλύτερη παραγωγή απ’ όσες μας έχουν δείξει μέχρι ώρας για την καθεστωτική Γερμανία, έχει συναισθηματικό υπόβαθρο αρκετά ψαρωτικό για ταύτιση με το κομμάτι του γερμανικού λαού που υπέφερε απ’ αυτή την τρελή κατάσταση, όντας όμως συγχρόνως και μάλλον η λιγότερο ενοχική, κι έτσι φτιάχνει καλό προφίλ για τη χώρα της. Και χάρη στην εξαιρετική φωτογραφία που βοηθά στο στήσιμο της ατμόσφαιρας, και τις εκπληκτικές ερμηνείες --ειδικά αυτήν του Mühe στο ρόλο του πραχτόρου--, προσφέρει ένα πολύ θελκτικό κι αποδοτικό συνολάκι, που έχει συγκινήσει ουκ ολίγα μεγάλα κανόνια της αμερικάνικης κριτικής. Και πιθανότατα το ίδιο θα κάνει και με την ελληνική. Για κάποιο λόγο βέβαια, όλοι φαίνεται να παραβλέπουν την εντελώς ξεκούδουνη μεταστροφή του κεντρικού χαρακτήρα, η οποία αποτελεί και την καρδιά του σεναρίου, και πλήττει καίρια την αξιοπιστία της δραματουργίας, στερώντας απ’ τις δυνατότητες της ταινίας για διαχρονικότητα. Αλλά δε βαριέσαι, μπορεί να τη θυμόμαστε για τα Όσκαρ της.

Δυο άγνωστες γυναίκες που τα μόνα που έχουν κοινά είναι το χρώμα των μαλλιών και οι ραγισμένες τους καρδιές, ανταλλάσσουν σπίτια για τα Χριστούγεννα, προσπαθώντας να γλιτώσουν απ’ τη μιζέρια και την κατάθλιψη των μοναχικών γιορτών. Και φυσικά τα καταφέρνουν, γιατί οι καθεμιά τους, βρίσκει το άλλο της μισό στην πλευρά του Ατλαντικού της άλλης.Η μπόλικη νοσταλγία του φιλμ και της δημιουργού του για το παλιό καλό Hollywood των μέσων του περασμένου αιώνα, είναι το μοναδικό σωσίβιο για όποιον φοβάται να κολυμπήσει στην καινούρια πισίνα μελιού και σιρωπιού της Nancy Meyers. Και τι διαβολική σύμπτωση, το πόσο ταιριάζει η ατάκα του εκφραστή αυτής της νοσταλγίας στην ταινία, του 90άρη Eli Wallach στο ρόλο υπέργηρου συνταξιούχου σεναριογράφου, για το πώς στις μέρες μας βγαίνουν σε μια βδομάδα, όσες ταινίες έβλεπαν σε έναν ολόκληρο μήνα στις δικές του.

Πάντως απ’ το overkill των 7 ταινιών, ετούτη εδώ είναι η πιο ακίνδυνη. Ανάλαφρη και χαριτωμένη, με ωραίους πρωταγωνιστές, ωραία ρούχα, κι ωραίες μουσικές, προσφέρεται για ένα άνετο διωράκι με ένα άλλο ατομάκι στο πλάι, να του πιάσετε το χεράκι, να γελάσετε, να κλάψετε, και να πείτε στο τέλος ΄τι ωραίο ταινιάκι, αχ’. Ισορροπημένες συγκινήσεις και χαρούλες, χωρίς απαιτήσεις, αλλά και χωρίς εκπτώσεις. Και με την Cameron Diaz, που αφήστε τις κακίστρες να λένε, όσο είναι στην οθόνη είναι ακόμα κουκλάρα.

Το Fast Food Nation: The Dark Side of the All-American Meal του Eric Schlosser κυκλοφόρησε το 2001 και εκτός από λαμπρά διαφωτιστικά δημοσιογραφικά αποσπάσματα που δημοσίευε στο Rolling Stone για χρόνια πριν και αποτελούν τη βάση για οποιοδήποτε σχετικό επιχείρημα πλέον, περιλάμβανε και μια ευρύτερη μελέτη του πως και πόσο επηρρέασε την αμερικάνικη (και όχι μόνο) κουλτούρα η βιομηχανία του γρήγορου φαγητού. Φέτος, δυστυχώς, έγινε και δραματική ταινία από τον Richard Linklater.Ο δημιουργός εδώ και δεκαπέντε χρόνια πάντα ταινιών με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αποφάσισε να κάνει για πρώτη φορά κάτι σε πολιτικό στιλ. Όμως δε τόλμησε να προχωρήσει πέρα από ελαφρό άγγιγμα σε ντοκιμαντέρ, προτιμώντας να παρουσιάσει το βιβλίο σαν ιστορία μυθοπλασίας (και αποδυναμώνοντας έτσι τις εικόνες του). Επιστράτευσε τρεις τουλάχιστο κεντρικές ιστορίες και αρκετές ακόμα περιφερειακές και τις έβαλε να διαπλέκονται σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, στο πρότυπο του άθλιου Traffic (2000). Αλλά ενώ ο Soderbergh είχε τουλάχιστο την αξιοπρέπεια να κλείνει και καμιά γελοία πλοκή, ο Linklater τις αφήνει να τρέχουν από δω κι από κει και να εξαφανίζονται ξαφνικά σε χαράδρες σα Μεξικανοί σε τρεχάλα να περάσουν τα αμερικάνικα σύνορα. Και παρά το ότι οι guest stars τύπου Bruce Willis ή Avril Lavigne, που εμφανίζονται να πουν καμιά μαλακία τύπου "όλοι πρέπει να τρώμε και λίγα σκατά" ή "οι αγελάδες πρέπει να ζουν ελεύθερες", δίνουν το καλύτερό τους (ή ότι μπορούν αν θες) η εμφάνισή τους απλά αποσπά και επιτείνει τη σύγχυση. Έτσι μένουν κάποιες σκηνές που θα μπορούσαν να παρατεθούν με λεζάντα σε multimedia έκδοση του βιβλίου (αφού αναπαριστούν όσα περιγράφει), και η κάμερα του σκηνοθέτη που σε.. προετοιμάζει, με τη κίνησή της, σε όλη τη διαδρομή ότι θα δεις ντοκιμαντέρ. Για να σου αποκαλύψει στο τέλος, ωμά, ότι τις αγελάδες τις σφάζουν για να τις κάνουν φτηνά μπιφτέκια. Σώπα ρε, μήπως και το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο;

Ο Eragon είναι ένας 15χρονος πιτσιρικάς μ’ έναν δράκο ανάμεσα στα πόδια, που εκτός του ότι του άφησε σημάδι όταν τον πρωτοχάιδεψε, τον έχει κάνει και πολύ δημοφιλή με τους κατοίκους της μυθικής χώρας του --ιδιαίτερα με την πριγκίπισσα μιας απ’ τις φυλές της--, οι οποίοι περίμεναν έναν τέτοιο προικισμένο νέο να τους σώσει απ’ την ευνουχιστική καταπίεση του σκοτεινού βασιλιά με το όνομα που δεν κάνει να ξεστομίζουμε.Βγαλμένη κατευθείαν απ’ το μυαλό ενός 15χρονου τότε, κατ’ οίκον εκπαιδευμένου Αμερικάνου, η ιστορία του Eragon είναι το πρώτο κομμάτι της --ανολοκλήρωτης μέχρι ώρας-- τριλογίας της Κληρονομιάς, που εκδόθηκε απ’ την οικογένεια του νεαρού, πριν την ανακαλύψει η εκδοτική Knopf για να την κάνει δεύτερη έκδοση και ν’ αρχίσει να κόβει χρήμα. Και τα δύο βιβλία, έκαναν τη βόλτα τους απ’ τη λίστα των best sellers της New York Times, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είχαν καμιά ιδιαίτερη απήχηση στους κριτικούς, που κατηγόρησαν τον πιτσιρικά για αβασάνιστα δάνεια από Άρχοντες και Πολέμους των Άστρων, και έριξαν το φταίξιμο για την απλοϊκή γραφή στους γονείς του, που δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το editing. Δυστυχώς το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που το ‘καναν ταινία.

Όσο κι αν η εικονογράφηση κινδυνεύει να δώσει αντίθετη εντύπωση, το ψόφιο μιξάζ και το αφελές σενάριο, υπενθυμίζουν ότι την ταινία μπορούν να πάρουν στα σοβαρά, μόνο μικρά παιδιά. Κι όταν λέω μικρά παιδιά, εννοώ μικρότερα των 15, και πάλι παίζει δηλαδή. Με προβλήματα στη συνέχεια, ρυθμό που ανεβοκατεβαίνει με λόξιγκα, ανύπαρκτους χαρακτήρες και διαλόγους φωτοκόπιες, το μόνο που αξιόλογο στην ταινία είναι μερικές καλοστημένες σκηνές δράσεις, που και πάλι μοιάζουν με τηλεοπτική βερσιόν του Άρχοντα. Ο μόνος που καταφέρνει να σωθεί απ’ όλη αυτή την ιστορία, είναι ο Jeremy Irons, αλλά κι αυτός, με μισό ρόλο στη μισή ταινία, μη νομίζεις πως θα μπορέσει να σώσει κι εσένα.

Μη σε ξεγελάει ο πομπώδης τίτλος, αυτό το project δεν αποτελεί ούτε αθλητική ταινία, πόσο μάλλον ντοκιμαντέρ για τον πασίγνωστο ποδοσφαιριστή. Είναι μια φούσκα δηθενιάς ή καλύτερα μια ανεμπνευσμένη αρπαχτή..Δεκαεπτά κάμερες, δύο ομάδες, μία φαλάκρα. Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον Βιγιαρεάλ, και σ' ενενήντα λεπτά θα μετρήσεις κάθε τρίχα που απομένει στο ένδοξο κεφάλι. Θέληση και προσωπικότητα δε μας φανερώνεται, ο Zidane κυρίως φτύνει και ιδροκοπάει. Λογικό είναι, έτσι που τρέχει. Είναι λογικό όμως εμείς να τον παρακολουθούμε στενά; Ακόμη και ο πιο φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, δεν έχει όρεξη να δει ένα παιχνίδι που μοντάρεται αποκλειστικά με πλάνα στα οποία ασφυκτιά το σώμα του Zinédine και χάνεται εντελώς η μπάλα. Η φανέλα με το νούμερο 5, οι κάλτσες, το σορτς, τα παπούτσια και λοιπά αξεσουάρ πρωταγωνιστούν σε αυτή την κουραστικότατη ταινία. Ενίοτε και το πράσινο τετράγωνο. Και όλα αυτά σε τεράστια πίξελ, αποτέλεσμα, φαίνεται, των «υψηλής ευκρίνειας φακών ζουμ που χρησιμοποιούνται μόνο από τον αμερικανικό στρατό». Τουλάχιστον, η μουσική κάνει πιο υποφερτά τα πράγματα. Σε νανουρίζει.

Όχι ότι μας είχε πιάσει και κάνα σύνδρομο στέρησης αλλά, για να τη βγάζει το (αμερικάνικο) γιορταστικό Playboy, όλο και κάποιος θα ενδιαφέρεται ακόμα για τα γερασμένα ψεύτικα πολυ-χρησιμοποιημένα απόκρυφα (που λέει ο λόγος) σημεία του κορμιού της Πάμελας. Τώρα αν η φωτογράφηση ήταν δώρο Χριστουγέννων ή διαζυγίου στον ξενο-πηδηχτούλη Kid Rock δεν έχει δείξει ακόμα. Κατά τα άλλα, όταν δε μαζεύει χαρτονομίσματα στο βρακί για να χορεύει στη πίστα, και δεν αερίζει δημόσια το πράμα της στο δρόμο των χωρισμένων που χάραξε η Britney Spears, η φαντασίωση όλων των αντρών στον προηγούμενο αιώνα, γυρνάει ταινία με την επίσης και χωρισμένη και κερατωμένη και χριστουγεννιάτικα (ψιλο)γεροντο-φωτογραφημένη (πριν δυο χρόνια) Denise Richards. Που δε θα μπορούσε (η ταινία) παρά να λέγεται Blonde and Blonder (2007), τίτλος που ήδη έχει χρησιμοποιηθεί, φυσικά, σε πορνοπαραγωγές.

Μετά το teaser που βγήκε στη σελίδα της γερμανικής διανομής πριν μερικές μέρες, κυκλοφόρησε ανεπίσημα το σαββατοκύριακο στο δίκτυο και το trailer του 5ου φιλμ με ήρωα τον γκουρμέ ψυχίατρο Dr. Hannibal Lecter.

Ο Anthony Hopkins φυσικά μόνο κατάκοιτο με αρθριτικά μπορεί να τον παίζει (τον ρόλο) όπως είχε ήδη φανεί από το Red Dragon (2002). Έτσι επιστρατεύτηκε ο Gaspard Ulliel των Ατέλειωτων Αρραβώνων (2004) να ενσαρκώσει τον Χανίβαλο νεαρό. Και ρίξαν στη συνταγή και τη Gong Li να κάνει τη θεία θεία και να δικαιολογηθεί κάπως η μάσκα της αφίσας ως απωανατολίτικης καταγωγής. Με άλλα λόγια, αφού δεν υπάρχει ο γνωστός Dr. Lecter να κόψει τα εισιτήρια, παίρνει τη θέση του μια.. μάσκα που να του μοιάζει (αν κι εμένα μου μοιάζει σα γραφικό Αμίγκας του '80) και δικαιολογείται σεναριακά ως ο.. τρόπος των Σαμουράι. Επιπλέον μυρωδιά αρπαχτής αναδύει και το βιβλίο του Thomas Harris που γράφτηκε μαζί με το σενάριο από τον ίδιο και κυκλοφόρησε στις 5 του μήνα (ταυτόχρονα με την έναρξη του promotion της ταινίας). Πάντως οι ΝτεΛαουρέντηδες μας έχουν συνηθίσει σε ένα κάποιο επίπεδο στη παραγωγή μέχρι τώρα, και ίσως να φανεί καλύτερα και στο trailer τη Παρασκευή όταν και θα σταματήσει να χοροπηδάει αφού θα βάλουμε το επίσημο που βγαίνει μαζί με κόπιες του Home of the Brave (2006).

Τι θα έκανες αν άνοιγες μια πόρτα κι από πίσω κρυβόταν το χτες, και μπορούσες να μπεις μέσα και ν’ αλλάξεις ό,τι έκανες στραβό το τελευταίο 24ωρο; Αν είσαι ο Denzel, το πιθανότερο είναι, αφού ξεπεράσεις το déjà vu, να πας να σώσεις εκείνη την τρυφερή μαυρούλα απ’ τον κακό λευκό τρομοκράτη. Αν είσαι ο verbal, έχεις από πέρσι που περνάς και πας και ξετινάζεις το στοίχημα για τα Όσκαρ. Αν είσαι τρελαμένος μηχανικός που έχεις αφιερώσει χρόνια στο garage project σου, κάνεις όλα τα παραπάνω, και την ίδια ώρα πηγαινοέρχεσαι στη χωροχρονική λούπα, απλά και μόνο για να δοκιμάσεις τον κώδικα.

Tο Primer (2004), του σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού, μοντέρ, μουσικού και φωτογράφου Shane Carruth, ασχολείται με το τελευταίο είδους ταξιδιώτη. Δυο μηχανικούς, που φτιάχνουν με το μόνο τρόπο που μπορεί να συμβεί, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο με τον τρόπο που το φτιάχνουν: μια χρονομηχανή, και κατά λάθος. Εκτός από άνθρωπος ορχήστρα στα κινηματογραφικά, ο Carrruth είναι και μηχανικός στο πτυχίο. Και κάνει την ταινία του ξεχωριστή και σημαντική, κρατώντας τη σε πλαίσιο αυστηρά τεχνοκρατικό.

Σαν την ίδια του τη χρονομηχανή --ένα μεταλλικό κουτί με κάτι πιατάκια του τσαγιού κι ένα σωρό ακαταλαβίστικες τεχνικές ορολογίες μέσα--, η ταινία του απ’ έξω μοιάζει γεωμετρικά αυστηρή, αφιλόξενη, και τόσο απλοϊκή φαινομενικά, που οι προθέσεις της γίνονται σχεδόν προκλητικές. Όταν μπεις μέσα όμως, all bets are off που λένε. Η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες, το ξεδίπλωμα του σεναρίου, είναι όλα τόσο προσεκτικά τοποθετημένα στο timeline της μονταζιέρας, που χωρίς να το καταλάβεις, έχεις χάσει επαφή με το timeline το δικό σου. Και χωρίς κουνελοστολές και φοβερά τραγουδάκια και εφηβικά άγχη να τσιγκλάνε το συναισθηματισμό σου, η ταινία έφτασε να κερδίζει το μεγάλο βραβείο επιτροπής στο Sundance, χάρη μόνο σε απλές αρχές χρονοταξιδιού που ο Carruth στήνει ύπουλα και μεθοδικά, και μετά τις κάνει κουβάρι για να δοκιμάσει τα όριά τους. Χωρίς να τα σπάει. Αν όχι ο Richard Kelly, τουλάχιστον ο Tony Scott, ή όποιος άλλος το έχει σκοπό, πριν αρχίσει να ανοίγει σκουληκότρυπες, καλό είναι να ρίχνει μια ματιά στη λίστα του Carruth. Αν όχι επειδή έφτιαξε γαμώ τις ταινίες, τουλάχιστον γιατί ο 32άρης τότε, μάζεψε κάτι παραπάνω από $400Κ στα αμερικάνικα ταμεία, δηλαδή περίπου 57 φορές το budget του. Κι ύστερα, αφού μας άφησε ένα σχεδιάγραμμα και ευχές να βγάλουμε άκρη, εξαφανίστηκε απ’ το χωροχρόνο μας. Ερευνάται το ενδεχόμενο να πηγαινοέρχεται στο χρόνο και να δοκιμάζει σενάρια, κάτι που θα εξηγούσε και τα διάφορα deja vu που παθαίνουμε κατά καιρούς σε προβολές.