Μικρό κοριτσάκι στη χιονισμένη γαλλική επαρχία, κατά την διάρκεια των περιπάτων της στο δάσος, θα έρθει πολύ κοντά με νεαρό αλεπουδάκι, που όχι μόνο δεν της αγριεύει, αλλά παίζει μαζί της.Από την μια, παιδική αθωότητα, αφέλεια, άγνοια κινδύνου, μωρουδίστικη εμμονή στην προσέγγιση άγριου ζώου και στην απόκτησή του, σαν να πρόκειται για παιχνίδι, για ένα άψυχο κουκλάκι. Στην απέναντι πλευρά επικρατεί η αίσθηση της φυσικής ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, αλλά και της αγωνίας για επιβίωση, που περνούν τις συγκινήσεις θεωρητικά σε δεύτερη μοίρα και κάνουν την οποιαδήποτε έννοια φιλίας και συντροφικότητας να φαντάζει ουτοπική. Ο Luc Jacquet, που συστήθηκε στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα με το αριστουργηματικό La Marche de l'Empereur (2005), με την νέα του δουλειά αποδεικνύει πως είναι ένας από τους καλύτερους μελετητές του φυσιοδιφικού έργου του Jean-Jacques Annaud, προεκτείνοντας το μάλιστα με κάποιες ιδιαίτερες τεχνικές λήψης. Η απλοϊκότητα στην απεικόνιση των συναισθημάτων, έρχεται σε αντιδιαστολή με την ένταση που προκαλούν οι κίνδυνοι της φύσης, όσο η φωνή της Isabelle Carré, αφηγείται σαν ποίημα την περιπέτεια που έζησε σε μικρή ηλικία. Το τελικό πλάνο, φορτισμένο συγκινησιακά, δίνει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει στη διάρκεια ο εξελιγμένος κι εναλλακτικός ντοκιμαντερίστας, συνθέτοντας ιδανική πρόταση ψυχαγωγίας για νεαρούς θεατές, πέραν των συνηθισμένων και πανάκριβων τρισδιάστατων κινούμενων.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο ομοφυλοφιλικός έρωτας, ο πόλεμος κατά του AIDS και η συνέχεια της ζωής, σε τρια διακριτά κεφάλαια, με την καθοδήγηση του βραδινού εκφωνητή της συγγραφέως που τα έζησε από δεύτερο χέρι και τα απομαγνητοφώνησε.Ο αλλόκοτος τρόπος να υποβιβάσεις την αξιοπιστία της ίδιας σου της αφήγησης, αφήνοντάς την στα χέρια συγγραφέως που έχεις παρουσιάσει ως κομματάκι ανισόρροπη, δεν νομίζω να ήταν ο λόγος που η ντόπια διανομή διαφημίζει τους Μάρτυρες ως την "ταινία που δίχασε το Βερολίνο", αλλά βλέποντάς την δεν είμαι σίγουρος ότι θα βρεις κανέναν άλλον σοβαρότερο να διχαστεί κανείς, εκτός ίσως απ' την οργή που μπορεί να προκαλέσει στον καλοπροαίρετο, η θέα της Emmanuel Bear σαν παραφουσκωμένη τσατσόγρια, διατηρώντας την ίδια στιγμή, ακμαίες τις ορεκτικές αναλογίες της ανάμεσα στους ώμους. Κουραστικά διδακτικό κι αδίστακτα χρονοβόρο, το ταξίδι στο χρόνο του Téchiné, είναι άλλη μια απ' αυτές τις ταινίες που κάνουν τους σημερινούς Γάλλους να περηφανεύονται που είναι θαρραλέοι να δείχνουν τις μαλακίες που έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν τους, όντας συγχρόνως αρκετά κουραστικές ώστε να αποτελούν από μόνες τους ραπίσματα στους καρπούς με χάρακα. Αν δεν έχεις καμιά ανάγκη ή λόγο να περάσεις αυτή τη συγκεκριμένη τιμωρία, οι Μάρτυρες θα σου προσφέρουν μια μαρτυρία μιας συγκεκριμένης οπτικής ενός συγκεκριμένου κομματιού της ιστορίας των ομοφυλοφίλων, απ' την σχεδόν απελευθέρωσή τους, στον τρόμο του θανάτου και της καταδίωξής τους λόγω της ταύτισής τους με το AIDS και την έξαρσή του, στον επαναπροσδιορισμό των όσων επιβίωσαν. Ιστορία που μπορεί να σε εντυπωσιάσει με την οικονομία της στους χαρακτήρες, αλλά όχι και τόσο στην αφήγηση και το χρόνο της.

Καλαμπουρτζού ατυχήσασα στην Αγγλία των παραμονών του Β' Παγκοσμίου, ψάχνοντας να βρει δουλειά να λαδώσει το αντεράκι της, καταλήγει νταντά μεγαλοκοπέλας που απ' τον Κοκό κι απ' τον Κική, να διαλέξει δε μπορεί.Αδιάφορη κομεντί κοστουμιών, για την αλήθεια και την αληθινό-τητα της αγάπης στα χρόνια της χαοτικής απόστασης της μπουρζουαζίας και της καλλιτεχνικής εργατιάς, όπου μας ξεναγεί η εξωγήινη δεσποινίδα Pettigrew που προσγειώθηκε απ' τον πλανήτη της (υλικής και συναισθηματικής) ανέχειας και με τα γουρλωμένα μάτια της έκπληξης, παρακολουθεί ένα τσούρμο ανώριμων, που έχου τα πάντα, ή έστω το ήμισυ, αλλά δεν το'χουν σε εκτίμηση. Ώσπου οι σειρήνες του πολέμουν, τους θυμίζουν την ευθραυστότητα της ύπαρξης (και πόσο μάλλον της ευτυχισμένης ύπαρξης), κι όλοι καταλαβαίνουν σε ποιανού την αγκαλιά ανήκουν πραγματικά, όταν βρίσκονται μαζί στο όποιο Χρυσό Παγώνι και παίζει το όποιο σωστό τραγούδι. Ξέρεις τώρα... Ασφαλές κι ασήμαντο.

Διαβόητος γκάγκστερ δραπετεύει απ' τη φυλακή, αναστατώνοντας αστυνομία και υπόκοσμο με το πλήθος πτωμάτων που αφήνει πίσω του προσπαθώντας να πάρει την ξανθιά του και να φύγει απ' τη χώρα, αριθμός που μεγαλώνει όταν αποφασίζει να κάνει μια τελευταία δουλειά.Αν και τη διάρκειά του καταφέρνει παραδόξως να τη γεμίσει χωρίς να σου κακοφανεί ιδιαίτερα που σε κρατάει σε μια αίθουσα για κάτι παραπάνω από 2μιση ώρες καθαρές, καμιά σοβαρή αποζημίωση για την επένδυσή σου καλύτερα να μην περιμένεις απ' το remake του ομότιτλου 40χρονου κλασικού του Jean-Pierre Melvile απ' τον Corneau, που το'χε στα όνειρά του εδώ και 20 χρόνια τουλάχιστον (κι είχε κάνει και το επίσης ομότιτλο μικρού μήκους το '87). Υπερβολικά μεγάλο γι' αυτά που σου προσφέρει τελικά, το αρχετυπικής διάρθρωσης έπος του βετεράνου γκάγκστερ που επιστρέφει στην ενεργό δράση για μια τελευταία μπάζα και βρίσκεται να προσπαθεί να περισώσει τ' όνομά του όταν κάτι πάει στραβά, εκτός του ότι κληρονομεί τα προβλήματα του πρωτότυπου --που ήταν πρακτικά το σημείο που ο Melville εγκατέλειψε τους χαρακτήρες του και την εδραίωσή τους και στράφηκε στο φινίρισμα και το στιλιζάρισμα των ληστειών και των πιστολιδιών--, το remake πάσχει και στα ατού της πηγής του. Με δυο μικρά κεντρικά σκηνικά να υπογραμμίζουν τη φτήνια στην προσπάθεια αναπαράστασης εποχής, που επαφίεται ύστερα σχεδόν αποκλειστικά σε καμπυλωτά αμάξια και σετ από καμπαρντίνες και καπέλα, ηθοποιούς που προσπαθούν να παίξουν ρόλους κόντρα στην κωμική μυρωδιά που κουβαλούν, και απόπειρες στυλιζαρίσματος στη δράση επιεικώς αφελείς, με αργή κίνηση στα μακελειά για να πιάσει το εφέ του αυγουλωτού αίματος και το αποτέλεσμα να βρωμάει ψηφιακούρα απ' το χιλιόμετρο, το Le Deuxième Souffle (2007) χάνει τελείως το παιχνίδι της σχετικής αναβίωσης που πέτυχε ανυπέρβλητα καλύτερα το Sin City (2005), καταφέρνοντας τελικά όταν δεν αγγίζει τη γελοιότητα, να συνορεύει μονάχα με το φιλμικό αξιοπερίεργο, ένα αλλόκοτο φρανκενσταϊνικό συμπίλημα, σαν αυτά που έβλεπες με αλυσίδα και καλαθάκι, στα πανηγύρια της εποχής του αυθεντικού του.

Ο καταποντισμένος ισπανικός θησαυροστόλος του 1715, ανακαλύπτεται στις ακτές της Florida που μοιάζουν επικίνδυνα με αυστραλιανές, από παρέα που πλησιάζει επικίνδυνα τη βλακεία αυτής από τα Ίχνη του Χαμένου Θησαυρού. Στο πιο γυναικείο.Εντελώς ληθαργικοί (με κύριο χαρακτηριστικό τις ατελείωτες αφηγήσεις, ρομαντικών και μη, ιστοριών), ερασιτεχνικά αδέξιοι στη δράση (που αρχίζει μια ώρα περίπου αφότου σε πάρει ο ύπνος), εγκληματικά άκαβλοι (ειδικά για καστ που περιλαμβάνει την Alexis Dziena, τη Lolita του Broken Flowers (2005)), οι Ζάμπλουτοι είναι, φυσιολογικά, ιδανικοί για το θηλυκό κοινό στο οποίο, και μόνο, απευθύνονται. Οι άντρες είναι ηλίθιοι (με πρώτο τον McConaughey που ειδικεύεται πια σε ρόλους ξανθιάς, αν και με μια υποψία συνδυασμού Michael Douglas και Douglas Fairbanks εδώ), οι gay είναι και gay από πάνω, εσύ δεν είναι κακό, αλλά φυσικά και δεν είσαι bimbo, με τόση κλάση πίσω σου, και σπουδές και λαμπρό μέλλον μπροστά σου, γλυκιά μου. Ένα παραμύθι για όλες τις ηλικίες.

Ντοκιμαντέρ για τα έργα και τις ημέρες του σημαντικού εξόριστου ποιητή, Νικηφόρου Βρεττάκου.Βαρύ κι ασήκωτο ακαδημαϊκό εικονογραφημένο βιογραφικό αρχείο, ενδιαφέρον (κι ενδεχομένως χρηστικό) αποκλειστικά για τους μελετητές του ποιητή, το ντοκιμαντέρ της Δρακοπούλου, πέραν της αποκάλυψης που σου προσφέρει για το τί μπορεί να βρει ο διανοούμενος συνταξιούχος για να γεμίσει το χρόνο του, θα σε κάνει να νιώσεις ηλίθιος αν πας αδιάβαστος, αφού δεν μπαίνει ποτέ στον κόπο να σου εξηγήσει γιατί αξίζει ντοκιμαντέρ ο Νικηφόρος Βρεττάκος, κι απλά σου πετάει εικόνες για να αποκαταστήσει τη διαστρεβλωμένη εικόνα που κάποιοι λέει φρόντισαν να του φτιάξουν την περίοδο της χούντας και της κατοχής. Αλλά πιθανότατα αν δεν ξέρεις ήδη, δεν έχεις και σκοπό να πας, ούτε καν για να νιώσεις τον τρόμο του να ακούς έναν αφηγητή που ακούγεται σαν να έχει κάνει τραχειοτομή και να μιλάει από μηχάνημα, και η φωνή του να μοιάζει με αυτή που σε παίρνει τηλέφωνο στο Ringu (1998) για να σου πει ότι έχεις 7 μέρες να ζήσεις και θα πεθάνεις αν δεν δείξεις το ντοκιμαντέρ στον επόμενο. Ξεφύγαμε...

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Première του δραματικού θρίλερ Αψηφώντας το Θάνατο. Το Σάββατο 19 Απριλίου στις 3 το μεσημέρι στα Ster Cinemas στον Αγ. Ελευθέριο.

Το να παθιάζεσαι με τα coming of age φιλμ δεν είναι θέμα ηλικίας. Αυτή είναι η ετυμηγορία μου. Και πρέπει να με πιστέψετε. Οι Θωμάδες αυτού του κόσμου, ας περιμένουν την ενήλικη στιγμή όπου θα ξαναβλέπουν εκείνη την "κουφή" μέρα του Ferris Bueller και θα χύνουν μαύρο δάκρυ...

Νεανικές ταινίες γυρίζονται πολλές ετησίως, όμως, σπάνια δίνουν το στίγμα που θα τις μετατρέψει σε μελλοντικούς "ναούς" προσκυνήματος από ένα αντίστοιχο target group, το οποίο θα μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο για να επιβαρύνει τον εκάστοτε τίτλο με ένα κάποιο διαχρονικό legacy status. Το Wackness του Jonathan Levine δείχνει να διαθέτει αυτή τη "μαγεία", ξεκινώντας την παλαβή του πορεία από το φετινό Sundance και το βραβείο κοινού στην κατηγορία του dramatic film. Είχα την τύχη να δω την ταινία σε μια προβολή της αγοράς, στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, έγραψα γι' αυτήν ενθουσιασμένος εδώ. Με το που κυκλοφόρησε το πρώτο teaser χθες, το hype άρχισε να φουσκώνει τρελά στο διαδίκτυο και η Sony Classics φαίνεται πως κάνει καλή δουλειά με το χτίσιμο του anticipation για τον σοβαρότερο διεκδικητή του τίτλου του μεγαλύτερου indie hit του αμερικανικού καλοκαιριού (limited και ύπουλο ως ημερομηνία opening στις 3 Ιουλίου).

Βασικά συστατικά που θα προκαλέσουν ρίγη, τουλάχιστον σ' εκείνους που έχουν μια κάποια στοιχειώδη σχέση με την αμερικανική κουλτούρα και τα... υπο-πλοκάμια της: α) ο Josh Peck, στον πρώτο ρόλο, είναι τόσο cool που στο μέλλον θ' ακούς το όνομα Shapiro και θα ξέρεις για ποιον μιλάμε, β) ο Shapiro είναι παρθένος (εεε... στο περίπου, προσπάθησε μια φορά, αλλά εκείνη ήταν μεθυσμένη, εκείνος μπορεί να ήταν και μαστουρωμένος κι ένας Θεός ξέρει τι έγινε στη συνέχεια...), γ) η πλοκή εξελίσσεται στη Νέα Υόρκη του 1994 και το soundtrack γαμεί και δέρνει "αράπικα" με μερικά από τα καλύτερα rap και hip-hop tracks της εποχής, δ) είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η χρήση καταγράφεται σαν "φεύγα" στοιχείο καθημερινότητας που δε σε χώνει υποχρεωτικά στα αθλιότερα καταγώγια ή δεν σε εξωθεί στην πορνεία και τα λοιπά καταθλιπτικά (τα media μπορεί και να το "σκίσουν" γι' αυτό το λόγο, αν και ο Levine πετυχαίνει κάτι μοναδικό, πέρα από το ρίσκο που παίρνει) και ε) ν' αφήσουμε και τίποτε για το χειμώνα, όταν έρθει και προς τα μέρη μας η ταινία. Για φινάλε, πάντως, το όνομα Petra Korner (στη διεύθυνση φωτογραφίας) έχει καταχωρηθεί για να βρίσκεται υπό επιτήρηση στο μέλλον. Yo!

Ούτε να.. τελειώσεις δε σ' αφήνει το πεντάλεπτο(!) trailer του πιο ξεχωριστού καλοκαιρινού μπλοκμπάστερ που ανέβασε το (αυστραλιανό) Yahoo!7. Ξεκινάει με τέρμα το γκάζι στην κλασική πια εισαγωγή, συνεχίζει με τις καλύτερες, πιο σπιντάτες, και πιο κριστιναριτσικαβλιάρικες από τις στιγμές που 'χεις δει μέχρι τώρα, προσθέτει κι άλλες, και μετά.. ανοίγει το turbo.

Νωρίτερα, ο Joel Silver εξηγεί στα γρήγορα πως ήθελε τους καλύτερους για τη παραγωγή και μετά αρνήθηκαν, αλλά δε μπορείς να τον κατηγορήσεις καθόλου για τις συνηθισμένες του υπερβολές όταν λέει ότι θα δεις σκηνές ικανές να σε κρατάνε στην άκρη του καθίσματός σου. Σπανιότατα (ίσα με μοναδικά), ολοκληρωμένες οι σκηνές car-fu που ακολουθούν, φαίνονται και λειτουργούν κλάσεις εντυπωσιακότερα από τα ξεκάρφωτα μπουρδουκλώματα που έβλεπες μέχρι τώρα, δείχνοντας ότι τα προηγούμενα trailer μόνο ατελείωτα εφέ προσπαθούσαν να κρύψουν (αντίθετα με τα συνηθισμένα ψαρωτικά), δικαιώνοντας και τη παραγωγή αλλά και τη Warner που μετά τον (εξ ημισείας με τη Paramount) Beowulf (2007) φαίνεται να στηρίζει πετυχημένα μουλαρωμένα ακόμα μια μπλοκμπαστεριά τόσο μακριά από τα συνηθισμένα που να ξενίζει αρχικά.

Η καρτούν εμφάνιση, με τις πολυδιαφημισμένες πολυπρωτότυπες πολυεπίπεδες πρασινοθόνες να κρατάνε όλη τη σκηνή σε focus, μένει πιστή στη σειρά όπως σχεδιάστηκε, οι φαν είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους μεγάλωσαν σε 60s και 70s αφού στην Αμερική τουλάχιστο reruns παίζαν και στο (κατειλημμένο αυτές τις μέρες από την προώθηση) MTV στα 90ς και στο Cartoon Network αργότερα, η Ασία έχει και τον Rain (οι οπαδές του οποίου κάνουν όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή κατάληψη στο Τοπ 100 του TIME) και όλη την υπόλοιπη εκπροσώπηση που εμφανίστηκε στο τρίτο (και πιο) διεθνές trailer, η οικογενειακή καταλληλότητα των προβολών είναι εξασφαλισμένη, και τα παιχνίδια περιμένουν στα ράφια.

Με το by default μειονέκτημα του να παρουσιάζει εθνική φιλμογραφία και να περιορίζει τις επιλογές του εκεί, με νέα διεύθυνση αλλά επιστροφή στην παλιά κατεύθυνση, χωρίς μεταμεσονύχτιες προβολές και προωθημένες θεματικά ταινίες που πέρσι είχαν αφήσει υποσχέσεις για άνοιγμα στο πιο νεανικό κοινό που το φεστιβάλ (και κάθε φεστιβάλ) λαχταράει να αποκτήσει, το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας μπορεί σίγουρα να χρεωθεί σαν επιτυχία για τους αιθουσάρχες (την εξής μία), που είδαν τον κόσμο να πολλαπλασιάζεται (και τις κοκακολ-ο-μηχανές ν' αδειάζουν), και αίθουσες συνήθως μισογεμάτες, δυο-τρεις φορές σχεδόν φουλαρισμένες, και κυρίως τα slots που πέρσι κινούνταν στα 50-60 άτομα, φέτος να κρατιούνται πάνω απ' τα 100.

Το αν αυτό οφείλει κανείς να το χρεώσει περισσότερο στις περσινές υποσχέσεις που λέγαμε, το δυνατότερο πρόγραμμα που δεν υπήρχε, ή την αφίσα και τα προωθητικά που έβγαζαν μάτι, είναι ένα ευχάριστο θέμα να συζητά κανείς, κι αν θες τη δική μου άποψη, πρακτικά σε ένα φεστιβάλ με σχετικά μικρή προϋπηρεσία και περιορισμένη ελαστικότητα, η καλή μαρτυρία της προηγούμενης χρονιάς, είναι που φέρνει τα αποτελέσματα στην επόμενη, και η πραγματική επιτυχία του φετινού φεστιβάλ, ίσως πρέπει να αναζητηθεί του χρόνου. Όπως και στα επόμενα χρόνια θα πρέπει να αναζητηθεί το πόσο ένα φεστιβάλ με σκοπό του εν γένει τη διάδοση του πολιτισμικού προϊόντος της Γαλλίας, λειτουργεί τελικά ως καλή, ή κακή διαφήμιση, σε μια παραγωγή μετριοτήτων καθ' οδόν προς τη μαζικοποίηση. Αλλά όσο βραβεύει ταινίες όπως οι εξαιρετικοί Κλέφτες Αλόγων (2007) (που πήραν το βραβείο επιτροπής νέων), και τα Τραγούδια της Αγάπης (2007) που είχαν την πιο τιγκαρισμένη προβολή που πέτυχα (και πήραν το βραβείο κοινού), υποθέτω υπάρχει ελπίδα.

Με τις εμμονές του σε παράταξη και τις ορέξεις του για τρίο σε πλήρη έκταση, ο Christophe Ηonoré πέρασε απ' το φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου για να επιδείξει τη νέα του εκδοχή στο πήδημα γαλλικό κινηματογραφικό αντάρτικο, αυτή τη φορά γυρίζοντας στη μέση του Παρισιού χωρίς να ρωτήσει κανέναν ένα παιχνιδιάρικο musical, που παρά την έλλειψη αντίστοιχης παράδοσης στον τόπο του, πήγε ασυνήθιστα καλά στα γαλλικά ταμεία, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να κατευθύνονται προς το μέρος του μεγαλύτερα απ' τα συνηθισμένα του budgets. Ωστόσο, ο ίδιος, δηλώνει ότι όσο είναι ακόμη νέος, ο μόνος λόγος που θα μετακινούνταν σε μεγαλύτερες οικονομικές κλίμακες θα ήταν για να κάνει επιτέλους πραγματικότητα το υποφώσκον ménage a trois του Harry Potter με την Ερμιόνη και τον Ρον, αλλά πέρα απ' αυτά, προτιμά να κρατήσει τον έλεγχο και την ταχύτητα που του προσφέρουν τα μικρά του συνεργεία, και τη δροσιά και τη φρεσκάδα που προσδίδουν στις ταινίες του. Αυτό το τελευταίο, προφανώς το προσυπογράφει και το αθηναϊκό κοινό, ή τουλάχιστον το κομμάτι του που γέμισε την προβολή του Les Chansons d' Amour (2007) την περασμένη Πέμπτη, και του έδωσε το βραβείο του προχθές, στην τελετή απονομής του φεστιβάλ.

Ένα από τα μεγαλύτερα χιτ του φετινού Sundance και από τα πιο φιλόδοξα ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων έγινε το πρώτο από τη φουρνιά των νεανικών indies του 2008 που ανέβασε ρυθμούς στην προώθηση, με το trailer που κυκλοφόρησε στο Υahoo! Movies.

Μερικές βδομάδες νωρίτερα η Paramount Vantage (νικήτρια στη μάχη των προσφορών για διανομή) είχε αποφασίσει να αρπάξει από τα μαλλιά κάποιες συγκρίσεις με το μυθικό πια Breakfast Club (1985), με ριμέικ.. της αφίσας του, κομπλέ με σχεδόν πανομοιότυπο tagline, προσθέτοντας κι ένα ακόμα στα τέσσερα λυκειόπαιδα που παρακολούθησε η κάμερα της Nanette Burstein για δέκα μήνες στο μοναδικό σχολείο της Warsaw, Indiana. Το ντοκιμαντέρ βέβαια, όπως βλέπεις, έχει περισσότερη σχέση με τα άπειρα σχετικά ριαλιτοειδή και μη που κατακλύζουν, αντί μουσικής, το MTV εδώ και καμιά δεκαετία τουλάχιστο, αν και στη σύλληψη μοιάζει αρκετά με το σημαντικότερο teen movie των εποχών, παίρνοντας στερεότυπα και ψάχνοντας τους ανθρώπους πίσω από αυτά. Ανθρώπους αποφασιστικά μέτριους, όπως διάλεξε η σκηνοθέτρια και βγάζει μάτι στη σύγκριση των δυο αφισών, φορτωμένους με ένα κάρο σπυράκια προβλήματα και την πίεση να διαγράψουν το μέλλον τους ενώ είναι ανίκανοι και απληροφόρητοι και οι ίδιοι και οι γύρω τους.

Η σχετική αυθεντικότητα του φιλμ, που υποθέτεις ότι πλησιάζει τόσο τη πραγματικότητα όσο.. ο πέμπτος κεντρικός ήρωας (ο οποίος έχει κάπου σημαντικό ρόλο, ως ο γκόμενος της καλλιτεχνιάρας των τεσσάρων), η άπαιχτη προϊστορία της υπεύθυνης (έστω και χωρίς τον Brett Morgen, συνυπεύθυνο για On the Ropes (1999) και The Kid Stays in the Picture (2002)), και η εκστατική υποδοχή σε Sundance και SXSW, εγγυώνται ότι κάτι θα θυμάσαι και την εποχή των βραβείων. Η εποχή των ταμείων (25 Ιουλίου στις αμερικάνικες αίθουσες) είναι πάντα δύσκολη για ντοκιμαντέρ, η εποχή των εικοσάχρονων φόρων τιμής από νεανικά κανάλια δε φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα.

Βραβευμένος στις Κάνες για την προηγούμενη, μικρού μήκους ταινία του, το Alice et Moi (2004) που θα αποτελέσει τον καμβά για την επόμενη δουλειά του, ο Micha Wald στα 33 του χρόνια έκανε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τους Κλέφτες Αλόγων (2007), ένα δράμα αποχής που εντυπωσιάζει με τον τρόπο που εναλλάσσει την ωμή σκληρότητα με τη συγκινητική αγάπη στις σχέσεις δυο ζευγαριών αδερφών, σχεδόν πανομοιότυπων στον τρόπο που εμφανίζονται σαν συμβιωτικές σχέσεις υπερπροστατευτικότητας και πιστής υπακοής. Μια μελέτη στη σχιζοφρένεια της οικογενειακής ζωής, τοποθετημένη σε μια εποχή ιδανική για να ξεδιπλωθεί μέσα της μια συναρπαστική ιστορία εκδίκησης, που βάζει την ίντριγκα στο δράμα σχέσεων του Wald, δημιουργού της μάλλον πιο ενδιαφέρουσας ταινίας του φετινού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου αν όχι και της καλύτερης, κι αν δεν την πρόλαβες προχθές που μοιράζαμε τις προσκλήσεις, έχει τη δεύτερη προβολή της απόψε, χωρίς όμως τον σκηνοθέτη της παρών. Αλλά γι' αυτό είμαστε εμείς εδώ, να πατάς το play και να σ' τα λένε σπίτι σου.

Δυο άντρες πλησιάζουν ένα κανόνι και το πυροδοτούν. Στόχοι σκοποβολής λικνίζονται στον άνεμο. Μια μπαλαρίνα που χορεύει μεταμορφώνεται σε περίεργο μουσάτο. Δυο άνθρωποι στο πεζούλι μιας ταράτσας παίζουν σκάκι. Μια νεκρική πομπή, σε αργή κίνηση, ακολουθεί φέρετρο που το σέρνει γκαμήλα. Τι μπορεί να σημαίνουν ολαυτά, ποιητή?

Απόψε, ότι βλέπεις το αβανγκάρντ βωβό Entr'acte (1924) του René Clair, με υπόκρουση το cinemix της Όλγας Κουκλάκη στη μουσική του Erik Satie που συνόδευε τη προβολή του τον προηγούμενο αιώνα. Το πρώτο φιλμ του πρώτου κινηματογραφιστή που έγινε μέλος της γαλλικής Ακαδημίας, κάνοντας τον κινηματογράφο τέχνη και με τη βούλα, δημιουργήθηκε για να παίζει, σε δύο μέρη, ανάμεσα στις πράξεις (εξ ου και το όνομα) του ανεβάσματος στο Théâtre des Champs-Élysées της ντανταϊστικής Relâche από τα τότε μπαλέτα Suédois. O Clair αργότερα (και ελαφρά ειρωνικά), έγινε, ως κατεστημένος, στόχος των Cahiers du Cinéma και της Nouvelle Vague, αλλά στο φιλμάκι, παρέα με τους σουρεαλιστές φίλους του (Man Ray, Marcel Duchamp και άλλους που εμφανίζονται κιόλας) ορίζει τον.. auteurισμό και, με το φόρο τιμής στο burlesque να δίνει το ρυθμό, παραμένει φρέσκος για καμιά κατοστή χρόνια. Μια από τις σημαντικότερες καινοτομίες της προσπάθειας, ο συγχρονισμός εικόνων και ορχήστρας, έχασε την αξία της όταν o κινηματογράφος άρχισε να μιλάει, όμως γίνεται και αυτή πάλι επίκαιρη, in the mix.

Εκτός από το Entr'acte, απόψε σινεμιξάρονται, κατευθείαν από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, οι κωμικές Περιπέτειες του Βιλάρ (1926). Περισσότερο αβανγκάρντ στο εξαίρετο αρχείο του UbuWeb.

Βιρτουόζος της παραχάραξης και βετεράνος της επιβίωσης, βιώνει από πρώτο χέρι την έξτρα περιποίηση των Ναζί στους Εβραίους φυλακισμένους, μέχρι που ξαφνικά, χάρη στην κλίση του στη ζωγραφική, βρίσκεται στις σουίτες ομάδας ελίτ συναδέλφων του, στην επιχείρηση παραγωγής πλαστών χαρτονομισμάτων των Ες-Ες.Ασυνήθιστη κι ασυνήθιστα απολαυστική άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στο αισιόδοξο ανθρωπόδραμα φυλακισμένων που έχουν πιάσει την καλή (μονάδα) και στο φριχτό θάνατο που κατοικοεδρεύει έξω απ' το χρυσό κλουβί τους, η βασισμένη στην Ιστορία, ιστορία του Εβραίου αντιήρωα που σε καλεί να τον εκτιμήσεις ως κάτι ρεαλιστικά αποδεκτότερο από τα στερεότυπα του γιεςμιστεράκια και του παθολογικού αντιστασιακού που θέτει απ' τη μια κι απ' την άλλη πλευρά ως αντιείδωλά του, μπορείς να πεις ότι σπαταλά τζάμπα ενέργεια να σε πείσει αν δεν είσαι αρκετά ρομαντικός για να μασήσεις τις περί ιδεολογιών αναζητήσεις της, ιδεολογίες των οποίων τα όρια αντοχής σε ακραίες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας, προσπαθεί να αμφισβητήσει. Αλλά κι αν είσαι αρκετά κυνικός ώστε να ταυτιστείς με τον άνομο εγκληματία απ' την άνεσή του στην πουτανοποίηση των γυναικών και μόνο, ο χρόνος σου πάλι θα σου βγει άξια επενδυμένος, σε μια ιστορία συναρπαστικά αλλιώτικη, απαλλαγμένη απ' τα επαναλαμβανόμενα ενοχικά συμπλέγματα της πλειοψηφίας των αντίστοιχων ταξιδιών στην εποχή των Ναζί, και μπολιασμένη με έναν απροσδόκητα σκληρό και ταιριαστό συναισθηματικό ρεαλισμό, ανθρώπων που ξέρουν ότι το μόνο που τους παίρνει να κάνουν είναι να επιβιώσουν, και θα κάνουν ό,τι τους παίρνει για να το καταφέρουν. Μπορεί βέβαια να σου αφήσει άσχημη γεύση στο τέλος εκείνη η άφεση που προσπαθεί να δώσει το voice over των τίτλων στην υποψία ενδεχόμενου εναπομείναντος ηθικού ψήγματος, αλλά δε βαριέσαι...

Ελέφαντας προσπαθεί να προστατέψει μικροσκοπική κοινότητα απ' την αβεβαιότητα του κόσμου, και προκαλεί τη μήνη των συμπολιτών του που πιστεύουν ότι είναι επικίνδυνος φαντασιόπληκτος.Αφού χαιρετίστηκε ως αλληγορική επίθεση κατά του μακαρθισμού, γράφτηκε στην Ιστορία ως ύμνος στην ελευθερία της σκέψης και έκανε ένα πέρασμα ως σλόγκαν των πικετοφόρων κατά των αμβλώσεων (με το θρυλικά προπαγανδιστικά παρερμηνευμένο "a person is a person, no matter how small" προς μεγάλη ανατριχίλα του εμπνευστή του), το παραμύθι του Dr. Seuss αποδεικνύεται και στις μέρες μας τόσο επίκαιρο όσο και γοητευτικό, σε μια γλυκύτατη, αστεία κι αξιαγάπητη μεταφορά, που δείχνει στο κείμενο το σεβασμό και την πίστη που διδάσκει, επενδύοντας στη φαντασία που τραγουδά, για να επαναφέρει στην αρχική υψηλή τους αξία τις μετοχές του στιχοπλόκου παραμυθά, που είχαν στραπατσαριστεί από τους γδούπους της αποτυχίας αποπειρών μεταφοράς στα live action τσίρκα του How the Grinch Stole Christmas (2000) και The Cat in the Hat (2003) σχετικά πρόσφατα. Συγκρατημένο και πετυχημένο χιούμορ δεμένο με το εγγυημένο απ' την υπογραφή των δημιουργών του Ice Age (2002) animation, το Horton Hears a Who δεν προορίζεται πάνθεον, αλλά αποτελεί τουλάχιστον αξιολογότατη επιλογή κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) για νεαρούς θεατές, με νοήματα και μηνύματα που ποτέ δεν μπορείς να τους πεις αρκετές φορές.

Φιλόδοξος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του MIT, στρατολογεί τους πιο έξυπνους σπουδαστές του, προκειμένου να φτιάξει την πιο δυνατή ομάδα ώστε να τινάξει τη μπάνκα του Λας Βέγκας στον αέρα.Κι έτσι, ενώ οι αριθμοί θα έπρεπε να κινούνταν πάνω στον πράσινο πίνακα του αμφιθεάτρου, δίπλα σε ρίζες, πρόσημα και ολοκληρώματα, μεταφέρονται σε ένα άλλο ομόχρωμο πεδίο, εκείνο της τσόχας του μπλακτζάκ, με απώτερο σκοπό το κέρδος εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων. Για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά? Αν πιστέψω τον κεντρικό ήρωα που πάνω του κτίζεται το στόρι, έναν νεαρό μα πάμφτωχο φωστήρα, μόνο και μόνο για να βγάλει το ποσόν της υποτροφίας, που οι ιθύνοντες του αρνούνται πεισματικά. Σαν από μηχανής θεός στην ζωή του μπαίνει ο Danny Ocean καθηγητής Rosa (ο Kevin Spacey γερνά, δυστυχώς) που θα οργανώσει το απόλυτο σχέδιο μετρήματος των φύλλων, παράνομο και παράτολμο στον σκοτεινό κόσμο των καζίνο, μα απόλυτα αποδοτικό. Αν πετύχει. Η υπόθεση, πραγματική, παρουσιάζει ενδιαφέρον, άσχετα αν ο σκηνοθέτης Robert Luketic την παρατραβά στα άκρα, μη αποφεύγοντας ούτε τα ηθικοπλαστικά μαθήματα στο φινάλε, αλλά ούτε και τις ρομαντικές ντόπες με το φάρμακο Kate Bosworth, αποσκοπώντας σε μια πιο εμπορική απήχηση του φιλμ ($50mil μέχρι στιγμής στην Αμερική). Αν κάποιος τραβάει άσο πάντως, πετυχαίνοντας το κομπλάν, αυτός δεν είναι άλλος από τον Jim Sturgess, ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της φετινής σεζόν, που εδώ η τύχη του χαρίζει όσα αδίκως δεν του απέδωσε στο Across the Universe (2007).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Εγκαστρίμυθο μικρό ψυχάκι που φοβάται ότι μπορεί μια μέρα να θυμηθεί όλα του τα όνειρα μαζί και να μπερδευτεί και να τρελαθεί, το παθαίνει.Με εύκολα το πιο ψαρωτικό trailer που έχει κυκλοφορήσει ίσως και ever για ελληνική ταινία, η Ιστορία 52 έχει πιάσει από καιρό το βασικότερο ατού για να σε φτάσει ως την αίθουσα, πείθοντας ότι αυτό που διαφημίζει είναι σχεδόν μη ελληνικό, κι αν τύχαινε κι ευρύτερου, πιο επιθετικού ανοίγματος, θα μπορούσε να κάνει και αντίστοιχη μη ελληνική αρπαχτή. Στην πραγματικότητα όμως, πάσχει απ' τα κλασικά προβλήματα ελληνικής ταινίας, και δη πρώτης ελληνικής ταινίας, με την ιντριγκαδόρικη κρυπτικότητα του διαφημιστικού, στο τελικό προϊόν να μεταφράζεται σε υπερφολόδοξο μείγμα ψυχολογικού δράματος και θρίλερ μυστηρίου με μετα-sci-fi κοινωνιολογικές αναζητήσεις δωματίου, που τελικά μπορείς να δεις να λειτουργεί πετυχημένα μόνο σα διεστραμμένη (με την καλή έννοια) σάτιρα των μοντέρνων σχέσεων (ή της κλασικής ανδρικής δεσμοφοβίας, ό,τι προτιμάς), που εξερευνά τον πανικό και την παράνοια της συνειδητοποίησης ότι ο άνθρωπος που κάλεσες να μοιραστεί τη ζωή σου επειδή βαρέθηκες να την περνάς μόνος σου, πιθανότατα θα φέρει μαζί μπάστακα και τη δική του να τη μοιραστείς εσύ, και θα θέλει χώρο στη ντουλάπα, κορνίζα στον τοίχο, μπράτσο στα πάρτι και να παίρνεις τα χάπια σου πριν κοιμηθείς. Και ενδεχομένως να μην τον πνίξεις στον ύπνο του.

Το ευπρόσδεκτο σασπένς που δημιουργεί με υστερική επιμέλεια ο Αλεξίου πίσω απ' την κάμερα, ανεβάζει τον πήχη ανυπέρβλητα ψηλά για τον Αλεξίου πίσω απ' τη γραφομηχανή, κι οι χωροχρονικές λούπες που μένουν πεισματικά ανεξήγητες, γίνονται σύντομα κουραστικά επαναλαμβανόμενες, με την απόσταση του σεναρίου απ' τη σκηνοθεσία να μεγαλώνει ολοένα, ώσπου να φτάσει στο χάσμα που μετατρέπει τις επιβλητικές κι εντυπωσιακές εικόνες, σε επιδειξιομανία δίχως αντίκρισμα. Αλλά εδώ που τα λέμε, παίζει να μην το πάρεις καν χαμπάρι, αφού όταν ο μπερδεμένος ήρωας αρχίσει να μονολογεί ότι πρέπει να μείνει ξύπνιος για να βρει την άκρη, δεν είναι καθόλου απίθανο να τελειώνεις ήδη το τρίτο όνειρο. Όπως και να'χει, το οπτικό στυλ του Αλεξίου δεν είναι κάτι που το προσπερνάς εύκολα, και θα το πάρεις μαζί σου και μετά την προβολή, αλλά είναι κρίμα που δεν θα'χεις και κάτι απ' το στόρι της Ιστορίας του για να το συνδέεις.

Άστατη συναισθηματικά ομορφούλα Λυονέζα παρουσιάστρια, ερωτεύεται έναν διάσημο διανοούμενο, με τα υπέρδιπλα χρόνια της και παίζει με συνομήλικό της πλεϊμπόι, οσονούπω κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας.Σε φυσιολογικές συνθήκες, ένα κορίτσι κόβεται στα δυο για νταβραντισμένο μορφονιό που δεν έχει ούτε σεντ να αγοράσει δεύτερο ζευγάρι κάλτσες, έχοντας καβάτζα καπή λεφτών αισθημάτων, για να κάνει ταξιδάκια στας Ευρώπας. Όχι όμως και στον κόσμο του Chabrol, που από την στιγμή που κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα, βλέπει παντού γύρω του τεράστια κοντράστ και αντιθέσεις, αποτέλεσμα των μπερδεμένων χαρακτήρων που επεξεργάζεται. Το κορίτσι της ιστορίας, η Ludivine Sagnier, ζητά και σύντροφο και μπαμπά και ασφάλεια και επιβεβαίωση. Ο ηλικιωμένος συγγραφέας, ο François Berléand, ψάχνει την ανανέωση αλλά και τον δίχως αντιρρήσεις αποδέκτη των ανώμαλων βίτσιων του. Ο αλλοπρόσαλλος δανδής, ο Benoît Magimel που κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις, κάνει ότι του καπνίσει, με βασικό κίνητρο την ανεξαρτησία από τον οικογενειακό κλοιό. Τριολέ, ολέ! Στην πιο γλαφυρή ταινία του, ο σκηνοθέτης του Les Cousins (1959), αγκαλιάζει με θέρμη τον Woody Allen και ειδικότερα εκείνον στην πιο πρόσφατή του φόρμα. Και μέχρι ενός σημείου τα πηγαίνει καλά, στην ανάλυση των προσώπων και στην διαλεκτική. Το (αυτο)καταστροφικό φινάλε, σχεδόν σουρεαλισμός σε μαύρο φόντο, χαλάει όμως την συνταγή, αποδεικνύοντας πως δεν είναι κάθε μέρα του Αγίου Match Point (2005).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος