Ω, Tron! Τι θαύμα ήσουν όταν σε είδα πρώτη φορά πίσω στα τέλη της δεκαετίας του '80! Τότε που τα πιο αναπτυγμένα video games που είχα δει ήταν αυτά του Atari 2600, με τετράγωνα και τελείες να αντιπροσωπεύουν τους απίστευτους ψηφιακούς κόσμους που κρύβονταν πίσω από την οθόνη, το δημιούργημα του Steven Lisberger ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, Αποκάλυψη. Δεν ήταν μόνο η ανεπανάληπτη απεικόνιση του ψηφιακού σύμπαντος που μας έκανε τότε να δούμε τα πρωτόγονα PC μας με άλλο μάτι -- ήταν και το πρώτο δείγμα του τι μπορούσε να κάνει το CGI στο σινεμά. Καθώς ο Jeff Bridges και ο Bruce Boxleitner χοροπηδούσαν μέσα σε digital σκηνικά, απαγγέλλοντας faux- πληροφορικίστικους όρους, μπορούσε κανείς να δει όχι μόνο την ύστατη έκφραση της επιστήμης ως μαγείας που διαπερνούσε τα 80s, αλλά και ένα μέλλον που δε θα έμοιαζε με τίποτα απ' όσα είχαμε φανταστεί ως τότε.

Το, απαραίτητο ή όχι, sequel, το περιμέναμε ως Tron 2.0, όνομα που μοιράστηκε με το video game της Monolith από το 2003. Τώρα το teaser, που έφτιαξε δοκιμαστικά ο σκηνοθέτης Joseph Kosinski και που προβλήθηκε στο περσινό Comic Con του San Diego, κάνει την επιστροφή του σε HD για τη φετινή εκδήλωση ως Tron: Legacy, βάζοντάς μας ξανά στον ψηφιακό κόσμο που αφήσαμε πίσω τόσα χρόνια πριν. O Kevin Flynn / Clu / Jeff Bridges είναι κατά 25 χρόνια γηραιότερος, χρόνια τα οποία φαίνεται να πέρασε μέσα στον κόσμο αυτό, παρακολουθώντας μια digitized έκδοση του νεότερου εαυτού του (ολόκληρη ιστορία η διαδικασία ψηφιακής νιότης του Bridges για τις ανάγκες της ταινίας) να μάχεται στις νέον αρένες.

Αυτό που αναρωτιέμαι τώρα εγώ είναι, τι θέση έχει το σύμπαν του Tron στον καιρό μας, όταν οι υπολογιστές-φρικιά του Michael Bay παράγουν CGI που μόνο που δεν αναπνέει μπροστά μας, και όπου το cyberspace είναι όχι απλά καθημερινότητα, αλλά ξεπερασμένος όρος; Υπάρχει χώρος για την ψηφιακή μαγεία που έφεραν στις οθόνες μας οι μονομαχίες με τις φωτεινές μοτοσικλέτες και τα rotoscoped χρώματα, τώρα που τα τελευταία video games όχι μόνο αποτυπώνουν την πραγματικότητα λίγο καλύτερα από τη Μητέρα Φύση, αλλά μας βάζουν μέσα τους με τρόπους που θα φαίνονταν επιστημονική φαντασία πρόπερσι; Το νέο Tron θα πρέπει να φέρει μια οπτική επανάσταση ανάλογη του προκατόχου του (αμφίβολο, αν και το ότι είναι σε 3D είναι μια καλή αρχή) για να ξεχωρίσει, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσει να κάνει τόση εντύπωση σε κάποιον, ώστε 27 χρόνια μετά να ξεκινά ένα κείμενο με "Ω, Tron: Legacy!".

Όταν μέσα από ολόκληρη την σύγχρονη αναβίωση της δημοφιλέστερης sci-fi σειράς της παγκόσμιας τηλεόρασης, οι φανς αυτό που αγάπησαν και θυμούνται (και ζητούν μανιασμένα να επιστρέψει) περισσότερο είναι η μια κι έξω εμφάνιση της γλυκιάς, ξύπνιας και ολίγον γιούχου Sally "Life is short and you are hot" Sparrow, τότε καταλαβαίνεις οτι η ηθοποιός πίσω από το ρόλο δε θα μπορούσε να παραμείνει κρυμμένο μυστικό για πολύ καιρό. Η Carey Mulligan, η αξέχαστη και λατρεμένη Sally του ιδιοφυούς επεισοδίου Blink από τον Doctor Who, οδηγεί φέτος την πιο feelgood των ανεξάρτητων εκπλήξεων, το An Education που ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις από το χαμηλών τόνων τρέιλερ του, είναι από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

H Mulligan διασχίζει χωρίς ερμηνευτικές κορώνες τη διαδρομή από 16χρονο schoolgirl προς Audrey Hepburn, και αναρωτιέται κανείς αν οι ψηφοφόροι στην Ακαδημία θα παραμείνουν ερωτευμένοι μαζί της μέχρι το τέλος της διαδρομής ώστε να της δώσουν το αγαλματίδιο για το οποίο δεν υπάρχει αμφιβολία οτι θα προταθεί. Αν η καμπάνια της ταινίας παίξει σωστά τα χαρτιά της, θα τη δούμε να μαζεύει αρκετές ακόμα υποψηφιότητες: Ταινίας, φυσικά, β' αντρικού ρόλου για τον Alfred Molina, αλλά κυρίως διασκευασμένου σεναρίου για τη μετατροπή από τον Nick Hornby ενός αυτοβιογραφικού άρθρου σε σενάριο σπάνιας μεστότητας, που κόντρα στη μέχρι τώρα βιβλιοφιλμογραφία του (όπου ξεχωρίζουν τα High Fidelity και About a Boy) αφήνει στην άκρη την άβολη ωρίμανση αγοριών που δεν ξέρουν πώς να μεγαλώσουν, και κοιτάει τη μετάβαση της μεταπολεμικής Αγγλίας στην Αγγλία των Beatles μέσα από μάτια θηλυκά. Και με σενάριο που, χάρη και στο απαλό άγγιγμα της Lone Scherfig, θα ζεστάνει το κοινό (που στο Sundance έτσι κι αλλιώς του έδωσε το βραβείο του) και θα φέρει μόνιμα χαμόγελα στο πρόσωπο καθώς αφηγείται την ιστορία ενηλικίωσης κατά κάποιο τρόπο των ίδιων των '60s, μέσα από το coming-of-age ενός κοριτσιού που ξεπερνά το δίλημμα "ζωή ή εκπαίδευση" για να αναρωτηθεί τελικά "ποιά εκπαίδευση;".

Αλλά κι αν όλα αυτά ποσώς σε ενδιαφέρουν, ξαναθυμίζω πως life is short and Carey is hot. Και χάρη στο An Education, δε θα χρειαστεί καθόλου να περιμένουμε υπομονετικά μέχρι να την ξαναδούμε: Το Hollywood είναι έτοιμο να της υποκλιθεί.

Όταν κάποτε ανακοινώθηκε ότι ένας τύπος ονόματι Neil Blomkamp ετοίμαζε μεταφορά του gaming φαινομένου Halo στον κινηματογράφο, η αντίδρασή μου ήταν μια ελαφριά ανατριχίλα.

Με την κακή έννοια.

Βλέπεις, οι gamers μέσα στα χρόνια έχουν καεί ουκ ολίγες φορές από κινηματογραφικά adaptations των αγαπημένων τους τίτλων, τα οποία ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτρια και στη χειρότερη έπαιρναν σηκωτό το θέμα τους στην πίσω αυλή, του έκλεβαν τα ρούχα και το χαρτζιλίκι και του πετούσαν πέτρες. Χωρίς να ανήκει στα αγαπημένα μου, η τριλογία του Halo των επίσημων δεκάδων εκατομμυρίων αντιτύπων και των μπλοκμπαστερικών ανοιγμάτων από το πρώτο μέρος της είναι από τα μεγαλύτερα franchises του πλανήτη. Το ταξίδι στο Hollywood ήταν αναπόφευκτο, όσο και η ετοιμασία για συλλογική κατακραυγή.

Κάπου εκεί ακούσαμε για ρόλο παραγωγού του Peter Jackson με τη WETA του, κάτι που μόνο θετικούς οιωνούς μπορούσε να είχε για το project. Ακολούθησαν τα σχετικά shorts που έβγαλε στο internet ο νεαρός Blomkamp και δεν ήταν και ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, τελικά το project ποτέ δε βρήκε το funding που χρειαζόταν για να προχωρήσει.

Cue ανάσα ανακούφισης από τους gamers.

Τώρα φαίνεται πως ήταν διπλό το καλό, γιατί το δίδυμο Blomkamp & Jackson, απαλλαγμένο από το βάρος, γυρίζει προς άλλη κατεύθυνση: το District 9, βασισμένο στο short Alive in Joburg του Blomkamp, το οποίο έδειχνε ένα εξωγήινο apartheid στο Johannesburg του 1990, αποκτά έναν feature-length διάδοχο, σκηνοθετημένο από το Blomkamp και με τις πλάτες του Jackson πίσω του. Σαφέστατα πιο ενδιαφέρον project και σαν θέμα και σαν εκτέλεση, τα trailer που είδαμε όλοι στο internet συνεχίζουν το ντοκιμαντερίστικο στιλ και εξερευνούν τις συνθήκες της απομόνωσης και της εξαθλίωσης στις οποίες ζουν οι αγνώστων λοιπών στοιχείων εξωγήινοι στον Τομέα 9 του τίτλου. Όπως φαίνεται και στο δεύτερο trailer, οι μπελάδες είναι θέμα χρόνου.

Το Halo κι οι δικοί του εξωγήινοι μπορούν να περιμένουν.