Πίσω από τις σοβαρές και έντονες αντιδράσεις για το Χρυσό Λιοντάρι του Somewhere (2010) στη φετινή Βενετία, κρύφτηκαν κάπως οι λιγότερο πολιτικές των κριτικών για το Αργυρό στο Balada Triste de Trompeta (2010) του Ισπανού Álex de la Iglesia, για ένα φιλμ που ακολουθεί δυο παρανοϊκούς κλόουν στην αρχή και το τέλος της εποχής του Franco, και μπορείς να πεις ότι επιχειρεί να λυτρώσει τις αναμνήσεις της με αλυσοπριονικό ηλεκτροσόκ. Από πρώτο χέρι και με αφορμή το ιταλικό trailer που έβγαλε πριν μερικές μέρες ο Todd Brown στο Twitch, σου μεταφέρει συνοδευτικά τον τόνο και του φιλμ και των αντιδράσεων, ο Άκης Καπράνος.

Ο πατέρας της παρατάει τη μάνα της για να ξαναγίνει νέος, η μάνα της το ρίχνει στα μέντιουμ και τα φαντάσματα, κι ο άντρας της σιχαίνεται την ανικανότητά του να γίνει ο συγγραφέας που φανταζόταν. Οπότε κι αυτή, αρχίζει να ψάχνει τον ψηλό μελαχρινό ξένο, που μάλλον είναι ξένη.

Δεκαπεντάχρονο αγόρι ξεκινά από το Κόσοβο για να συναντήσει τον πατέρα του ο οποίος έχει εγκαταλείψει πριν πολλά χρόνια την οικογένεια του και έχει ξαναρχίσει μια νέα ζωή στο Όσλο.

Οικογένεια μετακομίζει σε μεγαλοαστικό προάστειο με στόχο να επιδείξει εκεί ότι έχει και, κυρίως, δεν έχει.

Λυκάκια από ίδια αγέλη, αλλά διαφορετική κάστα, μαθαίνουν ότι η αγάπη δε μασάει από τέτοια, όταν μεταφέρονται με τη βία στην άλλη άκρη της χώρας, και αναγκάζονται να ταξιδέψουν μαζί για να γυρίσουν πίσω.

Από το 2004 μέχρι το 2008 ο Mark Zuckerberg, συνιδρυτής και CEO του Facebook, βρίσκονταν σε δίκη με τους ιδρυτές του ConnectU και συμφοιτητές του στο Harvard, που τον κατηγορούσαν για απάτη. Η υπόθεση έκλεισε εξωδικαστικά.

Μετά την αναπάντεχη ευστοχία στην επιθετικότητα του Taken (2008) και το στραβοπάτημα του The A-Team (2010), ο Liam Neeson συνεχίζει την πορεία του προς την όψιμη καθιέρωσή του ως βασιλιάς του ξυλοφορτώματος, με το Unknown, που σε αξία παραγωγής τουλάχιστον, σημειώνεται και ως το υψηλότερο σημείο της καριέρας του Jaume Collet-Serra, του Ισπανού σκηνοθέτη που είχε αφήσει κάποια δείγματα ευχέρειας στην διαχείριση του suspense πέρσι με το Orphan (2009), αλλά βουτάει τώρα σε σκοτεινότερα νερά, σ’ αυτό το ψυχολογικό θρίλερ Αμερικάνου γιατρού που έρχεται στην Ευρώπη για να πάθει αμνησία, και μαζί με τη δική του, να χαθεί κι η μνήμη όσων τον ήξεραν. Συμπεριλαμβανομένης της πορσελάνινης γυναίκας του.

Με τη παραδοσιακή.. cooler than ΗΒΟ βρετανική συνταγή, το Made in Dagenham (2010) του Nigel Cole ανοίγει σε κάνα μήνα στην Αμερική στοχεύοντας πορεία μέχρι το Kodak Theatre μέσω ευτυχισμένων θεατών, και η Sony Classics του έραψε σχετικό επίσημο ένδυμα στο trailer που κυκλοφόρησε για αμερικάνικη κατανάλωση τη Παρασκευή. Πιθανά για να εξισορροπήσει το βρετανικό trailer που είχε φορέσει στη παραγωγή κάτι πιο άνετο και αποκαλυπτικό προς ενθουσιασμό των Μαζών, η SPC τονίζει τώρα αν δε κατάλαβες τη Sally Fieldικότητα της ιστορίας, κομπλέ με μεγάλη φωτεινή "συνηθισμένο κορίτσι που πέτυχε κάτι ξεχωριστό" επιγραφή, προς ενθουσιασμό της Αμαλίας Μουστάκη που συνεχίζει να κρεμάει πανό I WANT SEX EQUALITY στον μαζοτοίχο για να τα διαβάζουμε σαν I WANT SEX οι φαλλοκράτες υπόλοιποι.

Στη πρωτεύουσα των γειτονιών του εγκλήματος, Charlestown ή χαϊδευτικά Town, ο πρίγκιπας των ληστών χάνει τη καρδιά του για τη διευθύντρια ενός ακόμα υποκαταστήματος που ξαλαφρώνει με τους κολλητούς του.

Η επιβολή μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας, γίνεται αφορμή να σαπίσουν οι δεσμοί της οικογένειας, την ώρα που γύρω τους, καταρρέει κι η υπόλοιπη χώρα.

Πιτσιρίκι δεμένο με τον πατέρα του που μαζεύει μέλι απ’ τα ψηλά δέντρα της τουρκικής υπαίθρου, χαράσσεται για πάντα, τη μέρα που αυτός δεν γυρίζει ποτέ.

Η Αλίκη συνεχίζει να καταστρέφει την Ομπρέλα κάνοντας διαλείμματα για να βοηθήσει κανέναν επιζώντα της ζομπιαποκάλυψης να συναντήσει τη μοίρα του.

Ηλικιωμένος Έλληνας θα φτάσει μέχρι την Αμερική μέσω Μεξικού και μετά από πολλές περιπέτειες, για να ξανασυναντήσει πανέμορφη πεντάχρονη μικρή που μεγάλωσε σα παιδί του, όταν η μητέρα της του την εμπιστεύτηκε πηγαίνοντας να αναζητήσει την τύχη της στα ξένα.

Νεαρός ονειροπόλος καλλιτέχνης επιστρέφει στο Στρασβούργο ψάχνοντας το κορίτσι που είχε συναντήσει πριν έξι χρόνια.

Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά τον νόμο Μελίνας (όπως έγινε γνωστό το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο περί κινηματογράφου στην Ελλάδα, από την Μερκούρη που το συνέθεσε), έξι χρόνια μετά τις πρώτες εκδηλώσεις προθέσεων της Πολιτείας να τον εκσυγχρονίσει (εκ στόματος υφυπουργού πολιτισμού Πέτρου Τατούλη), τέσσερις αλλαγές υπουργών μετά την έναρξη των ενδοϋπουργικών διαβουλεύσεων για τη νέα του μορφή (Βουλγαράκη, Λιάπη, Σαμαρά και Γερουλάνου), και ένα χρόνο, μια Ομίχλη, έναν δημόσιο αλληλοσπαραγμό, μια νεόκοπη Ακαδημία, μια ανατρεπτική αλλαγή φρουράς στο ΕΚΚ, και μια σειρά επαναστατικών δημοσιευμάτων μετά την πρώτη ανακοίνωση της από-στιγμή-σε-στιγμή αποκάλυψής του, έφτασε σήμερα στην πλήρη δημοσιότητα, το νέο σχέδιο νόμου για τον κινηματογράφο, φιλοδοξώντας πιθανότατα κι αυτό, να γραφτεί στην Ιστορία για δυόμιση δεκαετίας ακόμα, ως νόμος Παύλου. Αν δεν τον τσακίσει η δημόσια διαβούλευση.