Στρουμπουλός τουρίστας ταξιδεύει για τη πόλη των ερωτευμένων, στο τρένο συναντάει σαρκοφάγο θηλυκό, ύποπτα φιλικό για όποιον δε πιστεύει πως όλες ποθούν την ευαισθησία που κρύβει η μπυροκοιλιά του.

Με πτώση όχι και τόσο βαριά μπροστά στην εκρηκτική αύξηση της περσινής χρονιάς, αλλά ενδεχομένως ενδεικτική της επόμενης, έκλεισαν ταμεία οι σινεμάδες το 2010, σημειώνοντας μείωση της τάξης του 8% στα κομμένα εισιτήρια, που έφτασαν το σύνολο των 12,4 εκατομμυρίων, έναντι των 13,5 εκ. το 2009. Μην αρχίσεις να αισθάνεσαι άσχημα όμως, μιας και η υπερπροσφορά των τρισδιάστατων τίτλων τη χρονιά που πέρασε, και το χαράτσι που πληρώνεις για τα πλαστικά γυαλιά, μπορεί να τους έβγαλε και μπροστά απ’ το ’09, στο μέτρημα των εσόδων. Αν κάτι πρέπει να σε θορυβήσει, είναι ότι, παρά την άνοιξη που σου ψέλνουν δεξιά κι αριστερά, εσύ στήριξες κατά 26,5% λιγότερο του ελληνικούς τίτλους, που έριξαν το μερίδιο αγοράς τους από το 12,6% το 2009 στο 10% το 2010, φτάνοντας δηλαδή, από το 2008 μέχρι σήμερα, την πτώση στο 9,6%. Για συγκεντρώσου...

Ασεξουαλικό αγοράκι ερωτεύεται άφυλο βαμπίρ. Θα χυθεί... αίμα;

Τρεις άνθρωποι έρχονται σε στενή επαφή με το επέκεινα, κι επαναπροσδιορίζουν τη θέση τους στην από 'δώ μεριά της ύπαρξης.

Κάπου γύρω στο 1975, ο Ian Dury διέλυσε μια καταστραμένη μπάντα που είχε και δε πήγαινε πουθενά, και έφτιαξε άλλη, τους Blockheads που πήγαν μέχρι τη κορυφή των charts μερικά χρόνια αργότερα.

Ανεξάρτητο κορίτσι που ζυγό δεν υποφέρει, συναντάει ακαταμάχητο αγόρι που πουλάει γιατρικά. Ακολουθεί έρωτας.

Για να εξασφαλίσει αιώνια ημι-νεότητα, κακιά μάγισσα κλέβει κοριτσάκι με θαυματουργά μαλλιά από τους βασιλιάδες γονείς του, και το κλείνει σε ψηλό πύργο.

Ακολουθώντας το παράδειγμα λίγο-πολύ του συνόλου των κριτικών ενώσεων του πλανήτη, τα μέλη του Online Film Critics Society έβαλαν και το δικό τους like στη «δραματοποιημένη μελέτη των προσωπικοτήτων και περιστατικών πίσω από το στήσιμο του Facebook», ξεχωρίζοντας το The Social Network ως καλύτερη ταινία της χρονιάς και δίνοντας το βραβείο σκηνοθεσίας στον David Fincher και το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου στον Aaron Sorkin. Επιλογή τουλάχιστον απογοητευτική αν σκεφτείς ότι ως άνθρωποι του δικτύου θα έπρεπε να έχουν μια ντάνα απαιτήσεις παραπάνω όσον αφορά τον τρόπο που χειρίστηκε η ταινία το θέμα της, αλλά απ’ την άλλη μπορείς να το δεις κι ως πανήγυρη για την επικράτηση στην ποπ κουλτούρα, μιας ταινίας ιντερνετικής, έστω κι αν η σχέση της με το ιντερνέ, είναι, ας πούμε, περιορισμένη.

Σταμπαρίστηκε ως μορφή του νεορομαντισμού στον γαλλικό εμπορικό κινηματογράφο, και το Jeux d’ Enfants (2003) του ταυτίστηκε στα διεθνή ταμεία, με την ανανεωμένη διεθνοποιημένη εμπορική δυναμική των Γάλλων, έχοντας βγει στις αίθουσες την επαύριο ταινιών όπως η Amélie (2001), το Le Pacte des Loups (2001) και τα Les Rivieres Pourpres (2000). Έκτοτε, ο Yann Samuell χάθηκε απ’ τα ραντάρ, κι έκανε 7 χρόνια να επιστρέψει με ολόδική του ταινία, κι αυτή δεν είναι άλλη απ’ το L’ Âge de Raison, που δοκιμάζεται απ’ την Πέμπτη με τα ελληνικά ταμεία.

Κακούργοι έχουν καταλάβει τη Ντέζι Τάουν εμποδίζοντας το σιδηρόδρομο που θα ενώσει δυτική και ανατολική ακτή, και ο πρόεδρος της Αμερικής δεν έχει άλλη επιλογή παρά να στείλει τον Λούκυ Λουκ να καθαρίσει.

Αρχηγός μισθοφόρων καταφέρνει να αποφύγει δαίμονα που ήρθε να του πάρει τη ψυχή για τις αμαρτίες του, και προσπαθεί να εξαγνιστεί ζώντας ασκητικά σε μια γη κατακυριευμένη από υπηρέτες μαύρου μάγου.

Σκληροτράχυλη business-woman δέχεται σειρά γραμμάτων απ’ τον 7χρονο εαυτό της και θυμάται ότι κάπου ξέχασε αυτό που ήθελε μικρή.

Μανιακός δολοφόνος έρχεται να ξεπαστρέψει τις μετενσαρκώσεις των ψυχών που τον είχαν καταδικάσει στον θάνατο πριν επτά χρόνια.

Άνεργος Γάλλος ταχυδακτυλουργός ταξιδεύει στη Σκωτία όπου αγαθούλα ντόπια σερβιτόρα του αλλάζει τη ζωή.

Δυναμική δημοσιογράφος επιστρέφει στο πατρικό της για να το φρεσκάρει και να το πουλήσει, αφού δοκιμάσει τις αντοχές του κρεβατιού της, αναστατώνοντας παρακείμενο καταφύγιο συγγραφέων.