Με ένα κουρδιστό κέρινο ομοίωμα του James Franco για κράχτη του νεανικού δημογραφικού και την Anne Hathaway να χαριεντίζεται αμήχανα δίπλα του προσπαθώντας να κρατήσει ολόκληρη τελετή, η φετινή απονομή πέρασε στην ιστορία ως μια απ' τις πιο ζόρικα επιβιώσιμες της πρόσφατης μνήμης, ή η εντελώς χειρότερη εδώ και μισό αιώνα, αν δεν έχεις πρόβλημα να συμφωνήσεις με τον Roger Ebert, που κάτι θυμάται παραπάνω. Το γεγονός δεν απαλύνθηκε ούτε απ’ το μοίρασμα των ίδιων των βραβείων, που έβγαλε μεγάλο νικητή της βραδιάς το The King’s Speech (όπως περίμενε ο καθένας και η γάτα του), με την ιστορία του τραυλού μονάρχη να κερδίζει και τα βραβεία Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου και Α’ Ανδρικής Ερμηνεία για τον Colin Firth, φτάνοντας το σύνολό της στα τέσσερα. Σε ένα είδος ποιητικής δικαιοσύνης, άλλα τόσα πήρε και ο μεγάλος χαμένος της βραδιάς, το Inception, που πρώτευσε στις κατηγορίες Ηχητικού Μοντάζ, Μιξάζ, Φωτογραφίας και Οπτικών Εφέ, ενώ το The Social Network πήρε τα τρία του, για Διασκευασμένο Σενάριο, Μοντάζ και Μουσική Επένδυση.

Στη παραδοσιακή "Βραδιά Πριν τα Oscars®" σύμφωνα με το δελτίο τύπου τους, τα Χρυσά Βατόμουρα του John Wilson ξεχώρισαν τον Last Airbender και το Sex and the City 2 σα τις φόλες του 2010, σε μια τελετή στο Barnsdall Gallery Theatre όπου, επίσης παραδοσιακά, δεν εμφανίστηκε κανένας τιμώμενος να παραλάβει τα επίχρυσα αγαλματάκια της πλάκας που του αναλογούσαν.

Πιτσιρίκα που έχει πάρει τη θέση της καμμένης μάνας της στο νοικοκυριό, αναγκάζεται να πάρει και τους δρόμους για να βρει τον σε αναστολή φυλάκισης εξαφανισμένο πατέρα της, για να μην χάσουν το σπίτι που έχει βάλει υποθήκη.

Ετοιμοθάνατος θείος, δέχεται επισκέψεις από αγαπημένα πρόσωπα που τον περιμένουν στην άλλη άκρη του τούνελ, και θυμάται τις περασμένες του ζωές.

Βορειοευρωπαίος ταξιδεύει στην Πέρα Κάσσιρο για να επιβλέψει ένα οικολογικό έργο που θα παρέχει στο νησί αυτονομία ηλεκτρικού ρεύματος. Οι Περακασσιριώτες όμως δεν τον παίρνουν καθόλου με καλό μάτι.

Παλιοί γνωστοί, νεαρή γιατρός και φιλόδοξος σεναριογράφος, αποφασίζουν να αυξήσουν τα πλεονεκτήματα της σχέσης τους. Αυτός φυσικά, θέλει και λίγο συναίσθημα μετά, ο ασυνεπής αχόρταγος.

Αληθινή ιστορία δραπετών γκούλαγκ που περπάτησαν απ’ τη Σιβηρία ως την Ινδία για να ξεφύγουν απ’ τον κομμουνισμό.

Αμερικανός διάκονος ταξιδεύει στην Ιταλία για να μάθει πως τον κάνουν τον καλό τον εξορκισμό.

Το μόνο που θέλει ο καλός αρκουδοβασιλιάς του δάσους είναι να βγαίνει και καμιά φορά με τους κολλητούς του στα υπόλοιπα είδη. Όμως αυτοί έχουν και οικογένειες, και έτσι αυτός δοκιμάζει να αλλάξει θέσεις με τον αρσενικό πρωταγωνιστικού ζευγαριού περαστικού τσίρκου.

Γόνος γιατρών και πτυχιούχος αρχιτέκτονας, ο Ταϊλανδός σκηνοθέτης με το όνομα-σιδηρόδρομο που για τους Δυτικούς φίλους έχει κόψει σε Joe, δεν είναι ο τεχνοκράτης που θα σε προϊδέαζαν τα διαπιστευτήριά του. Και για να πεισθείς, αρκεί να ρίξεις μια ματιά στην έκτη μεγάλου μήκους ταινία του, ένα υπνωτιστικό ταξίδι μετενσαρκώσεων, ποτισμένο βαθιά από τα μεταφυσικά ρεύματα της κουλτούρας της χώρας του. Ένας παραισθητικός χορός ανατολίτικων αισθητικών, που τον έφτασε στην κορυφή του παγκόσμιου κινηματογραφικού κυκλώματος, όταν βραβεύθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Κανών τον περασμένο Μάη, απέναντι σε μεγαθήρια της από ‘δω μεριάς του πλανήτη, όπως ο Mike Leigh, ο Alejandro Gonzalez Innaritu κι ο Ken Loach.

Αφού σάρωσε τις Αργυρές Άρκτους για τις ερμηνείες στην ανδρική και στη γυναικεία κατηγορία, η ιστορία γυναίκας που αιτείται διαζυγίου στο ανδροκεντρικό Ιράν, πήρε πριν λίγη ώρα και τη Χρυσή Άρκτο καλύτερης ταινίας, όπως αναμενόταν όχι μόνο γιατί ολόκληρη η φετινή διοργάνωση φαινόταν αφιερωμένη στις κινηματογραφικές φωνές του Ιράν όπως εκπροσωπούνται απ’ την εξαντλητικά διαφημισμένη ταλαιπώρια του Panahi, αλλά και γιατί το Nader and Simin, A Separation, του Asghar Farhadi, ήταν η μόνη ταινία του διαγωνιστικού που κατάφερε να προκαλέσει ενθουσιασμό στους θεατές της, χωρίς το διχασμό που συνόδευε τις αντιδράσεις για το The Turin Horse του Béla Tarr, ή την αίσθηση αξιοπερίεργου της Pina του Wim Wenders.

Η δολοφονία αστυνομικού σε έρευνα για το εμπόριο παράνομων ορμονών για γελάδια, γίνεται η αφορμή να ξεδιπλωθεί αστυνομικό μυστήριο γύρω απ’ τη μαφία του εμπορίου κόκκινου κρέατος, σε μια ευπρόσδεκτη επιστροφή των φλαμανδικών διαλέκτων στο σκοτεινό νουάρ, που σε φωτογραφία του ελληνικής καταγωγής και βέλγικης ανατροφής Νικόλα Καρακατσάνη (αδερφού του σκηνοθέτη Δημήτρη), μάζεψε ουρανούς από αστέρια κριτικών και τσάκισε ταμεία στη χώρα του όταν άνοιξε στις αρχές του μήνα, λίγες βδομάδες πριν φτάσει στο Πανόραμα του Βερολίνου, ως η μία απ’ τις ελάχιστες αξιόλογες ταινίες που μπορούσες να πετύχεις στο φεστιβάλ της γερμανικής πρωτεύουσας φέτος. Όπως αντιλαμβάνεσαι, ο σκηνοθέτης Michael R. Roskam μίλησε στις Μάζες.

Το 1973, και τις τρεις κούρσες του αμερικάνικου ιπποδρομιακού Triple Crown τις κέρδισε μετά από 25 χρόνια το ίδιο άλογο, κάνοντας μάλιστα ρεκόρ που αντέχουν ακόμα και σήμερα σε δυο από αυτές.

Μια Βουλγάρα, μια Ρουμάνα και μια Ρωσίδα μπαίνουν σ’ ένα μπαρ προσπαθούν να περάσουν παράνομα τα ελληνικά σύνορα, κι όση θέληση κι αν έχουν δεν είναι απαραίτητα αρκετή για να τα καταφέρουν.

Εκείνος πάει επαγγελματικό ταξίδι με τη σέξι συνάδελφο. Εκείνη δέχεται την επίσκεψη του παλιού ονειρεμένου εραστή.

Τρεις μουσουλμάνοι στο Βερολίνο, προσπαθούν να βρουν χώρο για τις παραδόσεις τους στο κέντρο της σύγχρονης Δύσης.