Από τη πρώτη του μέρα, το διαγωνιστικό του Sundance βρήκε φαβορί για το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο τέλος του, το Beasts of the Southern Wild (2012) του πρωτοεμφανιζόμενου Benh Zeitlin. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του WRAP που αναμεταδίδει το Reuters, η ταινία σήκωσε θύελλα ενθουσιασμού στο Park City μετά τη προβολή της, και φαίνεται να μάζευε προτάσεις διανομής από όλους τους συνήθεις υπόπτους, Fox Searchlight, Focus, Sony Classics, Weinsteins, μέχρι τα ξημερώματα.

Άξεστο και σεξουαλικό περιεχόμενο από την αρχή μέχρι το τέλος, ξεγυμνώματα, ναρκωτικά, αλκοόλ, βρόμικη γλώσσα, ανεύθυνη συμπεριφορά και γενικός χαμός -- όλα με συμμετοχή ανηλίκων. Η ένδειξη καταλληλότητας που έδωσε η MPAA στο Project X (2012) του Todd Phillips, είναι μέχρι τώρα και η καλύτερη σύνοψή του, και τα πράγματα αναμένονται να γίνουν.. ακόμα καλύτερα μέχρι το Μάρτιο που ανοίγει η ταινία στις αίθουσες, σύμφωνα τουλάχιστο με το τρέιλερ που από χτες ανεβάζει ρυθμούς στο μάρκετινγκ της Warner.

Κάπου στα Απαλάχια αν έχει σημασία, την ώρα που λαλάνε τα κοκόρια, νεαρή γυναίκα τρέπεται σε φυγή από αγροικία και κρύβεται στα δάση. Μετά θα τηλεφωνήσει στην αδερφή της, που μένει σε παραλίμνιο εξοχικό, κάπου τρεις ώρες μακριά.

Στο Devon, στην Αγγλία, λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο, ημι-καθαρόαιμο πουλάρι και νεαρός που θα ενσαρκώνει στην υπόλοιπη διάρκεια την ελπίδα των ανθρώπων σε καιρούς ανέχειας, χορεύουνε μια σύνθεση ειλικρινούς τεράστιας καρδιάς, με υπογραφή Spielberg.

Επτά δεκαετίες της πολιτικής Ιστορίας της Αμερικής, μέσα από τη ζωή του πιο αποφασισμένου και επιδραστικού θεματοφύλακα των μυστικών της.

Εξωγήινα λαμπιόνια φωτίζουν τον ουρανό της Μόσχας κι αράζουν αεροπλάνα σε εμπορικά κέντρα και καράβια σε κόκκινες πλατείες, πριν αρχίσουν να εξαϋλώνουν κομμουνιστές κι αγριοκαπιτάλες αδιακρίτως.

Ο Will Ferrell πρωταγωνιστεί στη μεγαλύτερη διεθνή κινηματογραφική ταινία όλων των εποχών, ή στη πιο αστεία που θα διαβάσεις ποτέ, ανάλογα με το αν βλέπεις το τρέιλερ ή το πόστερ του Casa de Mi Padre (2012), ταινία που φτάνει στις αίθουσες την άνοιξη, και έτσι ξεκινάει τη προώθησή της από το καταχείμωνο, στοχεύοντας το αμερικάνικο κοινό του Contraband (2012) ή της τρισδιάστατης επανέκδοσης της Ωραίας και του Τέρατος (1991), διάλεξε.

Η παραγωγή είναι προφανώς δύσκολη στο σμπρώξιμο στις Πολιτείες, είναι μια κωμωδία.. ισπανόφωνου τηλεδράματος όπου το βασικό αστείο είναι πως ο πρωταγωνιστής είναι εμφανέστατα.. Αμερικάνος.

Η ανοιχτή οσκαρική κούρσα έδωσε κάποιο ενδιαφέρον στην απονομή των 69ων Χρυσών Σφαιρών τα ξημερώματα στο Beverly Hilton, και οι παρευρισκόμενοι αστέροι ήτανε πιο έτοιμοι να κατεβάσουνε καμιά καμιά κανάτα κρασί αντί να εκνευριστούν με τα σχόλια του οικοδεσπότη Ricky Gervais, όμως η τελετή μάλλον σαν υπνομαραθώνιος πέρασε στην ιστορία, και είναι αμφίβολο προς το παρόν αν κατάφερε να βοηθήσει στο ελάχιστο τα ratings του NBC, που η προς τον πάτο τάση τους έγινε στόχος αστείων ακόμα και στη διάρκεια της βραδιάς.

Αν από τους τίτλους της αρχής έχεις την αίσθηση πως μπήκες κατά λάθος σε avant-première του GI Joe: Retaliation (2012), τότε ησύχασε, ξεκινάει το αμερικάνικο ριμέικ αυτού του σουηδικού με τους τελετουργικούς φόνους και τη πιτσιρίκα με το λοφίο.

Μια γυναίκα που συνέτριψε τα εμπόδια του φύλου και της τάξης της για να ακουστεί σε ένα κόσμο κυριαρχούμενο από άντρες. Μια ιστορία για την απόλυτη εξουσία και το πικρό τίμημά της. Ένας μοιραίος θυελλώδης έρωτας με τον Κάσπερ το Φαντασματάκι.

Στο Strasbourg, ο νεαρός Johann Wolfgang Goethe φιλοδοξεί να γίνει Till Lindemann όταν μεγαλώσει. Αλλά πρέπει πρώτα να σπείρει ποπ αυτοκτονικές τάσεις στη μισή Ευρώπη, περιγράφοντας τα ερωτικά βάσανα που θα ζήσει, κοινωνικά εξόριστος στο Wetzlar.

Πενήντα γυναίκες που βίωσαν κι επέζησαν τα βασανιστήρια της Χούντας όταν ήταν ακόμη κορίτσια, καταθέτουν τη μαρτυρία τους απ’ την Επταετία.

Προωθούμενη σαν η μεγαλύτερη τούρκικη παραγωγή στην ιστορία, η Fetih 1453 (2012) που σε ελεύθερη απόδοση μπορείς να τη πεις και Άλωση, ανοίγει στη Τουρκία στις 17 Φεβρουαρίου, και απειλεί από τώρα να σου φάει το μάτι, αφού πρώτα το σουβλίσει και το τραγανοψήσει, με ένα τρίλεπτο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στα γιουτιούμπια τη Πέμπτη, και φέρεται να αποθεώθηκε μονομιάς από 1.670.000 απελπιστικά καθυστερημένους μουσάτους.

Το τρέιλερ από μόνο του υποτίθεται ότι κόστισε 600 χιλιάδες δολάρια, κατά πάσα πιθανότητα για το μουσειακό IBM PC AT που έκανε το rendering της φωτιάς των τίτλων, και ο παραγωγός Faruk Aksoy ακόμα χρωστάει στους, κάπου 15-20 κατά τα φαινόμενα, κομπάρσους που χρησιμοποίησε, οπότε τον συνολικό προϋπολογισμό της ταινίας βάλτον σε αυτά τα ανεκτίμητα που δε πιάνει η MasterCard, από $12-13 εκατομμύρια στα δημοσιεύματα του προηγούμενου μήνα έχει φτάσει τα 17 σε αυτόν, και θα ξεπερνάει αυτόν του Avatar 2 (2014) μέχρι να ξεκινήσουνε οι προβολές.

Αν το ATM (2012) το είχε γράψει γυναίκα, θα ήτανε ένα δίλεπτο φιλμάκι, στο οποίο μια γκόμενα μπαίνει με το αυτοκίνητο μέσα σε ένα κιόσκι, βγάζει ατάραχη λεφτά από το παράθυρο όσο εξηγεί στη μάνα της από το κινητό ότι ακούγονται ηλίθιοι συναγερμοί να βαράνε γιατί πάτησε λίγο μια πόρτα στην είσοδο, και φεύγει φτιάχνοντας το μαλλί στον καθρέφτη. Το σενάριο όμως το έχει γράψει ο Chris Sparling, με πατενταρισμένη από το Buried (2010) τη κλειστοφοβική νησίδα του στη κινηματογραφική παραγωγή, οπότε μπορείς να στοιχηματίσεις πως στη ταινία, οι τρεις αυτή τη φορά άτυχοι πρωταγωνιστές, παγιδεύονται όλο και πιο ασφυκτικά στο τραπεζικό κουβούκλιο, μέχρι να τους φάει το μαύρο σκοτάδι των τίτλων τέλους.

Στο λιμάνι της Χάβρης, σφραγισμένο κοντέινερ κρύβει χούφτα ψυχές που ταξίδευαν παράνομα προς ένα ανθρώπινο σήμερα, αλλά πιάστηκαν στη μακριά καμπαρτίνα του νόμου. Όλοι εκτός απ’ τον πιτσιρικά που πήρε υπό την προστασία του μεσήλικας λούστρος.

Μια όμορφη τσιγγάνα και ένας επιδειξιομανής αδερφός, κάνουν κουαρτέτο με το υπερηρωικό μας δίδυμο, για να αντιμετωπίσουν τον πιο ναπολεόντεια πανούργο κακό στην ιστορία των ναπολεόντεια πανούργων κακών.

Συνεχίζοντας την πορεία της προς το πλήρες στόμωμα της αιχμής της, η Online Film Critics Society ανακοίνωσε πριν λίγο τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των 200 σχεδόν μελών της από όλες τις άκρες του παγκόσμιου ιστού, αναδεικνύοντας το The Tree of Life ταινία της χρονιάς που πέρασε, και στολίζοντας τα κλαράκια του με βραβεία για τη σκηνοθεσία του Terrence Malick, τη βοηθητική ερμηνεία της Jessica Chastain, τη φωτογραφία του Emmanuel Lubezki και τη δουλειά της ομάδας των πέντε μοντέρ που πάλεψαν με τις ατέλειωτες ώρες υλικού κι εμπνεύσεων του σκηνοθέτη τους.