Από το πουθενά εμφανίστηκε πριν λίγο ένας ασημένιος τύπος πάνω σε μια ιπτάμενη σανίδα για να επιβεβαιώσει τις χειμωνιάτικες φήμες προειδοποιώντας τους γήινους ότι οι διακοπές του ξεκινάνε στα μέσα Ιουνίου και φέτος προορισμός του, για αναψυχή και τα περαιτέρω φαγοπότια, θα είναι ο πλανήτης τους. Το μήνυμα δημοσιεύτηκε στην Apple.

Και πολλά μπορείς να πεις γι' αυτό, αλλά το κυριότερο είναι "ενδιάμεσο" (που θα το έβαζα και στην μαρκίζα αν είχε χώρο) μιας και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα είναι και το τελικό. Το περιμέναμε δυοτρείς βδομάδες νωρίτερα, πριν το Disturbia (2007), και μετά δυοτρείς μέρες αργότερα, πριν το Spider-Man 3 (2007). Το γιατί έσκασε μύτη τώρα και στο δίκτυο παραμένει αδιευκρίνιστο, όπως και το τι θα γίνει τελικά με τον Galactus που ναι μεν θα είναι σίγουρα στη ταινία αλλά ούτε τον έχει δει ούτε ακούσει κανένας. Και ο Laurence Fishburne που όλοι υπέθεσαν ότι θα είναι η φωνή του όταν διέρρευσε η συμμετοχή του στο project, θα φτύνει τις ατάκες του προαγγέλου του τελικά.

Με άλλα λόγια, σημείωσε ότι η φωνή του ασημένιου κυματοδρόμου που ακούγεται στο βίντεο είναι προσωρινή, και σαπουνοπερική επειδή του κόψαν τα μεγαλοπρεπή παπάρια του μετά την αποκάλυψή τους στο τίζερ. Και η Jessica Alba πιθανά θα είναι τελικά ακόμα πιο άσπρη πιο γαλανομάτα και πιο αχυρομαλλοξανθιά, αφού όλο το μπαστάρδεμα που έχει φάει μέχρι τώρα περισσότερο κάνει τους, εξαγριωμένους από το look της στη πρώτη ταινία, φανατικούς να καγχάζουν παρά να τη συγκρίνουν με τη Susan Storm των ονείρων τους. Και ο Doom θα έχει κι άλλες διαφορετικές εμφανίσεις πέρα από τη.. σκονένια του τρέιλερ αλλά δεν είναι ο υπεύθυνος του μπερδέματος των υπερδυνάμεων των Τεσσάρων όπως αρκετές φορές στις διάφορες κόμικ (και τιβί) εκδοχές τους. Και ότι παρολαυτά το τρέιλερ καταφέρνει να είναι εντυπωσιακό στα περισσότερα σημεία.

Το πιο χαρακτηριστικό του φετινού Tribeca, πέρα από το πορτοφολάδικο, είναι ότι γέμισε το πρόγραμμά του με ταινίες που οι δημιουργοί τους έχουν τις βαριές περγαμηνές να είναι.. γνωστές φάτσες. Eva Mendes, Julie Delpy, Julia Stiles, Rosario Dawson και Mary Stuart Masterson πέρασαν από τη πασαρέλα σα.. σκηνοθέτριες, ενώ το αξιολογότερο ίσως παραγέμισμα του κόκκινου χαλιού, με συμμετοχή και στο διαγωνιστικό, έγινε τη Παρασκευή με τη πρεμιέρα μιας ταινίας παραγωγής Leonardo DiCaprio και σκηνοθετημένης από τον Kevin Connoly του Entourage.

Ο Dark Tyler είδε μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς και ότι έχει κάνει ο σκηνοθέτης (not much) και αναλαμβάνει να πει τίποτα αξιόλογο σε μέρες χωρίς νέα.

O υποψήφιος για βραβείο SAG ηθοποιός Kevin Connolly ζει τη δική του, real-life εκδοχή του Entourage. Στην κωμωδία του ΗΒΟ παίζει έναν τυπάκο που χωρίς να έχει πολυιδρώσει μπορεί και ζει την πλούσια ζωή στο Hollywood χάρη στο star status του κολλητού του. Στη πραγματικότητα είναι κολλητός πρωτοκλασάτων ονομάτων σαν τον Tobey Maguire και τον Leonardo DiCaprio, και κατάφερε να βρεθεί στη σκηνοθετική καρέκλα του δράματος Gardener of Eden (2007) (παραγωγής, όλως τυχαίως, DiCaprio) όπου πρωταγωνιστεί ο επίσης φίλος του, Lukas Haas, και το οποίο έκανε πρεμιέρα στο φετινό φεστιβάλ της Tribeca εν μέσω αρκετών θετικών σχολίων.

Κηπουρός της Εδέμ είναι ένας νεαρός (φυσικά ονομάζεται... Adam) που του πάνε όλα στραβά μέχρι που από σπόντα σταματά έναν κατά συρροή βιαστή και γίνεται κάτι σαν λαϊκός ήρωας. Σε αντίθεση όμως με ό,τι θα περίμενες από μια δουλειά του σεναριογράφου του Just Friends (2005), η συνέχεια είναι πιο σκοτεινή καθώς ο Adam παθιάζεται τόσο πολύ με αυτή την επανεφεύρεση του εαυτού του σε Καλό Σαμαρείτη, που χάνει κάθε έλεγχο της κατάστασης αλλά και της ζωής του.

Ο Gardener αποτελεί μόλις τη δεύτερη φορά που ο Connolly βρίσκεται πίσω από την κάμερα, και πρώτη για μεγάλου μήκους ταινία. Το μοναδικό του άλλο δείγμα γραφής είναι το ευχάριστα καταθλιπτικό 20λεπτο φιλμάκι Whatever We Do (2003) παραγωγής Tobey Maguire, όπου η ιστορία του Nick Cassavetes μπορεί να είναι κλισεδιάρικη αλλά η αίσθηση ρυθμού του Connolly με κάνει να ελπίζω πως όλο και κάτι καλό μπορεί να προκύψει από την ενδιαφέρουσα και απαιτητική ιστορία που επέλεξε να πει στη συνέχεια. Εξάλλου, φαίνεται πως αρέσκεται στο να διηγείται ιστορίες προβληματικών χαρακτήρων που καθίστανται ανίκανοι να ξεφύγουν από διαφορετικές μορφές εθισμού: στην Εδέμ ο Αδάμ θα χαθεί στην αποστολή που ανέθεσε στον εαυτό του ως αντικατάστατο μιας ζωής που δεν έζησε, ενώ στο Whatever We Do η προσκόλληση των τριών φίλων στις αμαρτίες του παρελθόντος απειλεί να καταστρέψει το παρόν τους.

Αν μη τι άλλο, καλοδεχούμενα απρόβλεπτες θεματικές για τον πρωταγωνιστή της πιο επιφανειακής-από-άποψη σειράς που παίζεται αυτή τη στιγμή.

Το κλιπάκι είναι από το σχετικό video story του Reuters.

Τον τρίτο Spider-Man ψάχνουν όλοι να βρουν στο δίκτυο, σύμφωνα με το Blockbuster Buzz των αναζητήσεων του Yahoo! που εκδόθηκε πριν λίγο. Πολύ πιθανό να είναι τα εκατομμύρια των Κινέζων που αγόρασαν ντιβιντί με αραχνιασμένα εξώφυλλα και βρήκαν μέσα οτιδήποτε από Ghost Rider (2007) μέχρι τρίχες του Nicolas Cage.Από αύριο πάντως και για ολόκληρη τη βδομάδα, όλο το Manhattan θα είναι μαυροφορεμένο αφού ο Δήμος της Νέας Υόρκης παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στη Sony στα πλαίσια της προσπάθειας που κάνει τελευταία να φέρει τουρίστες προς τα εκεί, υποθέτω (τους Κινέζους που είπαμε, προφανώς). Αύριο επίσης κλείνει και ο γύρος του κόσμου με πρεμιέρες της ταινίας που είχε ξεκινήσει από το Τόκιο πριν δυο βδομάδες. Και κλείνει με τη πιο επίσημη πρώτη στα πλαίσια του φεστιβάλ της Tribeca, που παρέδωσε κι αυτό γη και ύδωρ στους αραχνοκέφαλους, έχοντας ανακαλύψει εσχάτως ότι αποστολή του από την αρχή ήταν να βγάζει λεφτά (για την ανοικοδόμηση της περιοχής των Πύργων --που είχαν σβηστεί τελευταία στιγμή για τη δεύτερη έξοδο του Ανθρώπου-Αράχνη στις αίθουσες αν θυμάσαι).

Ξαναματαχιλιόπαμε ότι πραγματικά πρώτοι στο ενδιαφέρον των διχτυάνθρωπων, όπως βλέπουμε καθημερινά στις αναζητήσεις των Μαζών, είναι οι Transformers (2007) του Michael Bay (και του Steven Spielberg). Και μάλλον συγκυριακά βρέθηκαν στο #2 αφού ανοίγουν στις 4 Ιουλίου. Και είναι πραγματικά να απορείς γιατί μπαίνουν τόσοι στον κόπο να τους ψάξουν, αφού όποια μέρα και σε όποια σελίδα να προσγειωθείς στο δίκτυο όλο και κάτι για τους τεράστιους χαμαιλεοντικούς ρομποτοειδείς εξωγήινους θα διαβάσεις (για το πόσο φλογερά είναι τα χείλη τους και πόσο δεν θα είναι στη ταινία, για παράδειγμα).

Κατά τα άλλα οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής (#4) σίγουρα έχουν ενδιαφέρον, όπως ανακάλυψε μάλλον τυχαία η Disney μετά το πρώτο featurette που είχε βγεί στο νορβηγικό MSN για να το λινκάρουν όλα τα διαδίχτυα και να πνιγούν στη συνέχεια από παρόμοια που προβάλλει η ποντικοεταιρεία στα κανάλια της. Ενώ το Ρατατούι της (#19), παρόλο που φαίνεται παραπάνω από άψογο στις Μάζες, δεν έχει ούτε σαν τίτλος ούτε σαν (υπονομο)χαρακτήρας μεγάλη ανταπόκριση, όπως βαρεθήκαμε να το λέμε κι αυτό. Έτσι το 9λεπτο preview που πολυδιαφημίζεται ότι θα ανέβει τη Τρίτη, μόνο μια σύντομη αρχή στη προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος μπορείς να το πεις. Και τι κάνει ο τέταρτος Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει στο #16 ενώ ακόμα μαζεύει θεατές και η Fox έχει χεστεί από την ανταπόκριση, και το DOA: Dead or Alive (2006) στο #10 ενώ όλοι έχουν κατεβάσει το ντιβιντί από το χειμώνα και οι Weinsteins αγωνίζονται να μη βάλουν λουκέτο, μη ρωτάς εμένα.

Κάτι σάπιο υπάρχει στα βάθη του ποταμού Χαν, και μοιάζει με το μπάσταρδο του Γκοτζίλα και ενός κοπαδιού τσιπούρες. Ένα γλοιώδες τέρας άσχημο σα διάολος, που προέκυψε απ' την αλόγιστη έγχυση της αμερικάνικης αλαζονείας στην κορεάτικη κουλτούρα, σκορπά τον τρόμο στους κατοίκους της Σεούλ, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που θέλει είναι να το αφήσουν ήσυχο να γλείφει τα κοκαλάκια των σχιστομάτηδων στη γωνίτσα του.Αν ο Andrei Tarkovsky κι ο Ed Wood είχαν κινηματογραφικό ξώγαμο, αυτό θα ήταν ο Κορεάτης Bong Joon-ho, που στην τρίτη ταινία του, ενορχηστρώνει ένα μπαλέτο για τον γαμήλιο χορό του νεότερου κορεάτικου νωχελικού ψυχογραφικού κινηματογράφου του Kim Ki Duk με την ασιατική παράδοση των ανθρώπων σε λαστιχένια κοστούμια τεράτων, και ξαμολάει στον παγκόσμιο κινηματογράφο ένα πολυπρόσωπο θρίλερ, συναρπαστικό και έντονο, που όμοιό του, πίστεψέ με, δεν έχεις ξαναδεί. Μελωδικά παναρίσματα και tracking φτιάχνουν την σουρεαλιστικά απροσδόκητη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία ξεδιπλώνεται η περιπέτεια μιας οικογένειας να σώσει το μικρό της κοριτσάκι, ενώ γύρω τους η μετά-SARS και 9/11 παράνοια μιας χώρας που δεν είναι και πολύ γνωστή για τις αντιστάσεις της στον μαζικό πανικό, δίνει τον ρυθμό της εξωφρενικά ιδιοφυούς μπουρλέσκ κωμωδίας που ανατρέπει καθ έξην τη σοβαροφάνεια του είδους που την περιβάλει. Και μαζί της, αποσυντονίζει συνεχώς με καλοδεχούμενες εκπλήξεις, τις δικές σου προσδοκίες και την αντίληψή σου του τι έχεις πάει να δεις τελικά.

Βασισμένο στο πραγματικό γεγονός Αμερικάνου στρατιωτικού που διέταξε Κορεάτη υφιστάμενό του να αδειάσει απίστευτες ποσότητες φορμαλδεΰδης στις αποχετεύσεις της Σεούλ (και έχαιρε αμερικάνικης ασυλίας για πενταετία μέχρι να δικαστεί, να κριθεί ένοχος, αλλά να μην εκτίσει ποινή), αυτό το genre-bender απ' την Κορέα μάζεψε το ένα πέμπτο της χώρας του στις αίθουσες, για να τους διδάξει ένα-δυο πράγματα για την κουλτούρα τους, την κληρονομιά τους και το κινηματογραφικό τους μέλλον, και χωρίς κανέναν δυσαρεστημένο, να φύγει απ' τα σύνορα της χώρας με ρεκόρ θεατών. Για να φτάσει στις Κάνες και να εκπλήξει τον πλανήτη, ως πρωτοκλασάτο B-movie που ξεπερνά τον εαυτό του, πατινάροντας ανάμεσα στην πολιτική σάτιρα, την παρωδία, το μελόδραμα και τον τρόμο, με την ίδια μεθυστική χάρη που το φρικιαστικό αλλά τόσο γοητευτικό τέρας του βολτάρει στην οθόνη, και σε κάνει να πιστεύεις ότι η ομορφιά δεν έχει καμία σχέση με κάτι τόσο επιφανειακό όσο το να έχεις δυο σαγόνια παραπάνω και τρεις ψαροουρές κολλημένες στην πλάτη σου.

Στις 12 Φεβρουαρίου του 2007 οι Dixie Chicks μάζεψαν όλα τα Grammy για τα οποία ήταν υποψήφιες, πέντε (5) συνολικά και τα τρία μεγαλύτερα, άλμπουμ δίσκου και τραγουδιού της χρονιάς. Και σίγουρα το Not Ready to Make Nice ήταν το πιο φορτισμένο, αν όχι το δυνατότερο πολυπαιγμένο κομμάτι του 2006.Και να είχε προλάβει την απονομή, το ντοκιμαντέρ της Barbara Kopple που τις φέρνει μπροστά στη κάμερα, μάλλον και πάλι θα τελείωνε με το, ομώνυμο του CD, Τaking the Long Way. Αφού ακόμα η καριέρα του συγκροτήματος που κάποτε ήταν το μεγαλύτερο προϊόν του Nashville είναι αβέβαια. Και τα βραβεία και πιο ουσιαστικές βοήθειες σαν αυτή των Red Hot Chili Peppers και του Rick Rubin, δεν έχουν υπογράψει και καμιά σύμβαση αορίστου χρόνου (μαζί τους). Ο λόγος για τον οποίο η βάση του κοινού των αδερφών Erwin και της φροντγούμαν τους Natalie Maines μετακόμισε από τις κόκκινες καραρεπουμπλικανικές πολιτείες στον εξώλης και προώλης δημοκρατικό Καναδά και ο ήχος τους έβαλε αυθάδικα ροκ στοιχεία στις επαρχιώτικες ρίζες του, είναι το μεγάλο στόμα της τελευταίας. Που άνοιξε στις 10 Μαρτίου του 2003 στη μέση μιας συναυλίας στο Λονδίνο, για να πει όπως υποχρεώνονταν όποιος Αμερικάνος πέρναγε από την Ευρώπη μέσα στη κατακραυγή για την εισβολή στο Ιράκ, ότι ντρέπεται για τη κοινή καταγωγή τους με τον Bush Jr.

Με αυτό το σκηνικό ξεκινά το φιλμ και συνεχίζει με τις υστερικές αντιδράσεις των φανατικών μπουσουλμάνων, επικεντρώνοντας φευγαλέα αλλά σαφώς στο ότι με τη σειρά τους επικεντρώθηκαν στο θράσος διασκεδαστών και δη και γυναικών να έχουν λόγο. Με την ίδια διακριτικότητα αντιμετωπίζει η Kopple και το που πραγματικά στέκονται οι κοτοπουλίτσες, αφήνοντας την ηχηρή σιωπή των αδερφών για τη δήλωση και τις καντήλες που πιάνει ο φακός να βγάζουν όταν αναγκάζονται να ξεστομίσουν τη λέξη "ροκ", να πει αυτό που τραγούδησαν ευθαρσώς αργότερα, ότι δηλαδή δεν είχαν άλλη επιλογή επιβίωσης από το δρόμο που ακολούθησαν. Μπορείς να το πεις (το μαγείρεμα της σκηνοθέτριας) σκοπιμότητα, μπορείς και ανωτερότητα. Δε μπορείς να αρνηθείς ότι το τρίο έχει πείσμα, συντροφικότητα και ταλέντο. Και σε εκφράζει απόλυτα όταν λέει (πια) "dumb fuck" τον ακατανόμαστο.

Μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, που δε ζει όμως σε αστικό περιβάλλον, αλλά σε έπαυλη δίπλα σε αγγλικά ορυχεία και αγρούς, στερημένη ερωτικά λόγω του ανάπηρου συζύγου της, στρέφεται στον φύλακα-κυνηγό του κτήματος για να σβήσει τη φλόγα της.Ήδη η ιδέα για γαλλική μεταφορά της μέχρι το μεδούλι αγγλικής νουβέλας του D. H. Laurence Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι, ακούγεται κάπως άστοχη. Στην εκτέλεσή της, δεν κατάφερε να αποδειχτεί λιγότερο (άστοχη), γιατί οι αγγλικές αποχρώσεις των χαρακτήρων και το ειδικό βάρος της γλώσσας χάνονται ανεπιστρεπτί. Ίσως βέβαια να φταίνε όχι μόνο οι γαλλικές καταβολές του project, αλλά και η σκηνοθέτης γένους θηλυκού, που αποφάσισε ότι της αρέσει πολύ η βουκολική ατμόσφαιρα και επικεντρώθηκε στην γραφική καταγραφή της φύσης, περισσότερο απ’ ότι στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Παρ' όλα αυτά, η γλυκιά Marina Hands αποδίδει περισσότερο από ικανοποιητικά το συγκρατημένο πάθος της ηρωίδας αρχικά, και στη συνέχεια την απελευθέρωσή της. Και, για να ολοκληρωθεί το ιδιαίτερα φεμινιστικό concept, η Λαίδη παίρνει αυτό που θέλει από τον νταβραντισμένο φύλακα (κατευνασμό των ορμών της και το απαραίτητο για την εγκυμοσύνη σπέρμα) και ύστερα, ανανεωμένη και έγκυος, αποφασίζει να μείνει στα σίγουρα με τον πλούσιο σύζυγο.

Ειδικό ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές ερωτοτροπίας στα γρασίδια, καθώς είναι γυρισμένες με πρωτόγνωρο ρεαλισμό, ενίοτε φετιχιστικά καδραρισμένες και δίνουν έγκυρη πληροφόρηση για τα εσώρουχα που φορούσαν εκείνη την εποχή οι γυναίκες. Αλλά παραείναι επαναλαμβανόμενες και η φωτογραφία φαίνεται κάπως glossy για ταινία εποχής. Και το αποτέλεσμα θα ήταν αρτιότερο αν είχε τη μισή διάρκεια, κάτι που όμως ουδόλως εμπόδισε τα βραβεία César να πέσουν σαν ώριμα φρούτα στην αγκαλιά της Pascale Ferran και των υπόλοιπων συντελεστών.

Η Beatrix Potter ήταν συγγραφέας παιδικών διηγημάτων και εμπνεύστρια ενός χαριτωμένου λαγού, του Peter Rabbit. Αλλά επειδή δεν είχε το δυσοίωνο ενός Andersen ή το σκοτεινό των αδελφών Grimm, εμένα δε μου διάβαζαν τα παραμύθια της όταν ήμουν μικρή, οπότε δε ξέρω πόσο κοντά είναι η ιστορία στην πραγματικότητα.Η ταινία, ακολουθεί την Potter σε ένα μικρό μόνο κομμάτι της ζωής της -τα πρώτα χρόνια της ‘καριέρας’ της – και την παρουσιάζει ως φεμινίστρια, ανεξάρτητη και κατά του γάμου (μέχρι να βρεθεί και γι αυτήν ο κατάλληλος γαμπρός, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένας αγνώριστος και -κατ΄ εξαίρεση- αδιάφορος Ewan McGregor). Η ειδυλλιακή φωτογραφία, το χαριτωμένο εύρημα με τους animation ήρωες που παίρνουν ζωή και η προσπάθεια της Renée Zellweger να κάνει δυναμικό comeback (υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα) σουφρώνοντας τα χείλη με περισσότερο πάθος από ποτέ, χάνεται στο flat σενάριο (η Potter απλώς είναι χαμένη στον κόσμο της ζωγραφικής της...) και την περιορισμένη εξέλιξη (...μέχρις ότου ο εκδότης της εκφράσει τον έρωτά του γι΄ αυτήν). Αν συμπληρώσει κανείς στο παραπάνω, τα φουστάνια και τα «πρέπει» της βικτοριανής εποχής, η ταινία μπορεί να αποτελέσει αίτιο χωρισμού για ζευγάρια που αποφασίσουν να τη δουν μαζί.