Πατέρας και γιος προσπαθούν να ξεφύγουν απ' τη σάπια ζωή τους στο Σάο Πάολο, σπρώχνοντας βαλίτσα με ναρκωτικά, αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το βαποράκι τους εξολοθρεύεται και πρέπει να βασιστούν σε άπειρο λαντζέρη. Και σα να μη φτάνει αυτό, ο γιος πρέπει να βρει και τρόπο να τη φέρει στην πατέρα για να του κλέψει τα λεφτά και τη γυναίκα.Η αιώνια διαμάχη πατέρα-γιου τραβηγμένη στα άκρα και χωμένη μέσα σε περιτύλιγμα θρίλερ με πιστολίδι, έχει ένα ενδιαφέρον έστω αρχαιοελληνικού τύπου, και τουλάχιστον μοιάζει με καλή βάση, αν μη τι άλλο για μια αλλιώτικη προσέγγιση του κλασικού "παράνομη συμφωνία πάει στραβά και πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν". Όπως είναι όμως φυσικό, ο Eric Eason, κάποτε παιδί θαύμα του ανεξάρτητου, έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες απ' το να το παίξει Tarantino, που από μόνο είναι θετικό, αλλά η προσπάθειά του να το ρίξει στο ψυχολογικό, παθαίνει εμπλοκή γιατί ούτε οι χαρακτήρες του κάνουν το ίδιο μπαμ με τα πιστόλια, ούτε οι διάλογοί του το ίδιο βζιν με τις σφαίρες. Απ' το ντουέτο των αντιηρώων, ο Glenn ως ο πατέρας δεν έχει αρκετές γραμμές για να δώσει βάρος στο σκοτάδι του, κι ο Fraser έχει αρκετές γραμμές για να σμπαραλιάσει τον χαρακτήρα του γιου με ανελέητα υπερβολικές κορώνες. Έτσι, ο Mos Def με τις μούτες και τις αλλόκοτες προφορές του, είναι το μόνο που σε κρατάει στην κατακερματισμένη πλοκή της ταινίας, που στο οπτικό τμήμα έχει να δώσει κι ένα ζορισμένο μαθηματάκι σε γωνίες λήψης και πληθώρα φίλτρων.

Βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ και σχεδιασμένο και σκηνοθετημένο από την ηρωίδα του, το φιλμ της Ιρανο-Γαλλίδας Marjane Satrapi, έχει ήδη βορειοαμερικάνικη διανομή από το στάδιο της παραγωγής πέρσι και προλάβει να προκαλέσει την επίσημη διαμαρτυρία του Ιράν (μέσω του Iran Farabi Foundation) χτες, προτού καν αρχίσει να προβάλλεται δημοσιογραφικά σήμερα και επίσημα διαγωνιστικά αύριο στις Κάνες.

Επειδή η Περσέπολη έχει επιπλέον προλάβει και να εξασφαλίσει χορηγία επικοινωνίας από τις Μάζες, η estelle που 'xε κεφαλομαντηλωθεί για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ της Τεχεράνης πρόπερσι και σπουδάσει ένα φεγγάρι στη Γαλλία νωρίτερα, φοράει το πιο επίσημο ταγιέρ της για να την παρουσιάσει αναλυτικότερα:

Η Marjane Satrapi που είχε τρελό succès στα κομικσοφεστιβάλ της Angoulême δεν είναι άγνωστη και στη χώρα μας. Τα χαριτωμένα graphic novels της φυσικά και κυκλοφορούν κι εδώ, χωρίς να παίρνω όρκο πως αυτό συμβαίνει επειδή ενσκήπτουμε πάνω από την γυναικεία καταπίεση με μεγαλύτερη πια κατανόηση, ή επειδή απλώς η δημιουργός τους έχει άπαιχτο χιούμορ. Η ζωή της ως μικρού κοριτσιού που ζούσε στην Τεχεράνη τη δεκαετία του '70 απέκτησε αρκετούς θαυμαστές, ώστε να έχει και συνέχεια. Το κοριτσάκι μεγάλωσε και μετακόμισε σε πιο ευρωπαϊκά κλίματα, βγάζοντας επιτέλους το κεφαλομάντιλο.

Δυο χρόνια η Marjane δούλεψε με τον Vincent Parronaud για να φέρει τα B.D. της στην οθόνη. Το μελαχρινό κοριτσάκι με την ελιά στη μύτη είναι στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Κανών και το Farabi Foundation, ο φορέας που διοργανώνει τα κινηματογραφικά του φεστιβάλ και προωθεί τον ιρανικό κινηματογράφο, σκίζει τα ιμάτιά του, γιατί κι αυτή η ταινία (μετά τους.. 300) αμαυρώνει την εικόνα της χώρας τους. Σίγουρα, μια ταινία στην οποία συντηρητικές μαυροφορεμένες δηλώνουν ότι ο Michael Jackson είναι το σύμβολο της δυτικής παρακμής αμαυρώνει τη χώρα, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το black and white look είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και το εύπλαστον στις φιγούρες της Marjane ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Στη γαλλική εκδοχή οι φωνές είναι κι αυτές περιωπής: η Chiara Mastroianni είναι η μικρούλα Marjane με τη μαμά της να δανείζεται τη φωνή της Catherine Deneuve και τη γιαγιά της αυτή της Danielle Darrieux. Αν τώρα θέλει κανείς αυθεντικά σχέδια από το story board της ταινίας, μπορεί να πεταχτεί να αγοράσει μερικά, και να αισθανθεί περήφανος που υποστηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την οργάνωση FIDH, στις 20 Ιουνίου στο Espace Pierre Cardin στο Παρίσι.

Περισσότερα κλιπάκια από την ταινία στο γαλλικό Premiere. Επιπλέον βίντεο και καλούδια στη σελίδα της στο MySpace. Επίσημη σελίδα στη Sony Pictures Classics.

Από πέρσι που, παρά την επίσημη συμμετοχή της Babel (2006) απαξίωσε να σκουπίσει τα παπούτσια του με τα κόκκινα χαλιά τους, αφού είχε τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια, ο Brad Pitt ήταν το απωθημένο των Κανών, ακόμα περισσότερο έχοντας πάει στη συνέχεια στο Τορόντο. Φέτος, για να σιγουρευτεί το ιερό πασάλειμμα, του σχεδιάσανε όχι μια αλλά δυο πρεμιέρες. Μια με τους υπόλοιπους δώδεκα των Ocean's Thirteen (2007) την ερχόμενη Πέμπτη και μια για την επίσημη αγαπημένη του σήμερα το απόγευμα.

Η Μεγάλη Καρδιά της Angelina Jolie βέβαια, δε στηρίζεται στη παραγωγή του συντρόφου της αλλά στη σκηνοθεσία και το σενάριο (παρόλο που η συντεχνία το χρέωσε τελικά στον John Orloff) του μεγάλου Michael Winterbottom. Που βρήκε τρόπο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις, να αποσπάσει τη προσοχή του θεατή από το ότι αυτή που υποκρίνεται την γυναίκα του Daniel Pearl, δημοσιογράφου δολοφονημένου στο Πακιστάν, όχι μόνο είναι η οσιομήτηρ αλλά βαμμένη μαύρη και λιποσαρκίζουσα μπροστά στα μάτια του. Και οι εκπλήξεις στις αναφορές από τη Croisette συνεχίζουν με φήμες για κλειδωμένη υποψηφιότητα στις οσκαρικές ερμηνείες, και γεγονότα αντικατάστασης λόγω του δραματικού της ιστορίας, του καθιερωμένου soirée, με δείπνο (όπου όλοι οι παριστάμενοι συνήθως τρώνε, see?).

Βγήκε πριν καναδυό ώρες στο AICN, γονατίζοντας το site, το footage με το οποίο ο Stallone πήγε στις Κάνες για να προωθήσει το τελευταίο του (και μάλλον τελευταίο του) Rambo.

Το αν πήρε μαζί και τα τσουβάλια με ορμόνες που κουβαλάει μαζί του τελευταία, δεν είναι ακόμα γνωστό. Το σίγουρο είναι ότι μετά την πολύ καλή διαφήμιση που έκανε στο Jintropin, με αποτέλεσμα όλα τα παπούδια στην Αυστραλία να θέλουν να γίνουν βοϊδοκρεατοβουνά, οι περισσότεροι θα ψάχνουν ήδη σταλονίνη στις γωνιές των χασάπικων της Croisette. Άρα μπορείς να δεις το βίντεο και όλο το θόρυβο που θα ακολουθήσει μέχρι τον Μάιο του 2008, μήνα συμπλήρωσης 20 χρόνων από το Rambo ΙΙΙ (1988) και σχεδιαζόμενης εξόδου του αποχαιρετισμού του στις αμερικάνικες αίθουσες, σα μια διαφήμιση για τη συνθετική ορμόνη. Τώρα ποιος θέλει να μοιάζει έτσι δε καταλαβαίνω, αλλά μην απορήσεις αν καλύτερος πελάτης αποδειχτεί ο Harrison Ford που θα κάνει κι αυτός reunion tour την ίδια περίοδο με τον τέταρτο, και ακατανόμαστο ακόμα, Indiana Jones.

Το υλικό είναι προφανώς από το στάδιο της παραγωγής, από αυτά που τρομάζουν (λες και χρειάζονταν) όσους δεν έχουν συνηθίσει τις σκηνές τους χωρίς φτιασίδια, και η ωμότητα με την οποία φαίνεται να το ντύνει ο σεναριογράφος- σκηνοθέτης- πρωταγωνιστής στα χνάρια της πετυχημένης συνταγής του Rocky Balboa (2006), το κάνει πιο αυθεντικά μπιμουβάτο και από τα ψεύτικα τρέιλερ του Grindhouse (2007) όπως λένε όλοι. Αυτό που λέει ο σεναριογράφος παύλα παύλα, είναι ότι οι ατελείωτες ώρες που δε χτύπαγε το τηλέφωνο πριν αναστηθεί εμπορικά πρόσφατα, τον κάναν να τη ψάξει πολύ την ιστορία. Για να βρει αφορμή για την τελευταία του.. αντιπολεμική σφαγή στον "απαίσιο, πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό πόλεμο στη Μπούρμα".

Μετά τον Wong Kar Wai, ο Hou Hsiao Hsien συμπλήρωσε χθες το δίδυμο των Ασιατών σκηνοθετών, που με το ευρωπαϊκόφωνο ντεμπούτο τους, άνοιξαν τα δύο διαγωνιστικά του ευρωπαϊκού φεστιβάλ με το μεγαλύτερο πρεστίζ (και) για τους Αμερικάνους. Και πετυχαίνοντας κάτι προτάσεις σαν κι αυτήν, οι Κάνες επιβεβαίωσαν πως αποτελούν τον κινηματογραφικό ομφαλό του πλανήτη.

Βασισμένη ανάλαφρα στο βραβευμένο στις Κάνες πριν μισό αιώνα Le Ballon Rouge (1956) του πολυνίκη μικρομηκά Albert Lamorisse (και εφευρέτη του επιτραπέζιου Risk(!)), η γαλλόφωνη ταινία του Ταϊβανέζου καταγράφεται ως πιστή στις θεματικές του σκηνοθέτη για την ανθρώπινη φύση, τα συναισθήματα και την αλλοίωσή τους απ' την αστική αποξένωση, και τόσο ποιητική όσο και η πηγή της έμπνευσής της. Τα καλοζυγισμένα, αργόσυρτα, χρωματιστά καδραρίσματά του, ακολουθούν το κόκκινο μπαλόνι του τίτλου, που βολτάρει σα χαρούμενο αντιτρομοκρατικό ζέπελιν πάνω απ' το Παρίσι, και με τη σειρά του παρακολουθεί την πολλαπλών αναγνώσεων ιστορία μιας χήρας και του γιού της.

Ο φίλος μας o Boyd απ' το συνδικάτο των onliners, μιλάει για αναπάντεχη προσβασιμότητα, πράγμα αξιοσημείωτο, ίσως όχι τόσο λόγω του Hou Hsiao Hsien --που βέβαια σαν τον Wong Kar Wai, έχει συνήθως μια λανθάνουσα νανουριστική ιδιότητα-- όσο λόγω της παράδοσης του προγράμματος Un Certain Regard που άνοιξε, το οποίο νομοτελειακά χαρακτηρίζεται από ταινίες που βγάζουν λίγο έως κανένα νόημα. Και αν.

Μόλις κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies το τρέιλερ των Transformers. Ακόμα κι αν έχεις δει όλα τα τίζερ, τα επίσημα και ανεπίσημα TV spots και τα κρυμμένα κλιπάκια, όσο θα μαζεύεις τα σαγόνια σου θα μαζεύουμε κι εμείς τα δικά μας.

Τέσσερις νεαροί, ο ένας τους ένας μη πολιτικοποιημένος τερματοφύλακας, που κρατούνται για αξεδιάλυτους πολιτικούς λόγους σε ένα παλιό αρχοντικό που λειτουργεί ως ανεπίσημο στρατιωτικό άντρο τον καιρό της αργεντίνικης δικτατορίας, υπομένουν ταπεινώσεις και ψυχολογικό πόλεμο, χωρίς να σπάσουν, μέχρι που βρίσκουν το κουράγιο να αποδράσουν.Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Claudio Tamburrini Pase libre: La Fuga de La Mansion Sere και θυμίζει ότι έγινε στην Αργεντινή από το 1976 έως το 1983, στη διάρκεια του Βρώμικου Πόλεμου και της σκληρότερης χούντας της χώρας. Ο Caetano, πάντως, επιλέγει να βάλει το genre πάνω από το πολιτικό background και να μας χαρίσει ουσιαστικά ένα σφιχτό θρίλερ απόδρασης. Είναι διακριτικός και προτιμά suspense αντί για gore, σχεδόν δε βλέπουμε βασανισμούς, παρά μόνο τους υποθέτουμε από τα κακοπαθημένα σώματα των κρατουμένων. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των φυλακισμένων αλλά και των βασανιστών τους ξεχωρίζει. Ειδικά το ψυχικό σθένος που χρειάζεται για να βγουν οι τέσσερίς τους γυμνοί και τρεμάμενοι στη βροχερή νύχτα αψηφώντας πρώτα τη δική τους αδυναμία και ύστερα το φόβο για τους δήμιους τους καταγράφεται πιστά, όπως και η σκληρότητα και η εαυτουλίστικη φύση του ανθρώπου: όταν η απόδραση πετυχαίνει, ο πατέρας του ενός αρνείται να δώσει βοήθεια παρά μόνο στο γιο του και αυτό με δυσκολία, γιατί ο φόβος του καθεστώτος τρώει τα σωθικά.

Highlight της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής της, Rodrigo de la Serna, ο έτερος μηχανόβιος πλάι στον νεαρό Che του Diarios de Motocicleta (2004) που, όπως φαίνεται, έχει τάξει την τέχνη του κατ' αποκλειστικότητα στους επαναστατικούς ρόλους. Το Χρονικό μιας Απόδρασης διεκδίκησε πέρυσι το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, χωρίς επιτυχία γιατί τώρα δε βρισκόμαστε στην εποχή του Z (1969) και γιατί ο Caetano δεν είναι Γαβράς.