Πρεμιέρα στο Moviefone και με μερικά κλιπάκια στο cineblog του MTV, έκανε και το trailer του Sicko (2007), λίγο μετά την πρεμιέρα της ίδιας της ταινίας στις Κάνες, έξω απ' το διαγωνιστικό. Στο νέο μανιφέστο του, ο Michael Moore βρίσκει τη χρυσή κότα που γεννά τη χρυσή ντροπή, στις αμερικάνικες ασφαλιστικές εταιρίες και την αντίστοιχη πολιτική Bush, και προσπαθεί να αποδείξει ότι το μοναδικό φάρμακο στη χώρα του ελεύθερου καπιταλισμού, είναι το γέλιο απέναντι σε ένα σύστημα που προτιμά να βλέπει τους πελάτες του να ψοφάνε, παρά να τους πληρώνει τις ασπιρίνες.

Για να φτάσει ως τη σάλα του Théâtre Lumière βέβαια, ο Moore χρειάστηκε να φυγαδεύσει την κόπια της ταινίας απ' τα αμερικάνικα τελωνεία (ίσως κρύβοντάς τη μέσα στο καπέλο του), που προσπάθησαν κατ' εντολή των κυβερνητικών μηχανισμών να την κατασχέσουν, ως παράνομο προϊόν που προέκυψε απο παραβίαση του εμπάργκο στην Κούβα, μια απ' τις χώρες που επισκέφθηκε ο Moore για να συγκρίνει συστήματα υγείας. Αλλά το χειροκρότημα μετά την προβολή, έκανε όλη την φάση, εκτός από καλή διαφήμιση, και μια καλή ιστορία πολέμου που άξιζε τον κόπο. Αν δεν είχε ζητήσει να μείνει εκτός του διαγωνιστικού, δεν αποκλείεται να διεκδικούσε στα ίσα το δεύτερο Χρυσό του Φοίνικα, για την ώρα όμως η μεγαλύτερη επιβράβευσή του, είναι η στροφή που λέει ότι είδε σε αρκετούς απ' τους μέχρι τότε πολέμιους, υπέρ του, που του έδωσαν και θάρρος να αρχίσει να μιλάει για συνεισφορές στον κινηματογράφο και άλλα καλλιτεχνικά.

Ο Κάπτεν Τζακ είναι στον άλλο κόσμο του σεντουκιού του Ντέιβι Τζόουνς, μετά τη μάχη με το Κράκεν. Ο αναστημένος Κάπτεν Μπαρμπ-όσα μαζί με τον Γουίλ, την Ελίζαμπεθ κι ένα μπουλούκι πειρατών, ξεκινάνε να τον φέρουν πίσω. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους φυσικά.Σε ένα τυπικό σενάριο εναδυό πλάνα του, ήδη κατασκιαγραφημένου ως φευγάτου, ήρωα να γυρνάει ολομόναχος, στην έρημο, στη μέση του πουθενά, θα αρκούσαν για να καταλάβει οποιοσδήποτε ότι έχει περάσει και στον άλλο κόσμο του μυαλού του. Στο Τέλος του Κόσμου ο Κάπτεν Τζακ, επιπλέον (των ερημικών πλάνων), μιλάει με τον Κάπτεν Τζακ. Και μετά με δυο Κάπτεν Τζακ. Και με άλλους Τζακ Σπάροους. Για καμιά δεκαριά λεπτά. Και για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει καμιά κουνέλα στο σεντούκι που να γεννάει κλώνους σε κάθε φιλί που σκάει να δώσει η Keira Knightley στον Johnny Depp στα γυρίσματα, ο Gore Verbinski σκηνοθετεί και καναδυό σκηνές με τον φτεροπόδαρο πειρατή να μιλάει μόνος του. Αλλά αν νόμιζες ότι τελείωσε εκεί, περίμενε να δεις τον καπετάνιο να νομίζει ότι όσοι ήρθαν να τον σώσουν είναι στη φαντασία του. Και έναν-έναν όσους πήγαν να τον σώσουν να λένε ότι ο καπετάνιος νομίζει ότι δεν είναι πραγματικοί. Πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ίδιος.

Αν υπολογίσεις τώρα ότι αυτές οι μαρτυρικές (ακόμα και για νηπιακή νοημοσύνη) σκηνές είναι περίπου μια ώρα μετά την αρχή, καταλαβαίνεις ότι το κλείσιμο της πειρατικής τριλογίας δε γίνεται με τους ρυθμούς που ο καπετάνιος του Μαύρου Μαργαριταριού έτρεχε να αποφύγει τους ανθρωποφάγους στο δεύτερο μέρος της. Και το χειρότερο είναι ότι το σενάριο έχει υποσχεθεί να κλείσει όλες τις ιστορίες-αφορμές για ξέφρενες σπαθομαχίες βγαλμένες από τις πιο χολιγουντιανές εποχές του Χόλιγουντ, τις οποίες ανάσταινε με τον ίδιο ξέφρενο ρυθμό (στο δεύτερο μέρος). Και το αποτελείωμα είναι ότι το κάνει χωρίς πρόγραμμα, αλλού μακρηγορώντας σε αυτοκτονικό βαθμό και αλλού εισάγοντας και νέα στοιχεία που ξεφορτώνεται με χαρακτηριστική ευκολία, είτε γιατί πραγματικά αυτοσχεδιάζει στο δρόμο, είτε για να μη λες ότι το 'χες μαντέψει εσύ το τέλος.

Το τέλος βέβαια, που κρατάει καμιά ώρα (από τις τρεις συνολικά), παραδίδει περιπέτεια χωρίς ανάσα και σκηνές που ακόμα κι αν χρειαστεί να περιμένεις πενήντα-εξήντα χρόνια για την επόμενη αναβίωση του είδους, θα τις έχεις να τις ξαναβλέπεις ακούραστα. Και η υπόλοιπη ταινία βλέπεται, χάρη στη πάντα larger-than-life σκηνοθετική ματιά και τα αστεία (κάποιες φορές αυτοαναφορικά) τοποθετημένα στα σημεία που βαραίνουν τα βλέφαρα.

Το καλοκαίρι του 1971 ο John Lennon και η Yoko Ono μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη. Η επίσημη Αμερική του Nixon προσπάθησε να τους στείλει από 'κει που ήρθαν.Σε μια εποχή που τα studio έχουν αρχίσει να βλέπουν τα ντοκιμαντέρ σαν άδεια να τυπώνουν δολάρια, η προσπάθεια των David Leaf και John Scheinfeld που γυρνάνε τηλεοπτικά τέτοια με τη σέσουλα από τις αρχές του αιώνα, είναι επικίνδυνα κοντά στο χαρακτηρισμό. Παρόλο που ήταν μια από τις σπάνιες φορές που τόσο επώνυμος μπήκε στο στόχαστρο τέτοιας λεπτομερούς έρευνας και παρακολούθησης από το FBI, ακριβώς λόγω του επωνύμου του πράγματος η υπόθεση δύσκολα αρκεί να κρατήσει ολόκληρη ταινία. Χωρίς να φέρνει τίποτα νέο στην ιστορία, χωρίς να ξεφεύγει ποτέ από τις συμβάσεις του είδους, χωρίς να προχωράει τα θέματα που αγγίζει (το πως οι πιο ακραίοι προσπάθησαν να καπελώσουν τον Lennon για παράδειγμα), χωρίς να παρουσιάζει την άλλη πλευρά παρά μόνο μέσα από δηλώσεις Τύπου (και δηλώσεις που μοιάζουν αντιπαθητικά τέτοιες), η προσπάθεια αρκείται στην άψογη παραγωγή της, τον εμπνευσμένο ήρωά της και την οξύνοια κάποιων από τα κεφάλια που μιλάνε (του Gore Vidal κυρίως παρά του Noam Chomsky όπως θα περίμενες). Σίγουρα έχει ενδιαφέρον ο υπόγειος παραλληλισμός με τη τωρινή εποχή και την έλλειψη κάποιας φιγούρας που να κατανοεί καταεντελώς τη δύναμη της διασημότητάς του ώστε να τρελαίνει τα μίντια και τον κόσμο ολόκληρο, αλλάζοντάς τον.

Πατέρας και γιος προσπαθούν να ξεφύγουν απ' τη σάπια ζωή τους στο Σάο Πάολο, σπρώχνοντας βαλίτσα με ναρκωτικά, αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το βαποράκι τους εξολοθρεύεται και πρέπει να βασιστούν σε άπειρο λαντζέρη. Και σα να μη φτάνει αυτό, ο γιος πρέπει να βρει και τρόπο να τη φέρει στην πατέρα για να του κλέψει τα λεφτά και τη γυναίκα.Η αιώνια διαμάχη πατέρα-γιου τραβηγμένη στα άκρα και χωμένη μέσα σε περιτύλιγμα θρίλερ με πιστολίδι, έχει ένα ενδιαφέρον έστω αρχαιοελληνικού τύπου, και τουλάχιστον μοιάζει με καλή βάση, αν μη τι άλλο για μια αλλιώτικη προσέγγιση του κλασικού "παράνομη συμφωνία πάει στραβά και πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν". Όπως είναι όμως φυσικό, ο Eric Eason, κάποτε παιδί θαύμα του ανεξάρτητου, έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες απ' το να το παίξει Tarantino, που από μόνο είναι θετικό, αλλά η προσπάθειά του να το ρίξει στο ψυχολογικό, παθαίνει εμπλοκή γιατί ούτε οι χαρακτήρες του κάνουν το ίδιο μπαμ με τα πιστόλια, ούτε οι διάλογοί του το ίδιο βζιν με τις σφαίρες. Απ' το ντουέτο των αντιηρώων, ο Glenn ως ο πατέρας δεν έχει αρκετές γραμμές για να δώσει βάρος στο σκοτάδι του, κι ο Fraser έχει αρκετές γραμμές για να σμπαραλιάσει τον χαρακτήρα του γιου με ανελέητα υπερβολικές κορώνες. Έτσι, ο Mos Def με τις μούτες και τις αλλόκοτες προφορές του, είναι το μόνο που σε κρατάει στην κατακερματισμένη πλοκή της ταινίας, που στο οπτικό τμήμα έχει να δώσει κι ένα ζορισμένο μαθηματάκι σε γωνίες λήψης και πληθώρα φίλτρων.

Βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ και σχεδιασμένο και σκηνοθετημένο από την ηρωίδα του, το φιλμ της Ιρανο-Γαλλίδας Marjane Satrapi, έχει ήδη βορειοαμερικάνικη διανομή από το στάδιο της παραγωγής πέρσι και προλάβει να προκαλέσει την επίσημη διαμαρτυρία του Ιράν (μέσω του Iran Farabi Foundation) χτες, προτού καν αρχίσει να προβάλλεται δημοσιογραφικά σήμερα και επίσημα διαγωνιστικά αύριο στις Κάνες.

Επειδή η Περσέπολη έχει επιπλέον προλάβει και να εξασφαλίσει χορηγία επικοινωνίας από τις Μάζες, η estelle που 'xε κεφαλομαντηλωθεί για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ της Τεχεράνης πρόπερσι και σπουδάσει ένα φεγγάρι στη Γαλλία νωρίτερα, φοράει το πιο επίσημο ταγιέρ της για να την παρουσιάσει αναλυτικότερα:

Η Marjane Satrapi που είχε τρελό succès στα κομικσοφεστιβάλ της Angoulême δεν είναι άγνωστη και στη χώρα μας. Τα χαριτωμένα graphic novels της φυσικά και κυκλοφορούν κι εδώ, χωρίς να παίρνω όρκο πως αυτό συμβαίνει επειδή ενσκήπτουμε πάνω από την γυναικεία καταπίεση με μεγαλύτερη πια κατανόηση, ή επειδή απλώς η δημιουργός τους έχει άπαιχτο χιούμορ. Η ζωή της ως μικρού κοριτσιού που ζούσε στην Τεχεράνη τη δεκαετία του '70 απέκτησε αρκετούς θαυμαστές, ώστε να έχει και συνέχεια. Το κοριτσάκι μεγάλωσε και μετακόμισε σε πιο ευρωπαϊκά κλίματα, βγάζοντας επιτέλους το κεφαλομάντιλο.

Δυο χρόνια η Marjane δούλεψε με τον Vincent Parronaud για να φέρει τα B.D. της στην οθόνη. Το μελαχρινό κοριτσάκι με την ελιά στη μύτη είναι στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Κανών και το Farabi Foundation, ο φορέας που διοργανώνει τα κινηματογραφικά του φεστιβάλ και προωθεί τον ιρανικό κινηματογράφο, σκίζει τα ιμάτιά του, γιατί κι αυτή η ταινία (μετά τους.. 300) αμαυρώνει την εικόνα της χώρας τους. Σίγουρα, μια ταινία στην οποία συντηρητικές μαυροφορεμένες δηλώνουν ότι ο Michael Jackson είναι το σύμβολο της δυτικής παρακμής αμαυρώνει τη χώρα, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το black and white look είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και το εύπλαστον στις φιγούρες της Marjane ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Στη γαλλική εκδοχή οι φωνές είναι κι αυτές περιωπής: η Chiara Mastroianni είναι η μικρούλα Marjane με τη μαμά της να δανείζεται τη φωνή της Catherine Deneuve και τη γιαγιά της αυτή της Danielle Darrieux. Αν τώρα θέλει κανείς αυθεντικά σχέδια από το story board της ταινίας, μπορεί να πεταχτεί να αγοράσει μερικά, και να αισθανθεί περήφανος που υποστηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την οργάνωση FIDH, στις 20 Ιουνίου στο Espace Pierre Cardin στο Παρίσι.

Περισσότερα κλιπάκια από την ταινία στο γαλλικό Premiere. Επιπλέον βίντεο και καλούδια στη σελίδα της στο MySpace. Επίσημη σελίδα στη Sony Pictures Classics.

Από πέρσι που, παρά την επίσημη συμμετοχή της Babel (2006) απαξίωσε να σκουπίσει τα παπούτσια του με τα κόκκινα χαλιά τους, αφού είχε τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια, ο Brad Pitt ήταν το απωθημένο των Κανών, ακόμα περισσότερο έχοντας πάει στη συνέχεια στο Τορόντο. Φέτος, για να σιγουρευτεί το ιερό πασάλειμμα, του σχεδιάσανε όχι μια αλλά δυο πρεμιέρες. Μια με τους υπόλοιπους δώδεκα των Ocean's Thirteen (2007) την ερχόμενη Πέμπτη και μια για την επίσημη αγαπημένη του σήμερα το απόγευμα.

Η Μεγάλη Καρδιά της Angelina Jolie βέβαια, δε στηρίζεται στη παραγωγή του συντρόφου της αλλά στη σκηνοθεσία και το σενάριο (παρόλο που η συντεχνία το χρέωσε τελικά στον John Orloff) του μεγάλου Michael Winterbottom. Που βρήκε τρόπο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις, να αποσπάσει τη προσοχή του θεατή από το ότι αυτή που υποκρίνεται την γυναίκα του Daniel Pearl, δημοσιογράφου δολοφονημένου στο Πακιστάν, όχι μόνο είναι η οσιομήτηρ αλλά βαμμένη μαύρη και λιποσαρκίζουσα μπροστά στα μάτια του. Και οι εκπλήξεις στις αναφορές από τη Croisette συνεχίζουν με φήμες για κλειδωμένη υποψηφιότητα στις οσκαρικές ερμηνείες, και γεγονότα αντικατάστασης λόγω του δραματικού της ιστορίας, του καθιερωμένου soirée, με δείπνο (όπου όλοι οι παριστάμενοι συνήθως τρώνε, see?).

Βγήκε πριν καναδυό ώρες στο AICN, γονατίζοντας το site, το footage με το οποίο ο Stallone πήγε στις Κάνες για να προωθήσει το τελευταίο του (και μάλλον τελευταίο του) Rambo.

Το αν πήρε μαζί και τα τσουβάλια με ορμόνες που κουβαλάει μαζί του τελευταία, δεν είναι ακόμα γνωστό. Το σίγουρο είναι ότι μετά την πολύ καλή διαφήμιση που έκανε στο Jintropin, με αποτέλεσμα όλα τα παπούδια στην Αυστραλία να θέλουν να γίνουν βοϊδοκρεατοβουνά, οι περισσότεροι θα ψάχνουν ήδη σταλονίνη στις γωνιές των χασάπικων της Croisette. Άρα μπορείς να δεις το βίντεο και όλο το θόρυβο που θα ακολουθήσει μέχρι τον Μάιο του 2008, μήνα συμπλήρωσης 20 χρόνων από το Rambo ΙΙΙ (1988) και σχεδιαζόμενης εξόδου του αποχαιρετισμού του στις αμερικάνικες αίθουσες, σα μια διαφήμιση για τη συνθετική ορμόνη. Τώρα ποιος θέλει να μοιάζει έτσι δε καταλαβαίνω, αλλά μην απορήσεις αν καλύτερος πελάτης αποδειχτεί ο Harrison Ford που θα κάνει κι αυτός reunion tour την ίδια περίοδο με τον τέταρτο, και ακατανόμαστο ακόμα, Indiana Jones.

Το υλικό είναι προφανώς από το στάδιο της παραγωγής, από αυτά που τρομάζουν (λες και χρειάζονταν) όσους δεν έχουν συνηθίσει τις σκηνές τους χωρίς φτιασίδια, και η ωμότητα με την οποία φαίνεται να το ντύνει ο σεναριογράφος- σκηνοθέτης- πρωταγωνιστής στα χνάρια της πετυχημένης συνταγής του Rocky Balboa (2006), το κάνει πιο αυθεντικά μπιμουβάτο και από τα ψεύτικα τρέιλερ του Grindhouse (2007) όπως λένε όλοι. Αυτό που λέει ο σεναριογράφος παύλα παύλα, είναι ότι οι ατελείωτες ώρες που δε χτύπαγε το τηλέφωνο πριν αναστηθεί εμπορικά πρόσφατα, τον κάναν να τη ψάξει πολύ την ιστορία. Για να βρει αφορμή για την τελευταία του.. αντιπολεμική σφαγή στον "απαίσιο, πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό πόλεμο στη Μπούρμα".