Ο Achille διευθυντής ξενοδοχείου με όμορφη σύζυγο, ερωμένη και κόρη χάνει προς στιγμήν και τις τρεις από χοντράδα του νεαρού εχθρού του, ο οποίος μόλις το καταλαβαίνει (και επειδή έχει ερωτευτεί την τελευταία) δίνει τόπο στην οργή. Και τότε οι δυο τους γίνονται κολλητοί και τρέχουν μέχρι την Κωνσταντινούπολη για να βρουν τη χαμένη κόρη-αγαπημένη.Παλιά ελληνική ταινία φωνάζει από μακριά το σενάριο, ούτως ειπείν, δεν είναι καν αμιγώς κωμωδία. Μπλέκει δραματικά γεγονότα --κυρίως στιγμές οικογενειακού πάθους που προέρχεται από απιστίες, χωρισμούς, υπερβολική αγάπη μεταξύ μαμάς-γιου-- με κωμικές καταστάσεις και μας αφήνει μετέωρους ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ. Ο "πολυτάλαντος" σκηνοθέτης- σεναριογράφος- πρωταγωνιστής Carlo Verdone παίζει καλά, δεν τα καταφέρνει όμως τόσο στα υπόλοιπα. Ρυθμός υπάρχει και υποστηρίζεται σθεναρά από συμπαθητικό music score, αξιόλογες κωμικές σκηνούλες, και τη χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου. Κάπου όμως ξεπροβάλλει μια κοιλιά λίγο πριν το μεγάλο ταξίδι και η εμμονή στο οικογενειακό δράμα και η επίμονη επίδειξη του πλούτου της παραγωγής, με γυρίσματα σε όλα τα hot spots της Κωνσταντινούπολης, τελικά κουράζουν. Η παραγωγή πάντως, προσεγμένη και αστραφτερή από κάθε άποψη, αξίζει λιγάκι την επίδειξη. Να που οι Ιταλιάνοι θυμήθηκαν τις δόξες της Τσινετσιτά και είπαν να ρίξουν χρήμα στη μηχανή του θεάματος μήπως και πάρει μπρος με προορισμό εκτός συνόρων.

Στις 19 Οκτωβρίου 2007 ο Αμερικανός Πρόεδρος George Walker Bush πυροβολήθηκε έξω από το Sheraton Hotel του Chicago, αμέσως μετά την ομιλία του στον Οικονομικό Σύλλογο της πόλης.Βασισμένη σε σύλληψη τόσο προκλητική που γίνεται ασύλληπτη, η Δολοφονία ενός Προέδρου αναμενόμενα σήκωσε μεγάλο ντόρο στο περασμένο φεστιβάλ του Τορόντο όπου πρωτοπροβλήθηκε. Ακολούθησε ο διαβόητος χαρακτηρισμός της ως "αχρείας" από τη Hillary Clinton που έδωσε και τη δικαιολογία να μποϊκοταριστεί χωρίς πολλά πολλά η προβολή της από τις μεγαλύτερες αμερικάνικες αλυσίδες αιθουσών και η διαφήμισή της από τα μεγαλύτερα αμερικανικά κανάλια (με ανάλογο κατόρθωμα και στην Ιταλία). Δικαιολογία ικανή για να πας να τη δεις τη ταινία, πολύ περισσότερο για το βραβείο FIPRESCI των κριτικών του καναδικού φεστιβάλ, πολύ δύσκολα θα βρεις όμως. Σε στιλ ψευτο- τηλε- ντοκιμαντέρ αφιερώνει το πρώτο μισάωρο στα "γεγονότα" της σημαδιακής μέρας, σκιτσάροντας τον Dumbya (όχι με αυτιά γαϊδάρου αλλά) σα σοβαρό και ψύχραιμο, και αν έχεις μείνει ξύπνιος σου ξοδεύει την υπόλοιπη ώρα σε κάτι σαν CSI με ομιλούντα κεφάλια (που ενίοτε αναφέρουν την εχθρότητα των ακτιβιστών απέναντι.. στους απλούς στρατιώτες στο Ιράκ). Σε όλη τη διάρκεια φαίνεται η φτώχεια της παραγωγής της (παρά την επίσης φανερή, σε σημείο που να γίνεται συμπαθητική, προσπάθεια να κρυφτεί) και η απόλυτη έλλειψη φαντασίας στο παραμύθι (σαν παππού που τον έχεις βάλει με το ζόρι να το πει).

Κακή αλλά αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται.

Το The Last House on the Left (1972), η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του μαέστρου Wes Craven και μια απ' τις τιτλοφορημένες "η πιο σοκαριστική ταινία που θα δεις ποτέ", ήταν στο τραπέζι των υποψήφιων remake εδώ και καμιά πενταετία σχεδόν, από τότε που ο Craven αποφάσισε να εξαργυρώσει τις επιτυχίες του ξαναγυρίζοντάς τες. Οι fans περίμεναν με σάλια να τρέχουν την αναβίωση της τρομοφιέστας με τις (must σε τέτοιες περιπτώσεις) κοινωνιολογικές προεκτάσεις και το (δυσανάλογο για τόσο κακογερασμένη ταινία) cult status, και στις κρυφές ελπίδες τους βλέπαν να την αναλαμβάνει κάποιος απ' την αφρόκρεμα του splat-pack. Ο Eli Roth λόγω ευχέρειας με τα κόκκινα υγρά, κι ο Alexandre Aja λόγω πρότερου εντίμου βίου με το The Hills Have Eyes (2006) είχαν τις ψήφους εμπιστοσύνης, αλλά σήμερα τους ήρθε η έκπληξη, με την ανακοίνωση του δικού μας Ντένη Ηλιάδη, τον οποίο ο Hollywood Reporter (και μέσω αυτού και το Reuters) φρόντισε να συστήσει στο διεθνές κοινό με τον καρακατατοπιστικό στίχο "γνωστός σε κινηματογραφικούς κύκλους".

Ο Craven πάντως, ήταν λίγο πιο ανοιχτοχέρης στα στοιχεία του, εξηγώντας ότι ο Ηλιάδης επελέγη γιατί το Hardcore (2004) του, ήταν "συναρπαστικό και αληθινό". Και δεδομένου αφ' ενός ότι οι νέοι Ευρωπαίοι σκηνοθέτες είναι για τους Αμερικάνους παραγωγούς, ό,τι ήταν οι Αλβανοί τεχνίτες για τους εργολάβους, τότε που οι Αλβανοί ήταν ακόμα φτηνοί (και αναλώσιμοι), και αφ' εταίρου ότι το Hardcore είχε κορίτσια, σεξ, αίμα και σπίτι, που είναι λίγο πολύ τα βασικά συστατικά και του Last House on the Left, δεν υπάρχει και μεγάλο περιθώριο να πέσει έξω ο Craven. Το ότι ο Ηλιάδης είναι ένα απ' τα σημαντικότερα ταλέντα που έχουμε σα χώρα αυτή τη στιγμή, θα του έρθει μπόνους. Περισσότερες λεπτομέρειες για την ταινία δεν υπάρχουν, πέρα απ' το ότι το σενάριο γράφει ο πρωτάρης Adam Alleca, κι ότι ο Ηλιάδης απ' ό,τι μας είπε με λίγο σήμα στο κινητό, ελπίζει να ξεκινήσει γυρίσματα τον Γενάρη. Αλλά μιας και γουστάρουμε και τον Craven και τον Ηλιάδη, και ακόμα περισσότερο αυτά τα δύο ονόματα στην ίδια πρόταση, να 'σαι σίγουρος ότι θα σου 'χουμε κι άλλα σύντομα.

Αν έχεις χάσει το μυαλό σου έστω και μια φορά στη λαίλαπα που είναι ένα πλήρες διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ, ξέρεις ακριβώς για τι πράγμα μιλάει το ζεύγος Corliss, όταν αναφέρεται στο El Orfanato (2007), το μεταφυσικό θρίλερ απ' την Ισπανία για τα ανατριχιαστικά φαντάσματα ενός ερειπωμένου ορφανοτροφείου που προσπαθεί να αναστυλώσει μια παλιά ευεργετηθήσα, και το χαρακτηρίζει ως το χαμένο Άγιο Δισκοπότηρο των περασμένων Κανών. Εκείνη η μία ταινία που αναπτύσσει αργή αλλά βέβαιη βαβούρα ανάμεσα στους άλλους καμένους, ως η μόνη σωτηρία απ' το χαμό των must-see και τη θύελλα μπούρδας που τις συνοδεύει. Όπως το Taxidermia (2006) στην Θεσσαλονίκη τον προηγούμενο Νοέμβρη ας πούμε.

Βέβαια το El Orfanato, με την υπογραφή του Guillermo del Toro στην παραγωγή (και λίγο απ' το El Espinazo del Diablo (2001) του στην έμπνευση), δεν θα πρέπει να ήταν και τόσο δύσκολο να το εντοπίσεις, κι αν δούλευες στην Picturehouse, θα το 'χες δει απ' το Βερολίνο κιόλας, τότε που η θυγατρική της New Line φρόντισε να το τσιμπήσει, για να αναγαλλιάσει τις καρδιές των Αμερικάνων, και μη σου πω και των Ευρωπαίων μαζί. Αλλά η βόλτα της ταινίας στην Εβδομάδα Κριτικών και η σειρά δυνατών επαίνων που εξασφάλισε, ήταν τουλάχιστον βολική στο να της δώσει ένα ηχηρό ξεκίνημα στα στόματα και των εξωφεστιβαλικών, που θ' αρχίσουν να την περιμένουν στις αίθουσες στις αρχές της επόμενης σαιζόν. Αν και σ' αυτές τις περιπτώσεις καλό είναι να κρατάς μια πισινή, για υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο όλα αυτά να 'ναι απλώς αποτέλεσμα της ζορισμένης στα όρια της διαστρέβλωσης οπτικής, που προκαλεί η σκατοθύελλα που λέγαμε παραπάνω.

Στο 4 Luni, 3 Saptamini si 2 Zile του Ρουμάνου Cristian Mungiu, όπως περίμεναν οι περισσότεροι, απονεμήθηκε πριν λίγο ο Χρυσός Φοίνικας του εξηκοστού φεστιβάλ των Κανών. Σε κανέναν δε προκαλεί έκπληξη και το βραβείο σκηνοθεσίας στον Julian Schnabel για το Le Scaphandre et le Papillon. Το αναπάντεχο στην αναπάντεχη προβλεψιμότητα των βραβείων ήταν το φτύσιμο στους αδερφούς Coen που φεύγουν από τη Croisette με άδεια χέρια, παρότι το θριλερικό No Country for Old Men τους ήταν στα αγαπημένα όλων από τη μέρα προβολής του.
Προφανώς το τιμητικό επετειακό (απονέμεται ανά πέντε χρόνια) βραβείο στον Gus Van Sant, το τιμητικό τιμητικό στη Jane Fonda (που πρώτη φορά πήγε σε αμερικάνικα χέρια) και αυτό της σκηνοθεσίας σε Αμερικανό που θάφτηκε από σύσσωμη τη γαλλική κριτική για το θράσος του να κάνει ταινία στη γλώσσα της, ήταν υπεραρκετά. Και κάθε άλλη αμερικανόφιλη τιμή θα προκαλούσε επιτόπιο στήσιμο γκιλοτινών για τους υπεύθυνους μιας διοργάνωσης που από την ανακοίνωση του προγράμματός της ακόμα είχαν μπει στη μπούκα όσων θεωρούν ότι η αυξανόμενη αγάπη του παγκόσμιου κοινού για παγκόσμιες παραγωγές οφείλεται στην αυξανόμενη αγάπη στην αυτοαναφορά και την αυτοαπομόνωση του Béla Tarr, του Andrei Zvyagintsev και της υπόλοιπης τάσης του μισού διαγωνιστικού. Τάση από την οποία η επιτροπή με πρόεδρο τον Stephen Frears διάλεξε να τιμήσει τα σκληροπυρηνικά Mogari no More της Naomi Kawase με το Μέγα Βραβείο και Stellet Licht του Carlos Reygadas με το Βραβείο της (επιτροπής).


Το δεύτερο μοιράστηκε και η της αντίπερα όχθης και καταχειροκροτημένη εν μέσω αναφιλητών από τον επιτροπάρχη, Persepolis της Marjane Satrapi με θέμα μια Ιρανούλα που μεγαλώνει εν μέσω ισλαμικών επαναστάσεων. Το καλοκαίρι του ρουμανικού σινεμά (που ολοκληρώθηκε με το βραβείο του Un Certain Regard στον, νεκρό πριν ολοκληρωθεί η παραγωγή της ταινίας του, Cristian Nemescu) έφερε μια ιστορία ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης στα τελευταία του καθεστώτος Ceauşescu. Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα γράφτηκε από τον Jean-Dominique Bauby χρησιμοποιώντας το αριστερό του βλέφαρο μετά από εγκεφαλικό που τον άφησε ολικά παράλυτο. Την ίδια παραλυσία έπαθε η φεστιβαλική επιτροπή μπροστά στο ενδεχόμενο να παραδώσει οτιδήποτε στο έτερο θριλερικό πολυκαλολογημένο αμερικάνικο Zodiac του David Fincher.

Το πολυαναμενόμενο από το Βερολίνο ακόμα Control (2007), επιβεβαίωσε τη φήμη και τη καθολική του απήχηση σκουπίζοντας τα βραβεία του Δεκαπενθήμερου Σκηνοθετών των Κανών, το πρόγραμμα του οποίου είχε ανοίξει τη προηγούμενη βδομάδα. Η βιογραφία του Ian Curtis από τον Anton Corbijn μαζί με το Sicko (2007) του Michael Moore που ακόμα τον παρακαλάνε να του δώσουν και φέτος τον Χρυσό Φοίνικα (και μάλλον κάτι θα του δώσουν θέλει δε θέλει) φαίνεται να είναι και οι σημαντικότερες ταινίες ενός φεστιβάλ με μεγάλες συμμετοχές που απονέμει τα μεγάλα βραβεία του απόψε.

Update: Όπως λέει και το βιογραφικό του, ο Ολλανδός πρωτάρης σκηνοθέτης είναι διάσημος στο μουσικό χώρο φωτογράφος, με εκατοντάδες εξώφυλλα δίσκων και βιντεοκλίπ για συγκροτήματα μεγέθους Nirvana, Metallica και U2 στο ενεργητικό του. Αλλά το μεγαλύτερο προσόν του, στη προσπάθειά του να κάνει κάτι που να πλησιάζει το μέγεθος του τεράστιου 24 Hour Party People (2002), φαίνεται να είναι η στενή του σχέση με τους μόνιμα υπό κατάρρευση New Order. Βασισμένος στο σχεδόν οικουμενικά αποδεκτό βιβλίο της γυναίκας του φρόντμαν των Joy Division, Touching From A Distance, και έχοντας μιλήσει και με τις υπόλοιπες γκόμενές του, ο Corbijn κατάφερε όχι μόνο να βάλει τους εναπομείναντες της μπάντας που έβαλε το μπάσο τη σκοτεινή πλευρά και την απλότητα του πανκ στο ροκ να δουλεύουν γι' αυτόν αλλά και, το ακατόρθωτο, να ομοφωνήσουν ότι το αποτέλεσμα τους άρεσε. Το να συμφωνήσουν στη συνέχεια οι κριτικοί ότι η μονοχρωματική φωτογραφία και η ασύλληπτη αίσθηση της ροκ σκηνής από τον σκηνοθέτη (που βγάζουν μάτι στα βίντεο) καθώς και η εξαιρετική ερμηνεία του Sam "ήμουν σε μια αποθήκη στο Leeds και δίπλωνα πουκάμισα" Riley είναι απλά κομμάτια μιας σημαντικής δουλειάς, ήταν λεπτομέρεια.

Το φιλμ ήταν τελειωμένο από το χειμώνα και μάλλον άνοιξε στις Κάνες 17 του μήνα για να συμπέσει με τη συμπλήρωση 27 χρόνων από την αυτοκτονία του Curtis, μια μέρα μετά. Τα βορειοαμερικάνικα δικαιώματα είχαν εξασφαλίσει οι Weinstein από νωρίς και το ανακοίνωσαν επίσημα μετά τη λήξη του φεστιβάλ. Στην Ελλάδα το διανέμει η Seven Films (που ερμμμ.. έβγαλε το θέμα μετά από μας).

Στη μεγαλύτερη κινηματογραφική εβδομάδα που πέρασε ποτέ --από τη μια οι Κάνες να γιορτάζουν εξήντα χρόνια με ένα από τα πιο δυνατά line-up υποψήφιων για τον Φοίνικα και μια ατελείωτη ουρά από δημιουργούς και αστέρους να παρελάζουν, και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα τρία τεραστιότερα threequels ever να παίρνουν όλα μαζί σειρά στα ταμεία για το τετραήμερο με όλους τους υπόλοιπους να χοροπηδάνε μπας και φτάσουν κανά δολάριο--, για να κλέψεις λίγα δευτερόλεπτα προσοχής το λιγότερο που έπρεπε να κάνεις ήταν να βάλεις τη Lindsay Lohan να χορεύει στριπτιτζούδικα. Με υπόκρουση κάποιον που θέλει να χορέψει στον τάφο της.

Πριν κανά χρόνο τέτοια εποχή, έγραφα ότι ο ατζέντης της αγαπημένης σχολιαρόπαιδων πορνόγερων και Μασών είχε αρχίσει να κάνει καλή δουλειά, και η πελάτισσά του είχε αρχίσει αντίστοιχα να ανταγωνίζεται την Paris Hilton στα τρία μύρια καθημερινά δημοσιεύματα. Τώρα τέτοια εποχή, έχουμε βαρεθεί εδώ και μήνες να τη βλέπουμε μπροστά μας, ειδικά σα ξανθιά που είναι τόσο ξεπερασμένη όσο και η ανορεξία. Η πιο σέξι στον κόσμο του γνωστού για την καθυστέρησή του MAXIM (που είχε βγάλει την Angelina γυναίκα της χρονιάς το Δεκέμβρη όπως ξαναματάπαμε) και Ανώνυμη Αλκοολική, θα γιορτάσει τα 21α γενέθλιά της τον Ιούλη με σπόνσορα μια βότκα. Για να σηματοδοτήσει ένα χρόνο από τα περσινά, στον οποίο πληρώθηκε εκατομμύρια δολάρια για να ξενυχτάει σε club, να παίρνει αχόρταγα όποιον έβρισκε μπροστά της και μετά να του χτυπάει λιώμα τη πόρτα την ώρα που έχει.. άλλες επισκέψεις, να διώχνεται από γυρίσματα στα οποία δε πάταγε ποτέ, και φυσικά να γίνεται πρωτοσέλιδο η κάθε της κίνηση αληθινή ή μη.

Αυτή τη βδομάδα, εκτός από τα συνηθισμένα της, η Lindsay γδύνεται για την Jill Stewart και κάνει τη στριπτιτζού για το I Know Who Killed Me (2007) σε βίντεο που βγήκαν στην επίσημη σελίδα της ταινίας προχτές και στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies σήμερα.