Οι καλοκαιρινές διακοπές χιπιδοειδούς οικογένειας αναστατώνονται, όταν για να προστατέψει την 12χρονη κοπέλα του 15χρονου γιού της, η 40χρονη μητέρα ενδίδει σε ολέθρια σχέση με γοητευτικό 30άρη που συναντούν στις διακοπές τους στα Βόρεια.Ο πατέρας ελάχιστο ρόλο παίζει στην όλη ιστορία, πέραν του εξ αποστάσεως παρατηρητή της, λειτουργώντας μάλλον ως η πιο χαρακτηριστική φιγούρα μιας διαστρεβλωμένης εικόνας της οικογένειας, όπου οι απελευθερωμένοι της δεσμοί μοιάζουν τόσο συμπτωματικοί όσο ας πούμε αυτοί της συγκατοίκησης σε πανεπιστημιακό κοιτώνα. Αναβιώνοντας σε γερμανόφωνη γαλλικούρα μια πιο φρεσκαρισμένη εκδοχή της Πωλίν στην Παραλία (1983) του Rohmer, ο Krohmer (καρμική σύμπτωση απ' το επώνυμο κιόλας) ζωγραφίζει με μεθοδικότητα ένα πορτραίτο της αμφιταλαντευόμενης ψυχρής τευτονικής προοδευτικότητας, που παίζει με τόσο με τον θεατή όσο και με τους ήρωές του. Το υπόγειο χιούμορ εναλλάσσεται με διαρκείς υπονομεύσεις της φιλελεύθερης μενταλιτέ τους με πισωγυρίσματα σε παραδοσιακές αντιδράσεις, μέχρι που αυτό το ενδιαφέρον και διασκεδαστικό γαϊτανάκι, προσγειώνεται άκομψα, όταν φτάνει στην ανατρεπτική φάκα συντηρητισμού της θείας τιμωρίας που έχει στήσει ο εμπνευστής του, οδηγώντας το πια αναπόφευκτα σ' ένα απογοητευτικά αναμενόμενο φινάλε.

Ιερέας που θυμίζει περισσότερο υστερική σαραντάρα γεροντοκόρη αναγκάζει μελλόνυμφο ζεύγος να περάσει από course που οργανώνει ο ίδιος, και μόνο αν το ολοκληρώσουν με επιτυχία θα δεχτεί να τους παντρέψει.Μπορεί οι προσκλήσεις για τους γάμους όσων βιάζονται να προλάβουν το δίσεκτο έτος να δημιουργούν άστατο σωρό στο coffee table, και να αναρωτιέσαι αν μια χαζοκομεντί (ειδικά μία με θέμα την ολοκληρωτική καταστροφή ενός επικείμενου γάμου) είναι καλή ιδέα για να ξεχαστείς λίγο. Αλλά καλύτερα προτίμησε τις λίστες δώρων. Το License to Wed επαναφέρει τις ταινίες για μοναχικές ή παντρεμένες της εποχής που στον Ησαΐα όντως χόρευε η παρθένος, βλέπεις. Και το κοινό του είδους θα θαυμάσει τα κομψά outfits της Mandy Moore που όσο της λείπει σε ταλέντο το διαθέτει σε εμφάνιση και τον natural John Krasinski (του αμερικάνικου The Office), θα γελάσει με τη ψυχή του με τα ρομπότ μωρά που αναλαμβάνει το ερωτευμένο ζεύγος να "φροντίσει" ως ένα ακόμα τεστ αντοχής αλλά και μια σκηνή θεραπείας που θυμίζει περισσότερο εξορκισμό, και θα διαπιστώσει πως ο στρουμπουλός πιτσιρικάς – βοηθός του ιερέα θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση αν είχε καλύτερες (ή απλώς καλές) ατάκες. Οι υπόλοιποι θα τη βρουν περισσότερο τρομαχτική παρά αστεία. Στο τέλος όλοι θα συμφωνήσουν ότι αν σε μια κωμωδία με κράχτη τον Robin Williams, το μόνο που σου μένει είναι τα μηχανικά μωρά, ξέρεις ότι κάτι έχει πάει λάθος.

Μοναχική τριαντάρα, αποφασίζει να υιοθετήσει σχιστομάτικο παιδάκι. Ενώ προσπαθεί να του φερθεί με φροντίδα και προδέρμ, αλλόκοτα πράγματα συμβαίνουν, που τελικά θα την οδηγήσουν σε ξέφρενο κυνηγητό μέχρι τη Μογγολία και σε μπερδέματα με τις τοπικές δοξασίες.Ενώ, το τελευταίο βιβλίο του Jean-Christophe Grangé Le Serment des Limbes έγινε δεκτό με χαρές και πανηγύρια στη Γαλλία την περασμένη Άνοιξη, εμείς εδώ καλοκαιριάζουμε με τη μεταφορά στις οθόνες του προηγούμενού του πονήματος. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο μαιτρ του φανταστικού παρέχει κατ' επανάληψιν υλικό προς κινηματογραφική μεταφορά (Les Rivières Pourpres (2000), Le Pacte des Loups (2001)), πάντα όμως για ηλικίες κάπως πιο δεκτικές ή για θεατές όχι υπερβολικά απαιτητικούς.

Ο Guillaume Nicloux είχε στη διάθεσή του τα περισσότερα ευρώ στην μέχρι τώρα πορεία του, δυο λαμπερές πρωταγωνίστριες και το ελεύθερο να κάνει τις αλλαγές που θεωρούσε απαραίτητες για την ταινία. Έτσι σχεδίασε γυρίσματα σε πρωτόγνωρες τοποθεσίες και χρησιμοποίησε ντόπιους Μογγόλους που πρόσθεσαν σε αληθοφάνεια στο δεύτερο μισό. Η κοντοκουρεμένη και αμακιγιάριστη Bellucci όμως δεν δασκαλεύτηκε καλά για τον κόντρα ρόλο της, και επιπλέον δεν είναι αποκαλυπτική στην αμφίεσή της, άρα έχει ελάχιστο ενδιαφέρον. Η παγερή Deneuve ως σατανική δολοπλόκα είναι αδιάφορη, και μόνο ο μικρός υιοθετημένος αποτελεί ευχάριστη παρουσία. Ακόμη και το ίδιο το σενάριο ενώ δε του λείπουν ούτε το suspense ούτε οι ενίοτε γοργοί ρυθμοί, είναι σχοινοτενές και άνισο στα δυο του μισά, σε βαθμό να φαίνεται ότι το πρώτο προοριζόταν για ψυχολογικό πορτραίτο, αντί για ταινία δράσης. Γι' αυτό, οι Γάλλοι που ξέρουν από Cinéma Fantastique έστρεψαν τον αντίχειρα στο χώμα, και περιμένουν ανυπόμονα τη νέα Grang-o-μεταφορά.

Για να πας μπροστά στη σοουμπίζ, πρέπει λέει να είσαι ανοιχτός στις βίζιτες, κι επειδή θέλουμε να πάμε μπροστά αλλά βαριόμαστε να περιμένουμε, είπαμε να τις ξεκινήσουμε μόνοι μας, εγκαινιάζοντας την νέα ελληνική κινηματογραφική σαιζόν με μια σειρά από επισκέψεις στα γυρίσματα των ταινιών που θα την απαρτίσουν. Και ποιος καλύτερος για να μας κάνει ποδαρικό, απ' τον master του εγχώριου blockbuster, Νίκο Περάκη. Η νέα του ταινία, μοιάζει με μπεργκμανική σύλληψη χτυπημένη στο σέικερ της ελληνικής πραγματικότητας, μαζί με μπόλικες πρέζες καυστικής σάτιρας και χιούμορ με δόντια, μοιρασμένα σε μια ντουζίνα χαρακτήρες σχεδόν, που λειτουργούν σαν ψηφίδες στη σύσταση της εικόνας μιας νεολαίας κληροδοτημένης με προβλήματα απ' τους γονείς της, τους οποίους λατρεύει να μισεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δική τους ζωή.

Το σενάριο παρακολουθεί ένα κουβάρι παράλληλων ιστοριών με κοινό σημείο τον μεγαλοβιομηχανοπλούσιο Σωτήρη Μάνδρακα που υποδύεται ο Γιώργος Κιμούλης, όπως αυτό ξεδιπλώνεται "κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη". Σ' όλη αυτή τη διαδρομή εμείς δεν τους ακολουθήσαμε, αλλά ως το Ιασώ που μεταμφιέστηκε σε Μανδράκειο Καρδιολογική Κλινική καταφέραμε να φτάσουμε για να δούμε την Τζούλια Αλεξανδράτου σε δράση, και μετά να βρούμε το δρόμο ως τις εγκαταστάσεις beach volley στο Φάληρο, για να ακούσουμε το τραγούδι που θα μας κολλήσει στον εγκέφαλο όταν αρχίσει η διαφημιστική καμπάνια. Το οποίο εσύ δεν θα το ακούσεις τώρα, αλλά μια άλλη εκδοχή απ' τα κομμένα θα σου την έχουμε, όταν βγει το αυθεντικό στον αέρα. Για την ώρα μπορείς να αρκεστείς στις εικόνες απ' τα γυρίσματα, τις συνεντεύξεις με τις ανερχόμενες Βάσω Καβαλιεράτου και Τζένη Θεωνά, το πρωτοεμφανιζόμενο κινηματογραφικά ταλέντο του Εθνικού, Ανδρέα Κωνσταντίνου, τις σταθερές αξίες των Γιώργο Χρανιώτη και Γιάννη Τσιμιτσέλη, και πάνω απ' όλα τις εύγλωττες χειρονομίες του Νίκου Περάκη. Δεν είναι και λίγα.

Να σκηνοθετήσει τη Monica Bellucci είναι ίσως ένα από τα ανομολόγητα όνειρα κάθε σκηνοθέτη. Να σκηνοθετήσει και την Catherine Deneuve μαζί, είναι λογικά oυτοπία. Ο Guillaume Nicloux δούλεψε με αυτόν τον δύο-σ’-ένα συνδυασμό για τη μεταφορά του βιβλίου του Jean-Cristophe Grange, Le Concile de Pierre που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, κρατάει όμως καλά την ψυχραιμία του. Όταν δεν κάνει ταινίες με μυθικές πρωταγωνίστριες, μεταλαμπαδεύει χωρίς φόβο τις γνώσεις του στους μαθητές του στην υψηλού πρεστίζ σχολή La Fémis και παρακολουθεί πως πορεύονται μ’ αυτές. Όταν τις κάνει, τις ακολουθεί στα φεστιβάλ, όπως έκανε με το περασμένο Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όπου μας εξήγησε εν πάσει ειλικρινεία γιατί η ταινία του πάτωσε στη Γαλλία, γιατί άρεσε στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου και γιατί θα σου φανεί ότι είδες τη Monica γυμνή.

Η μεγαλύτερη φετινή ασιατική συμπαραγωγή, με προϋπολογισμό από $30 μέχρι $45 εκατομμύρια ανάλογα ποια είδηση διαβάζεις, φαίνεται να αποτελεί ουσιαστικά remake του Ci Ma (1973) του θρυλικού Chang Che, νονού του κινηματογράφου του Χονγκ Κογκ, του Κουνγκ Φου και πιθανά (του κινηματογράφου) όποιου άλλου δι-σύλλαβου φυσητού όρου έχεις ακούσει.

Ο τίτλος της παραγωγής ήταν μέχρι κάποιο σημείο ο ίδιος με τη πρωτότυπη στα Καντονέζικα (Η Δολοφονία του Μα) και διαφορετικός, The Violent Land (αντί για Blood Brothers), στα Αγγλικά. Τελικά διαφοροποιήθηκε πλήρως με όλα και έγινε Tou Ming Zhuang (Συμμορίτικη Αίτηση Κατάταξης) στα απωανατολικά και The Warlords στα διεθνή. Την ίδια σχιζοφρένεια διακρίνεις χωρίς να χρειαστεί να ψάξεις δεκάδες κακομεταφρασμένα δημοσιεύματα, και στη διαδρομή από το πανάθλιο μαϊμουδίστικο τίζερ που είχε ξεχυθεί στα γιουτούμπια πριν τρίμηνο, μέχρι το αξιοπρεπές οπερετικό τρέιλερ που έσκασε μύτη στην επίσημη κινέζικη σελίδα τη βδομάδα που πέρασε. Και στην υπογραφή του μακρυμάλλη μημουάπτου Peter Chan, πιο γνωστού για τις ρομαντικές του κωμωδίες και μερικά Χρυσά Άλογα της συλλογής του, σε κεφαλοκοφτικό πολεμοχαρές φιλμ που "πάντα ονειρεύονταν" να κάνει για να παρουσιάσει, όπως ξέρει, τα "αντρικά συναισθήματα". Και στη συμμετοχή του Jet Li που είχε υποσχεθεί να αφήσει τις σχετικές τέχνες και να αφοσιωθεί στον Βουδισμό μετά τον ατρόμητο Huo Yuan Jia (2006).

Η ιστορία αφορά ένα σκάνδαλο της τελευταίας κινέζικης δυναστείας, της Μαντσουριανής των Τσινγκ, για το οποίο όπως καταλαβαίνεις λειτουργεί ακόμα χειρότερο σπασμένο τηλέφωνο αφού έχει αποτελέσει βάση για άπειρες μεταφορές σε νουβέλες, σειρές, όπερες και ταινίες. Εκτός από τον Κινέζο Li, πρωταγωνιστούν άλλοι δύο Ασιάτες μεγαστέροι, ο Ιάπωνας Takeshi Kaneshiro και ο Χονγκογκέζος Andy Lau, στο στιλ της ευρωπουτίγκας (βλ. τις υπερπολυεθνικές συμπαραγωγές κυρίως στα 70s) που από τη μυρωδιά της ακόμα προσπαθεί να απαλλαγεί ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος.

Τα Autobots και οι Decepticons, οι μηχανοκίνητοι οργανισμοί απ' τον πλανήτη Cybertron, προσγειώνονται στη Γη για να βρουν το Allspark, τον κύβο της ζωής για το είδος τους, και να πολεμήσουν μέχρι τέλους για το ποιος θα τον κρατήσει. Αποχαυνωμένοι γήινοι κοιτούν με ανοιχτά στόματα, ως οφείλουν, και βάζουν ένα χεράκι, ως οφείλουν.
Με μόνο 6 ταινίες πίσω του, αλλά τόσο κακό κάρμα σαν να έχει γυρίσει 50 B-movies πάνω του, ο Bay ποτέ δεν ήταν της οικονομίας ούτε στην εικόνα, ούτε στο χρόνο και κυρίως, ούτε στις υπέρμετρες φιλοδοξίες. Και με μόνο 6 ταινίες πίσω του, φτάνει το ζενίθ της καριέρας του στην έβδομη (που βγαίνει τον έβδομο μήνα του '07, ξέρεις), για να δείξει πως όλα αυτά, μια δεκαετία μεγάλων ονείρων και μεγάλων χαστουκιών, οδηγούσαν σ' αυτό εδώ το θηρίο. Κι αυτό εδώ το θηρίο, κάνει όλες τις προηγούμενες παπάρες του, να μην σε πειράζουν και τόσο τελικά. Και να μην σε πειράζει που ο Bay είναι ασυγκράτητος στους δεύτερους χαρακτήρες των 22 λεπτών στην οθόνη και των 2 γραμμών στο χαρτί, γιατί στην τελική, σου δίνουν περισσότερο χρόνο να εμπεδώσεις ότι ο Shya LaBeouf είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα του νέου Hollywood, ότι η Megan Fox είναι καταπληκτική στο να προσποιείται οργασμούς ακόμη κι όταν τρέχει να σώζει τη ζωή της, και κυρίως γιατί, μέσα σε όλον τον συρφετό του σεναρίου με τις ξεκρέμαστες υποπλοκές και τα μισοψημένα παιχνιδιάρικα πολιτικά υπονοούμενα, σου δίνει περισσότερο χρόνο να απολαύσεις τα τεράστια ρομπότ ζωντανά στην οθόνη. Κι όταν λέω ζωντανά, εννοώ ζωντανά. Κι αληθινά. Στ' αλήθεια. Και φοβερά, και τεράστια, και άγρια, και κομψά, και φινετσάτα. Και να κάνουν και πιρουέτες! Στον αέρα, πυροβολώντας!

Για μένα πάντως, αν την έβλεπα στα 13 μου, το Transformers παίζει να ήταν η ταινία της ζωής μου. Εσύ πάλι, αν είσαι σήμερα 13, παίζει να μην είσαι και πολύ σίγουρος τι ακριβώς είναι αυτά τα ρομποτάκια και προς τι η υστερία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα δεις το πιο cool πράγμα της χρονιάς τουλάχιστον (και των επόμενων δύο ίσως, μέχρι το ενδεχόμενο sequel), ένα εκστατικό πανηγύρι εκρηκτικής περιπέτειας, με εφέ που μουδιάζουν το μυαλό και χιούμορ που γλυκαίνει την καρδιά, με στιγμές που η αυτοναφορικότητα του χαβαλέ ξεπερνά τον εαυτό της για να φτάσει την ξεκαρδιστική υστερική αυτοπαρωδία, και άλλες όπου το επίπεδο του ψηφιακού μοιάζει να προσγειώθηκε από άλλο πλανήτη για να τεντώσει σαγόνια με τις σοκαριστικές δυνατότητές του, και να σου προσφέρει τη μυθική αίσθηση ότι τα 8 ευρώ που πλήρωσες για να το ζήσεις, ήταν πολύ λίγα για το θέαμα που παίρνεις πίσω. Γιατί ναι, είναι όλο θέαμα, κι αν περιμένεις κάτι άλλο απ' το συνδυασμό Transformers και Michael Bay, δεν πας καλά. Ε κι αν στο τέλος σου φανεί πολύ παιδικό με τις απότομες προσγειώσεις του σε πίστες PG 13, τι να πω, θυμήσου και τον Αστυνόμο Σαΐνη (1999).