Μπορεί η Paramount να αποφάσισε να αναβάλλει την έξοδο του φιλμ στην Αμερική για τον Απρίλη που οι Rolling Stones θα έχουν τελειώσει την περιοδεία τους, αλλά η φίλη μας η Marina του Mad About Movies ξετρύπωσε το trailer του Shine a Light όπου o Martin Scorsese ρίχνει φως στη σκηνική τους παρουσία, στην επίσημη ισπανική σελίδα που ακόμα παραμένει προετοιμασμένη για 21 Σεπτεμβρίου.

Στις 29 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου του 2006 λοιπόν, οι Stones δώσανε δυο συναυλίες για προνομιούχο κοινό στο μικρό (2800 θέσεων) Beacon Theater της Νέας Υόρκης στα πλαίσια της τρίχρονης μαμούθ περιοδείας τους για την προώθηση του A Bigger Bang στην υφήλιο, προώθηση που τους έφερε να παίζουν ακόμα και στο Μαυροβούνιο (αλλά όχι στην Αθήνα). Ο Keith Richards δεν είχε ανέβει στη μηλιά να κόψει ένα μήλο (και να σπάσει ότι του 'χει αφήσει η οστεοπόρωση), ο Bill Clinton περίμενε (μάλλον κρύβοντας το σαξόφωνό του) στο ακροατήριο, και ο Martin Scorsese στα παρασκήνια δεν είχε απολύτως κανένα άγχος. Φυσιολογικά αφού, παρόλο που το συγκρότημα τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και με τον Sir Michael Phillip Jagger συζήταγαν κάτι αφιερωματικό για καμιά δεκαετία τουλάχιστο, είχε φέρει να του κάνουν τον καμεραμάν περισσότερους και κάπου σημαντικότερους κινηματογραφιστές ακόμα και από αυτούς που είχε χρησιμοποιήσει στο πιο θρυλικό μουσικό ντοκιμαντέρ και κομμάτι της προθήκης της ιστορίας του Ροκ, το The Last Waltz (1978).

Μια εντεκάδα βραβευμένοι διευθυντές φωτογραφίας (Robert Richardson, Emmanuel Lubezki, Robert Elswit, Andrew Lesnie πιο τρανταχτά) βάλαν τη κάμερα στον ώμο και κυνήγαγαν φωτιές και πλάνα του Jack White να συμμετέχει στο Loving Cup και της Christina Aguilera να τρίβει τον κώλο της στον γερο-φρόντμαν. Και αν δεν εντυπωσιάστηκες, θυμήσου ότι φιλοδοξία του φιλμ είναι να σε φέρει τόσο κοντά στο συγκρότημα που να σου κοπανάει η τελευταία τα απλωμένα χέρια (και όχι μόνο).

Στο διαβόητο σκάνδαλο Pellicano που η τελική του έκβαση πάει από αναβολή σε αναβολή όσο ξεφουσκώνει, στηρίζει τις ελπίδες του να αναδειχτεί σε Fatty Arbuckle του 21ου αιώνα ο αναμφισβήτητος διάδοχος του John Candy στο χώρο των κινηματογραφικών πολεμικών τεχνών, Steven Seagal, απευθυνόμενος στους LA Times.

Στο δημοσίευμα που έκανε το γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών πρακτορείων, ο αναγνωρισμένος μετενσαρκωτής δεκάδων Βουδιστών πνευματικών ηγετών, ζητά από το FBI να απολογηθεί επίσημα για την εμπλοκή του ονόματός του στην αρχή των ερευνών που οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Σύμφωνα με τον εκ των λαμπρότερων θεραπόντων της συγγραφής και της υποκριτικής της 7ης τέχνης (ταλέντα που η εκτυφλωτική σεξουαλική του γοητεία άφησε δυστυχώς στο περιθώριο, παρ' ελπίδα του ιδίου), οι κατηγορίες της δημοσιογράφου Anita M. Busch ότι προσπαθούσε να την τρομοκρατήσει για να αποτρέψει τη δημοσίευση άρθρου της μη κολακευτικού γι' αυτόν και τον συνεργάτη του Julius R. Nasso, αποδείχτηκαν εντελώς ανυπόστατες εν γνώσει του FBI που συνεχίζει ακόμα την έρευνα. Και η εμπλοκή του ονόματός του προφανώς δημιουργεί ένα παραμορφωτικό πρίσμα, υπό το οποίο τη συνεχή επέκταση της πνευματικής του αύρας από την ομοίως συνεχή βουδιστική μελέτη και πρακτική του, κοινό και βιομηχανία του θεάματος θωρούν ως υπερσυγκέντρωση λίπους και υγρών.

Όπως δε κουράζεται να αφηγείται ο μέγιστος ανήρ, παρά τις αμφιβολίες και το γέλωτα των απίστων, στην Ιαπωνία λατρεύεται ως θεότητα έχοντας εξυψώσει την παραδοσιακή ευγενική αμυντική τέχνη του Aikido σε οικουμενικά οικολογικά φιλάνθρωπα επιθετική με τη χρήση μέσων ειρηνικού διαλογισμού (βλ. σαρανταπεντάρια και οπλοπολυβόλα). Αφού δε, χρησιμοποιώντας μόνο το μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού, αποτέλεσε το κύριο όργανο της CIA εις την πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και την εγκαθίδρυση αιώνιας δημοκρατίας στην ασιατική ζώνη και εκπαίδευσε, επανιδρύοντάς το ουσιαστικά, το επίλεκτο σώμα SEAL του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού, βρέθηκε να εκδηλώνει διαφορετικές πτυχές του αστείρευτου ταλέντου του στο Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Εκεί, φυσικά, ανέτρεψε κάθε στερεότυπο, στις ταινίες πολεμικών τεχνών, αδικημένου και ξυλοφορτωμένου που έπειτα από επίπονη εκπαίδευση ζητά δικαίωση. Καθιερώνοντας το πρότυπο του ήρωα που, ακριβώς όπως και στον πραγματικό του βίο, παραμένει ατσαλάκωτος ακόμα και όταν απρόσεκτος οδηγός πατήσει τον αγαπημένο του σκύλο και εξαναγκαστεί (ο ήρωας) να τον νουθετήσει (τον απρόσεκτο) περνώντας οστά του σώματός τους από τις εσοχές του κρανίου τους, σε συγγενείς φίλους και συμπολίτες (και των δύο).

Τα τελευταία χρόνια, υπό διωγμό όπως κάθε προφήτης, ο Steven Seagal ανατρέπει κάθε σύμβαση πρωταγωνιστή σε φιλμ, χρησιμοποιώντας αντικαταστάτη σε οποιαδήποτε σκηνή απαιτείται να παραμένει όρθιος ή να ομιλεί. Παράλληλα εξακολουθεί να είναι αγαπητός στους συνεργάτες του, κλωτσώντας τους φιλικά στους όρχεις σε κάθε ευκαιρία και περνώντας τους από εξαντλητικό casting στο ειδικό χαλί του γραφείου του αν τυχαίνει να μη διαθέτουν (όρχεις). Επιπλέον περιοδεύει ανά τον κόσμο δίνοντας συναυλίες σε αχανή bar και pub, έχοντας αποκαλύψει τον διαπλανητικό ροκ σταρ που έκρυβε, από σεβασμό, βαθιά μέσα του όσο ο Ντέμης Ρούσσος ήτο εν ενεργεία. Επεκτείνοντας τις κοινωφελείς (για τον ίδιο) επιχειρηματικές του δραστηριότητες, έχει προσθέσει τους τίτλους "energy drink formulator" και "world's first antiperspirant aftershave inventor" στο ανυπέρβλητο βιογραφικό του. Στο παρελθόν έχει κατηγορήσει οποιονδήποτε, από Μαφία και Sony μέχρι ηλικιωμένους που προκάλεσε σε πάλη και τον άφησαν αναίσθητο και χεσμένο, για επίδειξη υστεροβουλίας απέναντι στην ανωτερότητά του.

Αιώνιος έφηβος και loser... στρουμπουλός "χτυπάει" ανερχόμενη τηλεοπτική παραγωγό σε ντίσκο του Λος Άντζελες. Φλερτάρουν, γίνονται τύφλα, εκείνη τον παίρνει (κανονικά) στο σπίτι της και μερικές εβδομάδες αργότερα ένας γυναικολόγος τους πιστοποιεί ότι το σεξ δίχως προφυλάξεις εγκυμονεί κινδύνους, παραδίδοντάς τους το ενσταντανέ του εμβρύου...Από την πρώτη στιγμή που θα δεις το Knocked Up (2007) του Judd Apatow συνειδητοποιείς πως, εκτός από τον τίτλο της καλύτερης αμερικανικής κωμωδίας της χρονιάς (που κερδίζει επάξια και χωρίς πολλή σκέψη), βρίσκεσαι μπροστά σε ένα instant classic το οποίο πρόκειται να γίνει μελλοντικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά! Παίρνοντας όλα τα καλά συστατικά του Παρθένος Ετών 40 (2005) (αξιοζήλευτη γραφή στο σενάριο, λειτουργικό casting και καταιγισμός από trivia για τους καλοαναθρεμμένους geeks της pop κουλτούρας), η ομάδα του Apatow κάνει εδώ αλματώδη βήματα μπρος και... ολοκληρώνει (μέσα σε 129 λεπτά που για άλλους θα μετατρέπονταν σε ολέθρια καρμανιόλα) κωμικό εγχειρίδιο ετεροφυλοφιλικών σχέσεων με στιγμές αληθινού τρόμου (γιατί αυτά που σχολιάζει είναι τόσο αληθινά). Η μεγάλη μαγκιά του φιλμ; Κάτω από τα ασταμάτητα, επιδερμικά γέλια ή τις "χοντράδες", αναπτύσσει έναν απρόβλεπτα ελεγειακό τόνο πάνω σε ώριμες σκέψεις γύρω από τη χαμένη νιότη, την "υποχρέωση" της συντροφικής συμβίωσης και το γκρεμοτσάκισμα των ονείρων που έκανες, πως δε θα μεγαλώσεις ποτέ, με τον ερχομό του δικού σου παιδιού. Στην αρχή γελάς. Μετά κάπου λες πως το αστείο έχει και τα όριά του. Και γυρίζοντας στο σπίτι, μόνος ή κρυφά από τη γκόμενα, μπορείς να μπήξεις τα κλάματα!

Επιπλέον, ο σεναριογράφος Apatow έχει τη σπάνια αρετή (αν όχι υπευθυνότητα) να ψυχολογεί τα δύο φύλα ξεχωριστά αλλά και στο ζευγάρωμά τους, διατηρώντας μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στον κανιβαλισμό και το ρεαλιστικό. Κόντρες, φοβίες, ανασφάλειες, ιδιαιτερότητες, θετικά και αρνητικά σημεία, τα πάντα αναλύονται πάνω σε καταστάσεις και συμπεριφορές του ανθρώπινου είδους, αποφεύγοντας σχεδόν πάντα τις κακοτοπιές. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν το φιλμ τρυπώσει στις υποψηφιότητες για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (από το Writers Guild την έχει... δαγκωτή).

Ένας κυνικός συγγραφέας βιβλίων για υποτιθέμενα υπερφυσικά φαινόμενα, αποφασίζει να περάσει τη βραδιά σε ένα κακό δωμάτιο ξενοδοχείου παρά τις προσπάθειες του υπεύθυνου να τον μεταπείσει.Και αν συμπληρώσεις άλλη μια πρόταση στη παραπάνω, τελειώνει και η ταινία. Πρόταση που δεν είναι διόλου δύσκολο να μαντέψεις, αφού από τη μια η ιστορία βασίζεται σε ομώνυμο σύντομο διήγημα του Stephen King και από την άλλη αποτελεί τη δικιά του εκδοχή μιας παραφυσικά πλέον ανακυκλωμένης πλοκής. Επιπλέον καταδικαστικά οποιασδήποτε πρωτοτυπίας, ο συγγραφέας που κάποτε επέλεγε να διασκευάσει ο Kubrick αρέσκεται να ανακατεύει προηγούμενες δουλειές του βουρτσίζοντας τα δόντια (ευφημισμός αυτό) στη τουαλέτα όσο απέξω περιμένει ο εκατοστός και βάλε που θα εικονοποιήσει το αποτέλεσμα, και μόνο φέτος έχουν γυριστεί αποτυχημένες χολιγουντιανές εκδοχές τόσο του σκεπτικιστή που του 'ρχεται ο ουρανός στο κεφάλι στο The Reaping (2007) όσο και του αφιλόξενου δωματίου στο Vacancy (2007) που δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα (ακόμα?). Χειρότερα (yep γίνεται), και το βασικότερο εντελώς αδικαιολόγητα, το σενάριο του 1408 όχι μόνο διατηρεί χάρτινους τους χαρακτήρες - φράσεις ("χωρισμένη γυναίκα", "πεθαμένη κόρη") του διηγήματος, αλλά αφήνει ξεκρέμαστες κάποιες περιφερειακές πλοκές (το πρώτο βιβλίο και τον πατέρα του πρωταγωνιστή) ενώ δεν έχει ουσιαστικά καμία βασική να ακολουθήσει και ξεχειλώνει τους πίνακες, τις βρύσες και τα χαλιά του δωματίου. Το τελειωτικό χτύπημα σε μια σχεδόν ιδανική σειρά μη ανατροπών δίνει η καταλληλότητα για 13χρονους των σκηνών, που περιορίζει την τρομο-κρατία σε χρωματισμένες χοντρές-φαντάσματα να οδεύουν προς πήδημα από παράθυρο σα να είναι ζυγαριά ακριβείας.

Αντίθετα με ότι θα περίμενες, ο John Cusack στον πρωταγωνιστικό ρόλο κάνει φιλότιμες προσπάθειες να συγκρατήσει την κατρακύλα του σε κιλά και δουλειές, ο Mikael Håfström στη σκηνοθεσία έχει όρεξη παρά το θάψιμο που 'φαγε το Derailed (2005) του, και κριτική και κοινό στην υποδοχή αποφάνθηκαν (περίπου ή ακριβώς) ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία του είδους φέτος στην Αμερική. Προφανώς το είδος είναι βιντεοσκόπηση βραδιάς μόνου άντρα σε δωμάτιο ξενοδοχείου χωρίς τσόντα στις επιλογές της τηλεόρασης.

Από τα αρκετά αξιόλογα τρέιλερ που κυκλοφόρησαν με το ελάχιστα άξιο λόγου Rush Hour 3 (2007), αυτό της φθινοπωρινής επιστροφής του Steve Carell που η Touchstone προσπαθεί να προωθήσει σαν 40something Year Old Former Virgin και αρκετοί φαν (μάλλον γι αυτό το λόγο) έχουν ήδη ξεγράψει σαν τυπική κομεντί, διάλεξε να σχολιάσει ο Dark Tyler που τον έπρηζα να γράψει τίποτα για το Superbad (2007) για μήνες (μέχρι που το 'γραψα μόνος μου) και ήταν σε ασφυκτικό κλοιό από την ελληνική πρεμιέρα του Knocked Up (2007) τη προηγούμενη βδομάδα. Με την ευκαιρία ανέλαβε και την πρώτη ματιά στο μπλοκμπαστερικά κωμικό Get Smart (2008) της Warner και του επόμενου καλοκαιριού.

Ακόμα στο δρόμο προς αυτή την καταραμένη την A-list, o Steve Carell επανέρχεται μετά το ναυάγιο του Evan Almighty (2007) με ένα ρόλο στα μέτρα του Frank από το Little Miss Sunshine (2006). Ο Dan in Real Life μεγαλώνει τις τρεις κόρες του και ζει μια μάλλον μοναχική και μελαγχολική ζωή, σε ένα μοτίβο που ο Carell δείχνει να κατέχει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο κωμικό. Από τον προσβλητικά ηλίθιο και ανίκανο Michael Scott του τηλεοπτικού The Office μέχρι τον κοινωνικά απροσάρμοστο 40 Year Old Virgin (2005) Andy, o βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα ηθοποιός μοιάζει πάντα να αναζητά την ανθρωπιά ακόμα και στην πιο ξεδιάντροπη καρικατούρα, παρά να ξεπέφτει στην ευκολία μιας χονδροειδούς απεικόνισης που πολλές φορές μοιάζει η προφανής επιλογή.

Ο ρόλος, λοιπόν, του χήρου Dan Burns σε αυτό το δεύτερο σκηνοθετικό πόνημα του σεναριογράφου Peter Hedges μοιάζει κομμένος και ραμμένος για τον πρωταγωνιστή. Και χωρίς απόκλιση από τυπική ρομαντική κομεντί, η γυναίκα των ονείρων του, όταν τη γνωρίζει, έχει σχέση με τον αδερφό του. Η εν λόγω ονειρεμένη δεν είναι άλλη από την Juliette Binoche, που πλάκα-πλάκα έχει πάνω από δεκαετία από την τελευταία φορά που έκανε καλή επιλογή στο Hollywood, και ο εν λόγω αδερφός είναι ο Dane Cook, κωμικός που απέναντι σε κάθε έννοια λογικής απολαμβάνει μεγάλη επιτυχία στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Το trailer πάντως μοιάζει ζεστό και όσο πρέπει αστείο, ενώ ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης παραμένει αλάνθαστος στις δημιουργίες του. Αφού δεν στραβοπάτησε σκηνοθετικά με πρωταγωνίστρια την Katie Holmes στο Pieces of April (2003), θα αστοχήσει τώρα με τον Steve Carell?

Το Get Smart (2008), από την άλλη, δείχνει να είναι ακριβώς το είδος της ανώριμης (αλλά περιστασιακά ικανοποιητικής) πλάκας που υπόσχεται το όνομα του σκηνοθέτη Peter Segel. Εδώ ο Carell επανενώνεται με τον βραβευμένο με Όσκαρ συμπρωταγωνιστή του στο Little Miss Sunshine, Alan Arkin, σε ένα καστ που περιλαμβάνει αρκετούς ακόμα ανθρώπους τους οποίους χαίρομαι να βλέπω στη μεγάλη οθόνη. Δε μοιάζει με κάτι που θα ανεβάσει το πρεστίζ κανενός από όσους εμπλέκονται, αλλά ενδέχεται να ανεβάσει το κασέ τους, οπότε πάω πάσο. Σε κάθε περίπτωση, από το Evan Almighty αστειότερο θα είναι.

Δες/Κρύψε το teaser του Get Smart (2008)

Ότι οι διακοπές σου είναι στα τελευταία τους, είναι το βασικότερο που καταλαβαίνεις όταν ανακοινώνονται οι Λεοπαρδάλεις, τα βραβεία του μεσαυγουστιάτικου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Λοκάρνο, το οποίο στην 60η του διοργάνωση τήρησε την φετινή ευρωπαϊκή πάραδοση δίνοντας το Χρυσό του για καλύτερη ταινία, στο Ai No Yokan (2007) του Masahiro Kobayashi. Ασιατική ταινία με Γιαπωνέζους που ξυπνάν το πρωί, πάνε στη δουλειά, γυρνάνε σπίτι, τρώνε, κοιμούνται και πάλι απ' την αρχή, για να σε τρομπάρουν με την αποπνιγμάρα της μονοτονίας και της επαναληπτικότητας που στραγγίζει τη ζωή ανθρώπων ντυμένων με πανοπλίες ρουτίνας για να επουλώσουν τα συναισθηματικά τους τραύματα.

Εκεί παραδίπλα κατέληξε και η Ασημένια Λεοπάρδαλη, που απονεμήθηκε στην Νοτιοκορεάτικη σκηνοθετική τριπλέτα του Memories (2007), γιατί είναι "έργο που προωθεί την κατανόηση ανάμεσα σε λαούς και κουλτούρες", ενώ μακριά απ' τα τελωνεία έμεινε το βραβείο σκηνοθεσίας, που κέρδισε ο Phillipe Ramos για τον Capitaine Achab (2007), μια ελεύθερη απόδοση του Moby Dick. Το φεστιβάλ που είχε πέρσι φέρει στην Ευρώπη το Half Nelson (2006) και βραβεύσει με το κοινό του τις Ζωές των Άλλων (2006) και με την επιτροπή του την Φροϊλάιν (2006), φέτος βοήθησε την μαύρη κωμωδία του Frank Oz, Death at a Funeral (2007), να εμπλουτίσει το δικό της μπαζ με το βραβείο κοινού, και το Extraordinary Rendition (2007), την άλλη ιστορία εξαιρετικής έκδοσης, να δείξει τα αδύναμα πόδια της με χλιαρή υποδοχή στην προβολή της. Και κάπως έτσι, η ώρα της Βενετίας πλησιάζει απειλητικά.

Κάποια χρόνια μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο, ένας άντρας κυνηγά έναν άλλον σε βουνά, πεδιάδες και ερήμους, με τη μισθωμένη βοήθεια κάποιων ακόμα.Ο (συν)σεναριογράφος και σκηνοθέτης David Von Ancken έχει παρελθόν δουλειάς στην τηλεόραση και επιρροές που δηλωμένα περιλαμβάνουν τον θρυλικό Jeremiah Johnson (1972) και τα πρώτα του Clint Eastwood, κυρίως στη μυθική τριλογία του Sergio Leone. Οπότε περιμένεις ένα γουέστερν εκδίκησης που ξεκινάει χωρίς να σου λέει τίποτα, συνεχίζει σε αυτόν τον περίεργο επιτόπια τρεχαλατζίδικο τηλεοπτικό ρυθμό με σφαίρες να σφυρίζουν άλογα να ψοφάνε από την κούραση και τα βογκητά του Pierce Brosnan να αποτελούν το μοναδικό στοιχείο που προωθεί την πλοκή, αναφέρεται σε διαφορετικά κλασικά σε κάθε πράξη φροντίζοντας να προσθέτει το μοντέρνο twist, και καταλήγει να καταφεύγει σε Buñuel και βάλε για να κλείσει. Και φυσικά περιλαμβάνει σκηνές ξεκοιλιάσματος πτωμάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο, αν και τα επακόλουθα φαγοπότια φαίνεται να λογοκρίθηκαν.

Ο δρόμος πάντως καταφέρνει να χορτάσει τόσο τη γενιά του Lost όσο και αυτή που μεγάλωσε με John Ford, John Wayne και James Stewart κάθε Τρίτη στην ΥΕΝΕΔ. Με μεγάλο σύμμαχο την κινηματογραφία του βετεράνου John Toll (που σε κάποια σημεία εκθέτει τα έμψυχα αντικείμενά της, στη προσπάθεια να πιάσει το φως και το φόντο), την αίσθηση ρυθμού του σκηνοθέτη, τις ερμηνείες του ιρλανδικού πρωταγωνιστικού διδύμου κόντρα σε ένα κάρο αντίξοες συνθήκες, και φυσικά την βασική.. βασική προδιάθεσή του. Οπότε δες το σαν πρώτη γεύση της μίνι αναβίωσης του είδους που συνεχίζει από Σεπτέμβρη, και feel free να αποκοιμηθείς ή να σηκωθείς σε οποιοδήποτε σημείο, ειδικά στο τρίτο μέρος, χωρίς να χάσεις τίποτα.