Δύσκολο να πεις αν είναι το θράσος της κλειδωμένης υποψηφιότητας που κάνει τους αδερφούς Coen να πάνε κόντρα στις ανησυχίες ότι η αμερικάνικη Ακαδημία δε πρόκειται να ματοβάψει ολοκληρωτικά τις πεντάδες της ή η υπακοή στην απόλυτη πια τάση του marketing που φέρνει ένα ακόμα "ακατάλληλο" κόψιμο στο κοινό που έχει μάθει απέξω την ημερομηνία γεννήσεως και τον ταχυδρομικό κώδικα του George Bush. Οι ένα σωρό καινούριες σκηνές του redband trailer του No Country for Old Men (2007), μαζί με την σοκαριστική συνέχεια όσων το greenband που προηγήθηκε άφηνε στη φαντασία σου, γέρνουν την παλάντζα προς τη μεριά της καλύτερης ταινίας του οικογενειακού διδύμου μετά από μια σειρά άσφαιρων κωμικών (ή κωμικοτραγικών αν θες) προσπαθειών. Από την άλλη, το Young Men Dead των Black Angels μαζί με το εξίσου ηχηρό ψυχεδελικό πρόσθετο μουσικό φόντο, δείχνουν μια τάση κουκουλώματος του ότι η επιστροφή στις αιματηρά απλές ρίζες του Blood Simple (1984) έγινε ριζικά, και η αφιλόξενη για γέρους γη των Coen δεν είχε χώρο ούτε για συνθέτες και τραγούδια (i.e. το φιλμ είναι μουσικά ανένδυτο).

Το σίγουρο είναι ότι η ομιχλώδης μυτάρα και η παρανοϊκή μαλλούρα του Javier Bardem έχουν γίνει σήματα της ταινίας, όχι μόνο γιατί η ερμηνεία του κερδίζει τις εντυπώσεις παντού αλλά ίσως και γιατί το υπόλοιπο καστ παίζει κατά σατανική σύμπτωση και στο, πιο Ακαδημαϊκό, In the Valley of Elah (2007). Από κει και πέρα σημειώνω για την Ιστορία που θα βάλει στο πάνθεον των κακών της και τον μαυροφερεμένο κεφάλα με το αλά Prince Valiant κούρεμα τα πασίγνωστα, ότι η ιστορία προέρχεται από το ομώνυμο προπέρσινο μυθιστόρημα του Cormac McCarthy τον οποίο οι σύγχρονοί του θεωρούν από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους ενώ το φιλμ συμμετείχε στο διαγωνιστικό των φετινών, αρχικά φιλοαμερικανικών και τελικά κάθε άλλο παρά, Κανών.

Με το Ave Maria στο φόντο όπως και το teaser πριν δυο μήνες, το trailer του Hitman (2007) έρχεται περισσότερο να ειδοποιήσει ότι μετακινήθηκε η έξοδός του για τέλη Νοέμβρη παρά να ηρεμήσει τους συνηθισμένα εξαγριωμένους φαν που ακόμα ελπίζουν να παίξει τον καραφλό σιωπηλό εκτελεστή ο Jason Statham, ο Vin Diesel, ο Bruce Willis ή ο Uwe Boll.

Η Fox λοιπόν είδε μεγάλη ηρεμία τη βδομάδα των αμερικάνικων Ευχαριστιών (και παραδοσιακά και ευχαριστημένων ταμείων) και έτρεξε να τη γεμίσει με δράση με (παρα)θρησκευτικές νότες. Και όλοι πια στοιχηματίζουν αν η εταιρεία με τον απεριόριστο σεβασμό στο χαρτζηλίκι των ανήλικων θα αντισταθεί στον πειρασμό να κάνει οικογενειακό το (R-rated) πάρτι που έστησε ο Γάλλος Xavier Gens όταν έμαθε ότι είχε την ευκαιρία να μεταφέρει, χωρίς όρια, το αγαπημένο του παιχνίδι στην μεγάλη οθόνη. Προς το παρόν πάντως ο ξυρισμενοκέφαλος Timothy Olyphant με εμπειρία στο πιπέρι στο στόμα από το Die Hard 4.0 (2007) δηλώνει παθιασμένα, στο κινηματογραφικό site.. της Fox, ότι ο σκηνοθέτης ήθελε απεγνωσμένα να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στο παιχνίδι. Και στον John Woo επίσης, όπως βλέπεις και μόνος σου παραβλέποντας ότι το τρέιλερ δίνει έμφαση στην καταγωγή και την αποστολή ζωής(!) του ήρωα και τις σχέσεις του με παπάδες και γκόμενες που στο παιχνίδι είναι υποσημειώσεις (το πολύ). Στο σενάριο που κυκλοφορεί στα διαδίχτυα πάντως, οι γκόμενες παραμένουν υποσημειώσεις και οι καταστάσεις κοντά σε πραγματική πραγματικότητα, ενώ οι πολλές ατάκες και το τέλος του έχουν τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση.

Ένα χρόνο και βάλε μετά το teaser και λίγο πριν βάλει πλώρη για τη Βενετία, πετάξει στο Τορόντο και βγει μισόκρυφα στις αμερικάνικες αίθουσες, κυκλοφόρησε το trailer της Δολοφονίας του Άντριου Ντόμινικ από τον Παραγωγό Μπραντ Πιτ Δολοφονίας του Τζέσι Τζέιμς από τον Λέιμερ Ρόμπερτ Φορντ (2007) στο Moviefone.

Update: Μια βδομάδα μετά κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies και μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του τρέιλερ, υπέρτατο δείγμα της σχιζοφρένειας που χαρακτηρίζει την παραγωγή που βρίσκεται σε στάδιο χασαποραψίματος εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Από τη μια ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Andrew Dominik υποστηρίζει λυσσαλέα το όνειρό του να κάνει το τερενσμαλικό γουεστερνικό έπος που θα βάλει το όνομα του στον ορισμό των ατελείωτων θολών σταχιασμένων πλάνων με αργόσυρτα υπνωτικά μουγκρίσματα στην υπόκρουση. Από την άλλη ο παραγωγός και πρωταγωνιστής Brad Pitt, με τα δικά του λεφτά αυτή τη φορά σαν επιπλέον κίνητρο, χορεύει αδιάκοπα το χορό της βροχής στο όραμα ενός ακόμα δημιουργού, έχοντας ήδη φουσκώσει χείμαρρο που ξέβρασε το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky σε ερημικές αίθουσες στα εδάφη άναρθρα κραυγάζοντων ιθαγενών κριτικών. Και στη μέση η Warner, προσπαθεί να βγάλει κάνα φράγκο αυτή τη φορά, προβάλλοντας τα άπειρα κοψίματα των δυο πλευρών (ή και δικά της ή και καθενός προσφερόμενου να μάθει το Avid στου κασίδη το καπελοσκέπαστο κεφάλι) σε όποιον είχε και δεν είχε (κυρίως) διάθεση να τα δει.

Από όλο το μπαστάρδεμα, στο ένα τρέιλερ περιμένεις ότι ο Jesse James και ο Robert Ford είναι το ίδιο άτομο και στο τέλος κυριαρχεί η δεύτερη περσόνα δολοφονώντας τη πρώτη με μια σφαίρα ανάμεσα στα δόντια, υπό τις σκηνοθετικές ευλογίες του Terence Malick. Eνώ στο δεύτερο ότι είναι παιδικοί φίλοι που διασχίζουν πελάγη σιτοβολώνων για να επιτεθούν σε τραπεζικά κάστρα μέχρι που κάποιος χρησιμοποιεί το πτώμα του δεύτερου για να φυτέψει μια σφαίρα στο μοναδικό τρωτό σημείο της πλάτης του πρώτου, Gore Verbinski θέλοντος. Πάντως οι κριτικοί, πιο προσεχτικοί αυτή τη φορά και πιθανά έχοντας δει ο καθένας το προσωπικό του κόψιμο (έστω και αν χρειάστηκε να περιέχει και giant fucking robots ή ιρανικές ερήμους), φαίνονται κατενθουσιασμένοι. Η Warner πάλι φαίνεται να διστάζει να ξοδευτεί να ανοίξει την ταινία σε ευρεία διανομή στην Αμερική. Αλλά στην Ελλάδα, το βασίλειο της σινεφιλίας και του Malick, όπου το The New World (2005) έκοψε καμια 60αριά χιλιάδες εισιτήρια σε 3 βδομάδες (σύμφωνα με τα στοιχεία του ενημερωμένου mans) με ένα κάποιον Colin Farrell πρωταγωνιστή, η Village προφανώς και τη περιμένει σα κάτι ανάμεσα σε Πεντέξι του Τζέσι και 300 του Αχιλλέα.

Σε ένα νησί της Παπούας-Νέας Γουινέας, δέκα θανατοποινίτες από τις φυλακές του πλανήτη συμμετέχουν σε ριάλιτι που μεταδίδεται στο δίκτυο. Νικητής θα είναι όποιος μείνει ζωντανός.Πολλοί βλέπουν στο φιλμ αντιγραφή του γιαπωνέζικου Batoru Rowaiaru (2000), λίγοι στοιχεία του επικά γελοίου Άτρωτου (1987) με τον Schwarzenegger (αν και είχε βασιστεί στο μυθιστόρημα του Stephen King από το οποίο "επηρρεάστηκε" ο συγγραφέας του βιβλίου που κάναν ταινία οι σχιστομάτηδες φετιχιστές της βίας) και κανένας πουθενά τον Χαϊλάντερ τον Αθάνατο ή την Maya Plisetskaya. Πράγμα περίεργο αν σκεφτείς ότι όπου μπλέκεται έστω και στα ψιλά γράμματα η πρώην WWF και νυν WWE το δεδομένο είναι ότι θα παρατηρηθεί το σκηνοθετημένο του πράγματος (παρατήρηση εξίσου διορατική με αυτή ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με τα πόδια) ή στην καλύτερη η υστέρηση των χορογραφιών του σε σχέση με τις παραγωγές της Λίμνης των Κύκνων από το Bolshoi.

Με άλλα λόγια, με την WWE Films στην παραγωγή και πρωταγωνιστή τον μεγαλύτερο αστέρα της μητρικής της εταιρίας στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να είναι παρά κάτι τερατουργήματα τύπου The Marine (2006) ή καμιά ταινία του Hulk Hogan όταν το είχε γυρίσει σε "κακός". Και σε σχέση με αυτά ο Τελευταίος Επιζών μακροημερεύει άνετα σε ένα επίπεδο που δικαιολογεί την έξοδό του στις αμερικάνικες αίθουσες. Το πρώτο του τρίτο είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές, με έξυπνο θέμα, διαλόγους που ακούγονται και σκηνοθεσία που προσλήφθηκε για την ικανότητά της να κάνει τα λίγα να φαίνονται περισσότερα (και κάνει τα κάποια ακόμα πιο πολλά). Μετά φυσιολογικά αρχίζουν να εφαρμόζονται οι κανόνες του tag team και ο SAS με το τόξο πρέπει να περιμένει μέχρι ο καρατίστας με τα μαχαίρια κουζίνας που τον κοπανάει ο πεζοναύτης με τα αρθριτικά να έχει δυο χέρια ένα πόδι και ένα πρησμένο στρουμπουλό μάγουλο στο χώμα. Και όπως κατάλαβες ήδη από τη προηγούμενη πρόταση, η κινηματογραφική κάμερα από κει που ψιλοειρωνεύεται την τηλεοπτική ξαδέρφη της αρχίζει ξαφνικά να κουνιέται και να ζουμάρει αλαφιασμένα, είτε για να απαλύνει "χοντρές" εικόνες είτε γιατί ο κάποτε Stone Cold Steve Austin φαίνεται να είναι πια stone cold πτώμα (που κι αυτό χοντρή εικόνα είναι βέβαια). Ε και στο τέλος απαγγέλλεται, σε λεπτό σιγής των υπολοίπων, το νόημα για όσους δε κατάλαβαν ότι οι ριαλιτοπαραγωγοί είναι απάνθρωπα κακοί, και η ιστορία κλείνει έχοντας παραμείνει υπεραπλουστευμένα θεατρική μεν χωρίς προκλητικές ηλιθιότητες δε.

Ο Hitler με τους φίλους του τον Goebbels και τον Bormann και τους συνοδούς τους, φτάνουν σε κάστρο στην εξοχή όπου τους περιμένει η Eva Braun, για να περάσουν όλοι μαζί μια μέρα χαλάρωσης.Στο πρώτο από ένα ανολοκλήρωτο κουαρτέτο πορτρέτων τεσσάρων μεγάλων ανδρών (ακολούθησαν τα Taurus (2000) για τον Lenin και The Sun (2005) για τον αυτοκράτορα Hirohito), ο Sokurov μαγειρεύει κωμωδία για διανοούμενους, παίζοντας με το (αγαπημένο του) θέμα της Ιστορίας και πώς θα μπορούσαν να είναι πτυχές της σε διαφορετικές οπτικές. Στο Molokh (1999) (που φτάνει με καθυστέρηση στη χώρα μας απ' τη New Star που έχει τον Sokurov εργολαβία), ο Hitler είναι γεροξεκούτης υποχόνδριος με εξάρσεις παράνοιας, που προσαρμόζει την σχιζοφρένεια του αλλόκοτου χαρακτήρα του ανάλογα με το κοινό του, και δεν διστάζει πάνω από ένα πιάτο αηδιαστική χορτόσουπα, να μοιραστεί την αποφασιστικότητά του για το πώς θα κηρύξει πόλεμο στον Duce επειδή φυτεύει πολλά δέντρα στην Ιταλία και σ' εκατό χρόνια δε θα φτάνουν ζεστοί αέρηδες στη Γερμανία. Η ελεγειακή οπτική του Sokurov συνδυάζεται απρόθυμα με το σενάριο με screwball στραβοκοιτάγματα και ανατρεπτικές φιλοδοξίες, με την υψηλή αισθητική του Ρώσου να προστατεύει βέβαια το αποτέλεσμα απ' το να γίνει άκομψο, αλλά παρ' όλ' αυτά δίχως να αποφεύγει το γενικότερα άβολο του παντρέματος, που έχει περίπου τόση πλάκα όση το να πετάς βρεγμένες χούφτες από κωλόχαρτο στο ταβάνι, και σίγουρα τους ίδιους κινδύνους: οι περισσότερες απ' τις χλαπάτσες να γυρίσουν και να σκάσουν στη μούρη σου. Είναι λιγότερο δροσιστικό απ' όσο ακούγεται, ακόμα και με 42 βαθμούς έξω.

Μια βάρκα. Μια νέα ξαπλωμένη. Η νυχτικιά. Τα βράχια. Μια γριά όρθια. Η ίδια νυχτικιά.Από το ξεκίνημα ή ακόμα χειρότερα από τον ελληνικό τίτλο, η Τελευταία Νύχτα εκδηλώνει τις προθέσεις της να σε κάνει να κοιμηθείς μέχρι θανάτου. Να βαριέσαι αυτοκτονικά ακόμα και αν σε πάρει ο ύπνος δηλαδή, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο ως φιλοδοξία. Απαιτείται βλέπεις μια ηλικιωμένη στο νεκροκρέβατο να αναπολεί παραληρηματικά στιγμές του πιο συναρπαστικού σαββατοκύριακου της ζωής της. Σαββατοκύριακο στο οποίο δεν έγιναν και πολλά πράγματα (κάθε βράδυ εκατοντάδες εκατομμύρια πιτσιρίκες κάνουν ότι διακρίνουν τ' άστρα για να παραδοθούν σε πιο γήινες απολαύσεις) οπότε βλέπει και όσα γίναν εκεί κοντά που δεν ήταν παρούσα, για συμπλήρωμα. Και για να γεμίσει με ενδιαφέρον και το υπόλοιπο φιλμ, βλέπεις και τις κόρες της να κλαίνε τη μοίρα τους από την έλλειψη τέτοιας συναρπαγής στο δικό τους βίο.

Όπως καταλαβαίνεις κύριοι υπεύθυνοι για δυο ατελείωτες χαμένες ώρες από τη ζωή σου είναι οι σεναριογράφοι. Ο Michael Cunningham, που έγραψε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν οι κινηματογραφικές Ώρες (2002) και μετέφερε ο ίδιος το δικό του Σπίτι στο Τέλος του Κόσμου (2004), διασκευάζει αυτή τη φορά μαζί με κάποια Susan Minot μια νουβέλα της. Και πάλι φαίνεται να κρατάει μόνο τα υποκριτικά μυξοκλαματικά συγκινησιακά highlights της ιστορίας χωρίς να λέει τίποτα, σε εντονότερο βαθμό αφού ο κοινός τόπος ενός gay συγγραφέα και μιας συναδέλφου του που αφιέρωσε short story σε μια πίπα καταλήγει να είναι η εκτός πραγματικότητας και εντός συμβατικών μύθων (εύθραυστη, αφοσιωμένη, κτλ.) γυναικεία φύση. Στην όλη πομπώδη μικρότητα συμβάλλει και το καστ που, με εξαίρεση τη Meryl Streep (αλλά όχι την κόρη της που κάνει ντεμπούτο), έχει πειστεί ότι συμμετέχει σε κάτι μεγαλειώδες αλλά και η σκηνοθεσία και η φωτογραφία που δεν αποφασίζουν αν θα αποχωρήσουν ή θα περιμένουν μπας και βγει στο τέλος ο Χάρος να παίξει σκάκι στα όνειρα της γριάς.

Ο Voldemort συγκεντρώνει στρατό για να βρει κάτι που είχε ξεχάσει την προηγούμενη φορά (όχι, δεν ψάχνει τη μύτη του), κι ο Potter με τους φίλους του προσπαθούν να τον σταματήσουν, αντιμετωπίζοντας παράλληλα μια απροσδόκητη χούντα του Υπουργείου Μαγείας στη σχολή του Hogwarts.Ο κινηματογραφικά άγνωστος David Yates, δεύτερος Βρετανός σκηνοθέτης της σειράς και με καινούριο σεναριογράφο, βγαίνει σαν ο πιο διαβασμένος στα βιβλία της Rowling, καταφέρνοντας να ξεχωρίσει με ακρίβεια τα νήματα απ' τα σελιδότουβλα της pubόβιας συγγραφέως, για να προσφέρει με εντυπωσιακή ευκρίνεια την εξέλιξη του ήρωά της απ' την επιφυλακτικότητά του απέναντι στους καθηγητές όπως είχε εκφραστεί στο Κύπελλο της Φωτιάς, στην ολοκληρωτική επανάσταση ενάντια στην αφτιασίδωτη πια καταπιεστικότητα των συμβόλων εξουσίας, ενώ παράλληλα ωριμάζει την εσωστρέφεια του Potter σε πίστη στη δύναμή του όχι ακριβώς να κατακτήσει τις ικανότητές του (κόντρα στη θέληση των μεγαλύτερων), αλλά τουλάχιστον να βρει μόνος του τον τρόπο να το κάνει.

Κάπως σαν να τον περνάει απ' το λύκειο στο πανεπιστήμιο, ο Yates παίρνει τον όχι και τόσο μικρό πια μαθητευόμενο μάγο, και τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ σε αυτάρκη ήρωα μιας αναμφισβήτητα βαριάς μυθολογίας, ακριβώς επειδή διαλέγει να αφήσει μεγάλο κομμάτι της απ' έξω. Με την μικρότερη ταινία βασισμένη στο μεγαλύτερο βιβλίο της σειράς, ο Yates μπορεί και να 'χει φτιάξει την πιο στιβαρή απ' όλες τους, χρησιμοποιώντας με τσιγκουνιά τα εντυπωσιακά του εφέ (για να φαίνονται έτσι κι εντυπωσιακότερα), έστω κι αν η οικονομία του τού σκάει στα μούτρα σε μερικές υποπλοκές που περνάνε στο fast forward. Κερδίζει όμως χρόνο να επενδύσει σε δυο-τρεις καινούριους χαρακτήρες (όπως ο εκστατικός της Imelda Staunton που καταρρακώνει τη σημειολογία του μαύρου εγκαθιδρύοντας το ροζ ως νέο χρώμα του κακού), και κυρίως στην ογκώδη κεντρική ιστορία, που κυλά επί το πλείστον ομαλά, για να καταλήξει σ' ένα επιτέλους ολοκληρωμένο φινάλε, που μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο δύσπιστο (όπως τον υπογράφοντα), να πιστέψει ότι οι μάχες με ραβδιά μπορούν όντως να τα σπάνε. Στην κυριολεξία.