Όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις, ο Hannibal Lecter ήταν κάποτε παιδί. Κι ύστερα έφηβος. Και πάντα πειραγμένος.Σε βοηθούν να το εμπεδώσεις, τα συνεχή flashbacks των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων, προφανώς σχεδιασμένα έτσι για να καλύψουν όσους δεν έχουν προσωρινή μνήμη ανώτερη του πενταλέπτου, οι οποίοι μάλλον είναι και το κύριο target group της ταινίας. Πιθανότατα δεν θα έχουν ιδέα ποιος είναι ο Hannibal Lecter, και ούτε θα τους ενδιαφέρει να μάθουν, αφού ο Webber μαζί με τον αυτοκανιβαλιστή Thomas Harris φροντίζουν να μακελέψουν έναν απ' τους πιο εικονικούς χαρακτήρες της μυθολογίας του τρόμου του αιώνα μας, και να τον υποβιβάσουν σε έναν ακόμη φονιά μιας οποιασδήποτε τυχαίας slasher ταινίας, με προσχηματικό σενάριο και ψόφια σκηνοθεσία. Το ότι ο Gaspard Ulliel τον κάνει να φαίνεται περισσότερο φλούφλης σε υπερβολική δόση ζάχαρης, παρά διεστραμμένος ανθρωπόμορφος διάολος, είναι απλά παράπλευρη απώλεια: ο τύπος είναι θαύμα που καταφέρνει να πει τις ατάκες του. Όπως πάνω κάτω κι ολόκληρο το cast βέβαια, μ' αυτές τις ηλίθιες προφορές που τους έχουν φορέσει, σε μια ταινία που ζέχνει από ηλιθιότητες, και δεν έχει καν αρκετό gore για να την κάνει έστω αποδεκτό τρόπο να σκοτώσεις δυο ώρες και να τις φας μετά.

Γραία επισκέπτεται το αγγόνι της που είναι αξιωματικός σε βάση της Τσετσενίας.Φλου ποετίκ στοχασμός στο ήθος του πολέμου μέσα απ' την αντιπαράθεση μιας γυναίκας δυο βήματα απ' το φυσικό θάνατο και μιας στρατιάς ανδρών που σερβίρουν τον πρόωρο απλόχερα όταν δεν τον αντικρίζουν οι ίδιοι, το τελευταίο πόνημα του Sokurov, μοιάζει περισσότερο με αντιπαράθεση του Αλτσχάιμερ κόντρα στη μιλιταριστική πειθαρχία. Κουρασμένος δημιουργικά και θεματικά, ο Sokurov προσφέρει μια φαφλατάδικη δοκιμή των ορίων της κατατονίας, με κρίσεις άνοιας που εκτός απ' την ηρωίδα φαίνεται να παθαίνει κι ο μονταζιέρης, σε μια απ' αυτές τις ταινίες που σου θυμίζουν πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, υπογραμμίζοντας απλά ότι είναι πολύ μικρή για τους την χαραμίζεις.

Με μια μεγάλη μπάλα κατεδάφισης χωμένη σ' έναν τοίχο μπροστά απ' το Palazzo del Cinema περιμένοντας να το γκρεμίσει όταν χτιστούν οι πολυπόθητες νέες εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και με το ψαλίδι για το κόψιμο της κορδέλας της έναρξης να βρίσκεται στα χέρια του νεότερου στην ιστορία του φεστιβάλ σκηνοθέτη που ανοίγει τη διοργάνωση, και με ένα καρααγγλόφωνο πρόγραμμα τίγκα στην παγκόσμια πρεμιέρα, ο διευθυντής της, Marco Mueller, τρίβει τα χέρια του περιμένοντας τις διάσημες πατούσες που θα περπατήσουν το κόκκινο χαλί της έκδοσης που αναμένεται ως η πιο λαμπερή της κινηματογραφικής Mostra.

Την 64η Biennale κινηματογράφου, ανοίγει απόψε το Atonement (2007), δράμα εποχής βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα του Ian McEwan για καταδικασμένο έρωτα στην Αγγλία του 1935, που αναζωπυρώνεται μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου, νουβέλα που το περιοδικό TIME συμπεριέλαβε το 2005 στη λίστα του των 100 καλύτερων βιβλίων όλων των εποχών. Η ταινία μπορεί να μην φτάσει τα ίδια ύψη (βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις), αλλά τουλάχιστον φαίνεται ικανή να εκτοξεύσει τον σκηνοθέτη της, Joe Wright, στην παγκόσμια αναγνώριση –-σε περίπτωση που είσαι απ' αυτούς που δεν κατάλαβαν προς τι το σούσουρο με την προπέρσινη εκδοχή της Περηφάνιας και Προκατάληψης (2005).

Αν πιστέψεις τις εκστατικές κριτικές που έχουν δημοσιευτεί μέχρι ώρας, το Atonement είναι ήδη απ' τις ταινίες της χρονιάς, με τουλάχιστον τις κατηγορίες κοστουμιών, σκηνικών και ερμηνειών στα Όσκαρ να την περιμένουν, τη σκηνή από το θαύμα του Dunkirk να μένει ως ό,τι πιο φιλόδοξο σε κλίμακα κι αισθητική έχει βγάλει ο βρετανικός κινηματογράφος, και την Keira Knightley με τον James McAvoy να έχουν εξασφαλίσει μια θέση στο πάνθεον των πιο ρομαντικών απ' τα ρομαντικά ζευγάρια. Αλλά και τίποτε απ' αυτά να μην ισχύει, τουλάχιστον μπορείς να την περιμένεις ως τη δεύτερη ευκαιρία σου (μετά το The Jacket (2005)) να χαζέψεις τις ρώγες της Knightley, στην περιβόητη σκηνή του σιντριβανιού (απ' όπου βασικά ξεκινά το όλο δράμα του καταραμένου έρωτα και) που μπορείς να δεις κάτω από το trailer, ευγενική χορηγία του GQ.

Παρακολουθώντας όπως πάντα από κοντά την γήινη επικαιρότητα, οι εξωγήινοι ανακοίνωσαν μέσω του Variety στις αρχές της εβδομάδας στους κατοίκους του πλανήτη, ότι επειδή απ' το 1951 μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους, θα αναβιώσουν τη Μέρα που η Γη Έμεινε Ακίνητη, αναθέτοντας αυτή τη φορά το ρόλο του διπλωμάτη ακινητοποιητή Klaatu, στον μόνιμο επίγειο πρόξενό τους, Keanu Reeves.

Στην προηγούμενή τους επίσκεψη, ο Klaatu, ντυμένος στην απαραίτητη ταξιδιωτική του φορεσιά που περιλαμβάνει κράνος τύπου σκάφανδρο, γάντια λάντζας και διακριτική στολή από αλουμινόχαρτο κι αφρολέξ, πέταξε πάνω απ' την Washington και προσγειώθηκε χωρίς να τον απασχολήσει ιδιαίτερα ο Στρατηγός Άνεμος, για να ζητήσει ταυτόχρονη ακρόαση απ' όλους τους ηγέτες εθνών του πλανήτη, όπου θα τους ανακοίνωνε το μέλλον τους: να σταματήσουν τις βίαιες συνήθειές τους, ή να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό. Μια τέτοια ακρόαση φυσικά αποδείχθηκε αδύνατη λόγω προβλημάτων συντονισμού μεταξύ ηγετών που βρίσκονταν στα μαχαίρια. Δεν χρειάζεται να είσαι εξωγήινη μορφή ανώτερης νοημοσύνης για να καταλάβεις ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά.

Τότε βέβαια, ο Klaatu αναγκάστηκε να επιδείξει τη δύναμή του νεκρώνοντας για λίγο κάθε είδους ενέργεια και επικοινωνία σε όλον τον πλανήτη, κάτι που σήμερα μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε και μόνοι μας –-και μάλιστα, στη χώρα μας τουλάχιστον, το κάνουμε τακτικά, κυρίως κάθε φορά που χρειαζόμαστε το ηλεκτρικό και τις επικοινωνίες. Οπότε υποθέτω ο Scott Derrickson (του Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ (2005)) που θα σκηνοθετήσει την αναμενόμενη στις αρχές του 2009 νέα επίσκεψη, εκτός από άλλη στολή, θα χρειαστεί να βρει και πιο μοντέρνο τρόπο για τον εξωγήινό του να μας πείσει. Όπως, ας πούμε, να τον βάλει να σβήσει τις πυρκαγιές, και να χτίσει κατευθείαν την Ιονία Οδό στη θέση τους, κομπλέ με τα βενζινάδικα και τις λακκούβες της.

Δύσκολο να πεις αν είναι το θράσος της κλειδωμένης υποψηφιότητας που κάνει τους αδερφούς Coen να πάνε κόντρα στις ανησυχίες ότι η αμερικάνικη Ακαδημία δε πρόκειται να ματοβάψει ολοκληρωτικά τις πεντάδες της ή η υπακοή στην απόλυτη πια τάση του marketing που φέρνει ένα ακόμα "ακατάλληλο" κόψιμο στο κοινό που έχει μάθει απέξω την ημερομηνία γεννήσεως και τον ταχυδρομικό κώδικα του George Bush. Οι ένα σωρό καινούριες σκηνές του redband trailer του No Country for Old Men (2007), μαζί με την σοκαριστική συνέχεια όσων το greenband που προηγήθηκε άφηνε στη φαντασία σου, γέρνουν την παλάντζα προς τη μεριά της καλύτερης ταινίας του οικογενειακού διδύμου μετά από μια σειρά άσφαιρων κωμικών (ή κωμικοτραγικών αν θες) προσπαθειών. Από την άλλη, το Young Men Dead των Black Angels μαζί με το εξίσου ηχηρό ψυχεδελικό πρόσθετο μουσικό φόντο, δείχνουν μια τάση κουκουλώματος του ότι η επιστροφή στις αιματηρά απλές ρίζες του Blood Simple (1984) έγινε ριζικά, και η αφιλόξενη για γέρους γη των Coen δεν είχε χώρο ούτε για συνθέτες και τραγούδια (i.e. το φιλμ είναι μουσικά ανένδυτο).

Το σίγουρο είναι ότι η ομιχλώδης μυτάρα και η παρανοϊκή μαλλούρα του Javier Bardem έχουν γίνει σήματα της ταινίας, όχι μόνο γιατί η ερμηνεία του κερδίζει τις εντυπώσεις παντού αλλά ίσως και γιατί το υπόλοιπο καστ παίζει κατά σατανική σύμπτωση και στο, πιο Ακαδημαϊκό, In the Valley of Elah (2007). Από κει και πέρα σημειώνω για την Ιστορία που θα βάλει στο πάνθεον των κακών της και τον μαυροφερεμένο κεφάλα με το αλά Prince Valiant κούρεμα τα πασίγνωστα, ότι η ιστορία προέρχεται από το ομώνυμο προπέρσινο μυθιστόρημα του Cormac McCarthy τον οποίο οι σύγχρονοί του θεωρούν από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους ενώ το φιλμ συμμετείχε στο διαγωνιστικό των φετινών, αρχικά φιλοαμερικανικών και τελικά κάθε άλλο παρά, Κανών.

Με το Ave Maria στο φόντο όπως και το teaser πριν δυο μήνες, το trailer του Hitman (2007) έρχεται περισσότερο να ειδοποιήσει ότι μετακινήθηκε η έξοδός του για τέλη Νοέμβρη παρά να ηρεμήσει τους συνηθισμένα εξαγριωμένους φαν που ακόμα ελπίζουν να παίξει τον καραφλό σιωπηλό εκτελεστή ο Jason Statham, ο Vin Diesel, ο Bruce Willis ή ο Uwe Boll.

Η Fox λοιπόν είδε μεγάλη ηρεμία τη βδομάδα των αμερικάνικων Ευχαριστιών (και παραδοσιακά και ευχαριστημένων ταμείων) και έτρεξε να τη γεμίσει με δράση με (παρα)θρησκευτικές νότες. Και όλοι πια στοιχηματίζουν αν η εταιρεία με τον απεριόριστο σεβασμό στο χαρτζηλίκι των ανήλικων θα αντισταθεί στον πειρασμό να κάνει οικογενειακό το (R-rated) πάρτι που έστησε ο Γάλλος Xavier Gens όταν έμαθε ότι είχε την ευκαιρία να μεταφέρει, χωρίς όρια, το αγαπημένο του παιχνίδι στην μεγάλη οθόνη. Προς το παρόν πάντως ο ξυρισμενοκέφαλος Timothy Olyphant με εμπειρία στο πιπέρι στο στόμα από το Die Hard 4.0 (2007) δηλώνει παθιασμένα, στο κινηματογραφικό site.. της Fox, ότι ο σκηνοθέτης ήθελε απεγνωσμένα να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στο παιχνίδι. Και στον John Woo επίσης, όπως βλέπεις και μόνος σου παραβλέποντας ότι το τρέιλερ δίνει έμφαση στην καταγωγή και την αποστολή ζωής(!) του ήρωα και τις σχέσεις του με παπάδες και γκόμενες που στο παιχνίδι είναι υποσημειώσεις (το πολύ). Στο σενάριο που κυκλοφορεί στα διαδίχτυα πάντως, οι γκόμενες παραμένουν υποσημειώσεις και οι καταστάσεις κοντά σε πραγματική πραγματικότητα, ενώ οι πολλές ατάκες και το τέλος του έχουν τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση.

Ένα χρόνο και βάλε μετά το teaser και λίγο πριν βάλει πλώρη για τη Βενετία, πετάξει στο Τορόντο και βγει μισόκρυφα στις αμερικάνικες αίθουσες, κυκλοφόρησε το trailer της Δολοφονίας του Άντριου Ντόμινικ από τον Παραγωγό Μπραντ Πιτ Δολοφονίας του Τζέσι Τζέιμς από τον Λέιμερ Ρόμπερτ Φορντ (2007) στο Moviefone.

Update: Μια βδομάδα μετά κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies και μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του τρέιλερ, υπέρτατο δείγμα της σχιζοφρένειας που χαρακτηρίζει την παραγωγή που βρίσκεται σε στάδιο χασαποραψίματος εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Από τη μια ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Andrew Dominik υποστηρίζει λυσσαλέα το όνειρό του να κάνει το τερενσμαλικό γουεστερνικό έπος που θα βάλει το όνομα του στον ορισμό των ατελείωτων θολών σταχιασμένων πλάνων με αργόσυρτα υπνωτικά μουγκρίσματα στην υπόκρουση. Από την άλλη ο παραγωγός και πρωταγωνιστής Brad Pitt, με τα δικά του λεφτά αυτή τη φορά σαν επιπλέον κίνητρο, χορεύει αδιάκοπα το χορό της βροχής στο όραμα ενός ακόμα δημιουργού, έχοντας ήδη φουσκώσει χείμαρρο που ξέβρασε το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky σε ερημικές αίθουσες στα εδάφη άναρθρα κραυγάζοντων ιθαγενών κριτικών. Και στη μέση η Warner, προσπαθεί να βγάλει κάνα φράγκο αυτή τη φορά, προβάλλοντας τα άπειρα κοψίματα των δυο πλευρών (ή και δικά της ή και καθενός προσφερόμενου να μάθει το Avid στου κασίδη το καπελοσκέπαστο κεφάλι) σε όποιον είχε και δεν είχε (κυρίως) διάθεση να τα δει.

Από όλο το μπαστάρδεμα, στο ένα τρέιλερ περιμένεις ότι ο Jesse James και ο Robert Ford είναι το ίδιο άτομο και στο τέλος κυριαρχεί η δεύτερη περσόνα δολοφονώντας τη πρώτη με μια σφαίρα ανάμεσα στα δόντια, υπό τις σκηνοθετικές ευλογίες του Terence Malick. Eνώ στο δεύτερο ότι είναι παιδικοί φίλοι που διασχίζουν πελάγη σιτοβολώνων για να επιτεθούν σε τραπεζικά κάστρα μέχρι που κάποιος χρησιμοποιεί το πτώμα του δεύτερου για να φυτέψει μια σφαίρα στο μοναδικό τρωτό σημείο της πλάτης του πρώτου, Gore Verbinski θέλοντος. Πάντως οι κριτικοί, πιο προσεχτικοί αυτή τη φορά και πιθανά έχοντας δει ο καθένας το προσωπικό του κόψιμο (έστω και αν χρειάστηκε να περιέχει και giant fucking robots ή ιρανικές ερήμους), φαίνονται κατενθουσιασμένοι. Η Warner πάλι φαίνεται να διστάζει να ξοδευτεί να ανοίξει την ταινία σε ευρεία διανομή στην Αμερική. Αλλά στην Ελλάδα, το βασίλειο της σινεφιλίας και του Malick, όπου το The New World (2005) έκοψε καμια 60αριά χιλιάδες εισιτήρια σε 3 βδομάδες (σύμφωνα με τα στοιχεία του ενημερωμένου mans) με ένα κάποιον Colin Farrell πρωταγωνιστή, η Village προφανώς και τη περιμένει σα κάτι ανάμεσα σε Πεντέξι του Τζέσι και 300 του Αχιλλέα.