Δεν ξέρω αν το 'χεις προσέξει κι εσύ, ή αν οι απαιτήσεις μας είναι πολύ υψηλές (στις φούστες και πολύ χαμηλές στα ντεκολτέ), αλλά τελευταία τα κόκκινα χαλιά είναι τόσο απογοητευτικά, που έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρείται highlight το γεγονός ότι η Tilda Swinton είναι τερατωδώς ψηλότερη απ' τον George Clooney. Οπότε δεν χρειάστηκε να κάνει και πολλά περισσότερα η Maria Menounos για να ξυπνήσει τα σεξιστικά μας ένστικτα (που γράφει κι ο Λευτέρης Αδαμίδης στο τελευταίο μοτέρ), απ' το να μας δείξει μια ιδέα μονάχα απ' τις χρυσές της σφαίρες στη χθεσινή απονομή των τηλεοπτικών βραβείων Emmy.

Μπορεί να μην πλησιάζουν σε ζωντάνια της πεταχτές που μόστραρε πέρσι η Katherine Heigl (ή σε διάμετρο τον Gandolfini), αλλά είναι αρκετές για να σου εγείρουν μια εθνικοαπελευθερωτική περηφάνεια και να σου σηκώσουν πανιά και κατάρτια μαζί αν αρχίσεις να ταξιδεύεις και σε περασμένες εμφανίσεις της ψηλόλιγνης Πελοποννήσιας, που σ' όποιο κόκκινο χαλί κι αν έχει σταθεί με το μικρόφωνο του NBC, έχει τον τρόπο της να στρίβει τα βλέμματα απ' τις σταρλετίτσες που συνεντευξιάζει, πάνω στο δικό της λυγερό κορμί. Με αποκορύφωμα τις περασμένες Χρυσές Σφαίρες, όπου μπορεί να περηφανεύεται ότι σκαμπίλισε τον "out of this world" κώλο της, η κάτοχος του πιο ποθητού κώλου του πλανήτη. Κι άντε μετά να μην την φαντάζεσαι να αγκαλιάζει και το δικό σου πουλί με τέτοια θέρμη. (Όπως αντιλαμβάνεσαι, τα ίδια τα Emmy, τ' αφήνουμε στον Dark Tyler.)

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την προβολή της στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε το Τρίτο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας μαζί μ' αυτό της Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για τη Θεοδώρα Τζήμου, η Πανδώρα του Γιώργου Σταμπουλόπουλου καταφέρνει επιτέλους να φτάσει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, 20/9, κι η εταιρεία διανομής είχε την καλοσύνη να μας δώσει ένα αποκλειστικό 9λεπτο preview της ταινίας, για να σε ψήσει, αν μη τι άλλο με την εξαιρετική απόδοση της εποχής και την εξαιρετική απόδοση της πρωταγωνίστριας. Με, ή χωρίς τα εντυπωσιακά κοστούμια. Δες το, και δε θα χάσεις.

Όσο περιμένεις να φορτώσει, σημείωσε πως η ταινία εξελίσσεται σ' ένα χωριό της Ελλάδας του '50, το οποίο αναστατώνεται απ' τον ερχομό μιας θελκτικής χυμώδους Ελληνοαμερικάνας απ' την κοντινή στρατιωτική βάση, που ψάχνει, λέει, τις ρίζες της. Εκτός από τους φαντάρους, τα νάυλον καλσόν, τη ροκενρόλ και την χαλαρή ηθική που φέρνει μαζί της, την ατμόσφαιρα ηλεκτρίζουν και οι ψίθυροι για τη σπείρα λαθρεμπορίου που κρύβεται πίσω απ' τα μαγαζιά που ανοίγει, αλλά και το ερωτικό τρίγωνο που αναπτύσσει με τα αδέλφια που τη φιλοξενούν.

Οι Eastern Promises (2007) του David Cronenberg ήταν το πιο δημοφιλές φιλμ στο κοινό του Τορόντο, αναμενόμενα αφού έπαιζε εντός έδρας, όπως ανακοινώθηκε επίσημα τα ξημερώματα στην επίσημη τελετή στο Fairmont Royal York. Δεύτερη πιο αγαπημένη στα exit polls και μεγαλύτερη κερδισμένη του φεστιβάλ, αφού πήγε από το τίποτα σε πρωτοσέλιδα και λίστες βραβείων, όπως αρκετές indie παραγωγές τη τελευταία δεκαετία, ήταν η Juno (2007), ή Ήρα αν προτιμάς, του Jason Reitman.

Η φετινή λατρεμένη έγκυος του καναδικού φεστιβάλ λοιπόν, φαίνεται να έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να ξεχωρίσει από τη περσινή ωραία αλλά τελικά λίγη Bella (2006). Το ίδιο δε μπορείς να πεις για τις από το πουθενά βραβεύσεις του μεξικάνικου και μεξικανο- κεντρικού La Zona (2007) με το FIPRESCI των κριτικών και του καναδο- μεξικάνικου και αγροτο- κεντρικού Cochochi (2007) με το Diesel Discovery των δημοσιογράφων. Ενώ υποτονική, όπως και πέρσι, ήταν η (ανεπίσημη) αγορά, με το The Duchess (2008), ελέω Keira Knightley όπως λέγαμε, να αγοράζεται από τη Paramount Vantage για $7 εκατομμύρια, στη μεγαλύτερη συναλλαγή.

Το τεραστιότερο φεστιβάλ του πλανήτη φιλοξένησε φέτος 349 ταινίες από 55 χώρες αλλά οι μεγαλύτεροι σταρ του (Brad Pitt, George Clooney και Cate Blanchett) ήρθαν με το αεροπλάνο από τη Βενετία και η πόλη των καναλιών του έκλεψε και αρκετή από τη λάμψη των προβολών. Οι πραγματικά μεγάλοι κερδισμένοι του ήταν το Atonement (2007) και το No Country for Old Men (2007) που ήρθαν με φόρα και έφυγαν έχοντας κλείσει θέση στις μεγάλες οσκαρικές πεντάδες, αν και το δεύτερο φάνηκε να προσπαθεί να αποποιηθεί τον καταραμένο τελευταία τίτλο του φαβορί. Από τα λιγότερο φιλόδοξα, περισσότερο buzz κέρδισαν η καινούρια του Sidney Lumet που είχα πει στον verbal να το σφυρίξει στους φίλους μας του Twitch όταν βγήκε σε ένα γαλλικό blog το trailer με τα βυζάκια της Marisa Tomei και το ξέχασε, το Lars and the Real Girl (2007) με τον Ryan Gosling που είχα πει στον Dark Tyler να το γράψει όταν βγήκε το trailer και με έγραψε, και το Control (2007) που κατάφερε να πουλήσει στους Weinsteins μέχρι και το ντοκιμαντέρ που ξεφύτρωσε παράλληλα με θέμα τους Joy Division και το έγραψα μόνος μου. Κερδισμένα, τέλος, ήταν και όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικο-πολεμικά φιλμ, μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, που δώσανε ένα τόνο 60s και 70s στο φεστιβάλ.

Έχοντας ήδη κερδίσει το Telluride νωρίτερα, η Juno (2007) του Jason Reitman κέρδισε και τα περισσότερα και τα πιο ζεστά χειροκροτήματα στο Toronto βάζοντας τη σημαντικότερη υποψηφιότητα για τον τίτλο της "this year's Little Miss Sunshine" (ή του indie hit της χρονιάς, αν προτιμάς). Κι ενώ η ταινία έχει πάρει φωτιά η Fox Searchlight ρίχνει λάδι, βγάζοντας το trailer στο Moviefone.

H Ellen Page, η απίστευτη πιτσιρίκα του Hard Candy (2005) (και Kitty Pryde στο X-Men: The Last Stand (2006)), παίζει την μικρή που μένει έγκυος μετά από μια βραδιά "πειραματισμού" με τον φίλο της και φαίνεται όχι μόνο να δημιουργεί χαρακτήρα αναφορά για μια γενιά όπως ο Napoleon Dynamite (2004) αλλά να καπαρώνει ήδη τη Χρυσή Σφαίρα κωμικής ερμηνείας και μια οσκαρική υποψηφιότητα (τη δεύτερη σύμφωνα με όχι κανέναν άλλον αλλά τον Roger Ebert). Η ταινία βέβαια, όπως βλέπεις και μόνος σου, δε δίνει και τόση έμφαση στη κωμική της πλευρά, όσο ας πούμε το Knocked Up (2007), και έχει πάει παρακάτω όσο εσύ χτυπιέσαι ακόμα με τη straight-up προηγούμενη ατάκα. Και με ένα σκηνοθέτη που ποτέ δεν ακολούθησε συμβάσεις (και δεν είχε ανάγκη άλλωστε βέβαια), μια γκομενίτσα που όχι μόνο δε κατηγορεί κανένα αλλά δε φαίνεται να εκμεταλλεύεται και κανέναν στο σενάριο, ένα καστ που ο Dark Tyler θα 'λεγε ότι τονίζει τη μαλακία της Fox να κόψει το Arrested Development, και soundtrack με Moldy Peaches (επιλογή της Page) και κάτι σε folk punk γραμμένο από την Kimya Dawson, δε χρειάζεται εγώ να σου πω ότι καλύτερα να αρχίζεις να αποστηθίζεις ότι σχετικό στοιχείο βρεις μπροστά σου, να το αναφέρεις εντελώς τυχαία σε όποια υποψιασμένη ή μη μικρούλα πετύχεις, και απλά να περιμένεις μερικούς μήνες να πέσουν όλες μαζί στην αγκαλιά σου σαν ώριμα ζουμερά φρουτάκια.

Τσατισμένος σκηνοθέτης προσλαμβάνει ντετέκτιβ να εντοπίσει και να αποκαλύψει τους ανθρώπους που αποτελούν την "μη μυστική" επιτροπή της MPAA, του οργανισμού που αποφασίζει τους κινηματογραφικούς δείκτες καταλληλότητας στην Αμερική.Ο Kirby Dick παρουσιάζει με ανατρεπτική διάθεση, μανιασμένο πείσμα και διανοουμενίστικο σαρκασμό την τραγική γελοιότητα της σκιώδους επιτροπής, που με αδιευκρίνιστα κριτήρια και καθαγιασμένο ετσιθελισμό, φροντίζει για την καθαρότητα του κινηματογραφικού προϊόντος και εγγυάται την καταλληλότητά του για τα αγνά μάτια των νεολαίων, είτε "διορθώνοντας" το όραμα του δημιουργού που τυχαίνει να υποπέσει σε αισθητικά ή ιδεολογικά ατοπήματα, ή αποκλείοντας την έκθεσή του στο κοινό, σε περίπτωση που δεν θέλει να διορθωθεί. Αν και δεν αποφεύγει μερικές κοιλίτσες στην ανάπτυξη της αστυνομικής έρευνας, και δεν βγαίνει παραέξω απ' το οικοσύστημά του (για να ρίξει μια ματιά και στην λογοκρισία καλλιτεχνική βελτιστοποίηση ας πούμε της Ταϊλάνδης, ή της Κίνας), τα όσα παρουσιάζει για τον τρόπο που λειτουργεί η MPAA, τις εκλεκτικές της συγγένειες και τις μεθόδους στρατολόγησης των μελών της, είναι υπεραρκούντως σκανδαλιστικά για να (επαν)εγείρουν ερωτήματα και συζητήσεις για τα σκατά που πρέπει να ανεχτούν οι δημιουργοί (κάθε είδους) για να προβάλλουν ολόκληρο το έργο τους, κι αφού μάλιστα έχουν ανεχτεί όλα τα σκατά των χρηματοδοτών τους για να μπορέσουν να το ολοκληρώσουν.

Στις Μάσες, όπως θα έχεις καταλάβει αν δεν έχεις την εντυπωσιασμένη εντύπωση ότι όποιος βάζει δυο λέξεις στη σειρά ξέρει και τι γράφει και πως το κάνει, σιχαινόμαστε τα spoilers (θα βρεις περισσότερα σε teaser που αναφέρουν μόνο τα ονόματα των πρωταγωνιστών) και τους πλοτριβιουάκηδες, και όποιος κάνει το λάθος να αναφέρει όνομα χαρακτήρα στην σύνοψη της υπόθεσης αναλαμβάνει να γράφει όλες τις κριτικές της βδομάδας μέχρι τα Χριστούγεννα. Αλλά η συγκεκριμένη ταινία δύσκολα κρίνεται χωρίς τέτοια (spoilers), παρακάτω. Επιπλέον, η συσσωρευμένη και στα γονίδιά μας ακόμα πείρα λέει ότι οι γυναίκες χωρίζουν τους άνδρες σε δυο κατηγορίες με την ίδια ταμπέλα, τους μαλάκες που είτε τις πηδάνε είτε όχι τις έχουν εντελώς γραμμένες (και τους βλέπουν στα υγρά όνειρά τους) και τους μαλάκες που δεν ανήκουν στη προηγούμενη κατηγορία (και αν τους βλέπουν είναι ως προσεκτικά ταξινομημένα αντικείμενα εκμετάλλευσης). Στη συνέχεια δε κάνω καμιά προσπάθεια να ξεχωρίσω τις επιγραφές.Οι Δυο Μέρες στο Παρίσι κουβαλάνε τη βαριά κληρονομιά των walk-and-talk-athons Before Sunrise (1995) και Before Sunset (2004) κυρίως στο οποίο η Delpy βοήθησε στον (αυτο)σχεδιασμό των διαλόγων, του Woody Allen της εποχής που έσπερνε ακόμα θύελλες στη Νέα Υόρκη, και του Buster Keaton που στο The Playhouse (1921) έγραφε, σκηνοθετούσε, πρωταγωνιστούσε και έπαιζε και την ορχήστρα και το ακροατήριο. Και καταφέρνουν να πάνε αρκετά, μεταμοντέρνα, βήματα παρακάτω, χωρίς τον εμετικό για ευαίσθητα στομάχια ρομαντισμό των ηλιοανεβοκατεβασμάτων, με την στυγνή οξυδερκή ειλικρίνεια του Allen να μοιάζει μπροστά τους χολιγουντιανός οικογενειακός παράδεισος της χρυσής εποχής, και με τη Delpy να συμμετέχει στη παραγωγή, να έχει γράψει και τη μουσική, και να έχει βάλει μέχρι και την οικογένειά της να παίζει την οικογένειά της. Και είναι η πρώτη ταινία που ομολογεί ότι, αν είσαι αρκετά ψυλλιασμένος για να ρωτάς, αυτός που η γκόμενά σου παραδέχεται ότι του 'κανε κάποτε μια πίπα είναι αυτός που της πήρε την παρθενιά. Ο άλλος που ισχυρίζεται ότι δεν είχαν απολύτως τίποτα χρησιμοποιούσε τα προφυλακτικά που σου λέει ότι είχε πάρει για σένα όταν δε σου κάθονταν στην αρχή. Κι ο άνετος κι ωραίος τρίτος που τον κατηγορεί για την παιδική πορνεία του πλανήτη είναι αυτός που την παράτησε στεγνά όταν τη βαρέθηκε. Και όλους έπρεπε να στους έχει γνωρίσει.

Αλλά μη βιαστείς να κολλήσεις πέντε αστέρια και να εκσπερματώσεις με κάτι Μέρες Παρισιού που καταφέρνουν επιπλέον να συμπιέσουν και εθνο-κοινωνικο-πολιτική άποψη, ξεκαρδιστικά κυνικά αστεία σε ρυθμό πολυβόλου που σφυράει ακόμα κι όταν βγει από το πλάνο, και ενίοτε σουρεαλιστικές καταστάσεις. Γιατί ακόμα και όταν μια γυναίκα γίνεται βάρβαρα αληθοφανής δεν έχει τραβήξει ούτε τη μισή κουρτίνα. Αφού στην πραγματικότητα κανείς άλλος δε φέρει την ευθύνη (οι γονείς, για παράδειγμα, είναι συνήθως κάθε άλλο παρά παιδιά της σεξουαλικής αχαλινωσιάς των σίξτις, όπως τους θέλει το σενάριο). Και αυτός που της πήρε τη παρθενιά δεν είναι μισονέρντ απίθανος αλλά παντρεμένος με παιδιά γυμναστής, και δε σε υπερασπίζεται απέναντί του αλλά παθιασμένα το αντίθετο. Και τα προφυλακτικά που τα φοράει σε σένα δε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ κι ο άλλος, που ενώ κανόνιζες μαζί της σε πόση ώρα να βγείτε σου 'λεγε ότι κλείνει λιγάκι και τον τσιμπούκωνε επειδή είχε περίοδο, δεν ήταν καν άσχετος στην άλλη άκρη του ωκεανού αλλά ο φίλος σου. Και ο στενά πολιορκημένος τρίτος ήταν χοντρός πενηντάρης ή κακάσχημος που είχε κι άλλη παράλληλα, κι ακόμα θέλει να τον βλέπει. Και ο λογαριασμός δε κάνει ποτέ σούμα φυσικά εκεί.

Και η οπτική της (κάπου δικαιολογημένα) υπερφιλόδοξης (ας πούμε) δημιουργού παραμένει καθαρά γυναικεία μέχρι το (φαινομενικά ζαχαρωμένο) τέλος, με αντοχή ανεξάντλητη όσο και το παραμύθιασμα που σου ρίχνει όταν όλη τη σούμα την έχεις καρατσεκάρει και ζητάς να τη παραδεχτεί. Αν λοιπόν είσαι μαλάκας και δε κατανοείς το μεγαλείο της (σε πείσμα του σύμπαντος που συνωμοτεί εναντίον της) ανωτερότητάς της που συνθέτουν όλα τα παραπάνω, και ακόμα πιο μαλάκας και επιμένεις να βλέπεις ανδρικές καλές νεράιδες που βάζουν μπόμπες σε ανθυγιεινά φαστφουντάδικα (το σουρεάλ που λέγαμε) αντί να γίνεσαι μαλάκας, τότε μπορεί και να μείνει μαζί σου επειδή βαρέθηκε τους μαλάκες και με τον όρο να γίνεις ο μεγαλύτερος του γαλαξία ever. Κι' αυτό, φίλε, είναι το καλύτερο που μπορείς να ελπίζεις άμα δεν είσαι μαλάκας. Στο σενάριο και όχι μόνο.

Γαλλίδα με τάσεις φαμφαταλισμού στη Νέα Υόρκη, παγιδεύει ταξιτζή για να μπορέσει να πάρει εκδίκηση ο γκόμενος που γουστάρει και να ανοίξει καινούριο κεφάλαιο στη ζωή του μαζί της.Μιας και το κεφάλαιο μαλάκας καλύφθηκε επαρκώς (γι' αυτή τη βδομάδα τουλάχιστον) απ' τον cheaplog, θα κρεμάσω απλώς για άλλη μια φορά την ταμπέλα της κοσμικής σύμπτωσης στις λαογραφικές ομοιότητες του A Crime και του φαινομενικά άσχετου 2 Days in Paris (2007), και θα μείνω στο περιτύλιγμα ψυχολογικού θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις του προκείμενου, που χωρίς να φέρνει τίποτα καινούριο στο τραπέζι, ικανοποιεί με την οριακή δηθενιά στο σεναριακό ξεδίπλωμα και την ατμοσφαιρική κινηματογράφηση με τους συγκρατημένους ρυθμούς, όποιον του αρέσουν αυτού του είδους τα πράγματα. Χωρίς να εμβαθύνει καθόλου, δίνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα για προσέγγιση του πόσο αβοήθητος είναι ο άνθρωπος απέναντι στην απαγκίστρωση απ' το παρελθόν, και χωρίς να την δικαιολογεί ιδιαίτερα, δίνει μια ανατριχιαστική ιδέα του τί μπορεί να κάνει μια γυναίκα για ν' αρχίσει μια καινούρια ζωή. Μένοντας στο έτσι είναι γιατί έτσι πάει, το A Crime βασίζεται στις καλές ερμηνείες, το πιασάρικο θέμα και αρκετή καυτή γυμνή σάρκα για να διανύσει τη λασπώδη διαδρομή του προς το φινάλε, απειλώντας μονίμως με ενδεχόμενο αλά Memento (2000) ανατροπής, αλλά επιλέγοντας ευτυχώς για όλους μας ένα πιο βατό twist, που κλείνει ήσυχα κι ωραία τον κύκλο αντιλύτρωσης και τιμωρίας. Αν έχεις αντέξει να το ακολουθήσεις ως εκεί.