Πιθανά έχεις βαρεθεί να ακούς τελευταία για pre-strikes και fast-tracks και χοροπηδήματα ανάμεσα σε ταινίες και άλλες που ξεκινάνε παραγωγή χωρίς να έχουν βρει σενάριο. Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι νέα όπως ότι ο Michael Bay σκέφτεται να πηδήξει αλλού και και θα καθυστερήσουν οι Transformers 2 αφορούν τον μέσο Μάζα που ακόμα κι αν του μοστράρεις τζάμπα εισιτήρια όταν θα βγει η ταινία πάλι θα το σκέφτεται να πάει να τη δει, μη φοβάσαι οι Μάσες είναι εδώ με αυτές τις ατελείωτες προτάσεις που όταν φτάσεις στο τέλος τους έχει ξεχαστεί από τους αρχαιολόγους η αρχή να σου εξηγήσουν σα να το περίμενες για να σου περάσει το hangover από τη χτεσινοβραδυνή έξοδο, τόσο πυκνογραμμένα που μόνο αν βλέπεις περισσότερες ταινίες απ' όλους μας μαζί και μας διαβάζεις περιμένοντας τη στιγμή που θα μας πιάσεις αδιάβαστους για να σχολιάσεις από κάτω καταλαβαίνεις, ερμμ.. αυτά που λέγαμε στην αρχή.

Στις 31 Οκτωβρίου λοιπόν λήγει η συλλογική σύμβαση της ογκώδους συντεχνίας των Αμερικάνων σεναριογράφων (WGA) με τον τεράστιο συνασπισμό των (κινηματογραφικών και τηλεοπτικών) παραγωγών (AMPTP). Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνεχίσουν χωρίς συμβόλαια μέχρι τον Ιούνιο του 2008 που λήγουν και τα αντίστοιχα των τερατωδών συντεχνιών ηθοποιών (SAG) και σκηνοθετών (DGA). Και όλες μαζί πιθανά θα αναζητήσουν το ιερό χάρτινο πράσινο allspark που έχει την ικανότητα να μεταμορφώνει οτιδήποτε σε αντίγραφό του και η τοποθεσία του βρίσκεται κρυμμένη στην περούκα του George Washington. Η AMPTP στο εντωμεταξύ, όπως φαίνεται στις διάφορες λίστες που κυκλοφορούν, ετοιμάζει τις δικές της τεράστιες γαμημένες μηχανές που θα μπουν στον πόλεμο για το allspark και θα είναι τόσο καταστροφικά αδιάφορες προς το ανθρώπινο είδος όσο και οι διαβόητες Men in Black II (2002) και Planet of the Apes (2001) που στήθηκαν υπό παρόμοιες συνθήκες (βλ. απειλή απεργίας από τη WGA το 2001, όταν η 22ήμερη του 1988 είχε κοστίσει εκατοντάδες εκατομμύρια στη βιομηχανία).

Η σύγκρουση θα λάβει χώρα στην υπερλεωφόρο της μπάζας από το δίχτυο και την πυκνοκατοικημένη περιοχή της απόδοσης δικαιωμάτων πριν ή μετά την ανάκτηση της επένδυσης από την παραγωγή. Ειδικά η καλή δύναμη της WGA έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το είδος των ριαλιτοσεναριογράφων που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη επονομαζόμενο Γη και επιθυμεί να τους ενσωματώσει στη μηχανή της, αυξάνοντας εκθετικά την ακτίνα δράσης της. Το τελευταίο απ' ότι λέγεται θα συμβεί όταν το κορμί της AMPTP είναι πιο άσπρο και ψόφιο από αυτό της Nicole Kidman στη σκηνή του βιασμού της στο Dogville (2003), και μπορεί να αποτελέσει σημείο τριβής και με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Καλού.

Ο μικρός Remy ονειρεύεται να γίνει μεγάλος και τρανός σεφ των Παρισίων, στα χνάρια του φημισμένου μετρ της γεύσης, Gusteau. Και θα τα καταφέρει με τη βοήθεια του πιο απρόβλεπτου συνεργάτη...Το πρώτο πραγματικό αριστούργημα της φετινής σεζόν ανατρέπει οτιδήποτε είχαμε δει μέχρι σήμερα στο είδος του animation. Αρχικά, πιστοποιεί πως το ψηφιακό καρτούν μπορεί να μεγαλουργήσει και να μπει στο πάνθεον των κλασικών έργων της Disney δίχως να περάσει ούτε μια μέρα από πάνω του (λέγε με και instant classic). Σε δεύτερο επίπεδο, προσδίδει στην ομάδα της Pixar θείες διαστάσεις υπεροχής, αλλά και στο δημιουργό του, Brad Bird, τον τίτλο ενός από τους κορυφαίους μυθοπλάστες που διαθέτει η αμερικανική κινηματογραφία σήμερα. Μεγαλύτερη ανατροπή (ειδικά για εκείνους που ακόμη δεν γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται...); Όλα αυτά συμβαίνουν για χάρη ενός ποντικού! Ή μήπως για το... άχαρο επάγγελμα του κριτικού;

Ύστερα από την πλέον ενήλικη απόπειρα στο είδος με τους Απίθανους (2004), ο Bird κάνει ακόμη ένα βήμα μπρος και, σχεδόν, σνομπάρει αυτό που υπηρετεί! Ο Ρατατούης (2007) του δεν είναι ένα απλό "καρτούν" (λέξη που ακούγεται τόσο μειωτική για τις animated ταινίες όταν συγκρίνονται για την καλλιτεχνική τους αξία με οτιδήποτε άλλο σε fiction) που, για να γίνει αρεστό στις μικρότερες ηλικίες, τοποθετεί ζωάκια σε ρόλους και συμπεριφορές καθαρά ανθρώπινες. Ο Bird διαγράφει τα όποια σύνορα του μη ρεαλιστικού από το νου του θεατή και παντρεύει την αποστομωτικά εξελιγμένη τεχνολογία στο ψηφιακό σχέδιο με μια ανθρωποκεντρική αντίληψη που οδηγεί στιγμιαία στην ταύτιση με τον ήρωα - τρωκτικό και το σόι του. Μέχρι να φτάσετε στην απόλυτη σκηνή ανθολογίας της φυγής από το αγροτόσπιτο μιας γριούλας διόλου φιλικής, θα έχετε ξεχάσει τι ακριβώς βλέπετε! Ο Ρατατούης έχει ήδη μετατραπεί σε ένα μαγικό θέαμα που δεν διαχωρίζει ηλικίες σαν target group ούτε θέτει όρια στο θέαμα και τη φαντασία.

Το υπόλοιπο φιλμ, μετά την υποχρεωτική "μετανάστευση" του Remy στο Παρίσι και τις περιπέτειές του στην κουζίνα, δίπλα στον απρόβλεπτο - ως γήινο! - συνεργάτη του, αποτελεί ένα από τα πιο ευχάριστα πράγματα που μας έχουν συμβεί εντός αιθούσης στις τελευταίες δεκαετίες, για να καταλήξει σε ένα δεκάλεπτο τόσο απογειωτικό και για το συναίσθημα, σε βαθμό να θέλεις να κλάψεις... από χαρά! Εκεί, ρόλο κλειδί κρατάει ο κακιασμένος γευσιγνώστης - κριτικός, του οποίου ο μονόλογος (μέσα σε λίγα λεπτά καρφώνει μια οσκαρική υποψηφιότητα για το σενάριο, που αν του τη στερήσουν είναι να τρως τα ρούχα σου) παίρνει αυτό που λέμε αυτογνωσία και σου το κάνει χαλκομανία στη μούρη, με μια δύναμη ικανή να σου αλλάξει ολόκληρη τη ζωή. Πως αλλιώς να σας το πω; Με έκανε να νοιώσω τύψεις για το επάγγελμα που επέλεξα!

Λίγο πριν το μέλλον (4 Ιουλίου 2008) που παρουσιάζει το φιλμ γίνει παρελθόν, έσκασε μύτη στο Yahoo! Movies ο προπομπός του Southland Tales (2006), τυπικά καθυστερημένoς και αυτός. Yep, trailer για ταινία του 2006 είναι, δεν έχεις πάρει τίποτα, αν και θα βοήθαγε προτού πατήσεις το μεγάλο πράσινο κουμπί στον ουρανό πιο πάνω.

Ο Dark Tyler που τον έβαλε ο verbal να τρέχει να δει ένα σωρό ταινίες Πρεμιέρας χωρίς συγκεκριμένο λόγο, εξηγεί πως φαντάζεται ότι θα του φαίνονταν η δεύτερη και εξαρχής προορισμένη για αμφιλεγόμενη ταινία του Richard Kelly, αν είχε δει την αρχική τραβηγμένη εκδοχή της πριν την περσινή προβολή της στις Κάνες, σε σάουνα καμπαρέ με διάφορα τατουάζ να περιφέρονται απροκάλυπτα:

Το ότι παρακολούθησα αυτό το trailer μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει, σωστά; Ότι χρόνια και χρόνια αναμονής φτάνουν στο τέλος τους και το Southland Tales έρχεται επιτέλους σε μια αίθουσα της γειτονιάς μας, σωστά; Εκτός από το κατ' επανάληψη επαναμοντάρισμα του φιλμ, ο Richard Kelly μέχρι σήμερα έχει χρειαστεί τη βοήθεια τριών graphic novel prequels και μιας σελίδας που κρύβει ένα σωρό μυστικά για να μας δώσει μια μικρή γεύση του περίγυρου στον οποίο θα διαδραματίζεται το follow-up του στο über-cult hit Donnie Darko (2001). Στο διαστρεβλωμένο μέλλον του Tales, ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, το περιβάλλον έχει χάσει τη μπάλα, πορνοστάρ τραγουδούν την ποίησή τους για το νεανικό σεξ, και αμνησιακοί action stars διασταυρώνουν μονοπάτια με μπάτσους που ανακαλύπτουν χωροχρονικές συνωμοσίες...

Ή και όχι.

Ο Κelly ήταν έτσι κι αλλιώς αρκετά μυστικοπαθής σχετικά με την ταινία, αλλά τα δύο χρόνια στο post-production δεν πρέπει να βοηθούν και πολύ. Με κάποιο μελλοντικό Director's Cut πάντοτε στην άκρη του μυαλού, η άφιξη μιας όποιας βερσιόν με έχει κάνει να χοροπηδάω από τη χαρά μου, έστω κι αν επισήμως πλέον δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει. Γιατί το trailer, συνεπές με όλα όσα αντιπροσώπευε τόσα χρόνια ο θρύλος αυτού του φιλμ, αρνείται ευτυχώς να δώσει τα στοιχεία που πεισματικά ο δημιουργός δεν έχει αποκαλύψει τόσο καιρό. Είναι κρυπτικό, αστείο, ταιριαστά υπερφορτωμένο, διαθέτει την αιθέρια μουσική του Moby, φυσικά είναι πνιγμένo στα cool visuals κι επιπλέον, αν το δεις φτιαγμένος το πιθανότερο είναι να καταλάβεις κάτι που εμείς αγνοούμε. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, και καθαρός να ήσουν πριν το δεις, μετά από αυτό τον μίνι οργασμό εικόνων δεν πρέπει να έχει και τεράστια διαφορά πλέον.

Και η επωδός λέει ότι η Sarah Michelle Gellar ήταν λίγο πολύ καυτή πριν μπλέξει με ένα κάρο τρομοριμέικ.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί Έχετε Κάνει Κράτηση; Την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου στις 8μισι το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Σε ένα τοπίο ερήμωσης της αμερικανικής επαρχίας του '50, ένα εννιάχρονο αγόρι φοβάται πως ο τόπος έχει γεμίσει βρικόλακες, ενώ η τοπική Αστυνομία βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλαπλά κρούσματα ανεξήγητων θανάτων.Παραγνωρισμένο από κοινό και μεγάλη μερίδα της κριτικής στην εποχή του, το ντεμπούτο του Βρετανού Phillip Ridley (γύρισε μόλις δύο μεγάλου μήκους ταινίες κι ύστερα στράφηκε προς το θέατρο) στέκει σήμερα ως ένα από τα πλέον αξιοθαύμαστα έργα με θέμα τον εφιάλτη που μερικοί αποκαλούν... παιδική ηλικία. Ίχνη της επίδρασής του στα κινηματογραφικά πράγματα ακόμη διαφαίνονται αραιά και που, με αποκορύφωμα το σοκαριστικής ομοιότητας Tideland (2005) του Terry Gilliam.

Επιλέγοντας μια λιτή γραμμή στη φόρμα, πέρα από τις αντιθέσεις του αγοραφοβικά wide μεγαλείου του φακού του Dick Pope και των λυρικά αποθεωτικών συνθέσεων του Nick Bicat, ο Ridley αφηγείται την ιστορία του πάνω στον άξονα της ατάκας "sometimes terrible things happen quite naturally". Η φυσικότητα αυτή πηγάζει από το αθώο βλέμμα του μικρού Seth Dove, ο οποίος χρεώνεται κληρονομικά τις δεισιδαιμονίες μιας κλειστής κοινωνίας θρησκευτικού φανατισμού και νοσηρών σεξουαλικών αποκλίσεων, μα αντιστέκεται μέσα από την αφέλειά του προς τον άγνωστο, ενήλικο κόσμο για να γεννήσει δικές του φοβίες κι αντιλήψεις που δημιουργούν ένα είδος προστατευτικού "αλεξίσφαιρου" γύρω του.

Σαν ένας πεσιμιστικός θρίαμβος της σήψης επί του ανθρώπινου είδους, το Διάφανο Δέρμα αποσυνθέτει σταδιακά την κόλαση της παιδικής ηλικίας και καταλήγει στην τραγωδία της ενηλικίωσης ή ενός βίου που όσο προχωράει μας καταδικάζει να μεταμορφωθούμε σε κάτι διόλου όμορφο και... ζωντανό. Διαχωριστική γραμμή, η παράδοση στην ερωτική επιθυμία ως μορφή αμαρτίας που, μοιραία κι αυτή, βρίσκει την ολοκλήρωσή της στο θάνατο.

Σε μια εποχή όπου οι επανεκδόσεις μαστίζονται από μια στείρα έμπνευση παλαιολιθικής "κουλτούρας", η επανεμφάνιση τούτου του σπάνιου φιλμ στη μεγάλη οθόνη δίνει μια ελπίδα και το ερέθισμα για περισσότερο τολμηρές και αληθινά cult προτάσεις. Ελπίζω να υποστηριχθεί η απόπειρα και να μη θρηνήσουμε... απόντες. Γιατί, αν μη τι άλλο, κάθε φορά που κλαίμε σκοτώνουμε κι έναν άγγελο...

Μια (σχεδόν) ήσυχη κωμόπολη της Μετεμφυλιακής Ελλάδας, αναστατώνεται όταν εμφανίζεται η Πανδώρα. Μια πανέμορφη γυναίκα βγαλμένη από αμερικάνικα pinups, που φέρνει μαζί της μια αμερικάνικη ηθική ελαφρότητα, και μια αμερικάνικη συνομωσία λαθρεμπορίου.Αν και σε στιγμές φλερτάρει με το over acting, η Θεοδώρα Τζήμου είναι το μόνο πράγμα που δίνει συνεχώς παλμό στην ταινία, με την αξιοσημείωτη ερμηνεία της στη femme fatale (γύναιο, στα ελληνικά) του τίτλου. Με τον Γιάννη Στάνκογλου στο πλάι της, η δουλεμένη χημεία των δύο προσφέρει ηλεκτρισμό σε μια ταινία εποχής που υποφέρει από αργόσυρτο ρυθμό και ζήλο στην αναπαράσταση της εποχής τόσο μεγάλο, που ελλείψει τόλμης στο μπλέξιμο των δυο αφηγηματικών ταμπλό (της αποπλάνησης και του λαθρεμπορίου) δείχνει τόσο υπερβάλλων, ώστε να κάνει την ταινία να μοιάζει με fashion show του Βασίλη Ζούλια.

Μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνονται στο δεύτερο μισό τα νήματα της επικείμενης απειλής απ’ τα παιγνίδια των Αμερικάνων στα κεφάλια των πονηρεμένων, αλλά αθώων ως Έλληνες κατοίκων του χωριού, η ταινία κινείται απελπιστικά αργά, και δέχεται ανανήψεις μονάχα από τα μπούτια της Πανδώρας, με τον αφηγητή που πάει κι έρχεται χωρίς συνέπεια και συνοχή, να βρομάει αφηγηματικό δεκανίκι απ' το χιλιόμετρο. Από 'κει κι έπειτα, καθώς το δίχτυ ξεκινά να στήνεται, το φιλμ παίρνει ξανά μπρος (αφού σ' έχει ξυπνήσει με το απαραίτητο συμβολικό και λαογραφικό νταούλι) για να στήσει την καθυστερημένη ένταση που θα σε οδηγήσει στο αναπάντεχο αλυτρωτικό φινάλε.

Σαραντάρα χωρισμένη μητέρα που δουλεύει στην τηλεόραση, γνωρίζει νεαρό ταλαντούχο και φιλόδοξο ηθοποιό.Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε η Amy Heckerling ήταν το θρυλικό Fast Times at Ridgemont High (1982) από τα κορυφαία παραδείγματα του τι σήμαινε να είσαι (αμερικανός στην αρχή της δεκαετίας και στη συνέχεια κοσμοπολίτης) τινέιτζερ στα 80s. Και περιείχε και μια ακόμη θρυλικότερη ημίγυμνη μουσκεμένη σκηνή με τη Phoebe Cates, up there με τη Sabrina να τραγουδάει Boys! Boys! Boys! και να προσπαθεί να κρατήσει τα στήθια της που ξεχύνονταν μέσα από το μπικίνι, στο πάνθεον όσων σημάδεψαν ανεξίτηλα κάθε πιτσιρικά (και τους τοίχους του δωματίου του) την εποχή της βάτας, της αρχής της ηλεκτρονικής, και του τέλους της σεξουαλικής αθωότητας.

Στη συνέχεια η Heckerling έκανε διάσπαρτα κυρίως παρόμοιες και όλο και καυστικότερες (με τα χρόνια πάει κι αυτό) και πιο γυναικείες (αφού τις έγραφε κιόλας) ταινίες. Και στον Καινούριο της Μαμάς μου (2007) κουβαλάει όλα τα κόμπλεξ της πενηντάρας που αγωνιά να μείνει σε επαφή με δεκαπεντάχρονες, όπως και το συνήθειό της να βαφτίζει τους χαρακτήρες της με ονόματα τραγουδιστών, επεκτείνοντάς το και στον τίτλο. Όμως το I Could Never Be Your Woman των White Town ήταν ένα μετα-ποπ διαμάντι που γαμούσε όλες τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις σου για τα φύλα την εποχή των Spice Girls, ενώ αυτό της Heckerling είναι η ευχή της να ήταν τόσο μικρή όσο η Demi Moore μαζί με όλα τ' άλλα. Έτσι εξαντλεί την επιστροφή της θείας Michelle (άλλα σοβαντίσματα) και ένα κωμικό καστ που σφύζει από ταλέντο (αν κι αυτός ο Paul Rudd έχει ελπίδες τώρα που άρχισε να κολλάει στην παρέα του Apatow) σε κάποια πετυχημένα αστεία σε βάρος όλων των ψυχώσεων και συμβάσεων του Χόλιγουντ (από πλαστικές μέχρι φιλοδοξίες που εκφράζονται face to face με ανοιχτό φερμουάρ κάτω από γραφείο) και σε μια σχεδόν τυπική κεντρική ιστορία. Την ταινία καταστρέφει η δεύτερη παράλληλη τυπικομελούρα ιστορία μάνας-κόρης που η σκηνοθέτρια επιμένει να της δίνει ίσο (αν όχι παραπάνω) χρόνο στο προσκήνιο. Και έτσι δεν απορείς καθόλου που η έξοδός της πάει από αναβολή σε αναβολή στην Αμερική.