Ως μη trekkie και κρίνοντας εξ ιδίων, μπορώ με ασφάλεια να χαρακτηρίσω τον παραπάνω χαιρετισμό που εφηύρε ο Leonard Nimoy για τον αξέχαστο χαρακτήρα του Βολκάνιου (εκ του πλανήτη Βόλκαν) Mr Spock, ως ανέτως την πιο αναγνωρίσιμη αναφορά στην τηλεοπτική σειρά που --σε διάφορες μορφές και με μερικά διαλείμματα-- για σχεδόν μισό αιώνα, με θάρρος μας πήγαινε εκεί που κανείς άνθρωπος δεν είχε πάει πριν. Η χειρονομία, που προκάλεσε κράμπες σε ουκ ολίγους συναδέλφους του εμπνευστή της, εκτός από έναν κώδικα που υπερέβη το πλαίσιό του και πέρασε μαζί με πολλά άλλα στοιχεία του Star Trek στο πάνθεον της pop κουλτούρας, γέννησε ταυτόχρονα και το νέο είδος του trekjew, αφού βασιζόταν σε εβραϊκή κίνηση ιερατικής ευλογίας, και αρχικά συνοδευόταν απ' την ελεύθερη αγγλική ερμηνεία "peace and long life" του επίσης εβραϊκού χαιρετισμού shalom aleichem (γνωστό και ως σαλάμ αλέκομ, κυριολεκτικά "ειρήνη και μακροζωία"), πριν αντικατασταθεί απ' το πιο εξωγήινο "μακροημέρευε και ευημέρευε". Πράγμα που απέδειξε ότι τελικά οι Εβραίοι κυβερνούν και το διάστημα.

Και ο λόγος που σου τα λέω όλα αυτά, σε περίπτωση που δεν το 'χεις ψυλλιαστεί ακόμη, είναι γιατί τον ίδιο χαιρετισμό προβάρω για να απευθύνω στον κινηματογράφο Τριανόν, που ξετρύπωσε μια πολύ ιδιαίτερη εκδοχή του αστερόπλοιου Enterprise, μια εκδοχή που φτιάχτηκε από fans και προσφέρεται σε fans (κι όσους αυτοί σούρουν μαζί τους), στην ειδική, one night only προβολή της. Απ' την πώρωση αρχικά του James Cawley, ενός επαγγελματία μιμητή του Elvis και προφανώς άρρωστου trekkie, το Star Trek: New Voyages μετέτρεψε το υπόγειο του εμπνευστή σε άντρο καμένων που έσπευσαν να διαθέσουν τον εθελοντικό τους χρόνο και ό,τι ταλέντο διέθεταν σε ένα project αγάπης και αφοσίωσης, το οποίο αργότερα τίμησαν και τα μέλη του αρχικού cast, George Takei και Walter Koening, παίρνοντας ξανά τη θέση τους στο αντίγραφο της γέφυρας του Enterprise. Απ' τα πέντε επεισόδια που προέκυψαν (συν ένα που βρίσκεται στην προπαραγωγή), τα δύο με τα παλιά μέλη του πληρώματος παίζουν απόψε μετά τα μεσάνυχτα σε ψηφιακή κόπια στη μεγάλη οθόνη του Τριανόν, και αν υπολογίσεις ότι η είσοδος είναι ελεύθερη και θα 'ναι κι άλλοι εκεί με κολλητά χρωματιστά μπλουζάκια και μυτερά αυτιά, νομίζω θα 'ναι καλύτερη φάση να πας κι εσύ εκεί, απ' το να τα δεις στο πισί σου. Αν μη τι άλλο, εκτός από καλό ζέσταμα για την επερχόμενη ταινία του J.J. Abrams, θα δείξεις στον αιθουσάρχη ότι έχεις όρεξη για κάτι τις διαφορετικό στην αίθουσα, και θα του δώσεις θάρρος την επόμενη φορά να σου φέρει και τίποτα χαμένο από Doctor Who και Candy Candy.

Με τα τραγούδια στο minimum για να μην μπερδέψει το κοινό με το concept του musical όπως σημειώνει η Anne Thompson, κυκλοφόρησε χθες βράδυ στο Yahoo! το trailer της υπεραναμενόμενης νέας συνεργασίας Tim Burton – Johnny Depp, η κινηματογραφική βερζιόν του slasher musical του Stephen Sondheim, που είχε αρχίσει να μαζεύει Όσκαρ απ' την Άνοιξη περίπου, μέχρι που η παραγωγή έκανε αναγκαστικές διακοπές για να μπορέσει ο πρωταγωνιστής της να συμπαρασταθεί στην άρρωστη κόρη του, κι οι έτοιμοι από καιρό πολέμιοι να αρχίσουν να πετάνε τα βέλη τους για προβλήματα και κόντρες και δυσκολίες έγκαιρης ολοκλήρωσης και αιτήματα της Warner για λιγότερο αίμα και PG-13 αντί του R rating.

Ο Burton βέβαια, είχε κι άλλες σκηνές να γυρίσει στο μεσοδιάστημα, κι η Warner διέψευσε κατηγορηματικά τις φήμες για κοψίματα και μάλιστα άλλαξε το άνοιγμα από περιορισμένο τα Χριστούγεννα με βλέψεις για διεύρυνση το Γενάρη, σε full-on επίθεση τη βδομάδα που η Αμερική γεμίζει ζαχαρωτά, ενθουσιασμένη με το ιδανικό για counter-programming υλικό της. Η ταινία έκανε τα πρώτα αποκαλυπτήρια με επιλεγμένα κλιπάκια που προκάλεσαν παράκρουση στην Βενετία, και τώρα μπορείς κι εσύ να δεις το γιατί. Ο Depp, που αυτή τη φορά λέει τα τραγούδια του αντουμπλάριστος, φαίνεται έτοιμος να επιβεβαιώσει τις πρώτες ανταποκρίσεις περί μνημειώδους ερμηνείας της πιο σκοτεινής ποικιλίας, στο ρόλο του σαλεμένου μπαρμπέρη που εγγυάται πιο βαθύ ξύρισμα απ' τους συναδέλφους του, και παρέχει και πρώτη ύλη στην τρελή κυρία του ισογείου για τις κρεατόπιτές της. Κι ο Burton που τον καθοδηγεί για έκτη φορά, αποφασισμένος να τεντώσει σαγόνια περισσότερο από ποτέ με τις απίστευτες εικόνες του, και να κλείσει από τώρα την πρόσκλησή του για εκείνο το μεγάλο χειμωνιάτικο κόκκινο χαλί.

Ένας αποστρατευμένος στρατονόμος πληροφορείται ότι ο γιος του γύρισε από το Ιράκ αλλά εξαφανίστηκε και κινδυνεύει να κηρυχτεί λιποτάκτης."Freedom is on the march and America is more secure" ακούγεται να λέει, στην αρχή, o Dumbya σε μια από τις φορές που πιπίλαγε τη γλυκιά καραμέλα της οξυμωρής φράσης-σύλληψης για τους στρατιώτες του που χάσανε τη ζωή τους στο Ιράκ. Και ο Paul Haggis που ξέρεις πια ότι προτιμάει να έχει νόημα από το να το προσποιείται, καταλαβαίνεις και με τι θα αναμετρηθεί στη συνέχεια της Κοιλάδας του Ηλά (2007). Συνέχεια μη ενδεδειγμένη για όσους προτιμάνε να διακρίνουν σοβαρότερα θέματα στους αντικατοπτρισμούς (των χιλιοτραγουδισμένων από τις Μάζες) ιρανικών ερήμων.

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, το σενάριο του Haggis ρέει σαν αστυνομικό θρίλερ και είναι το πιο ώριμό του μέχρι τώρα, με χαρακτήρες που δε χρειάζονται παρελθόν για να (παρα)γίνουν αληθινοί, δεν έχουν μονοδιάστατες προσωπικότητες, έχουν διακριτά ήθη και αρχές (χωρίς απαραίτητα την αγνότητα που συνοδεύει συνήθως τέτοιους όρους) και μπλέκουν σαν αποτέλεσμα σε συνεχόμενες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, μεταξύ τους και με την πραγματικότητα. Προσθέτοντας και μικρές παράλληλες ιστορίες που ξέρει να χειρίζεται όσο λίγοι, ο σκηνοθέτης δε χάνει ποτέ το focus αν και με λιγότερη συνέπεια απ' ότι στο Crash (2004), παρόλο που ήταν τελικά το ισχυρότερό του ατού (αλλά και αυτό που δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις). Πιο εξώφθαλμα στον τίτλο που θα πρέπει να έχεις περάσει μια εκπαίδευση με παραλλαγή ερήμου για να διακρίνεις τι υπονοεί. Στους πιο χαμηλούς τόνους βοηθάει και ο συγκλονιστικότατος Tommy Lee Jones που μόνο με τα θλιμμένα μάτια, το σκαμμένο πρόσωπο και την κουρασμένη αλλά σταθερή φωνή έχει ήδη παρουσιάσει όλο το παρελθόν του ήρωά του και προχωράει την ιστορία του ακόμα και στα πλάνα που παραμένει αμίλητος. Στο ρόλο του βέβαια, ο εκτός των άλλων και συμπαραγωγός, προόριζε τον Clint Eastwood και απέναντί του έχει βάλει αντίστοιχα την Charlize Theron βάζοντας και μια αχρείαστη και κάπου κουραστική (και ξανασερβιρισμένη) προσπάθεια να τη νορμαλοποιήσει.

Αν έφτασες κατευθείαν στο συμπέρασμα, αυτό είναι ότι ο Haggis καταπιάνεται με θέμα μη αρεστό περισσότερο κι απ' το Flags of Our Fathers (2006) κι έχει το θάρρος να το υπογράψει και σκηνοθετικά. Και ότι τα καταφέρνει άριστα, απέναντι σε έτοιμους να χαρακτηρίσουν μελόδραμα και τσόντα με τον Γκουσγκούνη με την οποία συνδέεται μέσω έξι βαθμών συγγένειας, είναι ένας μικρός θρίαμβος. Που μπορεί και να μεγαλώσει. Πάλι.

Ο απεμπολημένος πράκτορας με την προβληματική μνήμη ξεκινά ταξίδι εκδίκησης για το φόνο της αγαπημένης του απ' τις αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών.Και στην πορεία θυμάται, θυμάται τα πάντα, χάρη και στη βοήθεια ενός ρεπόρτερ που αποδεικνύεται πιο δαιμόνιος απ' όσο του επιτρέπει η υγεία του, σε μια σκηνή πεζής καταδίωξης που αν και σκάει πολύ νωρίς για να είναι τόσο καλή, είναι μια απ' τις πιο ανορθόδοξες, αληθοφανείς και έντονες τέτοιες που θα δεις ποτέ. Κι εκεί που νομίζεις ότι κλείνει το πεντάλεπτο, έχει ήδη περάσει μισή ώρα, κι έχεις τόσο κι άλλο τόσο σε ένα ιδανικά ζυγισμένο στην δράση και την ένταση κατασκοπικό θρίλερ, με συνοπτικές αλλά σαφέστατες αναφορές στην παντοδυναμία των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών του σήμερα, να του προσθέτουν πολιτικές προεκτάσεις και διαχρονικό υπόβαθρο χωροχρονικής αναφοράς στην παραγωγή. Στο μεσοδιάστημα του λαβύρινθου των στρατηγικών, ο David Strathairn ραφινάρει με την ερμηνευτική του κομψότητα το χαρακτήρα του πανίσχυρου σκακιέρη που βρίσκει αναπάντεχα το δάσκαλό του, κι όταν οι στεντικαμάδες με το Parkinson πατάνε πάλι γκάζια, ο Greengrass αποσαφηνίζει τη διαφορά του να κουνάς την κάμερα για να μη βλέπουμε τι (δεν) κάνεις, και του να κουνάς την κάμερα και να νιώθουμε τη δράση στα μηνίγγια.

Γιος υποψιάζεται ότι η μάνα του αυτοκτονήθηκε και οδηγείται φυσιολογικά σε κατασκοπείες παντός είδους.Το τέταρτο φιλμ του David Mackenzie του Young Adam (2003) έχει μια συνέπεια στην προσπάθειά του να μην τυποποιείται και να ξαφνιάζει σε ότι αφηγείται. Αλλά και πάλι πρωταγωνιστής του είναι η hip ψιλοπορνοδιαστροφή και την παράσταση κλέβει ο.. πρωταγωνιστής (του Billy Elliot (2000)), περισσότερο με το όνομα παρά με την ερμηνεία. Βασισμένος στο ομώνυμο πρώτο βιβλίο ενός Σκωτσέζου δημοσιογράφου ο Young Hallam ξεφεύγει εντελώς, υπερβάλλοντάς το για την οθόνη σε βαθμό παρωδίας. Καταφέρνει έτσι και να μη ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα (συνέπεια όσων πρέπει να αφήσει απέξω) και να μην σου προξενεί καμιά συμπάθεια για ένα αδικαιολόγητα περίεργο ήρωα, πράγμα καταστροφικό για το word of mouth, το ιερό δισκοπότηρο κάθε παρόμοιας παραγωγής. Το πράγμα σώζει κάπως η κατακαρακαυτή παρουσία της Claire Forlani (που καταφέρνει ακόμα και να δικαιολογεί κάποια από τα αδικαιολόγητα) σε ρόλο μητριάς που αποτρελαίνει. Και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία (παρόμοια φιλόδοξης ανεξάρτητης παραγωγής) είναι στη θέση τους, από υποδειγματικές για τις συνθήκες ερμηνείες και υποδειγματική ηδονοβλεπτική κινηματογράφηση πάνω σε δέντρα και ταράτσες μέχρι indie υπόκρουση από Franz Ferdinand. Συνταγή τελικά καλή για τρίλεπτο υπόγειο mega-hit ή φεστιβαλικές γύρες χωρίς πολλά παραπάνω.

Υστερικιά που ζηλεύει τον γκόμενό της κι έχει βαρεθεί τη μούρη της, τον παρατάει σύξυλλο και πάει σε πλαστικό να την αλλάξει.Κι ο τύπος μένει μπουκάλα και την ψάχνει και μετά του την πέφτουν διάφορες και τις φτύνει, και πιο μετά του την πέφτουν διάφορες και τον φτύνουν αυτές, γιατί είναι κολλημένος και περιμένει την πρώην του να γυρίσει. Κι εμείς υποθέτω σε όλο αυτό πρέπει ν' αγωνιούμε ποια απ' αυτές που παίζουν στα φτυσίματα, είναι η πρώην του που γύρισε κι αν θα το καταλάβει, γιατί εξ αρχής ήθελε να αλλάξει φάτσα για να τον κάνει να την ξαναερωτευτεί, και με την πλαστική που έκανε μπορεί να είναι οποιαδήποτε, κι είμαστε μπερδεμένοι. Που προσωπικά θα ήμουν μπερδεμένος και χωρίς την πλαστική, αφού όλες ίδιες μου φαίνονται, λίγο το μαλλί αλλάζει. Αλλά το θέμα είναι βέβαια πως ο έρως δεν είναι κάτι που κατοικεί στη μάσκα που φοράς κάτω απ' τη μάσκα που φοράς προφανώς. Και το άλλο θέμα είναι το πώς μπορείς να τον νιώσεις για κάποιον αρκετά σχιζοφρενή για να σου κάνει όλη αυτή την ιστορία, αλλά επίσης προφανώς, ο έρως είναι και παράφρων. Και αν είσαι το κορίτσι που θέλει να δει πώς είναι να το ξαναερωτευτεί το αγόρι της ενώ είναι μια άλλη, ίσως να σου βγάλει και κάνα νόημα παρπάνω. Κι ίσως να σου βάλει και ιδέες, αν και το απεύχομαι, και για των δυο σας το καλό.

Γιος πολιτικού με αμερικάνικη ανατροφή, ταξιδεύει στην Κρήτη για να βαφτίσει αντ' αυτού παιδί πολιτικάντη, με στόχο να φέρει τη δημοκρατία στη λεβεντογέννα.Σε ντοπιολαλιές απάνω, ταινίες ολόκληρες δεν στήνονται, και αυτό τουλάχιστον θα περίμενα να το έχουν υπόψιν τους και η Μαλέα και ο Παπανδρέου που υποτίθεται ότι συνεργάστηκαν για να βγάλουν το σενάριο της ταινίας από ένα διήγημα του τελευταίου, και με το "υποτίθεται" δεν αμφισβητώ καθόλου το ότι συνεργάστηκαν, αλλά εντελώς το ότι έβγαλαν σενάριο. Η ανιαρή επαναλαμβανόμενη ιστορία με παιχνιδιάρικες αναφορές στα σπαγγέτι γουέστερν που επιβιώνουν στα κρητικά χωριά των Βροντάκηδων και των Φουρτουνάκηδων, ξεχειλώνεται απελπιστικά για να καλύψει τα μια κι έξω αστεία της ταινίας (που βασικά είναι ο Ακάλυπτος, μουδιασμένος σε κρητική βράκα, και το πιτσιρίκι που στουμπώνεται με καλτσουνάκια και χοχλιούς), με γαρνιτούρα αφόρητη προβλεψιμότητα στα gags και τις ανατροπές, πολιτικά μαθήματα του στυλ what would daddy do, και, αν έχεις όρεξη μετά απ' αυτά, μπορεί στο αμερικανάκι γιο που θέλει απλά να παίξει μπάσκετ, να δεις αμερικανάκι γιο που απλά θέλει να κάνει ποδήλατο. Κι η ουσία ανάγεται στο χρέος της δημοκρατίας να προστατεύσει το μινόριτυ (ναι, καλά το γράφω) των σκατζόχοιρων. Το μινόριτυ των θεατών που θέλουν να βλέπουν κι ελληνικές ταινίες, ποιος το προστατεύει;