Πριν από δυο χρόνια παρά κάτι, οι Rolling Stones είχαν δώσει δύο σχεδόν πριβέ (κάτι πάνω από 5μιση χιλιάδες εισιτηρίων) συναυλίες στο Beacon Theater του Manhattan, στα πλαίσια της τρίχρονης περιοδείας του A Bigger Bang. Αυτό, είναι το ντοκουμέντο τους.Μέσα στην αποστολή που φαίνεται να έχει αναλάβει ο Scorsese να αποτυπώσει σε φιλμ τα αγαπημένα του ρεύματα και όσους είναι ζωντανοί απ’ τους θρύλους της μουσικής, αλλά ταυτόχρονα και πιο μακριά απ’ τα προηγούμενα εξαντλητικά ντοκιμαντέρ του για τα blues και τον Bob Dylan που είναι ρεύμα μόνος του, το Shine a Light είναι μια χλιαρά εντυπωσιακή, μινιμαλιστική βιντεοσκόπηση μιας χλιαρά απολαυστικής συναυλίας, που σε φέρνει αρκετά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Jagger, τον Richards και τ’ άλλα παιδιά, ώστε να μοιάζει με κάτι που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει ο Romero, και σε κάνει να απορείς για το πόσο ξενέρωτοι μπορούν να είναι οι upper-class Νεοϋορκέζοι που στήθηκαν κάτω απ’ τη σκηνή να τους παρακολουθήσουν, σα να στήθηκαν στο Guzel για να ποζάρουν μ’ ένα ποτό στο χέρι. Τα διαλείματα για προβολές επίκαιρων της διαδρομής των Stones από ασπρόμαυρες συνεντεύξεις της εποχής που ήταν ρέμπελοι και γράφαν Ιστορία, παραμένουν επίκαιρα για όποιων δεν τα ξέρει, αλλά δεν αρκούν για να σου ολοκληρώσουν την εικόνα μιας θρυλικής μπάντας που καλύτερα να την αναζητήσεις αλλού. Αναζήτησε πάντως και το soundtrack του ντοκιμαντέρ, που έχει μερικές όντως συλλεκτικές εκτελέσεις τραγουδιών δικών τους και για άλλους, απ’ τους ίδιους και άλλους.

Στις φτωχογειτονιές του Rio de Janeiro, το Beverly Hills του 21ου αιώνα ένα πράμα, δυο φρέσκα 18χρονοι ψάχνουν τους πατεράδες τους και το παρελθόν, όσο στο παρόν παίζει αλληλοσκοτωμός για τον έλεγχο της περιοχής.Όποια κριτική και να διαβάσεις για τη Πόλη των Ανθρώπων (2007) ξεκινάει υποθέτω με τη Πόλη του Θεού (2002), και αρκετές υποθέτω όχι γιατί δε ξέρουν άλλη βραζιλιάνικη πέρα από αυτή (και κάνα ντοκιμαντέρ για τo Mexico 70 ή καμιά σχολή σάμπας) αλλά επειδή το θρυλικό φιλμ του Fernando Meirelles έδωσε την ιδέα για σειρά που έγινε ταινία με τη σειρά της. Όλη η αλυσίδα παραγωγής κουβαλάει την ίδια σφραγίδα ποιότητας αλλά το ίδιο μπορείς να πεις συγκρίνοντας Bentley GT με Škoda βανάκι. Ο φωτογράφος το ξέρει το θέμα του, ο μονταζιέρης συνήθισε να κόβει στο ρυθμό της μουσικής ακόμα κι αν αυτή προέρχεται από ντόπιο που βαράει ντενεκέδια να σκοτώσει την ώρα και τη πείνα του, ο σκηνοθέτης έμαθε να δείχνει τον Βορρά στα γενικά του πλάνα. Ο χαμηλός ρυθμός δίνει την ευκαιρία για κάποιες ομορφούλες όσο και οι πρωταγωνίστριες στιγμές, σπάνιες όσο και οι στιγμές με πρωταγωνίστριες, πνιγμένες στις τηλεοπτικές, για το μάτι του Μέσου Κοινού που παραγγέλνει τη τιβί του με ρυθμίσεις χρώματος καρφωμένες στο 110 (ή την βρίσκει από έβδομο χέρι με τη φωτεινότητα στον ουρανό). Το περίεργο είναι ότι υπεύθυνη για την ιστορία είναι σεναριογράφα, το λογικό είναι ότι μοιάζει με επεισόδιο διάρκειας πολύ μεγαλύτερης από το καλό του, προσπαθεί να αντιγράψει όλο το βιβλίο με τους χαρακτήρες κατοίκων φαβέλας, καταφεύγει εύκολα σε ευκολίες. Εύσημα ότι δώσαν περισσότερα απ' ότι πήραν από τη μεγάλη οικογένεια της Ο2 (την εταιρεία του Meirelles) μπορείς να δώσεις με τη σειρά σου μόνο σε κάποιους από το καστ, στο "συμπληρωματική της Πόλης του Θεού" που χρησιμοποιεί η προώθηση μπορείς να συμπληρώσεις "όπως τη φαντάστηκε η γιαγιά σου".

Νιόπαντροι φτάνουν στην Ιαπωνία για νέα ζωή, αλλά στην επιτροπή υποδοχής τούς περιμένει φάντασμα, που τους χαλάει τις φωτογραφίες για να τους εκδικηθεί για τα παλιά.Παρά τη σχετική απλοποίηση της πλοκής και το σφίξιμό της με το ξεκαθάρισμα, το ψαλίδισμα, ή το εξαφάνισμα βημάτων της που στο ταϋλανδέζικο πρωτότυπο προκαλούσαν μια κάποια πλαδαρότητα στη συνοχή και ασυναρτησία στη συνέχεια, το αμερικάνικο remake που μεταφέρει τη δράση στην Ιαπωνία (γιατί τα σχιστομάτικα φαντάσματα είναι πιο αποτελεσματικά απ' τα δυτικόφατσα, ως γνωστόν), παραμένει εξίσου, αν όχι και περισσότερο φλύαρο απ' την πηγή της έμπνευσής του. Από την οποία κρατά επίσης το μέγεθος των λογικών αλμάτων, οξύνοντάς τα όπου μπορεί για να κλέψει μερικές εύκολες φαντεζί τρομάρες, ενώ ξεπερνά το πρωτότυπο στο επίπονο του μελοδραματισμού του, κάνοντας τη συγκρατημένη (νομίζεις) διάρκεια των 85 του λεπτών, να ξεχειλώνει και να καταπίνει όποια θετικά μπορεί να έχει στην αποτελεσματικότητα των ηχητικών εφέ, που με τη σειρά τους χρησιμοποιούνται μονάχα για να κρύψουν την φορμουλαϊκή ανέμπνευστη σκηνοθεσία, καταλήγοντας τελικά να την υπογραμμίζουν.

Τον φίλο του και συνεταίρο του Anthony Minghella, του οποίου ο θάνατος είχε συγκαλυμμένα αποκαλύψει και τη δική του μάταια μάχη με τον καρκίνο, ακολούθησε τα ξημερώματα ο Sydney Pollack. Ο σκηνοθέτης χωρίς σφραγίδα που σφράγισε το πολιτικό θρίλερ και τη βιομηχανία με την ειλικρινή του πρόθεση να εξετάζει τα δύσκολα, άφησε τη τελευταία του πνοή τα ξημερώματα στο σπίτι του στα Pacific Palisades του Los Angeles, σύμφωνα με την εκπρόσωπό του Leslee Dart.

Έναν από τους πιο συμπαθητικούς (και όχι μόνο γιατί το πρόσωπό του δε κρύφτηκε από τον φακό) ανθρώπους του Hollywood, αποχαιρετάει συννεφιασμένος ο Γιώργος Ζερβόπουλος, απαριθμώντας τις σημαντικότερες στιγμές μιας πολυπρόσωπης καριέρας που άγγιξε καμιά ογδονταριά φορές συγκεκριμένα χρυσά αγαλματάκια.

Η αφίσα έγραφε Οι Τρεις Ημέρες του Κόνδορος (1975). Στο πλάι του τίτλου, δεν έβλεπες τα ονόματα των πρωταγωνιστών, δύο υπέρλαμπρων χολιγουντιανών αστεριών, αλλά εκείνο του δημιουργού - "του Σίντνει Πόλακ" έλεγε (ή ακόμη και Πολάκ, όπως τονιζόταν στην λήγουσα εκείνη την εποχή). Για να το πετύχεις αυτό τότε, να προσπερνάς στην μαρκίζα μύθους διαμετρήματος Redford, δεν αρκούσε ένα απλό δείγμα γραφής, μια και μόνο Έκτη Αίσθηση (1999) ή κάποιοι περαστικοί Συνήθεις Ύποπτοι (1995). Για να μπεις στο κλαμπ των υψηλής αξίας σκηνοθετών όπως ο Lumet, ο Pakula, ο Coppola και ο Kubrick έπρεπε να έχεις δοκιμαστεί, να έχεις ορίσει άποψη. Και μέσα στην επαναστατημένη περίοδο των 70s, του αμερικάνικου σινεμά, ο Pollack ήταν εκείνος που αυτόν το στόχο τον είχε πετύχει με τον πιο υπόγειο και διεισδυτικό τρόπο.

Αν επιχειρήσει να χωρίσει κανείς το έργο του γεννημένου το 1934 δημιουργού –-αλλά και εξίσου επιτυχημένου παραγωγού και ενίοτε ρολίστα ηθοποιού-- σε περιόδους, τότε εύκολα το σπάει σε δεκαετίες. Η πρώτη, η νεανική του, χαρακτηρίζεται από απόπειρες σε σειρές της μικρής οθόνης αλλά και από κάποιες ταινίες, ξεκινώντας με το Slender Thread (1965), που κάνουν σιγά σιγά το όνομα του γνωστό, δίπλα σε επώνυμα πρωταγωνιστών άλφα διαλογής, όπως και στο σύνολο της δουλειάς του. Στα 60s, στο This Property Is Condemned (1966), ξεκινά και η συνεργασία του με τον καλό του φίλο Robert Redford, που μαζί θα κάνουν εφτά (7) συνολικά ταινίες. Έχοντας ήδη δώσει στίγμα ενασχόλησης με τα δύσκολα και αναζήτησης ευρύτερου δημιουργικού ελέγχου, ο Pollack κλείνει τη δεκαετία με το Σκοτώνουν τα Άλογα Όταν Γεράσουν (1969), απεικονίζοντας με απόλυτα διαχρονικό τρόπο μια κοινωνία που τα άτομα της για να πετύχουν έναν σκοπό, μια νίκη, μια επιβράβευση δεν θα διστάσουν να ρίξουν στο βούρκο την προσωπικότητα τους. Πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ για τον σκηνοθέτη, ανάμεσα στις εννιά (9) της παραγωγής.

Η δεκαετία του '70 φέρνει ένα μεγάλο western, τον Jeremiah Johnson (1972), τα δάκρυα της Barbra Streisand και του κόσμου ολόκληρου για τα Καλύτερά μας Χρόνια (1973), και τον Κόνδορα, που θα γράψει την δική του χρυσή σελίδα και θα γίνει ο μπούσουλας οποιασδήποτε άλλης ανάλογου ύφους ταινίας έκτοτε, ως μια κατασκοπική περιπέτεια με έντονο βάθος και αμέτρητο περιθώριο για κουβέντα πάνω στις ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών. Η σατιρική Tootsie (1982) έριξε στο τραπέζι το πρόβλημα της ανεργίας, με αποτέλεσμα θριαμβευτικό, κυρίως για τα ταμεία της Columbia, αλλά και για τον Pollack, που μπήκε για δεύτερη φορά στις υποψηφιότητες της Ακαδημίας. Κατά το καθυστερημένο αμερικάνικο συνήθειο, η τρίτη υπήρξε και η φαρμακερή για τον δημιουργό, που με το Πέρα από την Αφρική (1985), ένα απόλυτα στιλιζαρισμένο ρομάντζο, θα μπει στο πάνθεο των κατόχων Όσκαρ σκηνοθεσίας.

Η συνέχεια, σε ένα Χόλιγουντ που δεν ανέχεται πια δημιουργικούς ελέγχους, φέρνει έμφαση στη παραγωγή (Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ (1999), Cold Mountain (2003), Michael Clayton (2007)) και περάσματα, μικρής χρονικής διάρκειας αλλά αξιομνημόνευτα, μπροστά από την κάμερα (Ο Παίκτης (1992), Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999), Michael Clayton (2007) και πάλι), μαζί με τη Φίρμα (1993) και τη Διερμηνέα (2005) σα τελευταίες, αντιδραστικές, προσπάθειες να κάνουν τη διαφορά στο κοινωνικό και πολιτικό θρίλερ.

Τελευταία στην συμπληρωματική ανακοίνωση συμμετοχών στο διαγωνιστικό, τελευταία και στις προβολές χτες στις Κάνες, η Τάξη (ή Ανάμεσα στους Τοίχους / Entre les Murs) του Laurent Cantet, βρέθηκε επιπλέον (τέτοιων ουρών που συνήθως λειτουργούν θετικότατα στα φεστιβάλ) να έχει αντίπαλο στη τελευταία εντύπωση το Palermo Shooting του Wim Wenders που ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη απογοήτευση του προγράμματος, να αποτελεί τη μοναδική ηλιαχτίδα έντεκα ημερών πηγμένων στη βαριά ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες, και να κολλάει απόλυτα με τα γούστα του προέδρου της μεγάλης επιτροπής, Sean Penn, ο οποίος είχε επιμείνει για ειδική επίσημη προβολή του Die Welle / The Wave με θέμα επίσης δασκάλους, μαθητές και εμπειρίες ζωής στα θρανία. Άρα, με εξαίρεση, ίσως, τον καιρό που απλά βοήθησε, ο φετινός Χρυσός Φοίνικας, σε Γάλλο μετά από αμέτρητα χρόνια, δεν έτυχε.

Παρόμοια, και ανάλογα με το αν έβλεπε το ποτήρι άδειο ή γεμάτο, μπορούσες να διακρίνεις και τις προθέσεις σε κάθε φετινή ανταπόκριση από την Croisette, αφού, με εξαίρεση την γιουχαϊσμένη ερασιτεχνική επιστροφή του δημιουργού του Παρίσι, Τέξας (1984) και τη παραδοσιακή πίπα του Serbis, όλες οι υπόλοιπες ταινίες βρήκαν τους πρίγκηπές τους και τους νεκροθάφτες τους ανάμεσα στους δημοσιογράφους, συμπληρώνοντας ένα πρόγραμμα προφανώς μέτριο. Και ανάλογη ήταν και η εικόνα της αγοράς, αυξημένη κατάτι από πέρσι αλλά από πωλητές, με τους δραστήριους αγοραστές να εκφράζονται τυπικά από το IFC και τις πολυάριθμες μικρές αγορές του (για ίδιου μεγέθους διανομή, αν δε το 'χεις ακουστά). Τα πράγματα δε βοήθησαν, ούτε η τυφλή προοπτική της διοργάνωσης, ούτε οι περισσότερες από ποτέ μισοτελειωμένες ταινίες - απόρροια μάλλον απεγνωσμένης αναζήτησης στήριξης που τελικά τις έβλαψε όλες, ούτε η αίσθηση στροφής στο παρελθόν, με το φάντασμα του Μάη του '68 να πλανάται σιωπηλό και τα πολλά φώτα να πέφτουν σε παλιές ιστορίες. Αίσθηση που κορυφώθηκε με την εντύπωση μπανανίας την οποία άφησε η αποθεωτική(!!) υποδοχή του Mike Tyson, πριν καν προβληθεί το πιθανά αξιόλογο αν και μονομερές ντοκιμαντέρ.. Tyson.

Εκτός από το μαγικό, μαγικό, μαγικό, για τον Penn, και ομόφωνα καλύτερο για την επιτροπή του, ημιντοκιμενταρίστικο φιλμ που ανέβασε ένα τσούρμο πιτσιρικάδες για τις κάμερες ζωντανεύοντας και τη τελετή λήξης, το φεστιβάλ τίμησε και την Catherine Deneuve και τον Clint Eastwood (χωρίς τη θέλησή του) που τύχαινε να περνάνε, κατασκευάζοντας Βραβείο 61ου Φεστιβάλ για να κρατήσει τις (ηλικιακές) ισορροπίες. Αποθέωση υποδέχτηκε και τον Robert DeNiro που παρέλαβε το βραβείο πρωταγωνιστή πασίγνωστα αποτυχημένης ταινίας κλεισίματος για το What Just Happened?, και απένειμε τον Χρυσό Φοίνικα. Νωρίτερα, όλα τα σημαντικά βραβεία είχαν πάει σε Ευρωπαίους, ικανοποιώντας υποθέτεις και τις προτιμήσεις των περισσότερων που δεν είχαν φύγει με τις πρώτες πτήσεις του Σαββάτου (το αργότερο) και το όποιο φρόνημα άφησαν άθικτο οι υποκλίσεις των προηγούμενων ημερών. Gomorra του Matteo Garrone και Il Divo του Paolo Sorrentino ασχολήθηκαν (όσο γίνεται πια) σοκαριστικά με Μαφία και Μακιαβελισμό στη χώρα που τα γέννησε, και πήραν Μέγα Βραβείο και Βραβείο της Επιτροπής αντίστοιχα, ενώ οι αγαπημένοι των κριτικών Nuri Bilge Ceylan και αδερφοί Dardenne τιμήθηκαν για σκηνοθεσία και σενάριο αυτή τη φορά. Ο Benicio del Toro, πρωταγωνιστής στον 4ωρο μπερδευτικό και εξαιρετικά αβέβαιου μέλλοντος Che του Steven Soderbergh (που ο Penn έσμπρωχνε για Χρυσό Φοίνικα σύμφωνα με τις φήμες), και η άγνωστη σαραντάρα Sandra Corveloni σχετικά λιγότερο αμφιλεγόμενα, κάναν το δύο στα δύο στις ερμηνείες για τη Λατινική Αμερική.

Χρυσή Κάμερα, βραβείο FIPRESCI, διανομή σε πολλές χώρες, και τη περισσότερη (μάλλον δίκαια) προσοχή από τα υπόλοιπα τμήματα --που φόρτωσαν με ακόμα πιο πολλά βραβεία απ' ότι συνήθως τις ταινίες τους φέτος (μπας και βοηθήσουν καμία)--, πήρε η Πείνα / Hunger ενός κατάμαυρου Steve McQueen, με θέμα τον Bobby Sands σαν ηγέτη της απεργίας πείνας των φυλακισμένων μελών του IRA που κάποτε συγκλόνισε τον πλανήτη. Palm Dog πήρε αναμενόμενα η Lucy, σκυλαγωνίστρια στο Wendy and Lucy, της Kelly Reichardt.

Το Wanted (2008), η πρώτη ταινία του Timur Bekmambetov stateμεριά, προορίζεται για τεραστιότητα στη Ρωσία, που ο σκηνοθέτης φαίνεται να εγκαταλείπει οριστικά, αναμενόμενα χωρίς να είναι και πολύ διαφορετικό από τη προηγούμενη δουλειά του εκεί, όπως φαίνεται στο τρίτο trailer αλλά και στα προηγούμενα (κομπλέ με διαφορετικά κοψίματα για γυναίκες και πλανκτόν) που κυκλοφόρησαν στη χώρα όπου το Day Watch (2006) ήταν μεγαλύτερο από τη Πρωτοχρονιά.

Κατά τα άλλα, από τον Οκτώβρη που κυκλοφόρησε το πρώτο trailer του φιλμ της Universal, όσα έγραφα, και συνοψίζονται στη σχέση με το κόμικ μόνο στον τίτλο (με τις ευλογίες του Millar που πήρε τα λεφτά πριν το αρχίσει) και στη σχέση με μεγάλο ρόλο της Αντζελίνας μόνο στη προώθηση (που κάτι χρειάζεται να πουλήσει), έχουν γίνει κοινός τόπος. Αλλά η έξοδος στις αίθουσες, προγραμματισμένη αρχικά για Μάρτη, αργεί ακόμα ένα μήνα, έχοντας μετακινηθεί για να καλύψει το κενό που άφησε το Valkyrie του Tom Cruise αναχωρώντας για Οκτώβρη τότε και για τόπο χλοερό όπως πάει πια. Απέναντι στο, θρυλικό ήδη στις παιχνιδοεταιρείες, WALL•E (2008) πλέον, η ταινία χρειάζεται αποφασιστικά ενήλικο κοινό και απορείς πως δεν της κατέβηκε να κόψει κάνα redband trailer γι' αυτό, μέσα στα άπειρα που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα προς γενική αδιαφορία, αντί να το τρομοκρατεί με σκελετωμένα χέρια στις αφίσες. Πάντως τα χαμηλά (για το Hollywood, και υγρά ονειρικά για τον Bekmambetov) $65 εκατομμύρια του προϋπολογισμού, φαίνεται ακόμα να μπορούν να αποσβεστούν, και οι σεναριογράφοι, Derek Haas and Michael Brandt, φέρεται ήδη να ετοιμάζουν το sequel. Το οποίο προφανώς θα πρέπει να περιμένεις κι εσύ για τίποτα νέο πια, αφού δε φαίνεται να έχει μείνει αδημοσίευτο και πολύ φιλμ που να αξίζει τον κόπο, από μια παραγωγή που φαίνεται να παίρνει τον εαυτό της πολύ αμερικάνικα σοβαρά (μετά και το rating, "R for strong bloody violence throughout, pervasive language and some sexuality", που δε περιλαμβάνει τη μαγική λεξούλα nudity, αν έχεις τάσεις σκελεθροφιλίας).

Το κόκκινο χαλί στο Grand Théâtre Lumière θα στρωθεί απόψε για τη πιο αναμενόμενη πρεμιέρα των Κανών, τουλάχιστο για το ένα τρίτο με μισό του πλανήτη προς τη μεριά που ανατέλλει ο ήλιος όπως κοιτάς, το ασιατικό western του Kim Jee-woon, The Good, the Bad and the Weird (2008) που, μετά το αστροθανατικό Red Cliff (2008) του John Woo, φαίνεται ότι μεγαλύτερο και καλύτερο εξάγει η Ασία φέτος.

Με τα τεραστιότερα ονόματα σε καστ νοτιοκορεάτικης παραγωγής (τα τελευταία 200-300 χρόνια που θυμάμαι τουλάχιστο), έχοντας περάσει από τις δυο μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας (ξεκίνησε σαν επένδυση της Showbox για να μεταπηδήσει στη CJ), το φιλμ αποτελεί εκ των πραγμάτων το σημαντικότερο στοίχημα μιας βιομηχανίας που τροφοδοτεί (όπως χιλιοματαξανάπαμε), εδώ και μια δεκαετία, με ποπ κουλτούρα 2-3 ημισφαίρια, όμως το κινηματογραφικό της κομμάτι είδε για πρώτη φορά τα έσοδά του να μειώνονται το 2007. Στοίχημα εκ των πραγμάτων και καλοκαιρινό, αφού τα γυρίσματα στη Μαντζουρία(!), στην έρημο Γκόμπι και την αχανή κινέζικη ενδοχώρα, διήρκεσαν παραπάνω απ' όσο υπολογίζονταν (και κοντά 9 μήνες συνολικά), φουσκώνοντας αντίστοιχα και τα έξοδα (κατά 50%, στα $15 εκατομμύρια), με αποτέλεσμα να αναβληθεί η έξοδος στις αίθουσες για Ιούλιο από Φεβρουάριο.

Το αποτέλεσμα, όπως βλέπεις στο teaser χαρακτήρων που κυκλοφόρησε με την ευκαιρία της πρεμιέρας, φαίνεται μια κλάση ανώτερο, όχι μόνο ανάλογων πρόσφατων ανατολικοδυτικών προσπαθειών (από Tears of the Black Tiger (2000) μέχρι Sukiyaki Western Django (2007)) αλλά και οποιασδήποτε υπερψηφιοποιημένης (και ενίοτε υπέργηρης) χολιγουντιανής περιπέτειας, έχοντας χρησιμοποιήσει, ταραντινικά αντιδραστικά, αποκλειστικά κασκαντέρ και τους ίδιους τους (ενίοτε φρικαρισμένους) πρωταγωνιστές στις σκηνές δράσης, αφήνοντας στους υπολογιστές (και τους Αμερικάνους συμβούλους) ρόλο χορογράφησης πριν τα πραγματικά γυρίσματα. Επιπλέον, ο Kim παραπέμπει τρανταχτά κατευθείαν στον Leone, όχι μόνο στον τίτλο αλλά βάζοντας τον Lee Byung-hun, αστέρα και της έξοχης Γλυκόπικρης Ζωής (2005) του, στη θέση του (πιο) κακού, όπως είχε κάνει ο αυτοκράτορας του spaghetti western με τον Henry Fonda στο Κάποτε στην Αμερική (1968). Σε έπος αλλοτινών εποχών παραπέμπει και το τετράωρης διάρκειας υλικό από το οποίο έβγαλε το τελικό μοντάζ ο σκηνοθέτης, σύμφωνα με τις φήμες, και η ιστορία που θέλει τρεις τυχοδιώκτες να ψάχνουν, χώρια, θησαυρό στο ταραγμένο κινεζογιαπωνεζορωσοαγγλογαλλοαμερικάνικο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό της περιοχής στα 30s, και ο προγραμματισμός από το φεστιβάλ της προβολής απέναντι στο τελικό της Eurovision.