Ένα promo για τις μαρτυρικές Martyrs (2008) του Pascal Laugier ταλαιπωρείται από ανεβοκατεβάσματα τις τελευταίες ώρες στα γιουτιούμπια όσο η παραγωγή προσπαθεί να τις προστατέψει από το μαστίγωμα της γαλλικής λογοκρισίας. Νωρίτερα, στην αγορά των Κανών, το φιλμ κατάφερε να δημιουργήσει σούσουρο, σε ένα χώρο που τα 'χει δει όλα όσο αφορά τον πορνοτρόμο, και αντιδράσεις που έπιασαν τα πιο άκρα των άκρων.

Ο Laugier φαίνεται προστατευόμενος του Christophe Gans και του ατρόμητου παραγωγού Richard Grandpierre (Irréversible (2002), Ils (2006)), οι οποίοι τον γνώρισαν σα βοηθό στα γυρίσματα της Αδελφότητας των Λύκων (2001) και του κάναν τη προηγούμενη ταινία του, το Saint Ange (2004). Που ήταν μάλλον.. τρομάρα. Προφανώς στη συνέχεια έμαθε από τους υπόλοιπους της γαλλικής σχολής (που είναι η νέα ασιατική στον χώρο, αν δε μας διαβάζεις τόσα χρόνια) ότι ο τρόμος είναι στο μυαλό, και βοηθάνε και μερικά ποτάμια αίμα. Ή βρήκε γκόμενα. Έτσι το promo για διεθνείς αγοραστές, παρόλο που το κυνηγάει στα διαδίχτυα να του φορέσει ατσαλένιο κολαροκράνος, και αντίθετα με τα συνηθισμένα, κατά πάσα πιθανότητα δεν αποκαλύπτει παρά ελάχιστα από την πλοκή, φτάνοντας περίπου στο σημείο που οι Μάρτυρες, γυναίκες που είχαν βασανιστεί ανεξήγητα μικρές, αρχίζουν να ανακαλύπτουν ποιοι ταλαιπωρούσαν τη μια τους σε παλιά σφαγεία και γιατί τις λένε έτσι στον τίτλο.

Τα πρώτα reviews υποδέχονται το φιλμ σαν ότι καλύτερο από την εποχή του Προκρούστη και του Μινώταυρου, ενώ τα γνωστά που καταμαρτυρούν όσοι δε το άντεξε το στομάχι τους μόνο θετικά μπορείς να τα μετρήσεις. Οι Γάλλοι σκηνοθέτες του είδους κρατάνε την ίδια περήφανα υποδειγματική στάση και στο θέμα των κοψιμάτων, χωρίς να βάζουν στην άκρη για το DVD ούτε μια σκηνή. Αλλά μέχρι τώρα η λογοκρισία τους έδινε "Κατάλληλο 16" συνοδευόμενο από.. επίπληξη, και έτσι η έξοδος της ταινίας στις Γαλλικές αίθουσες, προγραμματισμένη για τις 18 του μήνα, κινδυνεύει από το "Ακατάλληλο" που πήρε χωρίς δεύτερη σκέψη. Πάντως ο μισός πλανήτης είχε πάρει σειρά για προβολές, πριν καν οι Μάρτυρες παίξουν στις Κάνες. Στην Αμερική οι Weinsteins είχαν φροντίσει σχετικά από τον Νοέμβρη, παρόλο που εκ των πραγμάτων, η διανομή τους θα περιοριστεί περίπου στα όρια συγκεκριμένων μικρών ασημένιων δίσκων. Στην Ελλάδα νωρίτερα απ' όλους ξεσκόνισε το μπουντρούμι της η Σπέντζος.

Με το Βατικανό να έχει αναγνωρίσει την πιθανότητα ύπαρξης εξωγήινων ως... πιθανά υπαρκτή και το Βρετανικό Υπουργείο Αμύνης να δίνει στη δημοσιότητα τους φακέλους του γραφείου παραφυσικών ερευνών του, το σύμπαν φαίνεται να έχει συνομωτήσει όσο καλύτερα μπορούσε, για να διευκολύνει την έλευση του μετά από μια δεκαετία sequel του κινηματογραφικού spin-off της totally 90s σειράς The X-Files, με τον εύγλωττο, αναχρονιστικό κι απογοητευτικά μη αποφασιστικό τίτλο X-Files: I Want to Believe, το φαινομενικά τελειωτικό trailer της οποίας κυκλοφόρησε στα ρώσικα την περασμένη Τρίτη, ξαναζέστανε τον Ψυχρό Πόλεμο μέχρι να κατέβει απ’ το YouTube, και ξαναβγήκε σε αποκλειστικότητα του Yahoo! την άλλη μέρα, με αμερικάνικη προφορά. Το trailer E βάζει στη σειρά τα περισσότερα απ’ τα απόρρητα plot points που συζητιούνται εδώ και κάνα χρόνο στα δίκτυα, επιβεβαιώνει την απόρρητη σύνοψη του βασισμένου στην ταινία μυθιστορήματος, που διέρρευσε απ’ τα μυστικά βιβλιοπωλεία που το προπωλούν, και πήγε ένα βήμα πιο πέρα τη δηλωμένη πρόθεση των Carter και Spotnitz να πετάνε "ψεύτικα" στοιχεία δεξιά κι αριστερά για να αποπροσανατολίσουν το κοινό, βγάζοντας σχεδόν πρώτο πλάνο τους λυκανθρώπους που είχαν διαρρεύσει στους φίλους μας στο JoBlo και μετά αμόλησαν τους δικηγόρους τους να τους βάλουν να τις μαζέψουν απ’ τη σελίδα (του άρθρου και να τις κρύψουν στις backpages), φυτεύοντας κι αμφιβολίες για το αν είναι αληθινά στοιχεία της ταινίας, ή μούφες παραπληροφόρησης.

Η ασυμφωνία των προωθητικών προθέσεων των δημιουργών και των πράξεων της Fox, παραπέμπει βέβαια στο ιστορικό ασυμφωνιών που κουβαλάει το σύμπαν των φακέλων, ξεκινώντας απ’ τις διαμάχες που οδήγησαν στην απαγωγή του Mulder στην 7η σαιζόν αφού ο Duchovny είχε πήγε τη Fox στα δικαστήρια διεκδικώντας αποζημιώσεις άνω των $25 εκατομυρίων για royalties που έχασε απ’ την εταιρεία και τις μαλαγανιές της με τις πωλήσεις των επαναλήψεων της σειράς για ψίχουλα στα θυγατρικά της κανάλια, κατηγορώντας μάλιστα τον Carter ότι τσίμπησε άλλα $4 μύρια κι ένα πράσινο φως για τα 9 επεισόδια της σειράς του, Harsh Realm (που μην την ψάξεις, είχε φάει φούντο με το που είχαν βγει τα πρώτα 3 στο FOX Network και τα υπόλοιπα 6 θάφτηκαν στο FX Networks της εταιρείας). Η σύγκρουση εκείνη είχε λυθεί εξωδικαστικά κι ο Duchovny επέστρεφε ανά διαστήματα στα γυρίσματα το 2000 (κι ο Mulder που αγνοούνταν, βρέθηκε νεκρός κι αναστήθηκε(!)) κι όταν η πεθαμένη απ’ το 2001 σειρά τέλειωσε το 2002, οι δημιουργοί της συμφώνησαν με τη FOX για δεύτερη ταινία, και ξεκίνησαν να δουλεύουν το σενάριο, μέχρι που κάπου προς το 2004 ο Carter θυμήθηκε ότι ούτε αυτοί βγάζουν αρκετά απ’ το syndication κι άρχισε να τους κυνηγάει. Στις αρχές του ’05 ο Spotnitz άρχισε να πανικοβάλει τα πλήθη αφήνοντας hints ότι η νέα ταινία μπορεί και να περιστρέφεται γύρω απ’ τους καινούριους πράκτορες, που είχαν δολοφονήσει την 9η σαιζόν, κι ο Carter το Δεκέμβρη του ίδιου έτους κατέθεσε τη σχετική μήνυση κατά της FOX, καθησυχάζοντας τους fans ότι παράλληλα δουλεύει και το σενάριο.

Στο μεταξύ, με την Gillian Anderson που έβλεπε ότι την έχουν ξεχάσει, να λέει δεξιά κι αριστερά ότι μέχρι να φτιάξουν την ταινία, όσοι ήθελαν να τη δουν θα την έχουν ξεχάσει και με τους fans να ξεκινούν online συλλογή υπογραφών να υποχωρήσει η FOX και να προχωρήσει την ταινία και να μαζεύουν 16 χιλιάδες υπογραφές (24 χιλιάδες υπογραφές έχει αυτή την ώρα η διαμαρτυρία για τη σωτηρία της αμερικανικότητας της Budweiser, για να καταλάβεις), το Μάρτη του 2007, ο Spotnitz ανακοινώνει ότι η διαμάχη λύθηκε, το συμβόλαιο για το sequel υπογράφηκε, κι ο ίδιος με τον Carter επιστρέφουν στο σενάριο που δεν είχαν σταματήσει να δουλεύουν, ο σκελετός για το οποίο στο μεταξύ είχε χαθεί, γεγονός που πήραν θετικά, γιατί το ξανάγραψαν απ’ την αρχή και τους βγήκε καλύτερο, παρότι είναι βασισμένο στην ίδια κεντρική ιδέα. Η οποία επανενώνει τον Mulder με την Scully που έχουν εδώ και έξι χρόνια σταματήσει να δουλεύουν μαζί (και αποζητιούνται), για να λύσουν μια μυστήρια υπόθεση που δεν χρειάζεται να έχεις δει, λέει ο Carter, τη σειρά για να την παρακολουθήσεις, αφού δεν θα ασχολείται με την ταλαιπωρημένη μυθολογία της (για εξωγήινους, συνομωσίες συγκάλυψης, την απαγωγή της αδερφής του Mulder και τη μυστήρια εγκυμοσύνη της Scully), αλλά καλό είναι να πάρεις και την κασετίνα των 8 επεισοδίων που έχει επιλέξει ο Carter απ’ όλη τη σειρά, και κυκλοφόρησε ως καθοριστικός οδηγός για την επερχόμενη ταινία. Οκτάδα που έχει κι ένα πολύ ενδιαφέρον επεισόδιο, που είχε εντοπίσει πριν κάνα δίμηνο ο Dark Tyler στο σχετικό post του, και δένει πολύ όμορφα το παρελθόν της Scully (και το χαμένος της παιδί) με την ιστορία των εξαφανισμένων εγκύων, του πρώην παπά που λαμβάνει μηνύματα (που "ίσως δεν τα στέλνει ο Θεός") και των περίεργων πειραμάτων στα χιόνια, που καλούνται να εξιχνυάσουν οι δύο πράκτορες, οι οποίοι μπορεί μετά από μιάμιση δεκαετία ζωής να μην το’χουν καταφέρει αλλά θέλουν ακόμα να πιστέψουν. Αν το πιστεύεις.

Ό,τι λέει ο τίτλος.Στη τηλεόραση προχωρημένο θεωρείται το να παίρνεις πράγματα που ακονίστηκαν εικοσιτριάντα χρόνια πριν, να τα σερβίρεις με προφυλακτικό, και να τα γυρίζεις γύρω-γύρω καμιά δεκαριά ακόμα, όπως η υπερπετυχημένη σειρά του HBO για κάποτε τριαντάρες. Για τη μεγάλη οθόνη, το μικρό Σεξ νομίζει ότι ξεσαλώνει βάζοντας δυο περαστικές αδερφές να φιλιούνται άξαφνα στο φόντο και οπτικοποιώντας φευγαλέα τον πούτσο που ονειρεύονταν η Kim Cattrall σε κάθε λεπτό κάθε επεισoδίου της σειράς. Ο Michael Patrick King, μόνιμος υπεύθυνος πρεμιέρας και φινάλε από τη δεύτερη σεζόν και μετά, λέει, πέρα από τις επαναστατικές ιδέες που διάβασες και εξαντλήθηκαν εκεί, μπήκε στον κόπο να μελετήσει, στον έξτρα συμπυκνωμένο συνοπτικό οδηγό για κινηματογραφικά σενάρια, τη πρώτη πρόταση της παραγράφου που αναφέρει ότι η ανάπτυξη των χαρακτήρων δεν έχει τη πολυτέλεια να βλέπει αδιάφορη τις βδομάδες να περνούν. Αλλά η δυστυχία του είναι ότι πρέπει να αφήσει τους συγκεκριμένους (χαρακτήρες) εκεί που τους βρήκε (για το sequel), με αποτέλεσμα να τους ψοφήσει στο επιτόπιο τροχάδην, κυνηγημένους από εκβιασμένες ψευτοανατροπές, για δυόμιση μαρτυρικές ώρες (μπαμ του γαμπρού του κάρφωσε να μη πατήσει στο γάμο, δέκα ώρες κλάμα). Άλλα κινηματογραφικά μαθήματα ο King δε πρόλαβε στα τέσσερα χρόνια που η Cattrall αρνούνταν να φιγουράρει στο καστ χωρίς αποζημίωση αντίστοιχη της Sarah Jessica Parker, οπότε η σκηνοθεσία του περιορίζεται στο να ρωτάει τις πρωταγωνίστριες ποια γωνία προτιμούν να φαίνεται σε κάθε πλάνο.

Με λίγα λόγια, το "The Movie" δεν υπάρχει καν στον τίτλο αυτού του πράματος για να μη πέσει καμιά μήνυση για παραπλανητική διαφήμιση. Αλλά δεν έχει καμία σημασία, αφού το ιλαρό (και πιθανά υπόγεια ειρωνικότατο) κράμα αυτοσυγχαιρόμενης αχορταγίας και επίφασης ηθικοπλασίας που μόνο σε κατεξοχήν υποκριτικά πλάσματα θα μπορούσε να απευθύνεται, παραδίδει στις φαν την εξτραβαγκάντζα των αξεσουάρ, υλικών (Manolo Blahnik, Jimmy Choo και λοιπών διαβόητων πια) και μη (ταλέντο, εξυπνάδα, ομορφιά, σεξουαλικότητα, ευαισθησία, και βάλε), που προβάρουν κατά φαντασία στον καθρέφτη. Για να καταλήξει φυσικά ότι τα σημαντικά στη ζωή είναι.. τα απλά. Κι αν πιστεύεις (ή ακόμα χειρότερα διαδίδεις) τις παπαριές ότι κάτι μαθαίνεις για τις γυναίκες από κάτι τέτοια, τότε πρόσθεσε εκατονπέντε αστεράκια στη βαθμολογία, αφού επιπλέον θα μάθεις, για παράδειγμα, πως σύμφωνα με τη Χορδιακή Θεωρία, μια ντουλάπα μπορεί να εκτείνεται αεροδιαδρομικά στο τσιμέντο ανάμεσα σε δυο τούβλα.

Η ιστορία του Γερμανού κανίβαλου που βρήκε θύμα εθελοντή στο internet και του έφαγε το πέος (το υπόλοιπο σώμα το φύλαξε στο ψυγείο και η αστυνομία τον συνέλλαβε πριν προλάβει να το τελειώσει).Η Keri Russell περιφέρεται στο ρόλο αφηγητή εφάμιλλου εκείνου του David Duchovny στα Κόκκινα Παπούτσια, παίζοντας φοιτήτρια που ψάχνει να κάνει τη διατριβή της πάνω στην ψυχοσύνθεση του θύματος και του θύτη της ιστορίας που σόκαρε την Γερμανία (και ανατρίχιασε την Ευρώπη), αλλά αν τα πανεπιστήμια της Γερμανίας είναι τόσο σοβαρά όσο λένε, η εργασία της θα έπρεπει να απορριφθεί ως κακοήθης άνιση pop ψυχολογία που μόνο της μέλημα είναι να αποδόσει όλα τα είδη των ψυχολογικών παρεκλίσεων στο πρωτεύον χωνευτήρι της προβληματικής σχέσης με τη μητέρα. Ανισόρροπος, ψυχασθενής, σχιζοφρενής, αντικοινωνικός, διαταρραγμένος, καμπούρης, καραφλός και γρηγορογαμούλης, κουτσοί στραβοί απαλάσσονται, με όλα τα κακά της μοίρας τους να φορτόνονται στην απεικόνιση της σχέσης τους με τη μητέρας τους ως αντίστοιχη εκείνης που θα περίμενες να είχε ο Norman Bates με τη δική του, πρωτού αναλάβει μόνος του την οικογενειακή επιχείρηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο κανίβαλος έγινε κανίβαλος γιατί η προσκόληση της μάνας του πάνω του τον είχε κάνει να τρώει ό,τι δίποδο έβρισκε μπροστά του (και η αιτιολόγηση είναι αυτή ακριβώς που σου λέω κι εγώ: καμία), κι ο κανιβαλιζόμενος ήθελε να κανιβαλιστεί --συγκεκριμένα, να του φάνε το πέος--, γιατί η μάνα του αυτοκτόνησε όταν τον έπιασε να χαϊδεύει άλλο αγόρι. Σεναριακή εκβάθυνση μηδέν, δραματουργική καμία, κινηματογραφική επίσης, και το μόνο που μένει, είναι η κανιβαλιστική διάθεση των δημιουργών να κανιβαλίσουν το πιασάρικο θέμα τους, πουλώντας μάλιστα και κουλτουριά. Δεν είχαν καν την ευπρέπεια να αποδεχτούν τις προθέσεις (ή την ανεπάρκειά τους) και να πέσουν με τα μούτρα στον (ανθρώπινο) πατσά του συνειδητοποιημένου exploitation.

Ο Γιάννης Ζουμπουλάκης είναι ο ισχυρότερος αλλά και πιο αδίστακτος άνθρωπος της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, σύμφωνα με τη λίστα δυο ονοματεπώνυμων που κατέθεσε χτες στα δικαστήρια της χώρας η κινηματογραφική εταιρεία Odeon. H δεύτερη θέση ανήκει στον Χρήστο Μεμή, διευθυντή σύνταξης στην εφημερίδα ΤΟ BHMA.

Όπως αναφέρει για το ScreenDaily o Αλέξης Γρίβας από την Αθήνα, την ελληνική πρωτεύουσα, η ανεξάρτητη εταιρεία δημιούργησε την power list στα πλαίσια των ισχυρισμών της ότι ο μεγαλοκριτικός, γνωστός στους τοπικούς κύκλους για την ικανότητά του να κατευθύνει καραβιές ανθρώπων στα ταμεία των αιθουσών προς προσωπικό του όφελος, δημοσίευσε δυσφημιστικά γι' αυτήν σχόλια και ψεύδη, σε άρθρο του για την εφημερίδα του Μεμή, στις 9 Μαρτίου του τρέχοντος έτους.

Στο άρθρο του ο Ζουμπουλάκης χρησιμοποίησε ιδιοφυώς, ατράνταχτα στοιχεία που συνέλεξε μεθοδικά ("κάτι παραπάνω από 300.000 εισιτήρια το Μόλις Χώρισα"), οξυδερκείς παρατηρήσεις υπόγειων σχέσεων ("ο Σήφης Πολυζωίδης σε γ' ρόλο παίζει τόσο στην Ψυχραιμία όσο και στο Μόλις Χώρισα") και βαθύτατη γνώση της παγκόσμιας βιομηχανίας ("οσκαρική Εξιλέωση"), για να αποκαλύψει τη μυστική συνταγή της εγχώριας ("βάζουμε τις τηλεπερσόνες να κάνουν στον κινηματογράφο τα ίδια ακριβώς πράγματα που κάνουν στην τηλεόραση"). Η αποκάλυψη προκάλεσε σάλο στο μεγάλο, λαϊκό κοινό της εφημερίδας αλλά και σε ολόκληρο τον πληθυσμό μιας χώρας με μηδενικούς μέσους όρους τηλεθέασης και μεγάλη κινηματογραφική παράδοση (σε αντίθεση με το Hollywood, οι κινηματογραφικοί δεν απασχολούνται σε τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές). Σαν αποτέλεσμα τόσο η συγκεκριμένη παραγωγή της Odeon, Μόλις Χώρισα, θύμα και της σνομπ κριτικής, όσο και η επόμενη που εκθειάστηκε, Άι Φορ: Λούφα και Απαλλαγή, δε κατάφεραν να προσελκύσουν παρά ελάχιστους θεατές. Αντίθετα η Εξιλέωση, συμφερόντων ανταγωνιστικής εταιρείας, πασίγνωστης για την "εξωπραγματική" αποτελεσματικότητά της στην αγορά, σημείωσε πρωτοφανή, και μοναδικό στη διεθνή κοινότητα, θρίαμβο. Παρολαυτά, η Odeon φαίνεται να επιδιώκει μόνο ηθική αποζημίωση, εκτιμώντας την στο ελάχιστο ποσό των τρεισήμισι τρισεκατομμυρίων ευρώ.

Το θέμα έρχεται στην επιφάνεια σε μια περίοδο γιγάντωσης των παραδοσιακών εντύπων, και ειδικά των εφημερίδων, παγκόσμια. Επιπλέον, η επιρροή της κριτικής στο μέσο πολίτη ανησυχεί έντονα τη βιομηχανία που βλέπει τις μεγαλύτερες επενδύσεις της να κρίνονται από τη γνώμη ελάχιστων ανθρώπων, δημιουργών ιδιότυπων "θρησκειών" στο βαθμό που κατευθύνουν τα πλήθη. Ο συνδυασμός, ατόμων ευρύτατης αποδοχής και εκδοτών πρόθυμων να τους προβάλλουν πρωτοσέλιδα στο ουσιαστικά απεριόριστο κοινό τους, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για φαινόμενα τύπου Ζουμπουλάκη.

Οι περισσότερες εταιρείες του χώρου, στο έλεος κάποιων με προσωπικότητα ιδιότυπη και στόχο σκοτεινό, ακολουθούν το παράδειγμα της Odeon, στηρίζοντας την ελευθερία της γνώμης και επιχειρώντας να κρατήσουν τις ισορροπίες αλλά να φωτίσουν τις διαδικασίες. Η ίδια η Odeon είχε τιμήσει τον Ζουμπουλάκη με ιδιωτικές προβολές των ταινιών συμφερόντων της, γεγονός που ο τελευταίος φέρεται να παρουσίασε ως δήθεν αποκλεισμό του από τις ευρύτερες δημοσιογραφικές. Πριν ένα χρόνο, η εταιρεία είχε σταθεί στο πλευρό του κριτικού Ηλία Φραγκούλη, που απολύθηκε από εβδομαδιαίο πολιτιστικό έντυπο επειδή δεν εξέφραζε αρκετά επιθετικά τη γνώμη του, πληρώνοντας (στο συγκεκριμένο έντυπο) ολοσέλιδες διαφημιστικές καταχωρήσεις των ταινιών της κάθε βδομάδα έκτοτε.

Στη φωτογραφία, από αριστερά, οι Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αννα Μονογιού, Γιώργος Καραμίχος, Ζέτα Μακρυπούλια, Σήφης Πολυζωίδης και Μαρία Λεκάκη, μελετούν προσωπογραφία του Γιάννη Ζουμπουλάκη που τους απέστειλε η Odeon να αναρτήσουν σε εμφανές σημείο των γυρισμάτων του Μόλις Χώρισα.

Οι τεράστιοι Transformers (2007) ξανακέρδισαν Χρυσό Ποπκόρν, και μάλλον για πρώτη φορά (έκανε ταινία repeat) στην ιστορία των πιο ευκαιριακών (όσο και τα επίθετα που τους κολλάω κάθε χρόνο) κινηματογραφικών βραβείων. Βραβεία, του MTV, που απονεμήθηκαν ξημερώματα Δευτέρας στο Gibson Amphitheatre των φλεγόμενων, κυριολεκτικά, στούντιο της Universal.

Aλλά θριαμβευτής της βραδιάς ήταν αναμφισβήτητα ο γυμνός Rainn Wilson που έδωσε στη Megan Fox τα δυο παιχνίδια ανάμεσα στα πόδια του ο ντυμένος Ομάδα Δράσης 21 Johnny Depp που πήρε τα δύο παραγεμισμένα κουτιά, καλού κωμικού και κακού τραγουδιστή σκέτο, για τον Captain Jack και τον Sweeney Todd του αντίστοιχα. Και τα δυο.. άδικα, ειδικά το δεύτερο απέναντι στον Anton Chigurh του Javier Bardem, αλλά αναμενόμενα όχι μόνο γιατί οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής δε γίνονταν να χαλάσουν την ποπκορνική παράδοση των προηγούμενων (ή σα δώρο γάμου), αλλά γιατί τα βραβεία του πρώην μουσικού καναλιού ποτέ δε πήγαν κόντρα στο κοινό στόχο τους. Κοινό που είναι αδύνατο να φανταστείς ότι θα πέταγε τα κιλοτάκια του μαζικά στη σκηνή για κανέναν άλλο από τους υποψήφιους: ακόμα και οι έτεροι συλλέκτες εσωρούχων και νικητές στις κατηγορίες τους, Will Smith (καλύτερη αντρική ερμηνεία) και Zac Efron (αποκάλυψη της χρονιάς), δεν κατάφεραν να έχουν τόσο ζεστή υποδοχή, όπως μπορείς να δεις και μόνος σου.

Επιπλέον highlights στη φετινή τελετή που για πρώτη φορά μεταδόθηκε ζωντανά (προφανώς κατανοώντας ότι είχε μείνει πιο καθυστερημένη και από την καθυστέρηση στο συγκεκριμένο), ήταν η βράβευση της Ellen Page για την υποκριτική της στη Juno (2007) και του Iron Man (2008) για καλύτερη ταινία του καλοκαιριού μέχρι τώρα. Φυσικά η τελευταία κατηγορία ήταν τόσο κουφή που ο Seth Rogen με τον James Franco άναψαν ένα τσιγαριλίκι για να τη παρουσιάσουν, σμπρώχνοντας βέβαια και το επερχόμενο Pineapple Express (2008) τους. Βραβείο καλύτερου περαστικού για να διαφημίσει την ταινία του πήρε τυπικά ο Adam Sandler (βαφτισμένο Generation Award), αλλά ουσιαστικά η τριάδα του Tropic Thunder (2008). Το απίθανο βιντεάκι της ομάδας, με τον Robert Downey Jr. να κοπανάει τον Jack Black στα παπάρια μέχρι να κοπανιέσαι μόνος σου από τα γέλια, έκανε το γύρο των διαδιχτύων ακόμα και σε περιοχές που δε "πιάνουν" MTV ούτε με σφαίρες.

Το trailer για το φιλμ που κλείνει την "τριλογία του ηλίθιου" των Coen με τον George Clooney, κυκλοφόρησε χτες στην Apple που ανοίγει ένα ακόμα κανάλι σμπρωξίματος εγκαταστάσεων του iTunes σε κάθε υπολογιστή του πλανήτη, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά τα "ακατάλληλα" προωθητικά κλιπάκια.

Ακατάλληλη για ανήλικους και ηλίθιους είναι φυσικά και η νέα ταινία των αδερφών, κινούμενη κάπου ανάμεσα στο Fargo (1996) και τον Big Lebowski (1998), όπως λέει ο συμπαραγωγός τους Eric Fellner στο καινούριο Empire. Και βγάζοντας τρελό γέλιο, όπως λέγαν οι εντυπώσεις από το σενάριο (μάλλον του 2005) που αλλάζει χέρια από πέρσι, και μπορείς να το βρεις πανεύκολα πια αν ενδιαφέρεσαι. Οι σκηνοθέτες, που δεν επαναλαμβάνονται αλλά την προσοχή τους στις λεπτομέρειες, ειδικά με ειρωνική διάθεση, δε μπορείς να μη τη προσέξεις, μάλλον κάνουν τη δικιά τους μαυροδραμωδική εκδοχή του all-star movie (στιλ οι Πεντέξι του Όσιαν, ας πούμε): ο Brad Pitt (που ήταν στα σχέδια από την εποχή του ραφοτοποθετημένου White Sea) κρατάει ρόλο που γράφτηκε γι' αυτόν μέχρι να βρουν το πτώμα του στη ντουλάπα, ο φίλος του ο Clooney κλείνει την τριλογία του μια ώρα αρχύτερα (ήταν να κάνει άλλον ηλίθιο στο Hail Caesar (2009?)) και βγάζει το απωθημένο του πηδώντας την Tilda Swinton, ο John Malkovich άμα ξέρεις τι καταχθόνιο σκοπό εξυπηρετεί (εκτός από το να κυνηγάει τον Τζόρτζ με τσεκούρι και να πλακώνει στις μπουνιές τον Μπραντ) γράψτο σχόλιο, η Frances McDormand μπλέκει με τους υπόλοιπους τερατωδώς ανόητους σαν.. ανταπόδοση 25 χρόνων συζυγικού βίου (με τον Joel Coen).

Από το βίντεο, παρόλο που δεν είναι στα ισπανικά από γιουτιουμπιασμένη κάμερα για να το εκτιμήσεις, και από το σενάριο, που όλοι εκτιμούν ότι είναι το μοναδικό με δυνατές οσκαρικές πιθανότητες, ο μόνος συμπαθητικός, και άρα ξεχωριστός, χαρακτήρας είναι αυτός του Pitt, όμως προφανώς η σκηνοθεσία δε θέλησε να περιορίσει τους μανιερισμούς του. Από εικόνες που ενδιαφέρονται να παρουσιάσουν τους χαρακτήρες, δε μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα για τη φωτογραφία του Emmanuel Lubezki, που πήρε τη θέση του μόνιμου υπόπτου Roger Deakins (για άλλους επειδή κόλλαγε στη cinéma vérité προδιάθεση και για τους περισσότερους επειδή ο τελευταίος ήταν απασχολημένος με πιο οσκαρικές παραγωγές). Πάντως, φυσιολογικά για τους μεγαλύτερους σύγχρονους Αμερικάνους δημιουργούς, το Burn After Reading (2008) ανοίγει τη φετινή Βενετία, όπου και θα φανεί αν προορίζεται για τίποτα περισσότερο από τεράστιο cult classic.