Τα δράματα εποχής είναι το νέο Ιράκ για το Hollywood, τουλάχιστο σύμφωνα με τον Reporter του, και από την εποχή τους, που αρχίζει με τα πρωτοβρόχια, δε θα λείψουν φυσικά οι Βρετανοί ούτε η βασίλισσα των κουστουμιών Keira Knightley. Η Δούκισσα (2008) αποτελεί από πέρσι το φετινό οσκαρικό χαρτί για την οσκαρική πέρσι και απορροφημένη φέτος Paramount Vantage, τη φετινή προπέρσινη καταποντισμένη Marie Antoinette (2006) για τις Μάζες, την επόμενη ταινία που θα κάναν η Susanne Bier με τον Anders Thomas Jensen μετά το Μετά το Γάμο (2006) μέχρι που η πρώτη άφησε τις ψευτοαμερικανιές και πήγε στην Αμερική να κάνει ψευτο-οσκαριές, την πρώτη ταινία που φαίνεται πιο παρακμιακή στην προώθηση απ' όσο παρακμιακή φαίνεται να είναι στην αναπαράσταση της πιο παρακμιακής ευρωπαϊκής περιόδου.

Η elmord2, επίτιμη υπερηρωίδα του comicworld.gr (και προφανώς η καταλληλότερη να μιλήσει για κουστούμια), το σκέφτηκε καμιά βδομάδα, από τότε που βγήκε το παρακμιακό διεθνές τρέιλερ, έχοντας παγώσει το καρέ με το παρακμιακό κωλαράκι της πρωταγωνίστριας, και κάνει μια προσπάθεια να εξηγήσει πως μια παραγωγή, που ξόδεψε μύρια για να αναπαραστήσει με ακρίβεια τις φωλιές με ψόφια πουλιά στις κομμώσεις της εποχής, κατέληξε να έχει ήδη ως καλύτερη σύσταση το "προορίζεται να διχάσει τους κριτικούς".

Σε κάποιες γυναίκες το κουράγιο αφθονεί. Σε κάποιες οικογένειες η τόλμη είναι κληρονομική. Σε κάποιες περιπτώσεις το δράμα είναι αναπόφευκτο. Ή τουλάχιστον αυτό θα θέλανε να πιστέψουμε οι δημιουργοί του νέου ιστορικού δράματος The Duchess, βασισμένου σε.. μη εξουσιοδοτημένη βιογραφία, με πρωταγωνιστές τους Keira Knightley και Ralph Fiennes. H γνωστή δούκισσα του Devonshire, πριγκίπισσα D-iana, εεεε, συγνώμη, Georg-iana, είχε την πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά ατυχία να κάνει ένα γάμο σκοπιμοτήτων και να βρεθεί στο πλευρό ενός άνδρα που δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για εκείνη αλλά επιθυμεί απλά έναν αρσενικό διάδοχο, δεν καλύπτει τις συναισθηματικές της ανάγκες και, το κερασάκι στη τούρτα, την απατά και από πάνω με μια θρασύτατη μελαχρινή.

Παρά την μεγάλη εμπειρία της Knightley στο να οδύρεται μέσα σε κουστούμια εποχής, η συγκεκριμένη δημιουργία φαίνεται να μην έχει την απαιτούμενη ορμή να τραβήξει την ανηφόρα. Το μεγαλύτερο κατά την άποψή μου μειονέκτημα της ταινίας είναι αυτό που προφανώς η εταιρία θεωρεί το μεγαλύτερο διαφημιστικό της πλεονέκτημα: η ταύτιση με την ιστορία της Diana. Αυτό που υπονοείται αρχικά στο teaser, προβάλλεται με τον πιο ακαλαίσθητο και άκομψο τρόπο στο επίσημο βρετανικό trailer. Ο απανωτός βομβαρδισμός με την εικόνα της αποθανούσας, μόνο αμηχανία μπορεί να προκαλέσει ακόμα και σε όσους υπήρξαν φανατικοί θιασώτες του γαλαζοαίματου παραμυθιού. Είμαστε πια περισσότερο εξοικειωμένοι με την εικόνα και την ιστορία της θλιμμένης πριγκίπισσας παρά με το μισό μας σόι που μένει στην ίδια πόλη με εμάς, παρόλα αυτά αυτή η καταναγκαστική σύνδεση που σε μπουκώνει με το ζόρι η παραγωγή, μόνο αποστροφή και ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Αν και ανήκω στους φαν των ταινιών εποχής --ειδικά αν έχουν αρκετά άλογα, I know, I'm weird, το εισιτήριό μου είναι εξασφαλισμένο--, εν τούτοις, δεν ξέρω τι θα κάτσω στην πολυθρόνα να δω καθώς αυτή η ταινία που προσπαθεί να πατάει ταυτόχρονα σε δύο αιώνες (παρελθόν αλλά με σύγχρονα πάθη και προβληματισμούς) μοιάζει τελικά να μην στηρίζεται πουθενά και να κολυμπά σε ένα χάος συρραφών. Όταν θα τελειώσει τι θα πρέπει να αναρωτηθούμε: αν είδαμε ένα αξιοπρεπές δράμα εποχής ή αν πέτυχε η μεταφορά της ιστορίας της Diana στον 18ο αιώνα;

Η Odeon σας προσκαλεί στην avant première του θρίλερ Αποπλάνηση. Την Τετάρτη 25 Ιουνίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Στην εποχή των Κοζάκων, το μεγαλύτερο από δυο αδέρφια σκοτώνει το μικρότερο από δυο άλλα αδέρφια, απ’ τα οποία το μεγαλύτερο ξεκινά να πάρει πίσω το αίμα του νεκρού του αδελφού.Μια αναζωογονητική ματιά στη δυαδικότητα των αδερφικών σχέσεων και των εναλλαγών τρυφερότητας και έντασης που κρύβουν, όπως τις εντοπίζει και αναδεικνύει με εντυπωσιακή ηρεμία και ευκρίνεια ο 35άρης Βέλγος, στην γαλήνη και την απειλη-τικότητα του πανέμορφου φυσικού τοπίου, στο οποίο δίνει εξίσου σημαντικό με τους χαρακτήρες του ρόλο , σ’ αυτή τη, σε εναλλαγές γοητευτική και βάναυση, συναρπαστική ιστορία εκδίκησης, που κέρδισε δικαίως το βραβείο επιτροπής στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας. Εγκεφαλική ταινία δράσης (αν και όχι όσο ταινία εγκεφαλικής δράσης θα μπορούσε να είναι), χρωστά τα μέγιστα στο κουαρτέτο ηθοποιών που παρέχουν ερμηνείες αρκετά στιβαρές ώστε να εξασφαλίζουν την αφηγηματική συνοχή που θα μπορούσε να θέσει εν κινδύνω ο Micha Wald με την σεναριακή δομή των ξεχωριστών κεφαλαίων του, οι Κλέφτες Αλόγων υποφέρουν από τον προϊδεασμό φολκλορικότητας που πρέπει συνεχώς να μάχονται για να ξεπεράσουν, αλλά αν τον ξεπεράσεις κι εσύ, θα σου αποκαλύψουν αυτό που τελικά έχουν να σου δώσουν να πάρεις μαζί σου έξω απ’ την αίθουσα, που είναι μια ιστορία σκληρής ενηλικίωσης αξιοσημείωτα ουμανιστική μέσα στη μοβοροσύνη της, και διαχρονική μεν, εκ προοιμίου δε, αφού δεν κοντράρεται ποτέ στα σοβαρά με την εποχή στην οποία την τοποθετεί ο σκηνοθέτης της (και η οποία όπως θα θυμάσαι απ’ τη συνέντευξη που μας είχε δώσει πριν κάτι μήνες και φιγουράρει και στη σχετική σελίδα του αθηνοράματος σήμερα, προέκυψε συμβιβαστικά και δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη σημασία).

Ξουράφι αναλυτής της μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών CONTROL προάγεται σε πράκτορας και καλείται να προστατεύσει το σινάφι του αλλά και την πατρίδα από τα... πυρηνικά καυτά σχέδια του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης KAOS..Σε μια εποχή στέρησης από πρωτότυπες ιδέες και σενάρια, το Χόλιγουντ στρέφεται και πάλι στο τιμημένο τηλεοπτικό παρελθόν, με τη διαφορά ότι για να θυμάστε την ομώνυμη επιτυχημένη σειρά, κάποιων σαφώς μικρότερων και διόλου wide ιντσών, θα πρέπει να είχατε γεννηθεί μερικά χρονάκια πριν από τα μέσα της δεκαετίας του '60... Κοινώς, η σημερινή νεολαία, που κόβει και τα περισσότερα εισιτήρια στα multiplex, δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, πόσο μάλλον να κατεβάσει και... πλερέζα όταν αντιληφθεί πως το πάλαι ποτέ δημιούργημα του Mel Brooks (ο βασικός creator της σειράς) έχει χάσει την κωμική του φόρμα στο βωμό της κασκαντερο-δράσης με τζεϊμσμποντικά πρότυπα. Να γίνω περισσότερο ειλικρινής; Εκεί που περιμένεις να δεις κωμωδία (η συντριπτική πλειοψηφία των αντίστοιχων σκηνών βρίσκονταν ήδη στο trailer) με ένα κάποιο κατασκοπευτικό background, το Get Smart (2008) σου αποκαλύπτει την αστοχία των λυπηρών προθέσεων των συντελεστών, οι οποίοι έχουν βάλει σ’ ένα μίξερ χιουμοριστικής αστοχίας από Ian Fleming μέχρι τον χιτσκοκικό Άνθρωπο που Γνώριζε Πολλά (1934/1956), και τολμούν να τα σερβίρουν με θράσος αλά True Lies (1994), για να φάνε, εν τέλει, τα μούτρα τους σε όλα τα ταμπλό! Η βλακωδώς μη εκφραστικότητα του Steve Carell προστατεύει τον κεντρικό ήρωα από κακοτοπιές ενός σεναρίου που δεν του κόβει ιδιαιτέρως (πόσο σαρκαστική η αντίθεση με τον τίτλο του φιλμ...), αλλά τη διαρκή επανάληψη αυτής της καρικατούρας θα τη βαρεθούν ακόμη και οι πιο ψύχραιμοι, δηλαδή εκείνοι που θα "τσιμπήσουν" με τις σεκάνς καταδίωξης και το εκρηκτικό κρεσέντο. Και για να κλείσω με μια "εξυπνάδα", δεν τους βλέπω για sequel. Με αντιλαμβάνεσαι;

Ο άντρας των ονείρων σου ανακαλύπτει ότι πάντα εσένα αγαπούσε, τη φανταστική του φίλη και μόνη γυναίκα στον πλανήτη που δεν έχει πηδήξει. Η 68η ρομεντί, αυτού του αιώνα, που καταλήγει σε εισβολή την ώρα του "speak now or forever hold your peace". Ο Γάμος του Καλύτερού μου Φίλου (1997) με τα φύλα διεστραμμένα αντεστραμμένα.Υπάρχουν δεκάδες τρόποι να περιγράψεις με ένα δυο κλισέ ολόκληρο το Made of Honor (2008) και προφανώς δεν έτυχε, σε μια ταινία που αποτελούσε υποτίθεται γυναικεία αντιπρόταση στον Iron Man (2008). Όμως είναι αυτή η σιδερένια και μηχανική. Μοναδική της πρωτοτυπία, το ψεκάστε-σκουπίστε στο (συνήθως παρατεταμένο ηδονικό) ξεκαθάρισμα ότι το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και αγαπιέται παράφορα και είναι και ιδανικό και χωρίς να το ξέρει: τα όποια αισθήματα κυρίως.. δηλώνονται συνοπτικά (αντί να φαίνονται) όμως αυτό τελικά λειτουργεί, σπρώχνοντας το ρυθμό και δείχνοντας μια κάποια ειλικρίνεια στην αντιμετώπιση και του θεατή και της θεατούς (με τη παραδοχή ότι σερβίρει, κατά παραγγελία, ένα κόσμο όπου οι πράξεις δεν έχουν καμία σημασία αλλά τα αναντίστοιχα λόγια τεράστια). Το (μεγάλο) πρόβλημα είναι ότι μένουν άπειρα λεπτά να ψεκάσει η γενικά ψεκασιάρα σκηνοθεσία και γεμίζουν με σεναριακές εμπνεύσεις ανέμπνευστες όσο ο τίτλος ή η τοποθέτηση του McDreamy σε σκοτσέζικο φόντο. Σε σημείο που όταν βλέπεις στιγμιότυπα από DVD του εμπορίου με οδηγίες για δεσποινίδες επί των τιμών, να μη ξέρεις αν είναι κάνα χοντρό αστείο σα τις κωλομπίλιες που φοράει μια γριά στο λαιμό στη μισή ταινία, μαύρη διαφήμιση, απεγνωσμένη προσπάθεια απόδειξης γνώσης του θέματος ή (το πιο πιθανό) βαρεμάρα να γυριστεί καμιά παραπάνω σκηνή.

Ο Patrick Dempsey κάνει αξιοπρόσεκτα ότι μπορεί για να συνεχίσει το καινούριο του σερί που άνοιξε το Enchanted (2007) για μια γενιά που πιθανά δε θυμάται και πολλά (γιατί έβλεπε μαστούς πάρα πολύ κοντά τότε, όχι γιατί έπαθε Αλτσχάιμερ τώρα) από το superstardom του στα nerdy 80s. Αλλά δεν έχει την εκπληκτική άνεση της Katherine Heigl στη προηγούμενη γαμοταινία που ξεπήδησε από το Grey's Anatomy. Όπως και να 'χει, η σύντομη τελευταία εμφάνιση του Sydney Pollack, να διαπραγματεύεται τον αριθμό από τακτικές υποχρεωτικές πίπες με τη μέλλουσα 7η γυναίκα του, στην εκκλησία του γάμου, αξίζει ένα τουλάχιστο αστέρι από μόνη της.

Διάφορες εγκυμονούσες, σε διάφορα σημεία της Γης, γενούν με διάφορους τρόπους.Σχηματική μελέτη διαφόρων μεθόδων φυσικής και βοηθούμενης γέννας, που δίχως να εξερευνά ιδιαίτερα καμία τους, ή να εντρυφεί στις επιπτώσεις και τα προτερήματα / μειονεκτήματα της μιας επί της άλλης, λειτουργεί περισσότερο σαν ευκαιρία βελτίωσης εκφοράς επιφωνημάτων «αχουτομωρέ» και «τιγλυκοπουείναι», εξασφαλίζοντας την απόστασή του απ’ τα pregophilliac φετίχ στρέφοντας τις κάμερες σε σχεδόν αποκλειστικά μη θελκτικές εγκυμονούσες και εδραιώνει την αξιοπρέπειά του απορρίπτοντας τις γραφικές αναπαραστάσεις της επί του προκείμενου διαδικασίας. Κάπου μέσα παίζει και μια υποπλοκή με έκλειψη ηλίου που δεν αποκτά ποτέ σαφή χαρακτήρα για να δώσει τουλάχιστον μια υφή X-File στο ντοκιμαντέρ, μπας και το σώσει απ’ το σακί με τα υπνωτικά, και μάλιστα τα επικίνδυνα, αφού στις παρενέργειές του έχει και καραμπινάτη ανακατωσούρα γυναικείων ορμονών, με τα γνωστά συμπτώματα του «ποτεθαγινωμάνα». Ωστόσο, αν είσαι στην ανάποδη κατηγορία που προσπαθείς να πείσεις τη σύζυγο να σε κάνει πατέρα, μπορεί να σε βοηθήσει να τη ρίξεις, αφού επί το πλείστον τα πιτσιρίκια πετάγονται απ’ τις κοιλιές πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα απ’ ότι βγαίνουν τα παγάκια απ’ τις κυψέλες.

Το πιο αναμενόμενο trailer των τελευταίων εβδομάδων, αυτό για το Miracle at St. Anna (2008) του Spike Lee, κυκλοφόρησε τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies. Και ήταν αναμενόμενο με την έννοια ότι και η Μαρία η Κουτσή πια ξέρει ότι ο σκηνοθέτης δεν υιοθετεί απλά τις πιο ακραίες απαιτήσεις για αντιπροσωπευτικότητα, συμπερίληψη και λοιπές αντι- (και όχι μη) ρατσιστικές θεωρήσεις, στιλ "σε κάθε ταινία για σύρραξη στην οποία συμμετείχαν αποκλειστικά λευκοί πρέπει να εμφανίζεται και ο αράπης που τους καθάριζε τις τουαλέτες". Αλλά, τις υιοθετεί στρατηγικά και μάλλον αποκλειστικά για να πουλήσει τις ταινίες του. Και προφανώς αυτή τη φορά έχει πολύ εμπόρευμα να διαθέσει, αν κρίνεις από το ότι τη σχετική διαφήμιση - δημόσια επίθεση διαρκείας, την έκανε με βάση ανύπαρκτα ιστορικά στοιχεία ισχυριζόμενος ανύπαρκτο αποκλεισμό μαύρων. Και την έκανε, για.. προπέρσινη ταινία, το Flags of Our Fathers (2006), στον Clint Eastwood που όχι μόνο πάσχει από απόλυτη αχρωματοψία αλλά έχει και τη τάση να τα λέει χύμα σε όλους με αποτέλεσμα να του λείπουν οι φίλοι σε ψηλές θέσεις που προστατεύουν από κάτι τέτοια.

Το εμπόρευμα, είναι κατά κύριο λόγο ιταλική επένδυση (των Luigi Musini και Roberto Cicutto που είχαν την ανεξάρτητη Mikado) αλλά με συμμετοχή και διανομή της Touchstone, η οποία έχει πια περιοριστεί σε 1-2 ταινίες το χρόνο μετά το γενικότερο scale back της Disney. Επομένως η αμερικάνικη προώθηση δε θα είναι ασήμαντη, και όπως όλες τέτοιο καιρό έχει και οσκαρικές φιλοδοξίες, ενισχυμένες από τις εκστατικές κριτικές που γράφει.. ο Spike Lee (κομπλέ με "joint" αντί για "film") για όποιον ενδιαφέρεται να τις δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι αναφέρουν ότι οι δοκιμαστικές προβολές ακόμα ψάχνουν να βρουν ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα, στρατιωτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά και φανταστικά, στοιχεία των γυρισμάτων. Στοιχεία όλα δανεισμένα από το μυθιστόρημα του James McBride που υπογράφει και το σενάριο και εμπνεύστηκε την ιστορία από τη σφαγή του πληθυσμού του ιταλικού χωριού Sant'Anna di Stazzema από τους Γερμανούς, αλλά και από την 92 Μεραρχία Πεζικού, τη μοναδική μαύρων Αμερικάνων στην Ευρώπη κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως βλέπεις και μόνος σου στο τιζεροτρέιλερ που υποδέχτηκαν με ανακούφιση τα διαδίχτυα --ελπίζοντας να απαλλαχτούν από δηλώσεις τύπου "θα ακολουθήσω το δύσκολο μονοπάτι του Obama" ακολουθούμενες από τη σχετική δύσκολη σιωπή για.. πεντεδέκα λεπτά και καταιγισμό κατηγοριών και προσωπικών χαρακτηρισμών στη συνέχεια--, η φωτογραφία του Matthew Libatique (που ο Lee έμαθε από τον Aronofsky) απέκτησε ένα πιο μεσογειακό φως για να πάει με το τοπίο. Και η Touchstone δε σκοπεύει να σε μπλέξει περισσότερο απ' ότι χρειάζεται για να σε δελεάσει, ούτε φυσικά να αναγνωρίσει τιποτάλλο πέρα από τον πετυχημένο Inside Man (2006), ούτε καν τη δικιά της 25η Ώρα (2002), στην ιστορία του σκηνοθέτη. Σκηνοθέτη που, στη σύνοψη, μπορεί να γυρίσει και καλές ταινίες, φαίνεται να έκανε το σωστό να μην μπλεχτεί στο σενάριο (που με τη σειρά του φαίνεται αρκετά σχηματικό και μπλεγμένο στους στόχους του, χωρίς άλλη.. βοήθεια) και περιμένει τώρα από τον μόνιμο μονταζιέρη του (που δε τα 'χει συνηθίσει λέει αυτά τα ευρωπαϊκά εκτός των άλλων) να κάνει το θαύμα του. Και είναι λίγο πολύ θρασύδειλος μαλάκας κατά τα άλλα.