The Horsemen (2009): Dead on arrival trailer
Από τον μουτρωμένο θρήνο του Dennis Quaid στον generic φαμ-φαταλισμό της Zhang Ziyi κι απ’ το story που φαίνεται να βγήκε απ’ τον ίδιο αυτόματο πωλητή που είχε βγάλει το σενάριο του Doom (2005) o Dave Callahan, μέχρι το εφτάμηνο που έχει περάσει η ταινία στα ράφια πριν αποκτήσει ημερομηνία για τις 13 του Μάρτη για να βγάλει απ’ το ψυγείο στα δίκτυα το trailer η Lionsgate, ένα μήνα αφού είχε κυκλοφορήσει ντουμπλαρισμένο στα ιταλικά για την εκεί πρόσφατη πρεμιέρα και χωρίς να μπει στον κόπο να αλλάξει το coming soon του καλοκαιριού, ή να μιάσει το λογότυπό της προσθέτοντάς το πουθενά, η προώθηση του The Horsemen φαίνεται προαποφασισμένη να μην προσπαθήσει να αλλάξει τον γρήγορο θάνατο της ταινίας στην περιορισμένη της διανομή.
Το σαβούριασμα μπορείς να το πεις και δείγμα του τρόπου με τον οποίο το νέο κεφάλι της Lionsgate προσπαθεί να αποδεσμεύσει (τόσο διακριτικά) την εταιρία απ’ την αγορά του τρόμου που την ανέδειξε --ή τουλάχιστον το μερίδιο της αγοράς τρόμου που θα αναλογούσε στον προκάτοχό του (του νέου κεφαλιού)--, περίπου όπως (το κεφάλι) έχει αποκεφαλίσει τις προωθήσεις κι εξόδους του Midnight Meat Train (2008) και του Repo! The Genetic Opera (2008) (o cheaplog σου είχε λινκάρει ένα ζουμερό σχετικό post, σε περίπτωση που σου ξέφυγε). Αλλά απ’ όπου κι αν το πιάσεις, η ταινία, για μυστήριους ειδεχθείς φόνους που προσπαθεί να διαλευκάνει φρεσκοχηρεμένος αστυνομικός και του αποκαλύπτει τρελιάρα ανατολίτισσα ότι είναι θυσίες στους τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, δεν φαίνεται να μπορεί να έχει και πολύ περισσότερη τύχη ακόμα κι αν την πουλούσαν ως sex tape της Zhang Ziyi. Χμ, να μια καλή ιδέα...
Το σαβούριασμα μπορείς να το πεις και δείγμα του τρόπου με τον οποίο το νέο κεφάλι της Lionsgate προσπαθεί να αποδεσμεύσει (τόσο διακριτικά) την εταιρία απ’ την αγορά του τρόμου που την ανέδειξε --ή τουλάχιστον το μερίδιο της αγοράς τρόμου που θα αναλογούσε στον προκάτοχό του (του νέου κεφαλιού)--, περίπου όπως (το κεφάλι) έχει αποκεφαλίσει τις προωθήσεις κι εξόδους του Midnight Meat Train (2008) και του Repo! The Genetic Opera (2008) (o cheaplog σου είχε λινκάρει ένα ζουμερό σχετικό post, σε περίπτωση που σου ξέφυγε). Αλλά απ’ όπου κι αν το πιάσεις, η ταινία, για μυστήριους ειδεχθείς φόνους που προσπαθεί να διαλευκάνει φρεσκοχηρεμένος αστυνομικός και του αποκαλύπτει τρελιάρα ανατολίτισσα ότι είναι θυσίες στους τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, δεν φαίνεται να μπορεί να έχει και πολύ περισσότερη τύχη ακόμα κι αν την πουλούσαν ως sex tape της Zhang Ziyi. Χμ, να μια καλή ιδέα...
Previously on Movies for the Masses: Adventureland (2009): Sundance premieres trailer
Adventureland (2009): Sundance premieres trailer
Από τον σκηνοθέτη του υπέρκακου Superbad (2007) και με τη πρωταγωνίστρια του υπερ-κακού Twilight (2008), το Adventureland (2009) που έπαιξε για πρώτη φορά ξημερώματα Τρίτης στο Sundance, είναι από μια άποψη τυπικό της 25ης χρονιάς του μεγαλύτερου ανεξάρτητου φεστιβάλ. Λιγότερο μπρουχαχά, λιγότερες σαβουροπαραγωγές με ονόματα στο καστ, λιγότερη από την ιδιοτροπία που έφτασε να το χαρακτηρίζει, περισσότερη Paris Hilton με δερμάτινα και τα βυζιά να παίρνουν παγωμένο αέρα.
Ένα χειμώνα πριν, τελειωμένο σύμφωνα με τον θρύλο ακριβώς τη μέρα που ένας κάποιος Judd Apatow του τηλεφωνούσε και πηγμένο στις οδηγίες για μουσική στην υπόκρουση, το ημι-αυτοβιογραφικό σενάριο του Greg Mottola, βρίσκονταν στη "μαύρη" χολιγουντιανή λίστα των καλύτερων που δεν είχαν μπει ακόμα σε παραγωγή. Αλλά μέχρι την άνοιξη, ο ίδιος έγραφε στα talkbacks του AICN πως είχε βρει και τοποθεσία για τα γυρίσματα, στο Pittsburgh, και όχι στο Long Island όπου βρίσκεται το Adventureland, το πανηγύρι στο οποίο δούλευε πριν 20 χρόνια και έβαλε τώρα φόντο στην ιστορία του. Ο Mottola έγραφε βέβαια και ότι αυτή (η ιστορία) δεν είναι full-superbad, όμως η Miramax, που καθυστέρησε την έξοδο του φιλμ ακριβώς για να παίξει το τρέιλερ πριν από συγκεκριμένη βαμπιριά με τεράστιο γυναικείο ακροατήριο, φρόντισε να τον διαψεύσει, τόσο σε αυτό (το τρέιλερ) όσο και στην αφίσα και στην υπόλοιπη προώθηση. Το αποτέλεσμα, ανάλογο του ποιον πίστεψε ο κάθε δημοσιογράφος, το βλέπεις στις κριτικές που έρχονται από το Sundance από χτες και χαρακτηρίζουν τη ταινία από "μια από τις πιο αιχμηρές ενηλικίωσης των τελευταίων χρόνων" μέχρι.. not superbad. Ως συνήθως πιο χαρακτηριστικά, το Variety βλέπει την τεχνικά "απλά OK" παραγωγή να έχει και "καλές" προοπτικές, όταν θα βγει στις αίθουσες στα τέλη του Μάρτη, ενώ ο Reporter είδε τη συνδρομή των υπεύθυνων "τέλειο δείγμα των καιρών" και περιμένει "μεγάλους βαθμούς" και στο πανί και στο DVD.
Ένα χειμώνα πριν, τελειωμένο σύμφωνα με τον θρύλο ακριβώς τη μέρα που ένας κάποιος Judd Apatow του τηλεφωνούσε και πηγμένο στις οδηγίες για μουσική στην υπόκρουση, το ημι-αυτοβιογραφικό σενάριο του Greg Mottola, βρίσκονταν στη "μαύρη" χολιγουντιανή λίστα των καλύτερων που δεν είχαν μπει ακόμα σε παραγωγή. Αλλά μέχρι την άνοιξη, ο ίδιος έγραφε στα talkbacks του AICN πως είχε βρει και τοποθεσία για τα γυρίσματα, στο Pittsburgh, και όχι στο Long Island όπου βρίσκεται το Adventureland, το πανηγύρι στο οποίο δούλευε πριν 20 χρόνια και έβαλε τώρα φόντο στην ιστορία του. Ο Mottola έγραφε βέβαια και ότι αυτή (η ιστορία) δεν είναι full-superbad, όμως η Miramax, που καθυστέρησε την έξοδο του φιλμ ακριβώς για να παίξει το τρέιλερ πριν από συγκεκριμένη βαμπιριά με τεράστιο γυναικείο ακροατήριο, φρόντισε να τον διαψεύσει, τόσο σε αυτό (το τρέιλερ) όσο και στην αφίσα και στην υπόλοιπη προώθηση. Το αποτέλεσμα, ανάλογο του ποιον πίστεψε ο κάθε δημοσιογράφος, το βλέπεις στις κριτικές που έρχονται από το Sundance από χτες και χαρακτηρίζουν τη ταινία από "μια από τις πιο αιχμηρές ενηλικίωσης των τελευταίων χρόνων" μέχρι.. not superbad. Ως συνήθως πιο χαρακτηριστικά, το Variety βλέπει την τεχνικά "απλά OK" παραγωγή να έχει και "καλές" προοπτικές, όταν θα βγει στις αίθουσες στα τέλη του Μάρτη, ενώ ο Reporter είδε τη συνδρομή των υπεύθυνων "τέλειο δείγμα των καιρών" και περιμένει "μεγάλους βαθμούς" και στο πανί και στο DVD.
Previously on Movies for the Masses: Black Dynamite (2009): Sundance deals trailer
Οι online κριτικoί αγαπούν τον WALL•E
Με μια μικρή καθυστέρηση απ’ τη συνήθη ημερομηνία τους, ανακοινώθηκαν σήμερα ξημερώματα τα βραβεία της Online Film Critics Society, που ανέβασε στην κορυφή της πεντάδας των καλύτερων ταινιών, εκείνο το αξιαγάπητο ρομπότ με τις ερπύστριες που καθαρίζει μια εγκαταλελειμμένη μελλοντική Γη. Ο WALL•E ξεχώρισε επίσης για το πρωτότυπο σενάριό του από τον Andrew Stanton και τον Jim Reardon, ενώ βραβεύτηκε και στην κατηγορία της καλύτερης animated ταινίας.
Αν και δεν κατάφερε να πρωτεύσει στην μεγάλη, ο Σκοτεινός Ιππότης, που ηγούνταν στις υποψηφιότητες με 7 συνολικά, μάζεψε τα περισσότερα βραβεία στις υπόλοιπες κατηγορίες, ξεχωρίζοντας για τη σκηνοθεσία του Christopher Nolan, τη β’ ερμηνεία του Heath Ledger, τη φωτογραφία του Wally Pfister και τη μουσική των James Newton Howard και Hanz Zimmer, ενώ η πιο αξιογιορτάσιμη νίκη είναι μάλλον το τέσσερα στα τέσσερα που πέτυχε το σουηδικό βαμπιρικό διαμάντι Let the Right One In, για διασκευασμένο σενάριο, καλύτερη ξενόγλωσση ταινία (αφήνοντας το Waltz with Bashir με άδεια χέρια) και τις breakthrough εμφανίσεις του Tomas Alfredson στη σκηνοθεσία και της Lina Leandresson στην ερμηνεία. Το Slumdog Millionaire για το μοντάζ, ο Mickey Rourke στον α’ ανδρικό του The Wrestler και η Marisa Tomei στο αντίστοιχο β’ γυναικείο, η Michelle Williams στον α’ γυναικείο του Wendy and Lucy και το τηλεοπτικίζον Man on Wire στα ντοκιμαντέρ, μοιράστηκαν τα υπόλοιπα βραβεία, στην όχι και τόσο ποικιλόμορφη φετινή λίστα νικητών.
Για όποιον δεν θυμάται, η Online Film Critics Society, που μετράει 11 χρόνια ζωής, είναι η κυρίαρχη ένωση ιντερνετικών κριτικών κινηματογράφου, τα 114 διεθνή μέλη της οποίας τροφοδοτούν το Rotten Tomatoes με κριτικές και βαθμολογίες κι αν οι φετινές επιλογές της δεν πήγαν ακριβώς όπως ήλπιζα (με τον Dark Knight να κερδίζει τα πάντα, βασικά), τουλάχιστον αντισταθήκαμε στο σάρωμα του Slumdog Millionaire.
Αν και δεν κατάφερε να πρωτεύσει στην μεγάλη, ο Σκοτεινός Ιππότης, που ηγούνταν στις υποψηφιότητες με 7 συνολικά, μάζεψε τα περισσότερα βραβεία στις υπόλοιπες κατηγορίες, ξεχωρίζοντας για τη σκηνοθεσία του Christopher Nolan, τη β’ ερμηνεία του Heath Ledger, τη φωτογραφία του Wally Pfister και τη μουσική των James Newton Howard και Hanz Zimmer, ενώ η πιο αξιογιορτάσιμη νίκη είναι μάλλον το τέσσερα στα τέσσερα που πέτυχε το σουηδικό βαμπιρικό διαμάντι Let the Right One In, για διασκευασμένο σενάριο, καλύτερη ξενόγλωσση ταινία (αφήνοντας το Waltz with Bashir με άδεια χέρια) και τις breakthrough εμφανίσεις του Tomas Alfredson στη σκηνοθεσία και της Lina Leandresson στην ερμηνεία. Το Slumdog Millionaire για το μοντάζ, ο Mickey Rourke στον α’ ανδρικό του The Wrestler και η Marisa Tomei στο αντίστοιχο β’ γυναικείο, η Michelle Williams στον α’ γυναικείο του Wendy and Lucy και το τηλεοπτικίζον Man on Wire στα ντοκιμαντέρ, μοιράστηκαν τα υπόλοιπα βραβεία, στην όχι και τόσο ποικιλόμορφη φετινή λίστα νικητών.
Για όποιον δεν θυμάται, η Online Film Critics Society, που μετράει 11 χρόνια ζωής, είναι η κυρίαρχη ένωση ιντερνετικών κριτικών κινηματογράφου, τα 114 διεθνή μέλη της οποίας τροφοδοτούν το Rotten Tomatoes με κριτικές και βαθμολογίες κι αν οι φετινές επιλογές της δεν πήγαν ακριβώς όπως ήλπιζα (με τον Dark Knight να κερδίζει τα πάντα, βασικά), τουλάχιστον αντισταθήκαμε στο σάρωμα του Slumdog Millionaire.
Δες/Κρύψε τα όλα τα βραβεία
The Online Film Critics Society Awards for the Year 2008
BEST PICTURE
The Curious Case of Benjamin Button
The Dark Knight
Slumdog Millionaire
WALL•E
The Wrestler
BEST DIRECTOR
Darren Aronofsky, The Wrestler
Danny Boyle, Slumdog Millionaire
David Fincher, The Curious Case of Benjamin Button
Christopher Nolan, The Dark Knight
Andrew Stanton, WALL•E
BEST ACTOR
Benicio Del Toro, Che
Richard Jenkins, The Visitor
Frank Langella, Frost/Nixon
Sean Penn, Milk
Mickey Rourke, The Wrestler
BEST ACTRESS
Anne Hathaway, Rachel Getting Married
Sally Hawkins, Happy-Go-Lucky
Meryl Streep, Doubt
Michelle Williams, Wendy and Lucy
Kate Winslet, Revolutionary Road
BEST SUPPORTING ACTOR
Robert Downey, Jr., Tropic Thunder
Philip Seymour Hoffman, Doubt
Heath Ledger, The Dark Knight
Eddie Marsan, Happy-Go-Lucky
Michael Shannon, Revolutionary Road
BEST SUPPORTING ACTRESS
Amy Adams, Doubt
Penelope Cruz, Vicky Cristina Barcelona
Viola Davis, Doubt
Marisa Tomei, The Wrestler
Kate Winslet, The Reader
BEST ORIGINAL SCREENPLAY
In Bruges, Martin McDonagh
Milk, Dustin Lance Black
Synecdoche, New York, Charlie Kaufman
WALL•E, Andrew Stanton & Jim Reardon
The Wrestler, Robert D. Siegel
BEST ADAPTED SCREENPLAY
The Curious Case of Benjamin Button, Eric Roth
The Dark Knight, Jonathan Nolan & Christopher Nolan
Frost/Nixon, Peter Morgan
Let the Right One In, John Ajvide Lindqvist
Slumdog Millionaire, Simon B eaufoy
BEST DOCUMENTARY
Dear Zachary: a letter to a son about his father
Encounters at the End of the World
I.O.U.S.A.
Man On Wire
My Winnipeg
BEST FOREIGN FILM
A Christmas Tale
The Counterfeiters
I've Loved You So Long
Let the Right One In
Waltz with Bashir
BEST ANIMATED FEATURE
Bolt
Dr. Seuss' Horton Hears a Who
Kung Fu Panda
WALL•E
Waltz with Bashir
BEST CINEMATOGRAPHY
Che, Peter Andrews
The Curious Case of Benjamin Button, Claudio Miranda
The Dark Knight, Wally Pfister
The Fall, Colin Watkinson
Slumdog Millionaire, Anthony Dod Mantle
BEST ORIGINAL SCORE
The Curious Case of Benjamin Button, Alexandre Desplat
The Dark Knight, James Newton Howard & Hans Zimmer
Milk, Danny Elfman
Slumdog Millionaire, A.R. Rahman
WALL•E, Thomas Newman
BEST EDITING
The Curious Case of Benjamin Button, Kirk Baxter & Angus Wall
The Dark Knight, Lee Smith
Milk, Elliot Graham
Slumdog Millionaire, Chris Dickens
WALL•E, Stephen Schaffer
BREAKTHROUGH PERFORMANCE
Russell Brand, Forgetting Sarah Marshall
Kåre Hedebrant, Let the Right One In
Lina Leandersson, Let the Right One In
Dev Patel, Slumdog Millionaire
Brandon Walters, Australia
BREAKTHROUGH FILMMAKER
Tomas Alfredson, Let the Right One In
Charlie Kaufman, Synecdoche, New York
Kurt Kuenne, Dear Zachary: a letter to a son about his father
Martin McDonagh, In Bruges
Steve McQueen, Hunger
Previously on Movies for the Masses: Boyle και Winslet μαζεύουν Χρυσές Σφαίρες
The Curious Case of Forrest Gump
Από το σαββατοβραδινό show του Spike Feresten για το κανάλι της Fox, στο FunnyOrDie.com, και σε όλα τα διαδίχτυα, κυκλοφορεί ένα κλιπάκι από αυτά που απορείς πως δε το σκέφτηκε κανένας να φτιάξει νωρίτερα. Με υλικό προφανώς μόνο από τα trailer, ο άγνωστος μονταζιέρης ξύνει προφανώς μόνο την επιφάνεια του προκρούστειου αναμασήματος του Forrest Gump (1994) από τον (σεναριογράφο του) Eric Roth, το ξεχείλωμα μιας ιδέας (και τιποτάλλο) από μια σύντομη ιστορία ανθρώπου που γερνάει ανάποδα (του F. Scott Fitzgerald) σε έπος παρλαπίπας. Παρλαπίπα που σύσσωμη η προώθηση της Paramount, με καρό κοντομάνικα και crew cut, φρόντισε να ενισχύσει με ακόμα εντυπωσιακότερες αερολογικές ατάκες (που, στα πρότυπα του Roth, είχαν σχέση με το φιλμ όσο και αυτό με την ιστορία), ώστε να πιάσει και τη γενιά του e-mail forward, πέρα από αυτή του altzheimer. Αποτέλεσμα, 7 στους 10 κριτικοί συνιστούν Forrest Dumb (i.e. το sequel). Και, δε μπορεί διάολε, ο (μέχρι τώρα πάντα αγνοημένος και ποτέ αποβλακωτικός) David Fincher θα γελάει με τα μέλη της ©AMPAS® και το κόκκινο χαλί που του ετοιμάζουν για τη Πέμπτη (για αρχή), όσο ψοφάς κι εσύ όταν πέφτει η ατάκα για τον αράπη στο κλιπάκι.
Previously on Movies for the Masses: Avant-garde ανάμεσα στις πράξεις
Black Dynamite (2009): Sundance deals trailer
Δες/Κρύψε το χριστουγεννιάτικο promo
Δεν ξέρω αν το πιο δύσκολο πράγμα να πιστέψεις, βλέποντας το trailer, είναι το «(2009)» που κρέμεται στην άκρη του τίτλου αυτού του ολότελα ρεβιζιονιστικού, ανόσια ρετρό blaxploitation, που έκανε την θριαμβευτική πρεμιέρα του χθες βράδυ στο μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα Midnight του Sundance, ή αν το ότι την άλλη μέρα το πρωί, το είχε αγοράσει η Sony Pictures. Για δύο εκατομμύρια δολάρια. Και στον Black Dynamite, τον μόνο ήρωα που είναι πρόθυμος να κυνηγήσει τα λευκά αφεντικά που έχουν μολύνει τους δρόμους της μαύρης γειτονιάς με πιωμένες πόρνες, εθισμένα στην ηρωίνη ορφανά και το κουφάρι του αδερφού του, η Sony βλέπει δυναμικό για franchise.
Η επιστροφή του Scott Sanders στο Sundance, δέκα χρόνια μετά το άτυχο Thick Thieves (1998), που στις περισσότερες περιπτώσεις έφτασε μέχρι τις λίστες διαμαντιών εν αναμονή ανακάλυψης των βιντεοκλαμπάδων, πυροδότησε διαπραγματεύσεις που κράτησαν τους ατζέντηδες της Endeavor Independent ξύπνιους μέχρι τις 6 το πρωί, για ένα project που υλοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά χάρη στο πάθος και την τηλεφωνική ατζέντα του εμπνευστή, σεναριογράφου και αφηγητή του, του «μη απολογητικού, άλφα αρσενικού, όμορφου μαύρου άντρα» Michael Jai, που εμπνεύστηκε το όλο ‘70s revival ακούγοντας το Superbad του James Brown στο αμάξι του κι είχε, πριν αρχίσει να τη γυρίζει, όχι μόνο όλη την ταινία στο μυαλό του, αλλά και το sequel της. Δεν ξέρω κατά πόσο η Sony, που στις δηλώσεις της ανάφερε αναμνήσεις από Austin Powers, έχει σκοπό να αφήσει τον Michael Jai να πάει τα επόμενα επεισόδια όσο σοβαρά και αντι-spoof-ικά φαίνεται να έχει πάει το πρώτο, αλλά για την ώρα, μπορούμε να αρκεστούμε στην ανικανότητα των λέξεων να περιγράψουν πόση ασύλληπτη cult γαματοσύνη προδίδει η ύπαρξη και μόνο αυτής της ταινίας. Η οποία, γράφτηκε στα πρακτικά ως η δεύτερη αγορά του φεστιβάλ (μετά το όχι και τόσο πετυχημένο και πλέον work in progress αστυνομικό δράμα, του Antoine Fuqua, Brooklyn’s Finest (2009), που αγόρασε η πρωτοεμφανιζόμενη Senator) και ως η πρώτη που έγινε, ταιριαστά, στο μαύρο της νύχτας.
Η επιστροφή του Scott Sanders στο Sundance, δέκα χρόνια μετά το άτυχο Thick Thieves (1998), που στις περισσότερες περιπτώσεις έφτασε μέχρι τις λίστες διαμαντιών εν αναμονή ανακάλυψης των βιντεοκλαμπάδων, πυροδότησε διαπραγματεύσεις που κράτησαν τους ατζέντηδες της Endeavor Independent ξύπνιους μέχρι τις 6 το πρωί, για ένα project που υλοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά χάρη στο πάθος και την τηλεφωνική ατζέντα του εμπνευστή, σεναριογράφου και αφηγητή του, του «μη απολογητικού, άλφα αρσενικού, όμορφου μαύρου άντρα» Michael Jai, που εμπνεύστηκε το όλο ‘70s revival ακούγοντας το Superbad του James Brown στο αμάξι του κι είχε, πριν αρχίσει να τη γυρίζει, όχι μόνο όλη την ταινία στο μυαλό του, αλλά και το sequel της. Δεν ξέρω κατά πόσο η Sony, που στις δηλώσεις της ανάφερε αναμνήσεις από Austin Powers, έχει σκοπό να αφήσει τον Michael Jai να πάει τα επόμενα επεισόδια όσο σοβαρά και αντι-spoof-ικά φαίνεται να έχει πάει το πρώτο, αλλά για την ώρα, μπορούμε να αρκεστούμε στην ανικανότητα των λέξεων να περιγράψουν πόση ασύλληπτη cult γαματοσύνη προδίδει η ύπαρξη και μόνο αυτής της ταινίας. Η οποία, γράφτηκε στα πρακτικά ως η δεύτερη αγορά του φεστιβάλ (μετά το όχι και τόσο πετυχημένο και πλέον work in progress αστυνομικό δράμα, του Antoine Fuqua, Brooklyn’s Finest (2009), που αγόρασε η πρωτοεμφανιζόμενη Senator) και ως η πρώτη που έγινε, ταιριαστά, στο μαύρο της νύχτας.
Previously on Movies for the Masses: Fast & Furious (2009): Original parts trailer
Fast & Furious (2009): Original parts trailer
Δες/Κρύψε το teaser
Μετά από ένα αυγουστιάτικο, επιεικώς γαμάτο teaser, πρεμιέρα έκανε την περασμένη βδομάδα και το trailer του τρίτου sequel του franchise που θα έπρεπε να διδάσκονται οι μηχανολόγοι μηχανικοί στο μάθημα Μηχανές Διαστημικής Καύσης και Άλλα Σενάρια Επιστημονικής Φαντασίας, sequel που φέρει τον διακαή του πόθο να rebootάρει το franchise, στον τίτλο του κιόλας, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί απ’ το ξεχαρβάλωμα που είχε υποστεί το franchise, από τους τίτλους του κιόλας. O Justin Lin, σκηνοθέτης του ευχάριστα λοβοτομικού διαλείματος για ένα ταξίδι της σειράς στην ανατολή με το Tokyo Drift (2006), επιστρέφει στην Αμερική για να βρει τα original εξαρτήματα της επιτυχίας, στην επανένωση του Vin Diesel με τον Paul Walker και τις Jordana Brewster και Michelle Rodriguez σε κολλητά ξέκωλα στο πλάι, με αφορμή σενάριο εξουδετέρωσης εμπόρου ηρωίνης, δια της μεθόδου της under-cover διείσδυσης στην επιχείρησή του.
Τη μέθοδο της διείσδυσης στο ανδρικό υποσυνείδητο, ο φορέας του οποίου είναι και το μάλλον αποκλειστικό target group της ταινίας, έχει σκοπό ν’ ακολουθήσει κι η Universal, έχοντας κλείσει, σύμφωνα με το Variety, θέση στα διαφημιστικά διαλείμματα του NBC, για το επερχόμενο Superbowl την πρώτη του Φλεβάρη. Βέβαια με τρίτο και σαφώς μικρότερο σποτάκι, αφού τα διόμιση λεπτά του trailer που έκανε πρεμιέρα στο Yahoo! και ταξίδεψε στο δίκτυο με την ταχύτητα που αρμόζει στα κωλοφτιαγμένα υπερμηχανήματα που πρωταγωνιστούν, θα της κόστιζε περί τα 15 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τον τιμοκατάλογο του καναλιού, που χρεώνει 3 εκατομμύρια δολάρια κάθε 30 δευτερόλεπτα έκθεσης στους 100 εκατομμύρια δέκτες που υπολογίζει να δεσμεύσει. Κι επειδή όσοι δεν θα βλέπουν το παιχνίδι στην τηλεόραση, θα ’ναι επειδή θα είναι στο γήπεδο, η τετράδα των πρωταγωνιστών αναμένεται να καβαλήσει και το NBC Universal Jet για να ταξιδέψει στο γήπεδο, πιθανότατα για να κάνει και μια βόλτα στο χορτάρι πριν το παιχνίδι.
Τη μέθοδο της διείσδυσης στο ανδρικό υποσυνείδητο, ο φορέας του οποίου είναι και το μάλλον αποκλειστικό target group της ταινίας, έχει σκοπό ν’ ακολουθήσει κι η Universal, έχοντας κλείσει, σύμφωνα με το Variety, θέση στα διαφημιστικά διαλείμματα του NBC, για το επερχόμενο Superbowl την πρώτη του Φλεβάρη. Βέβαια με τρίτο και σαφώς μικρότερο σποτάκι, αφού τα διόμιση λεπτά του trailer που έκανε πρεμιέρα στο Yahoo! και ταξίδεψε στο δίκτυο με την ταχύτητα που αρμόζει στα κωλοφτιαγμένα υπερμηχανήματα που πρωταγωνιστούν, θα της κόστιζε περί τα 15 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τον τιμοκατάλογο του καναλιού, που χρεώνει 3 εκατομμύρια δολάρια κάθε 30 δευτερόλεπτα έκθεσης στους 100 εκατομμύρια δέκτες που υπολογίζει να δεσμεύσει. Κι επειδή όσοι δεν θα βλέπουν το παιχνίδι στην τηλεόραση, θα ’ναι επειδή θα είναι στο γήπεδο, η τετράδα των πρωταγωνιστών αναμένεται να καβαλήσει και το NBC Universal Jet για να ταξιδέψει στο γήπεδο, πιθανότατα για να κάνει και μια βόλτα στο χορτάρι πριν το παιχνίδι.
Previously on Movies for the Masses: 500 Days of Summer (2009): Post teaser
500 Days of Summer (2009): Post teaser
Δες/Κρύψε το trailer
Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn't. Ή αλλιώς, το ίδιο σαββατοκύριακο που το Slumdog Millionaire (2008) ξεπερνούσε τα $40 εκατομμύρια εισπράξεων παίζοντας ακόμα σε περιορισμένη διανομή(!), η Fox Searchlight άνοιγε στο Sundance το indie hit του 2009 και έχει και το trailer, ανεβασμένο στην επίσημη σελίδα του, για να το αποδείξει. Αυτή τη φορά, όπως θέλει η καινούρια τάση μετά το καταστροφικό για την ανεξάρτητη παραγωγή και ακόμα καταστροφικότερο για την παγκοσμιοποιημένη οικονομία 2008, κάτι σε light Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) με κάτι παραπάνω από περαστική σχέση με Juno (2007) --o παραγωγός Mason Novick ξαναεμπιστεύτηκε τον Eric Steelberg στη φωτογραφία--, το φιλμ είχε φροντίσει να εξασφαλίσει και τη διανομή και το φανατικό κοινό πριν βγει στη φεστιβαλική γύρα. Φανατικό κοινό που όσο αυξάνεται σμπρώχνει και τη διανομή από ανοιξιάτικες αρχές, σε Μάη και στη συνέχεια στον Ιούλη, ακριβώς στην εβδομάδα που είχε ευεργετήσει και κάτι Μικρές Ηλιαχτίδες (2006).
Με καμιά κατοστή βιντεοκλίπ στο ενεργητικό του, ο Marc Webb φέρνει φανερά μια μετα-ρομαντική αισθητική στη πρώτη του μεγάλη σκηνοθετική δουλειά, βάζοντας τον πρωταγωνιστή του κυριολεκτικά να παραληρεί από τις πολλές ταινίες που 'χει δει, όντας ερωτευμένος με τα μεγάλα μάτια και τις στρογγυλές μπούκες της Zooey Deschanel όσο όλοι μας. Το ίδιο φανερά, η προώθηση ενισχύει τα ξεχωριστά σημεία της ταινίας, μιξάροντας από πάνω κατακαραπαλιομοδίτικο εκφωνητή με φιλόδοξο γκρουπάκι, δίνοντας αυτόν τον φευγαλέο, αμφιδέξιο, not-a-love-story-but-a-story-about-love τόνο που μπορεί να φέρει το ιερό δισκοπότηρο της βιομηχανίας, τους πιτσιρικάδες 15-25, στις αίθουσες, τραβώντας και τις γκόμενές τους, αντί να τραβιούνται σε τυπικά βλαμμένες γυναικιές (με την υποχρέωση να τις καμαρώνουν για πεντάστερες).
Με καμιά κατοστή βιντεοκλίπ στο ενεργητικό του, ο Marc Webb φέρνει φανερά μια μετα-ρομαντική αισθητική στη πρώτη του μεγάλη σκηνοθετική δουλειά, βάζοντας τον πρωταγωνιστή του κυριολεκτικά να παραληρεί από τις πολλές ταινίες που 'χει δει, όντας ερωτευμένος με τα μεγάλα μάτια και τις στρογγυλές μπούκες της Zooey Deschanel όσο όλοι μας. Το ίδιο φανερά, η προώθηση ενισχύει τα ξεχωριστά σημεία της ταινίας, μιξάροντας από πάνω κατακαραπαλιομοδίτικο εκφωνητή με φιλόδοξο γκρουπάκι, δίνοντας αυτόν τον φευγαλέο, αμφιδέξιο, not-a-love-story-but-a-story-about-love τόνο που μπορεί να φέρει το ιερό δισκοπότηρο της βιομηχανίας, τους πιτσιρικάδες 15-25, στις αίθουσες, τραβώντας και τις γκόμενές τους, αντί να τραβιούνται σε τυπικά βλαμμένες γυναικιές (με την υποχρέωση να τις καμαρώνουν για πεντάστερες).
Previously on Movies for the Masses: Fighting (2009): Fifty percent pain trailer