Γιος του Ανθρώπου που Έπεσε στη Γη, ο Duncan Jones πάντα προσπερνούσε τη σχέση του με τον David Bowie πιο γρήγορα κι απ’ όσο την προσπέρασε η παραπάνω πρόταση, κι όπως απέδειξε περίτρανα με το κινηματογραφικό του ντεμπούτο μετά από δέκα χρόνια θητείας στη διαφήμιση, ο 38χρονος Βρετανός έχει κάθε δικαίωμα να θέλει να στέκεται στα δικά του πόδια. Παραμορφωμένα αυτοβιογραφικό, το Moon είναι το χρονικό των τριών ετών μοναξιάς που έζησε στο πανεπιστήμιο του Nashville στο Tennessee, όπου έφτασε κυνηγώντας τον εφηβικό του έρωτα, μόνο και μόνο για γνωρίσει την ερωτική απογοήτευση και να βρει το δρόμο του έξω απ’ την αυτοαπομόνωση και την χαμηλή αυτοεκτίμηση που κουβαλούσε μέχρι τότε. Την ιδέα της αντιπαράθεσης με τον εαυτό του, μετέφερε στο σενάριο που έγραψε αποκλειστικά για τον Sam Rockwell, τον οποίο λάτρευε τόσο πολύ ώστε έκανε ταινία αποκλειστικά γι’ αυτόν και (πρακτικά) αποκλειστικά με αυτόν και τον οποίο λάτρεψε τόσο πολύ μετά, ώστε να έχει ξεκινήσει μόνος του, αυτοσχέδια ατομική οσκαρική καμπάνια για τον πρωταγωνιστή του. Έναν πρωταγωνιστή που σηκώνει στις πλάτες του αυτό το μυστήριο, εξωτικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας, και αν μη τι άλλο, δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει μια ταινία, όταν υπάρχει τόσο χειροπιαστή εμπιστοσύνη και επικοινωνία, ανάμεσα στον εμπνευστή και τον ερμηνευτή ακόμη και της πιο ριψοκίνδυνης ιδέας. Το Moon, ένα εσωτερικό, μυστικιστικό, αλλά άκρως μοντέρνο, φρέσκο και νεανικό ερωτικό γράμμα στις διαστημικές ταινίες των αρχών του ‘80, κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στις Νύχτες Πρεμιέρας λίγες ώρες μετά απ’ αυτή τη συνέντευξη, σάρωσε τα βραβεία στο Sitges, το πιο καυτό φεστιβάλ ταινιών του φανταστικού, την προηγούμενη βδομάδα και βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη, από τη Seven Films.

Ο Mel Gibson είχε εκφράσει, και μάλλον έμπρακτα, την επιθυμία να παρατήσει το σταριλίκι, πριν γίνει.. κομάντο αυτοκτονίας της Hezbollah προσβάλλοντας μεθυσμένος τους εβραίους (και ουσιαστικά το μισό Hollywood), και πριν οι αστέρες γίνουν είδος υπό εξαφάνιση (τουλάχιστο στο μεγαλύτερο βιότοπό τους, τη καλιφορνέζικη γη). Αλλά επιστρέφει στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, σε ένα θρίλερ εκδίκησης, από αυτά που ξανάφερε στη μόδα το Taken (2008), με τίτλο Edge of Darkness (2010) και τρέιλερ από τη προηγούμενη βδομάδα online στο Yahoo! Movies.

Ο τελευταίος πρωταγωνιστικός ρόλος του άντρα που θέλαν οι γυναίκες, ήταν στον Singing Detective (2003), και η επιστροφή του πιάνει από κει, με μια ακόμα μεταφορά σημαντικής μίνι σειράς των 80s, και αυτή τη φορά πιθανά και της πιο αναγνωρισμένης ever, όπως είχε επισημάνει κάθε Βρετανός που σέβονταν τον εαυτό του ήδη από πέρσι που ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν και με την απόλυση του Robert De Niro που είχε τον δεύτερο κύριο ρόλο (αυτόν του Ray Winstone τώρα), τυπικά για "δημιουργικές διαφορές" και σύμφωνα με τις φήμες γιατί δε μπορούσε να γυρίσει τη πρώτη του σκηνή ούτε μετά από καμιά σαρανταριά προσπάθειες. Αλλά η παραγωγή είχε ήδη αλλάξει σενάριο (ο William Monahan ξανάγραψε αυτό του Αυστραλού Andrew Bovell) και έφτασε να αλλάξει μέχρι και score (o Howard Shore φαίνεται να έγραψε κάτι για να αντικαταστήσει αυτό που παρέδωσε ο παπούλης John Corigliano), οπότε τα επαναληπτικά γυρίσματα τον Αύγουστο, ένα χρόνο μετά τα αρχικά της, μάλλον δείγμα.. υγείας και ζωντάνιας μπορείς να τα πεις. Πριν από αυτά, οι δοκιμαστικές προβολές δεν είχαν και τόσο θετικά αποτελέσματα, και η Warner (που αγόρασε τα δικαιώματα στις αρχές της χρονιάς) μετέθεσε την έξοδο στις αίθουσες από τον φετινό χειμώνα στις αρχές του 2010, ακριβώς στο γεναριάτικο slot του Taken. Σε περίπτωση που δεν έχεις πετύχει τη σειρά στο DVD και δε το κατάλαβες και από την ολοκληρωμένη μίνι αφήγηση του τρέιλερ, η υπόθεση, μεταφερμένη στην Αμερική φυσικά, έχει κέντρο ένα ντεντέκτιβ που ερευνάει το θάνατο της ακτιβίστριας κόρης του και μπλέκει και κυβερνήσεις και μεγαλοεταιρείες. Το αν θα γλείφει και τον δονητή της, παραμένει προς το παρόν άγνωστο.

Τελειωμένος παλαιστής περιοδεύει στη Λατινική Αμερική υπό τις εντολές του μεφιστοφελικού του μάνατζερ, που του ψαρεύει εύκολο χρήμα από επιδείξεις και στημένες προκλήσεις, μπουκώνοντάς τον με υποσχέσεις για μεγάλο come-back στις ΗΠΑ.Η μέρα όμως που η απάτη του σκάει στη μούρη του, αποδεικνύεται χάλια μέρα για ψάρεμα σε μια μαύρη δραμεντί με στοιχεία νουάρ στο σενάριο, τα οποία φροντίζει ο πρωτάρης στα μεγάλου μήκους Ουρουγουανός σκηνοθέτης, να υπογραμμίσει επιδεικτικά με τη στυλάτη φωτογραφία του και να τα τονίσει με το υπνωτιστικό, υπομονετικό μοντάζ του, που αφήνει να ξεδιπλωθούν μελένια τα μελαγχολικά στοιχεία μιας ιστορίας που εξερευνά περισσότερο απ’ τις πτυχές του εκμεταλλευμένου, αυτές του εκμεταλλευτή, ενός χαρακτήρα που συστήνεται, αναμενόμενα, μιαρά διπρόσωπος, για να αναπτυχθεί αποκαλύπτοντας στο σκοτεινό ψυχισμό του, τις ζεστές γωνιές συμπόνιας, πνιγμένες όπως είναι απ’ την ανάγκη να στήσει αυτήν την παγίδα στον άνθρωπο που δένει με αλυσίδες, όχι μόνο για να τον εκμεταλλευτεί ο ίδιος, αλλά και για να τον βοηθήσει να επιβιώσει, προστατεύοντάς τον απ’ το ενδεχόμενο να έρθει αντιμέτωπος με το δεδομένο λυκόφως του. Έχοντας τη δόση αστοχίας του, το σενάριο προσπαθεί να ρίξει μερικές γροθιές σάτιρας στην ευρύτερη έννοια της εξαπάτησης των αδυνάμων που δεν είναι τόσο αδύναμοι όσο τους κάνουν να πιστεύουν αυτοί που τους παίζουν τα ταμπούρλα να χωρέψουν, η δυναμική του όμως ξεφουσκώνει όταν αρχίζουν οι αχρείαστες σταυροβελονιές της πλοκής, οι χαρακτήρες σμπαραλιάζονται όταν εμφανίζονται οι επαναληπτικότητες των μανιερισμών τους, κι ο στόχος θολώνει όλο και πιο πολύ, μέχρι η ταινία να οδηγηθεί στο φινάλε της, που έρχεται κάνα μισάωρο αργότερα απ’ το τέλος των καυσίμων της.

Ελληνάρας ψιλικατζής που περνά τις μέρες του πίνοντας φραπέδες με τους διπλανούς μαγαζάτορες, σε παλιά γειτονιά που διεθνοποιείται παρά τις αντιρρήσεις τους, χάνει τον εαυτό του όταν η μάνα του αρχίζει να μιλάει αλβανικά, κι ο Αλβανός μπογιατζής τον φωνάζει αδερφό.Ως τελευταίο οχυρό της ελληνικής ταυτότητας με τα δόρατα της εθνικοφροσύνης, ζωγραφίζει ο Τσίτος την φτωχογειτονιά του, και χρησιμοποιεί τις καρικατούρες βετεράνων κάγκουρων για να στήσει μια τραβηγμένη εκδοχή της ξενοφοβίας της καρδιάς της κοινωνίας μας, χρησιμοποιώντας χιουμοριστικές πινελιές γκροτέσκου για να διασκεδάσει την ασχήμια της. Ψάχνοντας το πόσο απαραίτητη είναι η σύνδεση του ψυχισμού του ανθρώπου με μια σημαία, ως συστατικό του αυτοπροσδιορισμού του, το σενάριο που έγραψε με τον Αλέξη Καρδαρά ο γερμανοτραφής σκηνοθέτης, κάνει περίεργα παιχνιδίσματα με το δράμα της ανεπεισοδιακής καθημερινότητας ενός ανθρώπου που αν είναι κάτι, είναι μάλλον παλαιοέλληνας και σίγουρα όχι νεοέλληνας πια, και στο ανακάτεμα της σούπας πετάγονται γρομπαλάκια αναχρονισμού, σε μια ιστορία που προσπαθεί να πλασαριστεί ως μοντέρνα, αλλά προδίδεται απ’ την ανασφάλειά της στον τρόπο που θα διαχειριστεί την ισορροπία των παραπλανηθέντων καλών προθέσεων και των αποκρουστικών αποτελεσμάτων τους. Χωρίς να θέλει να κατηγορήσει κανέναν και προσπαθώντας να τους αφήσει όλους χαρούμενους στο τέλος, γιατί κάνει κομεντί, ο Τσίτος προσφέρει πολύ λιγότερες οπτικές στον ψυχισμό του ήρωά του και τις ξεπερασμένες νοοτροπίες που ενσαρκώνει, απ’ ότι, ας πούμε, ο ίδιος ο Αντώνης Καφετζόπουλος, που μολονότι μοιάζει διχασμένος ανάμεσα στον φανατισμό του σωβινιστή χαρακτήρα του και στο δράμα του ανθρώπου που υπάρχει χωρίς να ζει, καταφέρνει να δώσει υπόβαθρο σε μια περσόνα, που δεν έχει παρά σκόρπιες ιδέες προϊστορίας στο χαρτί της. Με την επιβλητική παρουσία και την συγκρατημένη ερμηνεία του, και με την εμπειρία της Τιτίκας Τσιριγκούλη και την αφινίριστη γρετζάδα του Αναστά Κόζντινε να τον σιγοντάρουν, καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό τον ήρωα μέσα στην ομιχλώδη πορεία του, προσφέροντάς σου κάτι χορταστικό, σε μια ταινία που αποδεικνύεται χαριτωμένη αλλά λίγη, σε όλα τα επίπεδα που προσπαθεί να κινηθεί.

Πώς ένας μικρομέγαλος πιτσιρικάς έφερε τα πάνω κάτω στην πόλη του στη μέση του πουθενά, μεταφέροντας στα ατέλειωτα βοσκοτόπια της, το μεγαλύτερο μουσικό event στην ιστορία των μουσικών events.Χωρίς πρόθεση (και υλικό) να εξερευνήσει ούτε το μύθο, ούτε την πραγματικότητα πίσω απ’ το Woodstock και τα όσα άλλαξαν μαζί και μετά απ’ αυτό, ο Ang Lee περιορίζει το οπτικό του πεδίο μέσα στα μάτια του Elliot Tiber, γόνου Εβραίων των εξοχών της πολιτείας της Νέας Υόρκης, που χάρη στην άγνοια κινδύνου και την καλή του τύχη, κατάφερε να ξελασπώσει το οικογενειακό μοτέλ που σάπιζε στις ψευδαισθήσεις μεγαλείου και την μανιώδη παραδοσιακή φιλοχρημοσύνη της μάνας του, και να βρεθεί εντελώς τυχαία (ή μοιραία, αν προτιμάς), στο κέντρο ενός πολιτιστικού τυφώνα που θα άλλαζε και τη δική του ζωή, ξυπνώντας μέσα του την επανάσταση που έφτασε να συμβολίζει ο τίτλος του. Μέσα από τη μικρή, ατομική ιστορία, ο Ang Lee δεν φαίνεται πολύ αγχωμένος να οικουμενικοποιήσει το μήνυμα, αφήνοντας την ακολουθία χαριτωμένων ενσταντανέ, να πλέξει μια διασκεδαστική ροή καλόκαρδων σκηνών χαλαρής κωμωδίας, σπασμένων μάλιστα σε καρεδάκια φωτογραφικού άλμπουμ, ροή που παρασέρνει την ταινία σ’ ένα πρώτο μισό με απολαυστικούς ρυθμούς και ανάλαφρη διάθεση, αλλά χάνει τα γκάζια της στο δεύτερο κομμάτι, όταν αντί να κάνει τον απολογισμό των καινούριων εμπειριών και βιωμάτων μιας τριάδας με αλλαγμένες οπτικές, ψάχνει από κάπου να πιαστεί για ν’ αποχαιρετίσει όπως-όπως, ήρωες και περιστατικά της εποχής που προσπερνάν σα λεπτομέρεις, χαμένοι όπως ήταν στη ζαλάδα τους, χωρίς να νοιαστεί αν νοιάστηκες στο μεσοδιάστημα, για τους μισοψημένους χαρακτήρες που σου είχε συστήσει μόνους στην αρχή για να σε ξεναγήσουν, και είναι αναγκασμένοι μόνοι να μείνουν ξανά, νομοτελειακά, όταν κατακάτσει η σκόνη.

Δυο πιτσιρικάδες ξεκινούν να διασχίσουν μια Αμερική τσακισμένη από θανατηφόρο και εξαιρετικά μολυσματική ασθένεια, για να κάνουν σερφ σε μια παραλία που θυμούνται από μικροί. Μαζί, παίρνουν και δυο γκόμενες.Η Emily VanCamp, εκτός από πανέμορφη, είναι κι ο μόνος λόγος να δεις ετούτη την ταινία, όπως μπορείς να καταλάβεις απ’ το μισάωρο περίπου, αφού τόσο παίρνει για να εκτιμήσεις την προσπάθειά τους για σασπένς και ατμοσφαιρικότητα, αλλά και να ψυλλιαστείς ότι πέρα απ’ το concept, οι δημιουργοί δεν έχουν ούτε ιδέα, ούτε σκοπό να πάνε πουθενά αλλού, σπαταλώνας μιάμιση ώρα απ’ το δικό σου και απ’ της αίθουσας το χρόνο, αποφεύγοντας μεν τις κιτς και τις μελό κακοτοπιές, αλλά μη κάνοντας και τίποτε άλλο απ’ το να περιφέρουν τους ήρωές τους σε περιορισμένα χρηματοδοτημένα ερημωμένα αμερικάνικα τοπία, με σκιές και γωνίες που δεν φιλοξενούν καν εύκολες τρομάρες. Το ταξίδι που είχαν στο μυαλό τους τα οι Pastorες, ήταν προφανώς περισσότερο ψυχολογικό παρά τρομολαγνικό, όμως οι ρηχοί τους χαρακτήρες δεν κρύβουν κανένα βάθος που να μην μπορείς να διακρίνεις απ’ την αφίσα τους ακόμα, και χωρίς εξάρσεις κι ένταση, η πανδημία που προσπαθούν να γλιτώσουν, καταλήγει να διεκδικεί τον τίτλο της πιο ανεπεισοδιακής καταστροφής που μπορείς να πετύχεις σε φιλμ.

Με τον Rocky Balboa (2006) και τον Rambo (2008) ο Sylvester Stallone όχι μόνο ξανακέρδισε το κοινό που παραληρούσε με τα ιδρωμένα σκουπίδια του στα 80s (μείον όσους το πάθαν το αλτσχάιμερ και πεθάνανε βέβαια) αλλά ξαναπόκτησε και αξιοπρέπεια, μάλλον μεγαλύτερη και από την εποχή που έκανε συλλογή από χρυσά αγαλματάκια, σε βαθμό να τιμάται καταχειροκροτούμενος φέτος στη Βενετία. Εκεί, στη πόλη με τους γονδολιέρηδες που πρέπει να περιμένεις να τελειώσουν με το Playstation για να σε περάσουν απέναντι, το ιταλικό φαρί αποκάλυψε κι ένα πρόμο για την επόμενη ταινία του, τους Expendables (2010), μια full-on επιστροφή στη δράση των 80s, κομπλέ με so last century βουτιές μπροστά σε εκρήξεις. Το πρόμο δεν άργησε να κυκλοφορήσει στα διαδίχτυα σε πειρατική έκδοση, και τα ξημερώματα βγήκε και πιο επίσημα(?) στο Coming Soon, για να μπορείς να διακρίνεις ότι τα αποτελέσματα του Botox® δεν είναι τόσο μόνιμα ώστε να βγάλεις όλα τα γυρίσματα με τις ίδιες φουσκωτές φουσκωτές μπούκες.

Τον Arnold Schwarzenegger και τον Bruce Willis πάλι δε τους διακρίνεις βέβαια, ούτε σαν αντανάκλαση σε λεία μαγουλάκια, αφού μάλλον δεν έχουν γυρίσει ακόμα τις σκηνές τους στο LA, όμως η παρουσία τους στη μαρκίζα (ειδικά του καλιφορνέζου κυβερνήτη που απαξίωσε να εμφανιστεί ακόμα και στο Terminator Salvation (2009)) δίνει σαφώς το νοσταλγικό τόνο ηρώων που ξεπηδάνε από παλιές αφίσες, τόνο που λείπει γενικά από το βίντεο. Στις ελλείψεις βάλε και τον Jean-Claude Van Damme που αρνήθηκε να παίξει το ρόλο του καλού που γίνεται κακός και αντικαταστάθηκε από τον Dolph Lundgren, ενώ και ο gay ρόλος του αρχικού σεναρίου χήρεψε όταν ο, προφανώς.. μοναδικός που μπορούσε να τον υποδυθεί, Danny Trejo, αποσύρθηκε για να πρωταγωνιστήσει στον Machete (2010). Στα όχι και τόσο προφανή θετικά, προφανέστερο είναι το πέρασμα του Stone Cold Steve Austin σε ρόλο heel που δε τον άφησε η WWE να παίξει στους Condemned (2007), αλλά και το αιματοπιτσίλισμα κάποιων σκηνών που αφήνει ελπίδες ότι μπορεί τελικά ο Avi Lerner να μη σμπρώξει σε PG-13 την $70 εκατομμυρίων παραγωγή του. Στα αρκετά πέρα δώθε, ο αρχικός σχεδιασμός μάλλον ήταν για επένδυση πάνω από $100 μυρίων, και η έξοδος στις αμερικάνικες αίθουσες μετατέθηκε από τέλη Απρίλη σε τέλη Αυγούστου, όταν η Lionsgate είδε δολαροπράσινο φως στο slot των Inglourious Basterds (2009). Τα ηθελημένα campy υπόλοιπα τα βλέπεις και μόνος σου σαν αμάσητος Μάσας, σημείωσε απλά ότι το τρέιλερ είναι κανονικό πρόμο (i.e. κόπηκε για διανομείς και επενδυτές) και όχι κάτι στο στιλ που είχε κόψει ο Stallone για να πείσει τους φαν για τις αντεροβγαλτικές προθέσεις του στο Rambo, όντας από τους πρώτους που είχε τα παπάκια να εκτεθεί στο κοινό του πολύ πριν την εποχή του Twitter.