Πώς να μπεις στην πεντάδα καλύτερης ταινίας απ’ το παράθυρο, ή πόσο στραβά μπορεί να πάει η μονή ψήφος των εκλεκτόρων, ήταν το μάθημα της σημερινής ανακοίνωσης των υποψηφιοτήτων για τα πρώτα Κινηματογραφικά Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που αποκαλύφθηκαν ανάμεσα στα comics και τους ταξιδιωτικούς οδηγούς βιβλιοπωλείου που φιλοξένησε την συνέντευξη Τύπου της Ακαδημίας, και την παρέσυρε στην άκομψη εκτυφλωτική ρεκλάμα που βλέπεις πίσω απ’ την πρόεδρό της, Τάσο Μπουλμέτη.

Στις λίστες των 19 κατηγοριών, όπως προέκυψαν απ’ τις επιλογές των 168 μελών της Ακαδημίας με δικαίωμα ψήφου, απ’ τις 19 μυθοπλαστικές ταινίες μεγάλου μήκους που υποβλήθηκαν, τρεις ήταν αυτές που ξεχώρισαν στη συγκέντρωση των περισσότερων υποψηφιοτήτων, με την Στρέλλα να προπορεύεται με 11 στο σύνολο, την Ψυχή Βαθιά να ακολουθεί με 9 και τον Κυνόδοντα να συγκεντρώνει 8, συμπεριλαμβανομένων των υποψηφιοτήτων τους για το βραβείο Καλύτερης Ταινίας. Από 4 υποψηφιότητες μάζεψαν το Ricordi Mi, το Μαύρο Λιβάδι και η Ακαδημία Πλάτωνος, με την τελευταία να εξασφαλίζει και μια θέση στην πεντάδα Καλύτερης Ταινίας, πεντάδα που έκλεισε με την εμφάνιση έκπληξη του Guilt, του Βασίλη Μαζωμένου, ταινία ολοκληρωτικά άφαντη απ’ όλες τις άλλες κατηγορίες.

Η υποψηφιότητά της ήταν έκπληξη και για μέλη της ίδιας της Ακαδημίας, αλλά δεν είναι δύσκολο να το εξηγήσεις, αν σκεφτείς ότι οι ψηφοφόροι είχαν μία και μόνη ψήφο για κάθε κατηγορία (αντί για την συνήθη πεντάδα, ή τριάδα ψήφων διαφορετικής βαρύτητας, που εφαρμόζεται σε τέτοιες περιπτώσεις), ιδιαιτερότητα που σε συνδυασμό με την πόλωση των προτιμήσεων σε τρεις συγκεκριμένες ταινίες, άφησε ανοιχτή την πεντάδα σε προτιμήσεις με ελάχιστες ψήφους. Με λίγα λόγια, αν, θεωρητικά, 150 ψήφοι μοιραστούν σε τρεις ταινίες, 5-10 φίλοι αρκούν για να σε βάλουν κι εσένα στην πεντάδα. Και τα διάφορα τηλεφωνήματα που έπεσαν στο τριήμερο της ψηφοφορίας, προφανώς δεν έβλαψαν, ώστε να εμφανιστεί, παράλληλα με τα πρώτα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας, και η πρώτη περίπτωση lobbying στους κόλπους της.

Η δεύτερη φάση της διαδικασίας, θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα 3 Μαΐου, όταν και θα ανοίξουν οι φάκελοι με τους νικητές, στην τελετή απονομής των βραβείων που θα παραμείνουν αβάφτιστα για την πρώτη τους χρονιά και θα μοιραστούν στους νικητές σε μια «τελετή λιτή, επικεντρωμένη στους υποψήφιες ταινίες και τους συντελεστές τους» με στόχο να αναδείξει «το καινούριο που η νεοσύστατη Ακαδημία φέρει, καθώς και την προοπτική που αυτή η νέα πρόταση γεννά». Την τελετή, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, θα παρουσιάσει ο Γιώργος Κιμούλης, μέλος της Ακαδημίας, και στη διάρκειά της, εκτός από τους νικητές των κατηγοριών, θα ανακοινωθεί και η ταινία που, πάλι μέσω ψηφοφορίας, θα προτείνει η Ακαδημία στον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, να αποστείλει ως επίσημη επιλογή της Ελλάδας για την κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας στα επόμενα Όσκαρ.

Ποιος είναι και πώς το κατάφερε, ο Γάλλος ισορροπιστής που έστησε το πιο εντυπωσιακό σόου στην ιστορία των ριψοκίνδυνων επιδείξεων: να περπατήσει σε τεντωμένο σκοινί, από τον ένα πύργο του World Trade Center στον άλλο.Κι όχι μία, ούτε δύο, αλλά οκτώ φορές πήγε μπρος-πίσω στους πύργους, κάνοντας διαλείμματα για τσιγάρο και χαιρετούρες με τους γλάρους που περνούσαν από ‘κει, μέχρι να κατεβάσουν οι αστροπελεκημένοι αστυνομικοί τον θεοπάλαβο Philippe Petit, που ήταν διαβόητος στη χώρα του και μερικές τριγύρω μέχρι τότε, για την τάση του να τεντώνει σκοινιά και να κάνει ακροβατικά σε δημόσια κτήρια με μεγέθη επιβλητικά. Οι φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές προεκτάσεις που φόρτωναν στις πράξεις του οι αναλυτές της εποχής, είναι αρκετά αναλυμένες στο ίδιο το ντοκιμαντέρ κι είναι από μόνες τους αρκετά συναρπαστικές, όμως αυτό που κατάφερε ο James Marsh κι αυτό που έκανε την ταινία του να πάρει το βραβείο ντοκιμαντέρ του Sundance το 2008 και να φτάσει ως το αντίστοιχο Όσκαρ το 2009, ήταν να αναδείξει μέσα απ’ την ιστορία του Petit (όνομα και πράγμα), ένα γρήγορο σφιχτοδεμένο θρίλερ, που αναβιώνει τα περιστατικά πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το ακροβατικό, μετατρέποντας το ιστορικό σ’ ένα στόρι σχεδόν αστυνομικό. Ένταση αφηγηματική και σκηνοθετικό σκέρτσο, μαζί με ντοκουμέντα απ’ το ατέλειωτο αρχείο του ίδιου του αφασικά ωραιοπαθή κι αξιαγάπητα ναρκισσιστή ακροβάτη, δένονται στο μοντάζ με νεύρο και σιγουριά, και ρυθμό που θα περίμενες σε διαρρήκτες που κοντράρονται με τα τραπεζικά, μιας και κάτι τέτοιο έκαναν πρακτικά, καταφέρνοντας να τρυπώσουν και να περάσουν λαθραία ένα τόνο από ατσάλινα σχοινιά και άλλα σχετικά, μέσα σ' ένα απ' τα πιο καλοφυλαγμένα κτίρια της εποχής. Χρηματοδοτημένο απ’ το BBC, το ντοκιμαντέρ του Marsh, με τις μαεστρικές αντιπαρατάξεις των ντοκουμέντων του όμως, δεν ξεχνά να αναβιώσει και την ιστορία μιας άλλης ομάδας ανθρώπων που αφήφισαν τον θάνατο. Αυτών που χρόνια πριν, είχαν περπατήσει στα δικά τους σύννεφα, χτίζοντας εκείνο το τεράστιο μνημείο. Ένα μνημείο που, όπως και η ενέργεια του Petit και του συνεργείου του, δέσποζε για χρόνια ως ένα απ’ τα χαρακτηριστικότερα σύμβολα του ίδιου πράγματος: της ανάγκης και της ικανότητας του ανθρώπου να απλώσει την αδραξιά του και ν’ αρπάξει τους ουρανούς.

Σε 10 χρόνια από τώρα, μια πανούκλα έχει μεταμορφώσει όλο το πληθυσμό σε βαμπίρ.Με όρους παραγωγής, οι Daybreakers (2009) είναι παιδιά του Underworld (2003): καλή σύλληψη, mainstream στόχευση, χαμηλός προϋπολογισμός, υψηλό.. ηθικό. Με τους όρους του είδους της, η παραγωγή είναι απόγονος του I Am Legend, εξετάζει τον κόσμο (κυριολεκτικά) των βαμπίρ με φακό επιστημονικής φαντασίας, σα μια αντανάκλαση της ανθρώπινης κοινωνίας (με το αίμα κάτι ανάμεσα σε πετρέλαιο και BOTOX®), χωρίς να ασχολείται με τα διαδικαστικά του πως φτάσαμε ως εκεί. Η ταινία είναι βέβαια και παιδί των δημιουργών της, των αδερφών Spierig, κι εκεί είναι κυρίως που ξεχωρίζει, στο πάθος τους που μεταμορφώνει σε ακατάβλητα απέθαντα ακόμα και τα χειρότερα, πρωταγωνιστές που φανερά δε το μοιράζονται (το πάθος) και μερικά εφέ που μοιάζει να τα (ξανα)έφτιαξαν μόνοι τους. Στα καλύτερα, η σαγήνη που ασκούν στους δημιουργούς τα είδη που μπουρδουκλώνουν, επιστρέφεται σαν μικροπινελιές εμπειρίας, σαν αντι-υπεριώδη τζάμια για ασφαλή οδήγηση και σα βαθύ κόκκινο χρώμα στο.. γαλατάκι για τον καφέ, σα λεπτομέρειες που ενισχύουν την αληθοφάνεια της φάσης όσο και τη ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες στη μεγάλη παράδοσή της. Οι Spierig μπαίνουν στο κόπο να παρουσιάσουν και τον χαμένο κρίκο ανάμεσα στα δρακουλίνια του Bram Stoker και αυτά του Richard Matheson, μια μεταμόρφωση στην οποία οδηγεί η έλλειψη "καθαρού" αίματος στην οποία οδηγεί η έκλειψη του ανθρώπινου είδους, μια αφορμή για να ανεβάσουν και το κτηνο-gore στο 11 σε κάποιες σκηνές.

Γενικά, τα αδέρφια έχουν μαζεμένες τόσες ιδέες και τόση φόρα που οι ισορροπίες τους τελικά υποφέρουν απ' όποια σκοπιά και να τις εξετάσεις. Η θανατερή σοβαρότητα με την οποία ξεδιπλώνουν όλα τα απίθανα είναι από μόνη της.. χιουμοριστική και το γνωρίζουν φυσικά, οπότε το ένα κάποιο comic relief που προσφέρει ο χαρακτήρας του Willem Dafoe ούτε χρειάζεται, ούτε αρκετό είναι, ούτε γρήγορα έρχεται. Κυριότερα, δυσκολεύεσαι να διακρίνεις πότε έρχονται οι κλιμακώσεις, πότε τοξοβολάς το boss στο τέλος του επιπέδου και πότε είσαι σε ελεύθερη βοσκή στη πεδιάδα. Ποτέ δεν έχεις πρόβλημα να παρασυρθείς από τη δράση βέβαια, βοηθάει και η ιστορία που δε βρίσκει καιρό για έρωτες, αυτή η συγκυριακή (αφού η Νέα Φυλή ήταν σε παραγωγή χρόνια) αλλά πλήρης αντίθεση με καταευνουχιστικές και καταφουσκωμένες από me me me (και τιποτάλλο) Twilight-ιές.

Τέσσερα παιδιά τα βάζουν με τον δήμο Πατρών απαιτώντας να τους φτιάξει πάρκο για να κλωτσάνε τη μπάλα τους.Θα μπορούσε να είναι το πιο δυνατό δείγμα πολιτικού σινεμά που έχει παράξει ο ελληνικός κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια, ετούτο το απρόσμενο ντοκιμαντέρ ενός διδύμου απ’ την Πάτρα, που φόρτωσε τις κάμερες στον ώμο κι αποφάσισε δίχως πλάνο, ή ιδέα για το πού θα καταλήξει, ν’ ακολουθήσει τέσσερα πιτσιρίκια στους διαδρόμους τους δημαρχείου της πόλης τους και τις ακόμη πιο δαιδαλώδεις διαδρομές της παιδικής σκέψης, τόλμης, θράσους και άγνοιας κινδύνου, ή ματαιότητας, στην προσπάθειά τους να κάνουν ολόκληρο τον μηχανισμό της τοπικής τους αυτοδιοίκησης να κινηθεί, για να μετατρέψει για χατήρι τους σε γήπεδο, ένα απαλλοτριωμένο οικόπεδο απ’ αυτά που έχει οικειοποιηθεί, αλλά δεν έχει πληρώσει. Μέσα απ’ την εκ του σύνεγγυς καταγραφή της αγνότητας των συναισθημάτων τους, της επιμονής και της αποφασιστικότητάς τους, αλλά και της λυτρωτικής απλουστευτικότητάς τους, τα παιδιά δίνουν πρακτικά μαθήματα διεκδικητικής συμμετοχής και ενεργητικότητας του πολίτη, με αξιοζήλευτο ζήλο και νεύρο, την ώρα που η έλλειψη του ωχαδερφισμού που σου φοράει η αναβλητικότητα που σου επιβάλει η βραδυφλεξία των διοικητικών μηχανισμών, σου σερβίρει το πιο απτό παράδειγμα του γιατί στα μάτια των παιδιών καθρεφτίζεται το μέλλον μιας χώρας που ξεχνάει να ελπίζει και να ζητάει, πριν καν τελειώσει το λύκειο.

Το βλέμμα της Ανδρικοπούλου και του Τσεπελίκα όμως, προτιμά να κρατηθεί στο αναζωογονητικό κι ανάλαφρο πεδίο δράσης των παιδιών, χωρίς ν’ αναρωτιέται πού θα τους βρει το σύστημα αργότερα να μαλακώσει την πυγμή τους, και προσπαθώντας να απλώσει τη διάρκειά του στα όρια της μεγάλου μήκους κινηματογραφικής παραγωγής (των 80 λεπτών), πλατειάζει απ’ το θέμα του, νερώνοντάς το με στιγμές γιορτινής καθημερινότητας, που καμία σχέση με το θέμα δεν έχει και μηδενική πληθωρικότητα του προσφέρει. Ωστόσο, η ταινία χαμένη ευκαιρία δεν είναι καθόλου, μιας κι η καταγραφή των περιστατικών έχει το ενδιαφέρον της ύπαρξής τους, το αποτέλεσμα τη δικαιώνει, μιας και συντέλεσε στο να βρεθεί ιδιώτης ευεργέτης πρόθυμος να χρηματοδοτήσει το γήπεδο (αν ο δήμαρχος καταφέρει να διαθέσει χώρο) και η ίδια η ιστορία φαίνεται να έχει μια κάποια συνέχεια, αφού οι σκηνοθέτες έχουν δηλώσει πως σκοπεύουν να καταγράψουν τη διαμόρφωση του χώρου (αν και όταν γίνει) και προφανώς τις συνέπειες που θα προκαλέσει, ας ελπίσουμε όχι μονάχα στη γειτονιά των παιδιών, αλλά και γειτονιές άλλων παιδιών και άλλων πόλεων.

Αγάμητος μικρός ερωτεύεται γαμημένη μικρή και φυσικά χρειάζεται να αποκτήσει μερικές ακόμα προσωπικότητες, τουλάχιστο μια γαλλική μπρουτάλ και μια ιταλική τραβεστί, για να την ικανοποιήσει και να τον ικανοποιήσει.Δέκα χρόνια νωρίτερα, όταν η πάλη του Hollywood με τη τρίτομη νουβέλα του C.D. Payne δεν είχε ακόμα ξεθωριάσει μαζί με την ίδια τη νουβέλα και όλα τα 90s, το Youth in Revolt (2009) θα στόχευε σε cult status ανάμεσα σε Fight Club (1999) και Donnie Darko (2001). Δέκα χρόνια αργότερα θα περίμενες από τη παραγωγή κάτι πιο ενημερωμένο, όμως, από το all-star indie cast ακόμα, είναι φανερό πως οι προθέσεις της παραμένουν οι ίδιες, παρόλο που ας πούμε το South Park έχει μπει από τη προηγούμενη βδομάδα στη 14η σεζόν (κατά σύμπτωση με σεξομανιακό επεισόδιο) κάνοντας τον κυνικό και μόνιμα γκαβλωμένο 14χρονο Nick Twisp σαφώς υπερήλικο αγαθό παλιοσυντηρητικούρη. Και σίγουρα τέτοιες (cult) φιλοδοξίες δε μπορούν να τις βοηθήσουν ούτε τα σαφέστατα τριτοηλικιακά πια nouvelle vague είδωλα του μικρού Nick, ούτε η ασάφεια στη χρονιά που διαδραματίζονται τα γεγονότα της κινηματογραφικής μεταφοράς του, ούτε βέβαια η απόφαση να γίνει και 16χρονος από πάνω, για να προκαλεί ακόμα.. λιγότερο και να πλησιάζει στην ηλικία του Michael Cera. Ασαφείς με τάση στην εξυπηρέτηση πρακτικών αναγκών είναι γενικότερα και οι προθέσεις του σεναρίου, το πρώτο τόξο του είναι υποδειγματικό στο στήσιμο quest ανδροπρέπειας για ιδιοσυγκρασιακό νεανία, από κει και πέρα τα βιβλία προφανώς αρκούνταν στο να συντηρούν επεισοδιακά το ενδιαφέρον σου και ο Gustin Nash προφανέστερα αρκείται στο να κόβει χωρίς να προσθέτει ή να προσαρμόζει. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από βινιέτες, άλλοτε υπερ-ρεαλιστικές (η Portia Doubleday εξηγεί με συγκλονιστική φυσικότητα τη φυσικότητα του να έχεις σηκωμάρες όταν τη καβαλάς) και άλλοτε σουρεαλιστικές (κομπλέ με μαγικά μανιτάρια), τις οποίες ο Miguel Arteta χειρίζεται ευτυχώς με εκπληκτική άνεση, στο σωστό τόνο του ψυλλιασμένου μαυροσχολιασμού και με προσοχή σε φευγαλέες λεπτομέρειες (σα τον μικρό να αγκομαχάει την ώρα που το alter ego του κάνει κύκλους γύρω του, καπνίζοντας), μια άνεση που σου φαίνεται εκπληκτικότερη όταν συνειδητοποιείς πως ο Nash τον έχει φορτώσει (τον Arteta) με διαλόγους, ενίοτε εντελώς.. γραπτούς, ξεσηκωμένους αυτολεξεί από το πρωτότυπο. Δύσκολα φαντάζεσαι αυτή την ακηδή επαναστατικότητα και τη βρομιάρικη διστακτικότητα να περπατάει, αν δεν έχεις πάρει γενναίες δόσεις από τον πρωταγωνιστή της ή αν τις έχεις πάρει και δεν έχεις τη γενναιότητα να τις αντέξεις πια, παρολαυτά.

Τέσσερις νεκροκομιστές, αναλαμβάνουν να κουβαλήσουν κάσα απ’ την Αθήνα στη Βοιωτία, έναντι αμοιβής που θα τους βοηθήσει να ξελασπώσουν.Το ότι σ’ όλη σου τη ζωή, κουβαλάς το θάνατό σου κι όταν έρχεται η ώρα να τον αντιμετωπίσεις, είναι κι η καταλληλότερη στιγμή να τα βρεις με τον εαυτό σου, είναι η άμεση αναλογία που σου έρχεται στο μυαλό όταν βλέπεις τα τέσσερα κοράκια του Χαραλαμπίδη να διασχίζουν την Πανεπιστημίου με μια κάσα στον ώμο και μια χαμένη νιότη πίσω τους να τους κυνηγάει και να προσπαθούν να την εξιλεώσουν, όμως ο ίδιος ο Χαραλαμπίδης δηλώνει ότι δεν έχει ιδέα γιατί επέλεξε κοράκια για το πεζό road movie του, μέσα στο οποίο ψάχνει την αυτογνωσία που ψάχνουν όλοι οι ταξιδιώτες του συγκεκριμένου genre. Και μιας και τον Χαραλαμπίδη αφελή δεν μπορείς να τον πεις, αυτή του την άγνοια μπορείς να την υπογραμμίσεις ως δείγμα της ενστικτώδους του προσέγγισης στη δημιουργική διαδικασία και στην ανάγκη του να μιλάει κινηματογραφικά. Ένστικτο που τον οδήγησε να φτιάξει δυο απ’ τις πιο αξέχαστες κι αξιομνημόνευτες ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, όταν έκανε ενέσεις πάθους τόσο στο No Budget Story (1997) του όσο και στα Φτηνά Τσιγάρα (2000), αλλά και πάθος κι ένστικτο που δεν μπόρεσε να τον καλύψει, όταν ανέλαβε να μεταφέρει στην οθόνη τη νουβέλα του Τατσόπουλου, Η Καρδιά του Κτήνους (2005), ταινία που απέδειξε ότι η αναλυτική του ικανότητα είναι προβληματική κι ότι η στρωτή αφήγηση δεν του πηγαίνει καθόλου.

Σ’ αυτήν εδώ την τέταρτη ταινία του, ο Χαραλαμπίδης φτάνει στο ναδίρ μιας συνεπούς πτωτικής πορείας, σ’ ένα φιλμικό συνονθύλευμα που πάσχει σε όλα του τα κομμάτια, απ’ το σενάριο που μοιάζει να του λείπουν κομμάτια των πορειών ωρίμανσης των χαρακτήρων, στη φωτογραφία που ξεθωριάζει όλα τα χρώματα σε μια άχρωμη στραβοχυμένη εικόνα, στον ήχο που έχει τις ελλείψεις του να εντείνονται απ’ το κακό ντουμπλάζ, στη σκηνοθέσια που στερείται έμπνευσης, νεύρου και συγχρονισμού και στο μοντάζ που πέρα απ’ τις ερασιτεχνικού επιπέδου ενθέσεις των solo καδραρισμάτων των χαρακτήρων, κάνει την ταινία να μένει από καύσιμα στο εξαντλητικό των καλών σου προθέσεων δεύτερο μέρος και δεν έχει ιδέα πώς να διαχειριστεί τις πιο ποιητικές στιγμές του τρίτου για να τις παντρέψει με το υπόλοιπο, άνισο σύνολο της ταινίας. Ο Χαραλαμπίδης έχει μερικές καλές ιδέες ριγμένες στο μείγμα του κι αυτές του φτιάχνουν στιγμές αξιέπαινες στην ταινία, όμως τα προβλήματα που είχε όταν έγραφε το σενάριό του, δεν φαίνεται να τα ξεπέρασε ποτέ, και οι δυσκολίες που συνάντησε, όπως κι ο ίδιος έλεγε στη συνέντευξη τις προάλλες, μπορεί να μην ήταν αρκετές για να καταδικάσουν το project του, όμως τα σκαμπανεβάσματα της ταινίας είναι αρκετά για να σου δείξουν ότι την είχε εγκαταλείψει πολύ πριν οι φίλοι κι οι συνεργάτες του χρειαστεί να τον πείσουν να την ολοκληρώσει, με μια λανθασμένη αντίληψη ότι το οφείλει στον εαυτό του και στην ιδέα, διαχειριζόμενός την σα να’ταν κάτι σαν έργο ζωής, χωρίς στ’ αλήθεια να το πιστεύει κι ο ίδιος.

Μπορείς να υποθέσεις ότι δεν ήταν παρά θέμα χρόνου οι περσόνες που εμφανίζονται στο bromance slpastick σύμπαν που δημιούργησε ο Judd Appatow, ένα φιλμικό σύμπαν αφ εαυτού, να αρχίσουν να αποκτούν και τα δικά τους spin-offs. Δείγμα πρώτο, το Get him to the Greek, του Νicholas Stoller, που έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Forgetting Sarah Marshall (2008) του Jason Segel, και τώρα παίρνει τον υποστηρικτικό σεναριακά, αλλά ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό κωμικά, χαρακτήρα του Russell Brand ως καμένο rock star Aldous Snow, και κρατώντας τον Jonah Hill στο cast του, του αλλάζει τον ρόλο και τον ρίχνει ξανά μέσα, ως νέωπα, φαφλατά κι υπερφιλόδοξο μουσικό ατζέντη δισκογραφικής (με αφεντικό τον P. Diddy σ’ ένα εκτεταμένο cameo, αναμνηστικό του Tom Cruise στο Tropic Thunder (2008)), ο οποίος αναλαμβάνει να πάρει τον ροκά απ’ το Λονδίνο και να τον πάει στο Greek Theater του Los Angeles εγκαίρως, για να δώσει επετειακή συναυλία που θα ξεπουλήσει τα εισιτήρια και θα ξεχρεώσει το αφεντικό του (με τα τέσσερα παιδιά και τις ακόρεστες απαιτήσεις για Air Jordans).

Το project θα είναι πιο δύσκολο απ’ όσο φαντάζει, όπως φαντάζεσαι, μιας και οι rock stars είναι φανταστικά ιδιότροποι, κι οι Ευρωπαίοι ακόμα περισσότερο και μερικές απ’ τις στάσεις που θα του κάνει ο ροκάς του Brand, μπορείς να τις δεις στην καινούρια, αθυρόστομη εκδοχή του παλιότερου trailer της ταινίας, που κυκλοφόρησε προχθές στα δίκτυα, με το απαραίτητο age verification. Ούτε το νέο, ούτε το παλιό, αποκαλύπτουν τα μεγάλα μουσικά ονόματα όπως αυτά της Pink, της Christina Aguilera, του Lars Ulrich και βέβαια της μέλλουσας κυρίας Brand, Katy Perry, που θα συναντήσει στο διάβα του το επί το πλείστον μαστουρωμένο δίδυμο. Αλλά τις εμφανίσεις τους μπορείς να τις αναμένεις αναμενόμενα αιρετικές, και ταιριαστές με την αλά The Hangover (2009) ατμόσφαιρα ετούτου του stoner παύλα road movie παύλα buddy comedy που θα ανοίξει το καλοκαίρι για τη Universal μετά την αλλαγή της ημερομηνίας του απ’ τις 11 στις 4 Ιούνη, κι αναμένεται στην Ελλάδα με ένα μήνα καθυστέρηση.