Τυπικά με αφορμή το ημίχρονο του 2010 που πλησιάζει, και ουσιαστικά για να ξεκινήσει η συζήτηση και να ενδιαφερθεί κανένας, trades, πρακτορεία, blogs και ξέμπαρκοι μετράνε αυτές τις μέρες τις πιθανές οσκαρικές υποψηφιότητες στο τέλος της χρονιάς. Κάπως περίεργα, το Never Let Me Go (2010) του Mark Romanek απουσιάζει από όλες τις λίστες, ακόμα και τις πιο τυφλά περιεκτικές, παρόλο που η Fox Searchlight έκανε ότι μπορούσε για να το βάλει εκεί (στις λίστες) με trailer παράλληλο του πολύ πιο κραυγαλέου Conviction (2010) κολλημένο κι αυτό στις κόπιες του πολύ πιο ακουσμένου Cyrus (2010).

Ο Cyrus βέβαια άνοιξε και πετυχημένα στις αίθουσες το σαββατοκύριακο που πέρασε, γιατί.. εμφανίστηκε αν όχι τιποτάλλο. Πέρασε από το Sundance και το SXSW για παράδειγμα, και οι δημιουργοί του, οι αδερφοί Duplass, έχουν μια συνέπεια, και στη δουλειά και στην εμφάνιση, που αρκετοί λένε ότι είναι καιρός πια να ανταμειφτεί. Ο Romanek από την άλλη, κινηματογραφικά τουλάχιστο, έχει πίσω του μια δεκαετία με καταραμένα project. Το One Hour Photo (2002) βγήκε περιορισμένο σε διάρκεια από τη παραγωγή, το A Cold Case με τον Tom Hanks δε περπάτησε, το A Million Little Pieces κουτρουβάλησε με τον James Frey στην ανυποληψία, το Wolfman (2010) ολοκληρώθηκε αλλά χωρίς αυτόν (τον Romanek) και όχι χωρίς να περάσει από σαράντα κύματα. Το Never Let Me Go γυρίστηκε πέρσι την άνοιξη και μέχρι το σχετικό tweet.. ολοκλήρωσης του σκηνοθέτη πριν κάνα μήνα, περίμενες τη συμφορά που θα το χτύπαγε, και με βαριά καρδιά αφού ως σοβαρός κινηματογραφόφιλος τον βγάζεις έξω και τον παίζεις και μόνο στη προοπτική Carey Mulligan, Keira Knightley και Sally Hawkins μαζί. Και η ταινία φαίνεται μέχρι τώρα για πολλά χαρτομάντιλα, όσοι την είδαν στο στάδιο της συναρμολόγησης στείλαν θετικές αναφορές και ο Spike Jonze έβαλε και τα κλάματα, συνεπέστατα με την υποδοχή το 2005 της ομώνυμης νουβέλας του Kazuo Ishiguro και κόντρα σε αυτό το ικανό να σε αποτρελάνει παραστατικό αλλά μη τονισμένο της ιστορίας που το σέβεται γενικά και η προώθηση χωρίς να αποκαλύπτει τη πραγματικά σπαραχτική αιτία του σπαραγμού του Andrew Garfield στο τέλος και του trailer και.. γενικά.

To ερώτημα είναι αν ο τόνος του Ryan Murphy, ο συμπαθητικός αυτοσαρκαστικός γυφτογκέικος υπερφαντασιωτικός αυνανισμός του Glee, μπορεί να εφαρμοστεί στον γιγαντιαίο πλανήτη Εγώ, όπου ευδοκιμούν κάτι αναγνώσματα στιλ Eat, Pray, Love, κάτι αναζητήσεις από μια γυναίκα του πόσα I μπορούν να χωρέσουν σε αγγλόφωνη έκδοση, και του πόσα περισσότερα όλα μπορεί να λαχταράει κάποια που έχει λιγότερα όλα. Η απάντηση θα προβάλλεται στον φιλικό αχορταγοπορνοσινεμά της γειτονιάς σου από 13 Αυγούστου, όπως ξαναματαθυμίζει η Sony στέλνοντας σε κάθε πρόθυμο να το δημοσιεύσει, το δεύτερο διεθνές trailer του κινηματογραφικού Eat Pray Love (2010) που κυκλοφορεί γενικά από τις αρχές του μήνα και το ανέβασε η Sony UK στο YouTube τη Παρασκευή.

Το ανάγνωσμα κάποιας Elizabeth Gilbert με τον αχρείαστο επεξηγηματικό υπότιτλο One Woman's Search for Everything, μπορεί να προκάλεσε αρκετούς αυτοστραγγαλισμούς αντρών κριτικών αλλά πούλησε πάνω από 6 εκατομμύρια αντίτυπα μέσα σε θύελλα oprah-ικών αφιερωμάτων, οπότε η μεταφορά του ήταν θέμα χρόνου και μόνο. Από τις γυναικείες κριτικές εύκολα καταλαβαίνεις ότι το βιβλίο πούλησε αυτόν τον μπουρζουάζικο μποέμικο ταξιδιωτισμό που ήταν ρομαντικός κυριολεκτικά πριν εκατοντάδες και εκατοντάδες χρόνια, προσπερνώντας στα γρήγορα κάτι.. λεπτομέρειες όπως ότι προφανής λόγος για τις υστερίες της Gilbert δεν υπήρχε, ότι η ίδια δουλειά είχε.. να γυρνάει τον κόσμο επί πληρωμή, και ότι αυτό που έκανε ήταν.. να τον ξαναγυρίσει επί πληρωμή, με $200 χιλιάρικα προκαταβολή. Από την ημερομηνία εξόδου της ταινίας, σχεδόν ίδια με αυτή των Julie & Julia (2009), εύκολα συμπεραίνεις ότι το studio την έχει βάλει σε ίδια ακριβώς κατηγορία και θα επιδιώξει να ακουστεί και στα βραβεία, τονίζοντας από τώρα πως η Julia Roberts έχει να μπει πρώτο όνομα στη μαρκίζα από το Mona Lisa Smile (2003), και έχοντας κλείσει τα αυγουστιάτικα εξώφυλλα των μισών γυναικείων περιοδικών του πλανήτη. Από τα trailer, και ειδικά από το διεθνές που παρακάμπτει τις λεπτομέρειες που λέγαμε, καταλαβαίνεις ότι το φιλμ προορίζεται για ακόμα χειρότερο από το βιβλίο, η εγωπάθεια έχει ενισχυθεί κιόλας από τη σεμινο-κάμερα που φωτογραφίζει τη Roberts (προσπαθώντας να κρύψει τα 7-8 χρόνια διαφοράς από την ηρωίδα, μεταξύ άλλων, ίσως), ο υποτιθέμενα δύσκολος έρωτας που προκύπτει στο τρίτο μέρος του ταξιδιού (στο Bali, μετά την Ιταλία και την Ινδία) έχει προσωποποιηθεί από τον Javier Bardem και στη φυσική του ηλικία (αντί την.. ηλικιωμένη του βιβλίου) πετώντας στα σκουπίδια το όποιο επιμύθιο, τα σκόρπια δείγματα αυτογνωσίας της Gilbert που θα περίμενες να σμπρωχτούν από τον Murphy έχουν αντίθετα ελαχιστοποιηθεί σε καναδυό ατάκες από αυτές που κάνουν τη Carrie Bradshaw να μοιάζει αυτομαστιγούμενος ερημίτης μοναχός. Στα screenings για το κοινό της Oprah βρέθηκαν και κάποιοι άντρες, οι αναφορές τους ήταν αυτές που περίμενες (μόνο η φωτογραφία του Robert Richardson κάτι λέει), όμως δεν έμειναν για πολύ στον αέρα. Σε προβολές εικοσαλέπτων για τους δημοσιογράφους δε βρέθηκε κανένας να πει τίποτα σοβαρό, μέσω της σελίδας των εκατοντάδων χιλιάδων πιστών στο Facebook η Sony προτείνει να διαβάσεις το ρεπορτάζ του Associated Press όπου κυριαρχεί η είδηση πως το επόμενο trailer θα παίζει με το Twilight: Eclipse (2010) φυσικά.

Μπας και τσιμπήσει κανένα θεατή από το Toy Story 3 (2010) που φαίνεται να κάνει εντυπωσιακό αλλά.. όχι και τόσο εντυπωσιακό ξεκίνημα στα αμερικάνικα ταμεία, η Fox έβγαλε στα τέλη της βδομάδας, ξεκινώντας από το Facebook, ένα teaser για το τρίτο μέρος του Χρονικού της Νάρνια, βασισμένο στο πιο αγαπημένο από τα βιβλία της σειράς, τον Ταξιδιώτη της Αυγής.

Το studio του Murdoch κάνει βέβαια ντεμπούτο στη συμπαραγωγή και διανομή του franchise, το ανέλαβε ολοκληρώνοντας το σφιχταγκάλιασμα της Walden όταν η Disney το παράτησε μετά το μισοβούλιαγμα του Πρίγκιπα Κασπιανού (2008). Και εύλογα η παραγωγή πρώτο και οφθαλμοφανέστερο στόχο έχει να σε κάνει να πιστέψεις ότι ο βασιλιάς πλέον Ben Barnes απλά πέρασε για να σφουγγαρίζει τα σκηνικά από τα πολλά νερά, δίνοντας έμφαση σε ότι δεν υπάρχει στη μυθιστορηματική Αυγή και προστέθηκε για να θυμίζει τη Μάγισσα και τη Ντουλάπα (2005), τονίζοντας δηλαδή τη.. μάγισσα και το χιόνι έστω της ντουλάπας, πολύ πιθανά γιατί τα εφέ νιφάδων σε όλο το teaser κόστισαν 2 σέντσια κι ένα σπασμένο κουμπί, ενώ για να αντικατασταθεί παντού ο ήλιος με μεγάλο λαμπρό ερμάριο στον ουρανό μάλλον θα χρειάζονταν κάποια δολάρια επιπλέον. Η γενικότερη φτήνια των πρώτων κινούμενων εικόνων που δε ξεχωρίζουν και πολύ από DV τηλεπαραγωγή, και ειδικότερα η εμφάνιση animatronics περιφερόμενου λουναπάρκ του κυριολεκτικά θεϊκού Aslan, έχει βέβαια βάλει σε ανησυχίες τους ακόμα αρκετούς και κυριολεκτικά πιστούς της σειράς, όμως η Fox έχει ήδη φροντίσει να ψεκάσει το Voyage Of The Dawn Treader (2010) με το μαγικό φλιτ δια πάσαν μαλακίαν, τη ψεύτικη μετατροπή σε τρεις ψευτοδιαστάσεις, όπως υπονοούν με τη γενικότερη διακριτικότητα ρινόκερου και οι αλά Αλίκη (2010) σκηνές χοροπηδητών σε κήπους. Το όνομα του Michael Apted αναφέρεται για να ξεχάσεις τον προηγούμενο σκηνοθέτη, το όνομα της Tilda Swinton φιγουράρει αυτή τη βδομάδα σε περιορισμένες αμερικάνικες αίθουσες και στο οργιώδες I Am Love (2009) που εντυπωσίασε αρκετά τους εκεί κριτικούς.

Η σύγχρονη γυναίκα-χαμαιλέοντας, η ηθοποιός που γεμίζει τους χαρακτήρες της δυναμισμό, αποφασιστικότητα, αδιαφορία για τους κανόνες, κουράγιο να αψηφίσει τα προγνωστικά, κι επιμονή και θάρρος να τα ανατρέψει, κόντρα ακόμα και στις γελοιωδώς γκροτέσκ προφορές της, και το κάνει με τον ίδιο ακριβώς φωτοτυπημένο τρόπο, λες και παίζει τον ίδιο ρόλο σε όλες τις ταινίες, σε διαφορετικό περιβάλλον και παραλλαγμένο μαλλί, η δις οσκαρούχος Hilary Swank επιστρέφει για να το ξανακάνει με πεποίθηση, στο trailer που κυκλοφόρησε χθες η Fox Searchlight.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία, η μετά από μισή δεκαετία επιστροφή του Tony Goldwyn (σκηνοθέτη του The Last Kiss (2006)) από τη μικρή στη μεγάλη οθόνη, παρακολουθεί την πορεία της Betty Anne Waters, ανύπαντρης μητέρας που βρήκε στην καταδίκη του αδερφού της για φόνο, το πείσμα να επιστρέψει στο λύκειο, να πάρει το πτυχίο και να γίνει δικηγόρος για να ξανανοίξει την υπόθεση και να τον αθωώσει. Και με voice-over μεσημεριανής τηλεόρασης, το trailer φροντίζει να σου το κάνει σαφές, όσο από κάτω του απλώνονται εικόνες που μοιάζουν να έχουν βγει κατευθείαν απ’ το εγχειρίδιο για το πώς να φτιάξεις κλαψιάρικη τσιχλόφουσκα με οσκαρικό προφίλ, ρίχνοντας οικογενειακές feel-good μπουρμπουλήθρες μέσα σε μελό παραλλαγές ζητημάτων ζωής-θανάτου, που σιγοβράζουν στο καζάνι του outsider που αποφασίζει ν’ αρπάξει τη μοίρα απ’ τα μαλλιά και να της γυρίσει το κεφάλι ανάποδα. Σχεδόν κρύβοντας το πραγματικό δόλωμα της ταινίας, που φαίνεται να είναι άλλη μια εξαιρετικά ακριβής, εύστοχη και βραδυφλεγώς εκρηκτική ερμηνεία του Sam Rockwell, το trailer σου τρίβει στην οθόνη της χειλάρες της Hilary, συνοδεύοντάς τες με υπνωτιστικές άριες αυξανόμενης έντασης, για να σου πλασάρει ως ταινία της ζωής σου, κάτι που δεν θα πέσεις έξω αν περιμένεις ως το φετινό The Blind Side (2009). Αλλά χωρίς το χριστιανικό υπόβαθρο. Ίσως.

Το παιχνιδο-franchise που αρνείται να πεθάνει περνάει στη μεταθανάτια ζωή το φθινόπωρο, στο Resident Evil: Afterlife (2010), και η Sony σε προειδοποιεί σχετικά, με trailer που έκανε πρεμιέρα τη Κυριακή στο Attack of the Show και παίζει από σήμερα παντού, περισσότερο με αφορμή την E3 (όπου ανακοινώθηκε και το Resident Evil: Revelations για το 3DS) παρά κάποια από τις εξόδους του αμερικάνικου weekend.

Το franchise, στη κινηματογραφική του μορφή, ήταν να κλείσει με το Resident Evil: Extinction (2007) άμα θυμάσαι, αλλά στη πορεία βρήκε extra life, θεωρητικά από τις καλές εισπράξεις της ταινίας (περίπου $150 εκατομμύρια σε όλο το πλανήτη) και από τα πράγματα, φαντάζεσαι, εξαιτίας της εξαιρετικότητας του Resident Evil 4 που ανάστησε τη σειρά των βιντεοπαιχνιδιών μπαίνοντας και σε αρκετές λίστες στο τέλος της δεκαετίας, και της επαναξαναματανάστασης των τριών ψευτοδιαστάσεων στη μεγάλη οθόνη που έκανε ακαταμάχητη την ιδέα μιας ακόμα αρπαχτής. Στις νεκραναστάσεις έχει μείνει και επιμένει, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες σου, φανερά η παραγωγή, η χαρακτηριστική καφετίλα του RE 4 έχει μουλιάσει και τα ψηφιακά σκηνικά (που παρεμπιπτόντως γίναν φωτεινότερα στο trailer σε σχέση με το teaser) και τις αφίσες του Afterlife, ενώ το S3D, ψιλο-ρέτρο πια, σα τις περσινές πωρωμένου κοινού σπλατεριές, επικεντρώνεται στα διάφορα που πεντάγονται απειλητικά στη μούρη σου. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, στο S3D exploitation των 70s και των 80s, τα blurb υπόσχονται και τη "latest 3D technology" εννοώντας το fusion system του James Cameron με το οποίο γυρίστηκαν, ας πούμε, τα Ghosts of the Abyss (2003) και Spy Kids 3-D (2003). Αυτή την αισθητική.. last year, ούτε καν αρκετά παλιά για να εμπεριέχει μια κάποια νοσταλγία, τη σπάει κάπως η αποστειρωμένη αλλά διαχρονική του Paul W.S. Anderson που επιστρέφει μετά από καιρό στη σκηνοθεσία, και ακόμα περισσότερο (τη σπάει) το ακαταμάχητο γκομενοτρίο των Milla Jovovich, Ali Larter και Sienna Guillory, παρολαυτά, το μεγαλύτερο πρόβλημα της σειράς παραμένει η θεματική κατεύθυνση και για να ξεκαθαρίσει αυτή θα πρέπει να περιμένεις το επόμενο και πραγματικό (αντί για teaser-o-) trailer, τον Ιούλιο, στη Comicon. Στα μέχρι τώρα δεδομένα, ο Anderson, που κράτησε τη θέση του σεναριογράφου και στα τρία μέχρι τώρα επεισόδια, απέφυγε γενικά σε αυτά το κόλλημα με τα παιχνίδια που για πολλούς ήταν η συμφορά του Mortal Kombat: Annihilation (1997) και του Tomb Raider: The Cradle of Life (2003), όμως έχασε το μπούσουλα στο Extinction, και λογικά μόνη επιλογή έχει πια το κάτι σα reboot και τη σύγκλιση με το σύμπαν των παιχνιδιών, για να κρατήσει τουλάχιστο το core κοινό του. Έτσι η Alice είναι σίγουρο ότι δε θα έχει για πολύ τις υπερδυνάμεις της, ενώ στο Afterlife κάνει ντεμπούτο και ο Chris (ή αλλιώς Wentworth Miller άμα δεν έχεις επαφή με το σχετικό σύμπαν), ο πιο δημοφιλής (και σε αντίθεση με την Alice) στους gamers χαρακτήρας από το παλμαρέ του survival horror παιχνιδιού.

Αναρωτιέμαι τι (και αν) θα γράψει ο ιστορικός/κριτικός του μέλλοντος κοιτώντας πίσω στα 00s και στο κίνημα (οι κακοήθεις το λένε απλά "παρέα 4-5 φίλων χωρίς λεφτά") του mumblecore. Αλλά ως τότε αυτή είναι μια συζήτηση που είμαι σίγουρος πως δεν βλέπεις ακριβώς την ώρα να ξανακάνεις, αλλά που θέλοντας και μη θα επανέρχεται στο προσκήνιο κάθε φορά που ένας εκ των εν λόγω "4-5" θα κάνει κάποιο αξιοπρόσεκτο βήμα στο "κανονικό" Χόλιγουντ.

Οι Jay & Marc Duplass είναι από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος, με την Puffy Chair (2005) τους να είναι μια από τις ταινίες-σταθμούς του είδους. Βέβαια αν κάτι έδειξαν με το Baghead (2008), μάλλον το πρώτο mumblecore slasher στην ιστορία, είναι ότι αυτού του είδους το σινεμά πολύ δύσκολα μπορεί να αναπτυχθεί και πέραν του σταθερού και ασφαλούς μοτίβου "αγόρι και κορίτσι αγαπιούνται, κατόπιν το συζητούν." Καλές δηλαδή οι δηλώσεις καλλιτεχνικής αγνότητας του Joe Swanberg που συνεχίζει να τραβάει μόνος του το mumblecore κανάλι με πειραματικά obscurities σαν τον Alexander the Last (2009), αλλά στην πραγματικότητα το ξέρουμε όλοι πολύ καλά: Όλοι αυτοί οι αυτοχρηματοδοτούμενοι δημιουργοί περιμένουν απλώς να πιάσουν την καλή, ελπίζουν κάποιος κινηματογραφικός άγιος να ενδιαφερθεί για τη δουλειά τους, και να τους δώσει χρήματα για να την κάνουν σαν άνθρωποι.

Αυτό δηλαδή ακριβώς που συνέβη με τους αδερφούς Duplass που εξέπληξαν φέτος στο Sundance με το Cyrus (2010), μια πικρή κωμωδία για έναν τυπάκο που βρίσκει επιτέλους τη γυναίκα των ονείρων του, αλλά μαζί με αυτήν βρίσκει και τον... 21χρονο γιο της. Εύκολα θα μπορούσες να κατηγοριοποιήσεις την ταινία ως μια πιο ανεξάρτητη εκδοχή του 40 Year Old Virgin (2005) ή ενός Step Brothers (2008) αλλά αντί για τον Reilly και τον αδερφό του εδώ έχουμε τον Reilly και τον γιο της γυναίκας των ονείρων του. Όμως η αντίδραση του κοινού, που μοιάζει να αγκάλιασε το φιλμ, υπονοεί πως ίσως έχουμε κάτι πιο τρυφερό και ειλικρινές εδώ, κάτι που μοιάζει ακόμα μεγαλύτερο κατόρθωμα αν αναλογιστούμε πως τα ηνία κρατούν δύο σκηνοθέτες που γύριζαν αυτοσχεδιαστικές ταινίες με φίλους τους, και έξαφνα βρέθηκαν να μανατζάρουν στο σετ τον John C. Reilly, τον Jonah Hill, την Catherine Keener, την Marisa Tomei. Οι οποίοι, αν πιστέψουμε τους Duplass, προσαρμόστηκαν εκείνοι στον τρόπο δουλειάς των τρομερών αδερφών (δηλαδή τον αυτοσχεδιασμό πέραν των όσων διατάσσει το σενάριο), παρά το αντίθετο. Καθώς το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά έχει γίνει κι επισήμως παράρτημα των μεγάλων στούντιο, το mumblecore πάει να γίνει όντως το νέο indie. Λες;

Το κείμενο είναι του Dark Tyler του US TV

Υπαλληλάκος ασφαλείας αεροδρομίου "καταφέρνει" κόμματο με καριέρα και εισόδημα, προκαλώντας φίλους, σόι και την ανασφάλειά του ακόμη!Κάπου ανάμεσα στη σκατολογική κωμωδία και την ψυχαναλυτική --ξαπλώστε στον καναπέ κι ανοίξτε μου την ψυχή σας-- διάθεση των σκιαγραφήσεων χαρακτήρων του Apatow, το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου (2010) ψάχνει να βρει... αυτό το κάτι που μένει, χωρίς ποτέ να ισορροπεί σωστά σε δόσεις. Μικροκοιλιές στη δράση, αφέλεια και αμηχανία ως προς τον καταμερισμό σεκάνς διαλόγου και γκαγκ, στερεοτυπικές περσόνες, twists που εκβιάζουν προς την κατεύθυνση του happy end. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις ατέλειες, όμως, βρίσκονται δύο κεντρικοί χαρακτήρες που κονταροχτυπιούνται με το εγώ τους και τον τρόπο που έχουμε μάθει να κρίνουμε (ή ν' αφήνουμε τους άλλους να το κάνουν για εμάς...) τις επιλογές μας. Αυτή η ειλικρίνεια ως προς την αντιμετώπιση ενός... "για τα μάτια του κόσμου" αταίριαστου ζευγαριού, κάνει την έκπληξη και σώζει το όλο εγχείρημα, σε συνδυασμό με την εξαιρετική πινακοθήκη του καστ, που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αντιξοότητα της αμερικανικής κοινωνίας, από το slacker και τη βλαχιά μέχρι τη μπλαζέ ανωτερότητα της μεγαλοαστικής τάξης.


Ίσως, τελικά, την ευθύνη για το ότι το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου δεν είναι ένα instant classic φιλμ για το είδος της νεανικής κωμωδίας να μην την έχει ο "παρθένος" σκηνοθέτης, Jim Field Smith, αλλά οι επιταγές και τα "καλουπώματα" του studio, που, ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες στιχομυθίες και χαριτωμένα καταστασιακά, λεκιάζουν το παντελόνι του Jay Baruchel πάνω στο "κατάλληλο" timing με την επίσκεψη των γονιών της Alice Eve ή μας δίνουν μαθήματα αποτρίχωσης... υπογαστρίου, προκαλώντας μεν το γέλιο, θυμίζοντάς μας, δε, ότι μια παρόμοια σκηνή εμπεριείχε και ένα από τα φιλμ της σειράς... American Pie. Τουλάχιστον, επέτρεψαν το R rating. Και μπροστά στο χάλι του φετινού καλοκαιριού, μπορεί τούτο το ταινιάκι να είναι και καλύτερο από... τα μούτρα σου!