Πρώτος στην έξοδο από τους τρεις μπλοκμπαστερικούς υπερήρωες του επόμενου καλοκαιριού, ο Thor (2011) έγινε χτες ο πρώτος που απέκτησε και trailer για τις μάζες, έστω και με διαρροή αυτού που έπαιξε για τα ματογυάλια μόνο όσων βρέθηκαν τη προηγούμενη βδομάδα στο San Diego Convention Center.

Άμα είσαι καχύποπτος τη διαρροή μπορείς να την αποδώσεις στη Marvel, και όχι μόνο γιατί έγινε σε σχετικά ανεκτή ποιότητα. Ο Thor φυσιολογικά δε πλησίασε τα τιτιβίσματα του Scott Pilgrim (2010) και του Sucker Punch (2011), όμως γενικότερα το buzz του με το τέλος της Comicon ήταν μέτριο, ταινίας διαφαινόμενα καλής αλλά όχι τίποτα που να αξίζει να συζητάς, πράγμα όχι και τόσο αποδεκτό για τη παραγωγή που θα εγκαινιάσει το επόμενο καλοκαίρι. Και είχε ανάγκη τη προβολή, για να φτάσουν στο μέσο κοινό όσα δεν απασχόλησαν και πολύ τους geeks, η χαρά δηλαδή του gay και της γκόμενας, τα μούσκουλα του Chris Hemsworth και τα δυσκοίλια γρυλίσματα και αυτού και του Idris Elba. Από την άλλη, φτάνει έτσι στο ψυλλιασμένο κοινό και η επιτυχία του Kenneth Branagh να κάνει 150 εκατομμύρια να μοιάζουν τηλεπαραγωγή, κομπλέ με επαναχρησιμοποιημένες εκρήξεις. Ερχόμενος κυριολεκτικά από Shakespeare, Shakespeare, Shakespeare, Mozart και Pinter, ο σκηνοθέτης προφανώς προσλήφθηκε για να παραδώσει τη θεατρικότητα των ασγκαρντιανών σκηνών του σεναρίου, αλλά χωρίς πολύ post-production ακόμα, τον βάζεις ισάξιο με το παιδί για τα νερά του Michael Bay. Καλές οι εικονικές γωνίες του Kirby, που συνεχίζουν τον υπεράψογο σχεδιασμό της παραγωγής --ότι και να λες, ξαναέλα να το πεις όταν θα έχεις γράψει πενήντα χρόνια σα το μεγαλύτερο κομικοστούντιο του πλανήτη και έχεις βγάλει και καναδυό Iron Man (2008)--, αλλά ακόμα και στατικά πλάνα που να βγαίνουν λιγότερο εντυπωσιακά από τα production stills, ούτε ο Gavin Hood στον Wolverine (2009) δε κατάφερε, και είχε και δικαιολογία τη φτήνια της Fox τουλάχιστο.

Όπως λέγαμε και απ’ την Croisette πριν κάνα δίμηνο, το line-up που δεν κατάφερε να προλάβει ο Terry Frémaux στις Κάνες τον περασμένο Μάη, το μάζεψε όλο ο Marco Müller για τη φετινή κινηματογραφική Μόστρα της Βενετίας, που ακολουθώντας την «εγκρατή προσέγγιση» που επιβάλλουν οι καιροί, θα γιορτάσει τα 67α γενέθλιά της με ένα ελαφρώς περιορισμένο budget, έστω κι αν αυτό σημαίνει απλώς ότι το παραδοσιακό δείπνο της βραδιάς της έναρξης στην παραλία του Lido, θα αντικατασταθεί από φτωχικό μπουφέ στο χαμόσπιτο του Excelsior για φέτος.

Την αίγλη και τις αστραπές θα τις φέρουν πάντως οι τίτλοι, που ολοκλήρωσαν την απόκαλυψή τους το μεσημέρι της Πέμπτης, επιβεβαιώνοντας σχεδόν όλα τα αναμενόμενα ονόματα, με μόνο πραγματικό απόντα (ξανά) τον Terrence Mallick και το The Tree of Life του (αν και οι διοργανωτές κρατάνε μια ταινία του διαγωνιστικού για έκπληξη που θα αποκαλυφθεί στις 6 Σεπτέμβρη), από μια λίστα με 79 παγκόσμιες πρεμιέρες, και 13 ολόκληρες αμερικάνικες παραγωγές στο διαγωνιστικό και μόνο, που μετράει 22 τίτλους συνολικά. Ο βραβευμένος πρόπερσι (για τον The Wrestler) Darren Aronofsky, θα ανοίξει το φεστιβάλ με τον πολυαναμενόμενο Black Swan του, διαγωνιζόμενος σε ένα διαγωνιστικό που θα πρεμιερίσει ταινίες από δημιουργούς όπως η Sofia Coppola, ο Vincent Gallo, ο Francois Ozon, ο Tom Tykwer, o Julian Schnabel και ο Takashi Miike. Ε, κι ανάμεσα σ’ όλους αυτούς, μια κάποια Athina Rachel Tsangari, από μια μικρή μεσογειακή μαύρη τρύπα χώρα, στο μαύρο κατάστιχο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, θα παρατάξει απένατι στα θηρία το Attenberg. Ένα «σύγχρονο αστικό western», όπως λέει η Feelgood που έχει αναλάβει την ελληνική διανομή του, που αποτέλεσε μια κάποια έκπληξη για τα διεθνή Μέσα σήμερα, αν και ψιθυριζόταν στα ελληνικά εδώ και μιάμιση βδομάδα περίπου.

Αυτή η δεύτερη ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (η οποία με το ντεμπούτο της, το The Slow Business of Going, είχε φτάσει στη λίστα των επιλογών των κριτικών της Village Voice το 2002), δεν θα είναι η μόνη συμμετοχή της χώρας μας στο φεστιβάλ, που μετράει άλλες τρεις (!) όπως θα 'χεις μάθει. Ο Σύλλας Τζουμέρκας με τη Χώρα Προέλευσης (που περιμέναμε στις Κάνες), θα δει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο να ντεμπουτάρει στην Εβδομάδα Κριτικής, ο Γιώργος Ζώης θα βρίσκεται στο τμήμα Orizzonti με τη μικρού μήκους του Casus Belli, ενώ η Ακαδημία Πλάτωνος του Φίλιππου Τσίτου θα προσπαθήσει να κορυφώσει την πορεία που είχε ξεκινήσει κερδίζοντας το βραβείο ερμηνείας για τον Αντώνη Καφετζόπουλο στο περασμένο Locarno, φτάνοντας στο Venice Days ως μέρος της τελικής τριάδας για το βραβείο Lux του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κόντρα στο βραβευμένο στα παράπλευρα της Berlinale γερμανικό Die Fremde, αλλά και στο βραβευμένο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, βέλγικο Illegal.

Και κάπως έτσι, θα συγκεντρωθεί ασυνήθιστα φορτισμένο ελληνικό ενδιαφέρον, σ’ ένα φεστιβάλ που κατά τα άλλα επιβεβαιώνει και την παραδοσιακή αδυναμία του στην ασιατική παραγωγή με John Woo να ανταλλάσσει την πρεμιέρα του Reign of Assassins με Χρυσό Λέοντα συνολική συνεισφοράς και τον Tsui Hark, τα αδέρφια Pang και τον Takashi Shimizu να φέρνουν πιο μοβόρικο άρωμα Ανατολής στο πρόγραμμα, απ’ τα συνήθη ομοφυλικά υγρά, για να μην αγριευτεί κι ο προεδρεύων την κριτική επιτροπή Quentin Tarantino. Το αποκαλυπτικό πρόγραμμα συμπληρώνεται με αποκαλυπτήρια τίτλων όπως το The Town του Ben Affleck, το mockumentary του Casey Affleck για την «πτώση» του Joaquin Phoenix στο I’m Still Here και το Machete του Robert Rodriguez που θα φέρει και τον Steven Seagal στα κόκκινα χαλιά. Παράλληλα, 42 ντόπιοι τίτλοι θα παίζουν στα διάφορα τμήματα ενός φεστιβάλ, που πρέπει να γυρίσει ο πλανήτης ανάποδα για να κερδίσουν ποτέ.

Νονός εν αποστρατεία, δέχεται 22 απρόοπτες σφαίρες, επιβιώνει και ζητάει εκδίκηση.Πατώντας σε μια δυναμική πλοκή εκδίκησης που όλο και κάπου θα έχεις ξαναδεί, ο Richard Berry ενορχηστρώνει μια οπερέτα βίας, με πρώτες φωνές την ίντριγκα, το ψέμα και την προδοσία, το μυστήριο και τη απληστία να ρίχνουν κανονιές βαρύτονου, κι από πίσω μια ψιλή φωνούλα να πλέκει ψαλμωδία για την αγάπη, την μετάνοια, την λύτρωση και την κάθαρση. Λίγο πομπώδες, λίγο φαφλατάδικο, λίγο αμερικανίστικο και λίγο γυαλιστερό, μπορεί να μην έχει ούτε την ατμόσφαιρα, ούτε τη βαθιά κοινωνική ματιά, ούτε τη μεθυστική ρυθμικότητα της παράδοσης του film noir, έχει όμως απόλυτη αφοσίωση στην απεικόνιση της βίας που κουβαλά ο μύθος του Μασσαλιώτη γκάνγκστερ, κι όπως η πλειάδα των αντιηρώων του, έτσι κι ο Richard Berry, είναι ανελέητος στο αιματοκύλισμά του και απλόχερος στο να σου σβήσει τη δίψα για δράση αυθεντική και χειροπιαστή, μέσα απ’ την ένταση με την οποία ποτίζει την ιστορία εκδίκησης του χαρακτήρα του Jean Reno. Ο οποίος Reno, μ’ έναν ρόλο γραμμένο και ραμμένο πάνω του, κάνει εδώ ένα δυναμικό come-back σε φιγούρα σκληροτράχηλου, θυμίζοντάς σου πόσο καλός είναι στο να γεμίζει δισδιάστατους χαρακτήρες και να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορεί να έχουν και βάθος. Απ’ την άλλη, ο Kad Merad σε εξαιρετικό κόντρα casting, σχεδόν του κλέβει την παράσταση, προσφέροντάς του έναν άξιο αντίπαλο, και δείχνοντας σ’ αυτήν την πρώτη του δραματική κινηματογραφική εμφάνιση, μια απροσδόκητα πιστευτή ικανότητα να εκπέμψει την απειλή του εν υπνώσει μανιακού, πίσω απ’ αυτό που έχεις συνηθίσει να βλέπεις ως βλακόφατσα. Το σενάριο που συνυπογράφει ο Berry, μολονότι αξιοπρεπέστατο σε πλοκή, στροφές κι ανατροπές και αξιέπαινο σε φιλοδοξίες, δεν καταφέρνει στ’ αλήθεια να σε εκπλήξει, ούτε να φτάσει τους υψηλούς δραματικούς του στόχους, κυρίως γιατί είναι πολύ απασχολημένο με το να σε χορτάσει σε πιστολίδι και σφαγές, για να βρει χρόνο να αναπτύξει κι αυτές τις υψηλές αρετές που σου ανέλυσε ο εμπνευστής του στη συνέντευξή του χθες. Εξίσου ανεπεισοδιακή είναι και η σκηνοθεσία, με το φυσικό τοπίο να προσφέρει στον Berry μερικά εξαιρετικά σκηνικά να στήσει μερικές εξαιρετικά δυναμικές σκηνές, αλλά και τη μουσική να προσπαθεί απελπισμένα να καλύψει την ανεπάρκειά του σε όσες περιπτώσεις χρειάζεται την ένταση να τη βγάλει χωρίς να έχει βοήθειες ερμηνευτικές (οι καταδιώξεις του, για παράδειγμα, είναι σχεδόν τραγικές). Αυτό έχει μεν σαν αποτέλεσμα να εντοπίζεις διάσπαρτες στη διάρκεια μερικές μικρές κοιλιές, αλλά η αλήθεια είναι ότι δε θα σ’ αφήσει απογοητευμένο, αφού δίνει ακριβώς αυτό που θες.

Γραμματέας στέλνεται στο εξoχικό του Λέοντα Τολστόι για να βοηθά τον μεγάλο διανοούμενο και να καταγράφει τις κινήσεις της υστερικής γυναίκας του που προσπαθεί να τον σταματήσει απ’ το να χαρίσει τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του στο λαό.Βασισμένο στο oμότιτλο βιβλίο του Jay Parini, για τον τελευταίο χρόνο του Λέοντα Τολστόι, το φιλμ του Michael Hoffman πατά στην δημοφιλή φόρμουλα των βιογραφικών ταινιών, που παρουσιάζουν τη ζωή τεράστιων ιστορικών μορφών, μέσα απ’ τα μάτια ενθουσιωδών νεαρών θαυμαστών, που έχουν την καλή τύχη να βρεθούν κοντά στα ινδάλματά τους. Πρακτική που δεν είναι απαραίτητα κακή, αφού προσφέρει στον σκηνοθέτη έναν εύπλαστο αφηγητή, πρόθυμο να μοιραστεί τη μαγεία αυτουνού που πρέπει να βιογραφηθεί, κι ύστερα να απογοητευθεί και να βρει την αληθινή σπουδαιότητα του σπουδαίου προσώπου, επιστρέφοντας στις απαρχές του και την αγνότητα που έχει διαστρεβλωθεί απ’ την πατίνα της διασημότητας. Παράλληλα μ’ αυτά, ο Hoffman έχει να ξεδιπλώσει και το παρασκήνιο του πώς ο Tolstoy έφτασε στο σημείο να παραχωρήσει τα δικαιώματα του έργου του στο λαό για τον οποίο εργαζόταν, μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες και δολοπλοκίες, ικανές να στήσουν γύρω απ’ την κεντρική φιγούρα, ένα δράμα τραγικό, σαικσπηρικών διαστάσεων.

Και η ταινία βρίθει ευκαιριών για τέτοιες καταστάσεις, ευκαιρίες που τις σκορπάει στον άνεμο, χάρη στην ανεπάρκεια του σκηνοθέτη παύλα σεναριογράφου της να αρθεί σε κανένα επίπεδο υψηλότερο απ’ τον εύκολο μελοδραματισμό που είχε επιδείξει και στο The Emperor’s Club (2002), στήνοντας αυτή τη φορά το γαϊτανάκι του γύρω από τέσσερις φτωχά μελετημένους χαρακτήρες, που μοιάζουν να ξεπήδησαν από γυρίσματα τηλεταινίας, γραμμένης στο πόδι και γυρισμένης στην τρεχάλα. Η ταινία βρίσκει το σπάνιο παλμό της όταν μοιράζονται σκηνές ο Christopher Plummer και η Helen Mirren (οσκαρικοί υποψήφιοι κι οι δυο τους γι' αυτούς τους ρόλους), ζωντανεύοντας με χαρακτηριστική ερμηνευτική οικονομία (όταν δεν τους βγάζει ο Hoffman την Παναγία), τόσο την αγάπη πάνω στην οποία στήθηκε (και την οποία έθρεψε) ένας 60ετής γάμος, αλλά και την απόσταση που έσκαψε ανάμεσά τους το πέρασμα των χρόνων, αλλοιώνοντας τις κοσμοθεωρίες τους. Και οι δύο χαρακτήρες όμως, δεν καταφέρνουν να αντέξουν την ευκολία και την αφέλεια με την οποία τους διαχειρίζεται στο κείμενό του ο Hoffman, με τη μεν κόμισσα να μετατρέπεται σταδιακά και σταθερά σε περιοδεία επιδείξεων υστερίας και θεατρινισμού, τον δε σοφό να μειώνεται σε απλό διακοσμητικό γεροξεκούτη, με ρόλο εντελώς παθητικό και υποβοηθητικό, σ’ ένα σενάριο που δεν βρίσκει στο χαρακτήρα του McAvoy το ενδιαφέρον και την αξιοπιστία που χρειάζεται για αφηγητή και αδικεί περισσότερο ίσως απ’ όλους τους ερμηνευτές που πειθήνια υπομένουν το μαρτύριό τους, τον Paul Giamatti, δίνοντάς του ρόλο απ’ τα βιβλία των κλισέ. Κι αν η ταινία διατηρεί μια δροσιά κουλέρ λοκάλ και κουλαμάρας ως τη μέση της που αρχίζει η επαναληπτικότητα, ο στόχος χάνεται τελείως όταν περνά στην τρίτη πράξη, την υποτίθεται και πιο δραματική, αλλά δεν είναι στ’ αλήθεια τίποτα άλλο, από φουλ χασμουρηστική.

Έμαθε τι θέλει να κάνει στη ζωή του, όταν ήταν οκτώ ετών κι έβλεπε τον James Cagney να προσπαθεί να πάρει πίσω μια βαλίτσα με λεφτά απ΄τα χέρια του Humphrey Bogart στο Angels with Dirty Faces (1938) κι αν και του πήρε λίγα χρόνια να καταλάβει τη διαφορά του ηθοποιού από το ρόλο και να ερμηνεύσει τον τρόμο που έβλεπε στο πρόσωπο του πατέρα του όταν έδειχνε την αφίσα για να του πει τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, ο Richard Berry κατάφερε να γίνει ένας απ’ τους πιο αναγνωρίσιμους καρατερίστες του γαλλικού νουάρ των ‘80s, με σχεδόν μια κατοστάρα τίτλους στο βιογραφικό του πια. Πίσω από την κάμερα, πέρασε μόλις στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας, και ξεκίνησε με τι άλλο από κωμωδίες, προσπαθώντας θαρρείς να απεμπλακεί απ’ το είδος των ταινιών που τον άνδρωσαν και το πρότυπο μέσα στο οποίο είχε εγκλωβιστεί. Όπως όμως λέει κι ο ίδιος στη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει πριν μερικούς μήνες, στα πλαίσια του 11ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όλοι μας κουβαλάμε το βάρος της ιστορίας μας κι ο ίδιος δεν είναι παρά το φρούτο της κουλτούρας του.

Πιο γνωστό έξω απ’ τη Γαλλία ως 22 Σφαίρες, απ’ τις ισάριθμες σφαίρες που βάζουν μπρος την πλοκή, το L’ Immortel είναι η δεύτερη απόπειρα του Berry να δοκιμαστεί με το θρίλερ (μετά το αμνησιακό La Boîte Noire (2005)), είναι όμως η πρώτη του επιστροφή σε πλοκή αστυνομικού. Για να τη στήσει, βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του Jacky “Le Mat” Imbert, του «Τελευταίου Νονού» της Μασσαλίας, ενός μαφιόζου που υπήρξε απ’ τους πλέον διαβόητους της γενικότερης νοτίου Γαλλίας στη δεκαετία του ’60 κι ο οποίος κατέληξε να μοιράζεται όλον τον υπόκοσμο της παραθαλάσσιας κωμόπολης και των προαστίων της, με τη συμμορία του καλού του συναδέλφου, Tany Zampa, αφού μαζί φρόντισαν να εξοντώσουν τον ανταγωνισμό. Ενθουσιασμένος μ’ αυτήν την τελευταία τακτική, ο Zampa προσπάθησε να την εφαρμόσει και στον Imbert, αδειάζοντας πάνω του ένα μάτσο περίστροφα. Ο Imbert όμως επέζησε, και παρ’ ότι έγινε σουρωτήρι, όταν βγήκε πάλι στους δρόμους, προφανώς κουρασμένος πια απ’ την έξαλλη ζωή, ήρθε σε ανακωχή με τον παλιόφιλό του. Αυτό τουλάχιστον λέει η επίσημη εκδοχή, κι όχι αυτή του Richard Berry, που εξηγεί στη συνέντευξη ότι η πεισματική άρνηση του Imbert να μπει σε οποιουδήποτε είδους λεπτομέρεια για την ιστορία του, ανάγκασε τον σκηνοθέτη να βγάλει από το μυαλό του όλο το υπόβαθρο των περιστατικών που οδήγησαν τον ήρωά του στο να μάθει να χειρίζεται περίστροφο με το αριστερό του χέρι, να προσθέσει μια ακόρεστη δίψα για αίμα και εκδίκηση στην τρίτη πράξη της περιπέτειάς του, και να βρει μόνος του το χώρο για να αφήσει να ανθίσει η αγάπη για την οικογένεια και η ανάγκη για ηρεμία, που έκαναν τον άνθρωπο που σκότωνε για πλάκα, να προτιμά να ζει ψήνοντας ρέγκες στη θράκα.

Μαζί με την επιστροφή του Berry στο noir, το L’ Immortel σημειώνει και την επιστροφή του Jean Reno σε ρόλο σκληροτράχηλου, ρόλο τον οποίο ο Berry έγραψε με αποκλειστικά τον Reno στο νου του, όπως έγραψε και αποκλειστικά για την κόρη του, το ρόλο της κόρης του Reno, σε ένα cast που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ηθοποιούς της ευρύτερης περιοχής της Μασσαλίας (κι αν ξέρεις λίγα Γαλλικά, πιθανότατα θα μπορέσεις να εντοπίσεις τη διαφορά στις προφορές), για μια ταινία που άνοιξε στην τρίτη θέση των γαλλικών ταμείων την εβδομάδα που την πρώτη έπαιρνε το Alice in Wonderland (2010) (και τη δεύτερη καπάρωνε το L’ Arnacoeur (2010)) και την οποία θα βρίσκεις στις ελληνικές αίθουσες από αύριο.

Buzz boy του γαλλικού σινεμά εδώ και καναδυό χρόνια, όπως λέει και ο Todd στο Twitch, o Romain Gavras περνάει το Σεπτέμβρη από τα videoclip στη μυθοπλασία με το Notre Jour Viendra / Redheads (2010), και από τη προηγούμενη βδομάδα το σχετικό trailer φωτίζει (ή προσπαθεί τουλάχιστο) την ιστορία απροσάρμοστων που τα γράφουν όλα και ταξιδεύουν στη γη των κοκκινοτρίχιδων, την Ιρλανδία. Ο μικρός Γαβράς δεν αποφεύγει βέβαια τις συγκρίσεις με το μεγάλο πατέρα του, περισσότερες όσο τον παίρνει χαμπάρι μεγαλύτερο κοινό, αλλά η υπογραφή του μπαίνει κάπου ανάμεσα σε αυτή των Antonioni και Noé όπως βλέπεις και όπως είχε ειδικά προαναγγείλει το video για το Born Free της MIA (το οποίο δεν είπαν και λίγοι viral marketing για τη Μέρα που θα 'ρθει, μιας και κυκλοφόρησε μερικές βδομάδες νωρίτερα από το σχετικό teaser). Τα ξεθωριασμένα χρώματα με αυξημένο contrast σε "καθαρό" DV, η βία και το βιομηχανικό περιθώριο σα καθαρότερο σχόλιο στο άσκοπο των πραγμάτων, είναι όμως εξαρχής μέρος της δουλειάς του Γαβρά, από το I Believe μέχρι το Stress. Και από την εποχή ακόμα του (απαγορευμένου όσο και το Born Free) κομματιού των Jus†ice, οι δημιουργικές παρωδίες το αμφισβητούσαν.

(συνεχίζεται)

Σε glorious snyderovision, το trailer του Sucker Punch (2011), της πρώτης πρωτότυπης δουλειάς του Zack Snyder, κυκλοφορεί από τα ξημερώματα στο δίχτυο, ακολουθώντας τη προβολή του το σαββατοκύριακο, που αλλού, στη Comicon.

Η πρωτοτυπία είναι βέβαια σχετική, ο σκηνοθέτης των 300ων (2007) αράδιαζε εμπνεύσεις και αναφορές για αρκετή ώρα στο San Diego, για ότι έχει συνοψίσει εδώ και πολλά χρόνια σαν "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων με πολυβόλα". Ήδη γνωστό είναι και ότι ο Snyder είχε παγώσει το project για να αναλάβει τους Watchmen (2009), των οποίων η επιτυχία (σύμφωνα με το studio τουλάχιστο) έπεισε τη Warner να το διανείμει, σε παραγωγή του σκηνοθέτη. Σε ότι μπορείς να δεις να βγαίνει τώρα, πέρα από το υπερστιλιζάρισμα που από μόνο του δεν είναι βέβαια κακό, ο Snyder φαίνεται να έχει δώσει και διαφορετική ταυτότητα σε κάθε επίπεδο, να υπογράφει το καθένα ξεχωριστά, με αποτέλεσμα ή να εκσπερματώνεις από τη συρραφή μεταχειρισμένων πορνοεικόνων ή να σε πιάνει ναυτία. Κάπου ανάμεσα, κάποια πλάνα είναι πραγματικά εντυπωσιακά (αν και τα καινότερα όλο και σε κάποιον θυμίζουν κάτι), τα εφέ πιθανά δεν έχουν ολοκληρωθεί (τα γυρίσματα τελείωσαν το Γενάρη, η έξοδος πάει κλασικά για Μάρτη), το μοντάζ πιθανά να λειτουργεί περισσότερο με υπόκρουση το Zeppelin-ικό When the Levee Breaks που ήταν βέβαια πολύ ακριβό για εκπομπή σε όλο τον πλανήτη (και ακούστηκε μόνο στο σχετικό πάνελ στο Hall H). Τη ψηφιακή κίνηση έχει αναλάβει η Animal Logic που υπογράφει και το Legend of the Guardians (2010), και προβάλλοντας αυτή ακριβώς τη δουλειά σα μέτρο σύγκρισης ο Snyder αντιστάθηκε στην ιδέα να ρίξει και τρισδιαστατοποίηση στο χωνευτήρι του.