Έχοντας μια ικανή γεύση πια του μπλοκμπαστερικού 2011, οι τρίτοι Transformers μοιάζουν γερό στοίχημα για μεγαλύτερη ταινία του, ακόμα και απέναντι στον ακροτελεύτιο Harry Potter, και η Paramount μετακίνησε και φέτος δυο μέρες νωρίτερα την έξοδο του franchise στις αίθουσες, στις 29 Ιουνίου, στοχεύοντας μέχρι τη 4η Ιουλίου στο μεγαλύτερο εισπρακτικό εξαήμερο των εποχών, και βγάζοντας παράλληλα και νέο trailer για τη παραγωγή, να παίζει παντού πριν από τους τέταρτους Πειρατές της Καραϊβικής που πάνε για κάπου $190M πλιάτσικου ανά τον πλανήτη αυτό το σαββατοκύριακο. Αναμενόμενο και το νέο trailer για τα συνήθεια του studio και του Michael Bay, προσθέτει τρίτη διάσταση στο πρώτο θεατρικό της παραγωγής που βγήκε πριν κάνα μήνα, με την έννοια όπως βλέπεις της έμφασης στο ξεδίπλωμα των σκηνών, σε αυτά τα εκπληκτικά sweeping shots, τα κάπως κυριολεκτικά σαρωτικά πλάνα με τα οποία ο Bay αντικατέστησε --σταδιακά, από το Revenge of the Fallen (2009) όπου του το επέτρεπε ο προϋπολογισμός-- το ADHD στιλάκι του, και αποτελούν μάλλον το τελευταίο στοίχημα του S3D να επιδείξει τίποτα πραγματικά κινηματογραφικό, πέρα από τις χάντρες για ιθαγενείς που έχουν πάρει πια χαμπάρι μέχρι και.. οι ιθαγενείς.

Πολύ λίγες χιλιετίες μετά τη Λυσιστράτη, η γυναικεία σεξουαλική απεργία φτάνει και στον μουσουλμανικό κόσμο, με τη Source des Femmes (2011) του Radu Mihăileanu, η οποία έκλεισε δημοσιογραφικά σήμερα τις προβολές του διαγωνιστικού των Κανών, που κλείνει επίσημα απόψε με το κόκκινο χαλί για το σοβαρότερο Bir Zamanlar Anadolu'da (2011) του Nuri Bilge Ceylan.

Όλα άνοιξαν για τη Πηγή, σύμφωνα με τις σημειώσεις της παραγωγής της τουλάχιστο, από επεισόδιο του 2001 στη Τουρκία, σε "μικρό παραδοσιακό χωριό", όπου οι γυναίκες αγανάκτησαν από τα ατυχήματα και σταμάτησαν να κουβαλάνε στους "μελανιασμένους ώμους" τους νερό από μακρινή βουνίσια κρήνη

Έχοντας σημειώσει συναπτές παρουσίες στο διαγωνιστικό των Κανών με τις τρεις τελευταίες του ταινίες, και χωρίς να φύγει με άδεια χέρια για καμιά τους απ’ το φεστιβάλ, ο Nuri Bilge Ceylan που ακόμη κυνηγάει τον Χρυσό Φοίνικα, είναι το όνομα που είχε σημειώσει μάλλον τη μεγαλύτερη περιέργεια ως προς το αν η προβολή της ταινίας του τόσο αργά στο φεστιβάλ αποτελεί ένδειξη για το δυνατότερο χαρτί της διοργάνωσης, ή αν ο Thierry Frémaux προσπάθησε να τον προστατεύσει απ’ την υπερέκθεση, δεδομένου ότι η Κρουαζέτ έχει αρχίσει να αδειάζει από χθες.

Απέναντι στο This Must Be the Place (2011) που έγινε ο πάτος κάθε αστείου στα διαδίχτυα χτες, ξεκινώντας από τις προβολές του στις Κάνες, η Fox τοποθέτησε το Mr Popper's Penguins (2011) βορά σε πλακατζίδικα tweets, ξεκινώντας από το trailer που έκανε πρεμιέρα στο MSN. Παρόλο που της είχε βγάλει και εκτεταμένο teaser πριν δυο μήνες ακριβώς, το στούντιο δε φαίνεται να επιμένει και πολύ στο σμπρώξιμο της καλοκαιρινής χειμωνιάτικης κωμωδίας του, πιθανά και απλά λόγω παραδοσιακής τσιγκουνιάς.

Με τον πρότερο έντιμο βίο των τριών παρουσιών στο διαγωνιστικό των Κανών, και το βραβείο της επιτροπής για την προηγούμενη συμμετοχή του με το εξαιρετικό Il Divo (2008), συν τον Sean Penn στον πρωταγωνιστικό ρόλο, και τον σταθερό διευθυντή φωτογραφίας του να του φροντίζει τα κάδρα, αλλά και το όλο υποσχέσεις slot προβολής κοντά στο κλείσιμο των Κανών, ο Paolo Sorentino και η στροφή του στην αγγλοφωνία, έφτασαν στο φεστιβάλ με αέρα δυνατού χαρτιού. Ο αέρας όμως της αποθαρρυντικής απόκρισης μετά την πρωινή του δημοσιογραφική τον πήρε και τον σήκωσε.

Δροσιστικό διάλειμμα ανακούφισης και ξεπλύματος απ’ την βαριά καλλιτεχνίλλα, πρόσφερε χθες βράδυ ο Nicolas Winding Refn στα δημοσιογραφικά αποκαλυπτήρια του Drive (2011), της --κατά τα μέχρι τότε φαινόμενα-- στροφής του στιλίστα Δανού σκηνοθέτη στα, ανεξάρτητα έστω, αλλά εντελώς αμερικάνικα μονοπάτια. Αίσθηση που δεν προέκυπτε μονάχα από τα ονόματα Ryan Gosling και Carrey Mulligan στις αφίσες, ή την υπόθεση που θέλει οδηγό κασκαντερικών να γίνεται τα βράδια οδηγός ληστειών, αλλά και από το μοναδικό κρυπτικό προωθητικό κλιπ που είχε κυκλοφορήσει πριν το φεστιβάλ.

Κάτι σα ζωντανός θρύλος της Ιαπωνίας, για τη παραγωγικότητά του αν όχι τιποτάλλο, και κάποιους μήνες αφότου πήγε στη Βενετία με δυο ταινίες εντός και εκτός διαγωνισμού, ο Takashi Miike παρουσιάζει απόψε και τη πρώτη ever τρισδιάστατη ταινία στο διαγωνιστικό των Κανών, συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο τη δημιουργική στροφή των βενετσιάνικων 13 Εκτελεστών (2010).

Στο Ichimei (2011) ο Miike φαίνεται λοιπόν να κάνει ξανά jidaigeki remake, μια ακόμα αναδημιουργία γιαπωνέζικου φιλμ εποχής, με φιλμ εποχής να σημαίνει στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου το ίδιο που σημαίνει και στη χώρα των δισεκατομμυρίων σχιστομάτηδων παραδίπλα (σα wuxia εκεί): αφορμή για μεγάλες χατζάρες σε χορευτικές αερομαχίες. Αντίθετα με τους πρωτότυπους Εκτελεστές που αποτελούσαν αναγνωρισμένο δείγμα μεν, βιομηχανικού προϊόντος δε, το Seppuku (1962) του Masaki Kobayashi, είναι όμως ένα μυθικά ζοφερό chambara, που μεταξύ άλλων τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής σε ένα κάποιο φεστιβάλ της Κυανής Ακτής, και παραμένει μια από τις λίγες διεξοδικές επικρίσεις του κώδικα τιμής των σαμουράι, της σχεδόν θρησκευτικής βάσης της ηθικής και της συμπεριφοράς στη σύγχρονη Ιαπωνία.