Εσύ μπορεί να μην το θυμάσαι, αλλά ο Bruce Campbell δεν το ξέχασε το ραντεβού που σου είχε κλείσει στις αίθουσες για τον ερχόμενο Φλεβάρη, κι είπε να σου το θυμίσει μέσα στη βδομάδα που δεν προλαβαίνεις να διαλέξεις τι να πρωτοσημειώσεις στην ατζέντα σου, απ' τη βροχή trailers και clips που πέφτουν στο δίκτυο. Εκ των οποίων, βέβαια, το My Name is Bruce (2008), τυχαίνει να είναι το συμπαθέστερο, για τους προφανείς λόγους αυτοκαταστροφικότητας. Τουλάχιστον.

Από το TerrorFeed, άρχισε να εξαπλώνεται σήμερα το trailer του My Name is Bruce (2008) της B-μουβιάς που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε με τα λεφτά του συντοπίτη του Ορεγκονιανού απ' την Dark Horse Entertainment, για ακυροχωριάτες του Όρεγκον που τον απαγάγουν από γυρίσματα για να τον βάλουν να τους παίξει τον ζομποκτόνο Ash (του Evil Dead saga) και να τους γλιτώσει από μπερδεμένο μέλος της Κου Κλουξ Κλαν κινέζικο δαιμόνιο - προστάτη των νεκρών και της φασουλόκρεμας, που τους σκοτώνει έναν-έναν (πιθανότατα για να συνοδεύσει την κρέμα του). Όχι χωρίς δυσκολίες, κι αφού η ταινία του έγινε comic (companion to the smash-hit indy film μάλιστα) κι ο εμπνευστής της πρόξενος του Old Spice, ο (his name is) Bruce φαίνεται και πάλι έτοιμος να κυνηγήσει την έξοδο του ονόματός του σε (περιορισμένο έστω) κινηματογραφικό κύκλωμα, αντί του απευθείας σαπίσματος σε DVD-ο-ράφια, στέλνοντας τα απέθαντα τάγματα των φανατικών ακολούθων του στον έβδομο ουρανό. Και με το δίκιο τους, αφού απ' ό,τι λένε οι ανταποκρίσεις, σ' αυτούς κυρίως απευθύνεται. Οι άλλοι, ούτε καν πιο πέρα απ' το τηλεοπτικίζον trailer δεν θα πάνε.

Κούτελο με κούτελο, όχι μόνο στην αμερικάνικη έξοδο στις 18 Ιουλίου, αλλά από τον Δεκέμβρη και τα πρώτα τρέιλερ ακόμα, αποφάσισε να κοπανηθεί η Μάνα Μου (2008) με τον Σκοτεινό Ιππότη (2008), συνεχίζοντας τον καλοκαιρινό αντι- προγραμματισμό του Διάολου με τα Κόκκινα Πράντα (2006) απέναντι στον Υπεράνθρωπο με το Κόκκινο Βρακί (2006) και της Λακ (2007) απέναντι στον Χάρι Πότερ και το Τάγμα της Μπούκλας (2007). Και όπως καταλαβαίνεις πιο άσχημα απ' όλες την έχει η μάνα μου.

Το jukebox musical που ξανάκανε μόδα τα jukebox musicals χρησιμοποιώντας τα τραγούδια των ABBA για να διαδοθεί με φαινομενική ταχύτητα στον μισό πλανήτη (και τον Μάη στην Ελλάδα) είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση με σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή να υπογράφουν κάποιες Catherine Johnson, Phyllida Lloyd και Judy Craymer αντίστοιχα. Και το δυστύχημα (για τη μάνα μου) είναι ότι οι ίδιες υπογράφουν και την κινηματογραφική μεταφορά που ακόμα δυστυχέστερα (μανούλα μου) έχει αναλάβει η Playtone της γυναίκας του Tom Hanks και της κύριας χορηγίας στις φαεινές ιδέες της Nia Vardalos. Και με τα τίζερ που σκάσανε σε Yahoo! UK και Moviefone οδεύουμε προς κλάμα σε μνήμα, αφού είναι φανερό ότι οι πρωταγωνιστές επιλέχτηκαν για πρωταγωνιστές και οι πρωταγωνίστριες για τα μπάζα, η ιστορία (που εκτυλίσσεται γύρω από ένα γάμο φυσικά, σε ελληνικά νησιά φυσικά) έχει τόση ατελείωτη πλάκα όση μαξιλαροπόλεμος σε πιτζάμα πάρτι και όλη η δημιουργική ομάδα δε μπορεί παρά να απαρτίζεται από λεσβίες (και την Lloyd την καρατσέκαρα).

Έτσι δε χρειάζεται να αναρωτιέσαι αν πρόκειται για τίποτα χεαρσπρεϊκά καλό ή ντριμγκερλικά κακό αφού από τις μεσόκοπες, τους γκέι και τους μαύρους που απάρτιζαν το κοινό των Dreamgirls (2006) θα πρέπει να αφαιρέσεις τους μαύρους, τους γκέι και τις μεσόκοπες κατά πάσα πιθανότητα. Αν συνεχίζεις να διαβάζεις, πράγμα που σημαίνει ότι είσαι εξηντάρα αντρολεσβία ή ψαρωμένη πιτσιρίκα, προσθέτω ότι τη Meryl Streep που δειλά και μόνο το "διεθνές" κλιπάκι παρουσιάζει να τραγουδάει (και προφανώς συμπαθιέται περισσότερο στους κύκλους από τη Madonna που ήθελε ο Hanks που κακώς τον είχες παρεξηγήσει) θα την ακούς και σε όλη τη ταινία. Ενώ τα φαν σα διαλείμματα σε ελληνική ταινία χορευτικά μάλλον θα σου λείψουν αφού, αν κατάλαβα καλά, το μιούζικαλ δεν είναι και τόσο dancey.

Ο Ρωμύλος Αύγουστος, τελευταίος και ανήλικος αυτοκράτορας της Ρώμης αντιμετωπίζει, με πολυσυλλεκτική κομπανία, τριχωτούς βαρβάρους από την Ιταλία μέχρι τη Βρετανία όπου θα μπει με το σπαθί του στον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου.Ευτυχώς υπάρχει και ο Dino De Laurentiis να κρατάει το πνεύμα της Cinecittà ζωντανό και στον 21ο αιώνα. Με τα "δάνεια" που θα περίμενες κάτι χρόνια μετά την έξαρση των ειδών που μπουρδουκλώνει και τα αντιδάνεια από την ζινοηρακλείδικη αμερικάνικη τηλεοπτική υιοθέτησή του, αντιδάνεια που φτάνουν μέχρι και σε σκηνοθέτη με σχετική εμπειρία (από επεισόδια της Xena). Με παλιομοδίτικα εφέ, χαρτινογύψινα αγάλματα και ζωγραφιστό φόντο, και πραγματικούς κομπάρσους που στις "επικές" σκηνές τρέχουν αλαφιασμένοι προς κάθε κατεύθυνση όπου μυρίζουν να ψήνεται κανά καρβέλι. Με μονταζιέρη που κόβει αβέρτα ότι του φαίνεται άχρηστο (υπονοώντας χωροχρονικούς διακτινισμούς) ή ακατάλληλο (υπονοώντας αναίμακτους ακρωτηριασμούς), και πρωταγωνίστριες που μπανιαρίζονται φορώντας τη νυχτικιά τους. Με κακούς που βράζουν από νωρίς στο ζουμί της ανικανότητάς τους (και του σάλιου τους) μέχρι να συνασπιστούν κακότερους, και ήρωες που ποζάρουν ψύχραιμοι με κακές περμανάντ και περούκες μέχρι να αποθάνουν χωρίς προφανή λόγο ή τρόπο (από βαθειά γεράματα στη μέση καμιάς μάχης).

Με όλη αυτή την παραδοσιακή, campy, παιδική, αγνή ηλιθιότητα να αγκαλιάζεται σοβαρά και μερακλήδικα, φτιάχνοντας μια καθαρά.. χριστουγεννιάτικη ταινία όπου μπορείς να πας ότι μπάσταρδο σου 'χουν φορτώσει και να βγεις με μεγαλύτερο χαμόγελο. Και θα σου μείνουν και κάτι στιγμές φαεινών συλλήψεων και κεφιού να υπερέχουν ότι άλλης μαλακίας βλέπεις στην τηλεόραση.

Δυο κλέφτες που επιχειρούν μεγάλη μπάζα σε βίλα, βρίσκονται προ θανάσιμης εκπλήξεως, όταν γίνονται μάρτυρες σε φόνο.Ότι το σενάριο τον υπερβαίνει. έχει δηλώσει ότι ένιωσε πολλές φορές ο Μάκης Παπαδημητράτος στα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας του, και δικαίως όπως αποδεικνύεται, απ' το αποτέλεσμα των προσπαθειών του να το δαμάσει. Κι αν το κρατά υπό έλεγχο μέχρι τη μέση σχεδόν της ταινίας, όταν αυτό που ξεκινά σαν χαβαλεδιάρικο buddy movie μπαίνει στα νουάρ μονοπάτια της σεναριακής του αψίδας, ο Παπαδημητράτος χάνεται σε κουραστικές εναλλαγές πλάνων ένα-δύο εν-δυο, σκηνοθεσία που υποβιβάζει τα σκηνικά σε σκηνή, και ερμηνείες απ' το ντουέτο Αλικάκη-Λαγούτη τόσο υπερβολικές και μονότονες, που μόνο σε σκηνοθετικό αίτημα μπορείς να χρεώσεις, και μόνο με πολύ καλή διάθεση να δικαιολογήσεις, ως απόπειρα να προκαλέσει κάτι σε αποκρουστικό εφιαλτικό χωρίς την εφευρετικότητα να το ντύσει με κάτι αποτελεσματικό, ή έστω επαγγελματικά πειστικό.

Παραδόξως, το ευτύχημα είναι ότι το σενάριο όντως υπερβαίνει τον Παπαδημητράτο και τις σκηνοθετικές του ανεπάρκειες, και ο τρόπος που η απλή πλοκή απλώνεται πάνω απ' τα κοινωνικά μπατσάκια διατηρώντας το χιούμορ της, κι ο χώρος που αφήνει στους χαρακτήρες των κλεφτών να αναδειχθούν με τη βοήθεια των ερμηνειών σε δυο αξιολάτρευτες φιλμικές περσόνες, δημιουργεί κάτι το ασυνήθιστα κι αξιοσημείωτα ψυχαγωγικό. Δικαιολογώντας βέβαια έτσι ένα κάποιο αίσθημα ανεκπλήρωτου για μια καλή ευκαιρία χαραμισμένη, αλλά τουλάχιστον δίνοντας και κάτι πίσω σ' όποιον το νιώσει. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα τώρα, δύο είναι οι δρόμοι για τον Παπαδημητράτο: ή να συνεχίσει να παλεύει με την κάμερα κι ενδεχομένως την υπομονή μας μέχρι να την ρίξει (την κάμερα, ή την υπομονή μας, όποια πέσει πρώτη), ή να στρωθεί στο γράψιμο και να δικαιωθεί, όταν αποδειχθεί εξαιρετική απάντηση στο χιλιοειπωμένο πρόβλημα της ντόπιας σεναριοπενίας.

Ταινία μιας μέλισσας. Με μέλισσες.Όπως ακούραστα επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια η προώθηση και πιθανά ακόμα επαναλαμβάνει ο ακούραστος Seinfeld στις ακούραστες γύρες του για να την ενισχύσει (την προώθηση), ο ακούραστα δημοφιλής στην Αμερική (ακόμα και μετά δέκα χρόνια απουσίας από το προσκήνιο) κωμικός πέταξε για πλάκα την ιδέα μιας ταινίας με μέλισσες στον Spielberg κι αυτός πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Katzenberg να τη ξεκινήσει. Κάποια ανθρώπινα έτη μετά, αν ακόμα δεν έπιασες το καλά κρυμμένο υπονοούμενο, αυτό είναι και το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την Ταινία μιας Μέλισσας (2007). Ένα κιτρινόμαυρο τίποτα πίσω από τον τίτλο, σπρωγμένο από την καλολαδωμένη μηχανή της Dreamworks. Και από τον συσυγγραφέα, συμπαραγωγό και συμπρωταγωνιστή του, που αποδεικνύει αυτό που έλεγε πάντα, ότι χωρίς τους συνεργάτες του είναι ανύπαρκτος. Έτσι το καλύτερο που μπορείς να πεις με τη σειρά σου για μια προσπάθεια που σε οποιοδήποτε βασικό στοιχείο της (σχέδιο, κίνηση, σκηνοθεσία, ερμηνείες, και ειδικά σενάριο) δεν πλησιάζει καν το μέτριο, είναι ότι καταφέρνει να συγκρατήσει κάπως τη σρέκικη σκαιότητα του studio με πιο (διαβόητα σαϊνφελντικό) παρατηρητικό χιούμορ. Κατά τα άλλα τραβάει οποιοδήποτε μελισοαστείο δε μπορούσες να σκεφτείς και όποια αίσθηση λογικής δεν έχεις, μέχρι να γίνει, πολύ σοβαρά, η καλύτερη διαφήμιση της κυβερνητικής ευφυίας στη λύση του ασφαλιστικού. "Are you going to work us to death?". "We certainly hope so!".

Ένας τραπεζίτης χάνει μια περιουσία σε ένα άλογο, ο μπράβος που τον κυνηγάει βλέπει το μέλλον, η τραγουδίστρια που ερωτεύεται έχει σπάνιο αίμα, κι ο γιατρός που το χρειάζεται, μάλλον την ξέρει από παλιά.Κι η ζωή τους κύκλους κάνει, σ' ένα αφόρητης δηθενιάς κι υστερικής φωτοσκίασης σπονδυλωτό δράμα για τη ζωή, το σύμπαν, και όλα αυτά, όπου τέσσερις ιστορίες περιπλέκονται με την χαρακτηριστική, αναμενόμενα προβλέψιμη απιθανότητα του είδους, για να φτιάξουν με το ζόρι, την χρυσή πλεξούδα της ζωής που όλα τα περιέχει, απ' τον πόνο και την εξαθλίωση, μέχρι… τον πόνο και την εξαθλίωση, και μια αχτίδα ελπίδας που τρεμοσβήνει επίμονα, αλλά όλο αναμμένη μένει, απελπιστικά. Αν κι ο εμπνευστής του λέει ότι το εμπνεύστηκε από αρχαίο κινέζικο ρητό που σπάει τη ζωή σε τέσσερα βασικά συναισθήματα (ευτυχία, ηδονή, θλίψη, αγάπη), αυτό που στην πραγματικότητα τους ενώνει -–σε έξι, ή λιγότερα βήματα--, είναι ο Kevin Bacon παντεπόπτης παντοκράτορας μαφιόζος Andy Garcia, που επιπλέει πάνω απ' τις ζωές (και τους θανάτους) όλων τους απειλητικά, σαν το μαύρο σύννεφο του χαμού που όλοι κουβαλάμε μαζί μας, και θα ήταν η μόνη διέξοδος της ταινίας στο δυνατό φως, αν είχε το θάρρος να μην καταφύγει σε εκκωφαντικά παιδαριώδες φινάλε, για να σώσει αδικαιολόγητα την ελπίδα του νέου ξεκινήματος.

Ζημιάρικη καταιγίδα που χτυπά κωμόπολη του Μέιν ακολουθείται από ομιχλώδες νέφος, το οποίο κρύβει μέσα του "πρόβλημα κάποιου μεγέθους"...Η τρίτη μεταφορά βιβλίου του Stephen King από τον Frank Darabont αποδεικνύει στο περίπου το ρητό "κάθε πέρσι και καλύτερα", εδώ, δε, φλερτάροντας όχι με το είδος της ταινίας καταστροφής αλλά με τον όλεθρο τον ίδιο. Καθολικώς υπεύθυνος για την ήττα, ο Darabont υπογράφει και τη σεναριακή διασκευή, γεμίζοντας ένα σούπερ μάρκετ με κακέκτυπα κλισεδιάρικων χαρακτήρων που εξυπηρετούν δύο "μέτωπα": εκείνο του τολμηρού ορθολογιστή ο οποίος παίρνει ρίσκα και δε θέλει να κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στην - όποια - απειλή (μάλλον ελάχιστος στο ρόλο ο Thomas Jane) κι εκείνο της θεούσας που προσεύχεται για τα χειρότερα έτσι ώστε να φανατίσει το φοβισμένο "ποίμνιο" και να απαιτήσει έως και ανθρωποθυσία για να κατευνάσει την οργή του Θεού (η Marcia Gay Harden παραμελημένη, σ’ ένα φεστιβάλ μούτας αλαφροΐσκιωτου). Όσο η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους μεγαλώνει, τόσο περισσότερο βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού κι ολόκληρο το φιλμ, που από απλό b-movie τεράτων εξελίσσεται σε θρησκευτική παραβολή ακραίας αφέλειας και επικινδυνότητας.

Στα 127 λεπτά της Ομίχλης (2007) (τα οποία δεν περνάνε και τόσο εύκολα...), επιπλέον, ο Darabont στέκει άπιστος ακόμη και μπροστά στις δυνατότητές του να χειριστεί το σασπένς, αποκαλύπτοντας στο πρώτο κιόλας ημίωρο δείγματα των πλασμάτων που έρχονται σε διάφορες φυλές και διαστάσεις, από κακές απομιμήσεις του άλιεν ή ακαταλόγιστα πλοκάμια... του τρόμου, μέχρι και κατσαριδοειδή με φτερά ή χωρίς, τα οποία μπορεί να σχετίζονται με γειτονική στρατιωτική βάση ή μια "πόρτα" που άνοιξε από κάποιο παράλληλο σύμπαν ή... της Παναγιάς τα μάτια. Δίπλα σε όλο αυτό το γκροτέσκο τσίρκο, οι ανθρώπινοι χαρακτήρες σχολιάζονται ως ακόμη χειρότερα τέρατα, ανάλογα με την πλευρά που θα σας δελεάσει περισσότερο προς την ταύτιση. Και, επιτρέψτε μου, αλλά το χιούμορ και την κριτική προς την πλευρά των θρησκόληπτων δεν τα μάσησα, αντιθέτως, ενοχλήθηκα αφόρητα από τα διαρκώς κλιμακούμενα κύματα συντηρητισμού και προπαγάνδας υπέρ... Πίστεως, για να μην σας αποκαλύψω και την ανατριχίλα του twist που αποτελειώνει το φινάλε (τύφλα να 'χουν τα ζομπο-πρότυπα του Romero!). Πατρίς, θρησκεία, Stephen King; Δώσε μου το περίστροφο ΤΩΡΑ!

Γαλλάκι επαρχίας του 1860 ερωτεύεται δασκάλα, την παντρεύεται, ταξιδεύει στην Ασία να φέρει μετάξι κι ερωτεύεται Ασιατοπούλα.Και πριν χαρείς που επιτέλους κάποιος βρέθηκε να φτύσει την Keira Knigthley, ρίξε στον εαυτό σου μια μούτζα που σε άφησε να πιστεύεις ότι τα πράγματα είναι τόσο απλά. Tα 116 ατέλειωτα λεπτά της ταινίας που διαστέλλονται σε διάρκεια ενός χειμώνα και μιας μέρας, δεν είναι αρκετά για το εν λόγω Γαλλάκι να αποφασίσει ποια απ' τις δυο θέλει, κι έτσι περνά τις μέρες και τους μήνες μας του ταξιδεύοντας απ' την Ευρώπη στην Ανατολή και πάλι πίσω και πάλι μπρος, με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας δολοφονικής πιανόλας να γεμίζει τα κενά των ελάχιστων κι ελάχιστα βοηθητικών για την δημιουργία ψευδαίσθησης πλοκής διαλόγων, σ' αυτή την φιλμική μαύρη τρύπα που στηρίζεται όλη επάνω στο βλέμμα μαστουρωμένου λαγού του Pitt, και κάθε τόσο εμφανίζει λίγο Keira και λίγο Molina, λες και τους βρίσκαν πρόχειρους στα διαλείμματα γυρισμάτων καμιάς κανονικής ταινίας εκεί παραδίπλα. Φυλάξου: ή στα ναρκωτικά θα σε ρίξει, ή στην κατατονία, αν κάνεις το λάθος να την πάρεις στα σοβαρά ως οτιδήποτε άλλο παρά ευκαιρία εξάσκησης των κανιβαλιστικών σου ενστίκτων.

Με πιο συμβατική στρατηγική προώθησης απ' όταν έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις πριν δυόμιση μήνες με viral απόπειρες κενών μαύρων καρτών και την ατάκα AnywhereIsPossible(.com), με νέα ημερομηνία εξόδου για να προλάβει το The Spiderwick Chronicles(2008) και το Vantage Point (2008), με σχετικό video game να ετοιμάζεται, με καινούρια αφίσα και με ένα πιο ήσυχο και γενικού appeal trailer, επέστρεψε το Jumper (2008) του Doug Liman, που σε πρώτη ματιά μοιάζει με υποσχόμενη συγκρατημένων φιλοδοξιών εφηβική περιπετειούλα, αλλά μην το αφήσεις να σε ξεγελάσει, γιατί κρύβει από πίσω του επεκτατικές βλέψεις τριλογίας. Κι αυτό.

Η ιστορία που ξεσήκωσε ο David S. Goyer απ' το ομότιτλο μυθιστόρημα του Steven Gould, μιλάει για χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής τροποποίησης μπορούν να τηλεμεταφέρονται, και μη χαρισματικούς ανθρώπους που λόγω γενετικής μη τροποποίησης, τους κυνηγούν να τους κόψουν τα αρχίδια αδρανοποιήσουν παύλα θέσουν υπό έλεγχο (και όχι να τους βάλουν να κλέβουν τράπεζες, όπως μπορεί να διάβασες, ή να λύσουν το κυκλοφοριακό της Αθήνας, όπως μπορεί να ήλπιζες). Και εκτός από περισσότερο (αδιάφορο;) backstory του κεντρικού απ' τους τηλεμεταφερόμενους, που παίζει ο (ex Sith και όχι ex trekkie, όπως επίσης μπορεί να διάβασες) Hayden Christensen, το νέο trailer έχει αλλάξει το τζενέρικ σαπουνοπεριάρικο voice over με το τζενέρικ Samuel Jackson-ιάρικο, έχει χαλαρώσει την ένταση της δράσης (και το concept του πολέμου), κι έχει αυξήσει τις αγκαλίτσες με την Rachel Bilson, προφανώς προσπαθώντας να ταιριάξει περισσότερο με την νέα, αγιοβαλεντίνικη έξοδό του στην Αμερική, αντί να ποντάρει σε counter-programming και να ρίξει βάρος στους single white teenagers που θα ψάχνουν πού να πάνε να βρυχηθούν και να τραβήξουν τις τρίχες τους. Μαλακία που δεν ρωτάει και πόσο ψηλά μπορείς να πηδήξεις για την αγάπη.

Από τις πρώτες ματιές στις καλοκαιρινές μπλοκμπαστεριές που παραδοσιακά σκάνε μύτη τα Χριστούγεννα, δε θα μπορούσε να λείψει και το "most important movie ever shot in NYC" όπως (ειρωνικά φαντάζεσαι) το αποκαλούν ο Gawker και οι υπόλοιποι από τον Σεπτέμβρη που ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Γυρίσματα που κάλυψαν τα κουτσομπολίστικα με παροξυσμό μεγαλύτερο από αυτόν των fan sites για τα αντίστοιχα συγκεκριμένου σκοτεινού ιππότη χωρίς θηλές πλέον στη στολή, γι' αυτό μην απορείς καθόλου που περισσότερος κόσμος ξέρει ότι το Sex and the City (2008) θα βγει στις αίθουσες τέλη Μαΐου απ' όσους περιμένουν τον Dark Knight (2008) τον Ιούλιο. Κατάσταση που αναμένεται να ανατραπεί τους επόμενους μήνες, ξεκινώντας από την ερχόμενη εβδομάδα, αλλά και πάλι η λιγότερο πωρωμένη με τη σειρά που ξέρεις θα εξακολουθεί να είναι η πιτσιρίκα που ξαναβλέπει όλες τις σεζόν στο DVD στα Ισπανικά, για να μάθει και τη γλώσσα. Οπότε μπορείς άνετα να υποθέσεις ότι και την ταινία θα τη περιμένει σχεδόν με τόση ανυπομονησία όση είχε και για τους 300 (2007), έστω και λιγότερο μούσκεμα εκεί πιο χαμηλά.

Πολλά μπορείς να πεις για το τίζερ (ότι αποκαλύπτει τα τέρατα του Cloverfield (2008) π.χ.) αλλά το βασικότερο ήταν ήδη γνωστό από τα γυρίσματα. Η ταινία έχει μάλλον την πιο πολυέξοδη φωτογραφία ποτέ, με καθρέφτες να έχουν στηθεί και σε ουρανοξύστες χιλιόμετρα μακριά για να λούζουν στο φως τις καλοθρεμμένες και καλογυμνασμένες μπουτάρες των φιλενάδων της Carrie, όσο προσπαθούν να την αναδείξουν λιγότερο αλογομούρα στις πανταλόνες της. Το βίντεο προσθέτει, αχρείαστα, και τα μπούτια της Sarah Jessica Parker και.. ξανθά χρωμοφίλτρα παραπέμποντας σε Χρυσά Κορίτσια. Και η stella του Glitter άφησε την προετοιμασία του αφιερώματος στα τελειότερα ρούχα της Κάρυ, ever, για να σου ζωγραφίσει την μεγάλη εικόνα που χάνεις όσο ασχολείσαι με τέτοιες λεπτομέρειες:

Οι μόδες έρχονται και φεύγουν, το ίδιο γρήγορα με τους άντρες και τα κιλά από τις δίαιτες express. Ο αγώνας όμως να βρεις το κατάλληλο outfit και να το σετάρεις με τα σωστά αξεσουάρ, παραμένει. Ευτυχώς, που τα κορίτσια του Sex and the City θα μας δώσουν τις συμβουλές τους για τις σχέσεις και τα ρούχα, καθώς περιδιαβαίνουν στη Νέα Υόρκη, ατσαλάκωτες μέσα σε designer φορέματα. Η Carrie φοράει τις Dior γόβες της (bye bye Manolo’s), και μαζί με τη Samantha, τη Charlotte και τη Miranda κάνουν αυτό που χιλιάδες γυναίκες γνωρίζουν, λόγω DNA: παθαίνουν υστερία ψωνίζουν, ψυχαναλύονται και ονειρεύονται τον τέλειο γάμο, όσο το κοινό κρατάει την ανάσα του: τι γυρεύει η Carrie μέσα σε ένα outrageous νυφικό της Vivienne Westwood; Το μόνο σίγουρο είναι πως οι υπερμεγέθεις μπουτονιέρες και τα τρουκς είναι ξανά στη μόδα!

Μετά από το σχετικό ορντέρβ σκηνών στο τηλεοπτικό Entertainment Tonight και φωτογραφιών στο USA Today χθες, ξεχύθηκε σήμερα στο δίκτυο μέσω του Moviefone, το trailer της πολυαναμενόμενης μεταφοράς του Speed Racer απ' το hall of fame των anime, στο κινηματογραφικό όραμα των Wachowski. Που μοιάζει περισσότερο με χρωματιστό όραμα LSD παραισθήσεων, και ως τέτοιο έχει χαιρετίζεται. Τουλάχιστον, αν όχι το ίδιο το δείγμα της, τότε σίγουρα η απόφασή του πρωτοποριακού αδερφάτου, για τη μεταφορά της ιστορίας πιτσιρικά που φτιάχνει υπεραμάξι με γκατζετιές για να λάβει μέρος σε υπεραγώνα, να δημιουργήσουν το υβριδικό είδος του live action anime. Αυτό απ' τους καλοπροαίρετους βέβαια, που δεν θέλουν να το αποκαλέσουν απλά και κατευθείαν, totally gay.

Κι αν περίμενες να δεις το επόμενο βήμα των απανωτών εικαστικών οργασμών που ήταν τα Sin City (2005) και 300 (2007), μπορείς σιγά-σιγά να ετοιμάζεσαι για κάτι το αναμφίβολα μοναδικό, και κατά πώς φαίνεται, μοναδικά αδιάφορο. Eκτός κι αν είχες ανατριχίλες νοσταλγίας όταν είδες τον Speed να φοράει τη μπότα του, οπότε υποθέτω μπορείς να περιμένεις ένα κάποιο ξεροχύσιμο. Κυρίως βέβαια απ' τα κολπάκια που θα κάνει το υπεραμάξι Mach και θα σου θυμίσει τα παιδικά σου χρόνια, κι όχι απ' το story που πιθανότατα θα σε αντιμετωπίσει σαν να τα διανύεις ακόμα.

Η εξαδέλφη της θέλει να της φάει το στέμμα, οι Ισπανοί της ετοιμάζουν ιερό πόλεμο και η Βασίλισσα Ελισάβετ θυμάται πως είναι και γυναίκα. Παρθένος. Παρακαλώ!Ναι, ακόμη και μια ιστορική ταινία εποχής μπορεί να έχει το... sequel της, με τον σκηνοθέτη Shekhar Kapur και την πρωταγωνίστρια Cate Blanchett να επιστρέφουν από το 1998 για να μας "διδάξουν" (στο περίπου) πως εξελίχθηκε ο βίος της Ελισάβετ της Πρώτης κατά την αποκαλούμενη "χρυσή περίοδό" της. Το αποτέλεσμα μπορεί να διολισθαίνει ελαφρώς οπισθοδρομικά σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ, όμως, το glamour ουδείς εμίσησε, τη σαπουνόπερα επίσης!

Το σενάριο των Nicholson και Hirst εστιάζει στο ρομάντζο με τον τυχοδιώκτη Sir Walter Raleigh (ο Clive Owen σαν macho punk μετενσάρκωση του Douglas Fairbanks Jr.) και έχει γυαλίσει αιχμηρά και απολαυστικά τους διαλόγους του με την... ξαναμμένη Βασίλισσα, δημιουργώντας ένα εμπόλεμο ντουέτο που, σαφώς, σε κερδίζει στο πανί, ακόμη κι αν αισθανθείς πως η Blanchett μανιερίζει στο όρια μιας Katharine Hepburn που από λεπτό προς λεπτό πρόκειται να πετάξει στέμμα και γκαρνταρόμπα για να παίξει σε screwball σύγκρουση των δύο φύλων! Μοιραία, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της πλοκής περιορίζονται σε ρόλους background, που ξεπετάγονται στην επιφάνεια μονάχα όποτε ο σκηνοθέτης έχει θυμηθεί να προσθέσει και ολίγη από δολοπλοκία ή "επικό" θέαμα στο φιλμ.

Όλως περιέργως, προτού ωριμάσει οποιαδήποτε αμφιβολία ή αντίρρηση σας γύρω από το φιλμ, εκείνο έχει φτάσει στα credits τέλους και σας αποχαιρετά με μια διάθεση ευχαρίστησης, κάτι σαν στάχτη στα μάτια κοινώς, επίτευγμα που θα χρέωνα κυρίως στα κοστούμια της δώστε - μου - το - Όσκαρ - και - μην - το - κουράζουμε Alexandra Byrne, στην αλά φωτοστέφανο διεύθυνση φωτογραφίας του Remi Adefarasin και, προφανώς, στο καστ το οποίο φροντίζει διαρκώς να απορροφά στοιχεία από την κινηματογραφική μαγεία του περίγυρου. Κι ας λέει το ρητό πως... "ότι λάμπει δεν είναι χρυσός".

Νεαρός skater σκοτώνει νυχτοφύλακα εξ αμελείας. Δε λέει το παραμικρό σε κανέναν, ούτε και αποδέχεται την ενοχή του όταν η αστυνομία βρίσκει τα ίχνη του.Υπάρχει ένα τραγούδι των The The, του οποίου ο τίτλος και μόνο εμπεριέχει ότι μου μετέδωσε αυτό το φιλμ σε σχέση με το δημιουργό του. Λέγεται Jealous of Youth. Εδώ θα μπορούσε να τελειώνει η κριτική του Paranoid Park. Αλλά σηκώνει περαιτέρω συζήτηση το εγχείρημα, που συγγενεύει θεματικά και αισθητικά με το αριστουργηματικό του Elephant (2003). Σαν σταθερή αξία, ο Gus Van Sant δείχνει και πάλι την ανοχή του απέναντι στο ανεγκέφαλο teen angst της εποχής, θαυμάζοντας από μια σκοπιά αυτά τα είδωλα μηδενισμού της νιότης που φθονεί, προσδίδοντάς τους διαστάσεις λατρευτικές μέσω του φακού του Christopher Doyle, αλλά και με ένα contrast λυρισμού που χτυπάει κόκκινο ως αξιοπερίεργο και μόνο στις σεκάνς όπου κάποιες κλασικές φελινικές μελωδίες του Nino Rota συντροφεύουν τον ήρωα. Από δίπλα, σα να θέλει να καταραστεί ολόκληρο το είδος των slackers που σιγοτρώνε οτιδήποτε θετικό από την αμερικανική κοινωνία, λες και έχουν βαλθεί να την ξεκάνουν με την απάθειά τους και μόνο, ο Van Sant σνομπάρει τους νεαρούς ήρωές του και δεν προσφέρει καμία διέξοδο ή ένα ψήγμα λυτρωτικής δύναμης να λάμψει πάνω από το προσκεφάλι τους, αφήνοντας το συναίσθημα του θεατή να αιωρείται στην αμηχανία του.

Σαν μια ωδή στη μη επικοινωνία μιας ολόκληρης γενιάς με τον κόσμο ο οποίος... την έφερε στον κόσμο, το Paranoid Park ναρκισσεύεται με την εικόνα του ακριβώς όπως ένας σημερινός πιτσιρικάς θα ξεφύλλιζε ένα trendy ανάγνωσμα σε αναζήτηση ιδανικών ή έστω αισθητικών προτύπων ταύτισης, αλλά καταλήγει να μοιάζει... συνεργός στο έγκλημα. Σουρεάλ; Σχεδόν όπως η ζωή.

Μια Χιονάτη δίχως νάνους, με δεκανίκια από Σταχτοπούτα, σε τράκο μετωπικό με νεοϋρκέζικο real world αναζητά το φιλί το... ιπποτικό.Θα μπορούσε να ήταν το απόλυτο ντισνεϊκό trip και μαζί ένα ξεκαρδιστικό ξεχαρβάλωμα του συνόλου της animated παράδοσης του στούντιο στον κόσμο του παραμυθιού. Αλλά, μάλλον, κάποιος πέρασε το σενάριο από το λογιστήριο (και το Rating Board)... Από το γλυκερό σύμπαν των κινουμένων σχεδίων στην "κόλαση" της Times Square, η πριγκίπισσα Giselle ψάχνει τον άγνωστο αγαπημένο της, τον άντρα που το ριζικό της ορίζει να τη φιλήσει όπως κανένας άλλος και, εντός ολίγων λεπτών, ο αυτόματος πιλότος έχει αντικαταστήσει το όραμα με ένα κοριτσίστικο καρμπόν στερεοτύπων, από τα οποία επιζεί μονάχα η πρωταγωνίστρια Amy Adams, ειδικά στις πιο "ξανθές" στιγμές της (που είσαι Νίτσα Μαρούδα να τους πάρεις το στέμμα, τον Χυτήρογλου και το κουρτινόξυλο μαζί...). Πέρα από το target group των νεανίδων μαθητριών, θα σκάσουν το χειλάκι και μερικές μεγαλοκοπέλες ή κάτι άλλες "πριγκίπισσες" λιγότερο άτριχες από το κανονικό και... that’s all! Στα θετικά, τα απολύτως camp μουσικά μέρη, η σεκάνς του συγυρίσματος στο διαμέρισμα του μεγαλοδικηγόρου (με τη βοήθεια κατσαριδών, ποντικών και περιστεριών!) και, αν υπήρχε Θεός, η αναξιοποίητη Susan Sarandon στο ρόλο της κακιάς μάγισσας που δε θέλει να γίνει η κακιά πεθερά ο κόσμος να χαλάσει. Κρίμα και πάλι κρίμα, να χαθεί τέτοια ευκαιρία...

"Η ιστορία παρακολουθεί τις παράλληλες, συχνά συμπλεκόμενες ιστορίες και τις κοινές τύχες μερικών πολύ διαφορετικών νέων κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη.""Όπως οι Σειρήνες στο Αιγαίο και η Ψυχραιμία είναι μια δραματική κωμωδία" συνεχίζει το blurb αλλά το franchise της Λούφας έχει προγραμματιστεί να συνεχιστεί την Άνοιξη και η Ψυχραιμία (2007) είναι μια δραματική (με την έννοια του αναπάντεχου και όχι μόνο) επιστροφή στις δουλειές του ποδαριού για τον Νίκο Περάκη. Κάποια καλά στοιχεία από τα πρώτα 5' των Σειρήνων, τα γυρίσματα σε αυτοκίνηση και τηλεφωνική συνδιάλεξη, και κάποια από τη συνέχεια, οι υπότιτλοι στα Κρητικά και οι φούντες από τα Ζωνιανά, επαναλαμβάνονται μέχρι να μπαφιάσεις, σε μια ιστορία που υποτίθεται ασχολείται με τα τέκνα των γνωστών αμαρτωλών γονέων κάνοντας το αιχμηρό κοινωνικό της σχόλιο στο ξώφαλτσο. Αλλά η οξεία της άκρη χρησιμεύει μόνο για να οξύνεις τα παπάκια σου όσο η αμβλεία της στη καλύτερη σε νανουρίζει και στη χειρότερη σου θυμίζει Δαλιανίδη των 80s χωρίς την καλτιά που του 'χει προσθέσει ο χρόνος. Σα το πρώτο τραγούδι από το soundtrack, το Ένα Σπασμένο Φτερό, η ταινία χάνει κατά κράτος τη μάχη της ισορροπίας σε βλαχομεϊνστριμιές που είχε κερδίσει με αντίστοιχη υπεροχή το Πάνω στη Τρέλα μου, βγάζοντας μια άγαρμπη, εκβιασμένη, άστοχη δηθενιά, ειδικά όσο πλησιάζει το ρεφρέν τέλος και πρέπει κάτι να σου αφήσει εκτός από το απόκομμα του εισιτηρίου.

Όπως αποδεικνύει πάντως το δεύτερο τραγουδάκι (αυτό με τη Τζούλια στις πισίνες) που μάλλον βιαστικά πήρε θέση επίσημου τρέιλερ στη σελίδα της Odeon, η Ψυχραιμία έχει και στιγμές που είναι όλα τα Λεφτά(αα), στα καλοζουμαρισμένα κωλαράκια της, στην εμφανή έλλειψη άγχους της κάμερας μη τύχει και αποκαλύψει καμιά τσιγκουνιά στον προϋπολογισμό, στο περήφανο συντέκνιασμα των μισών διαλόγων, και κυρίως στα νέα παιδιά που βγάζει στο πανί. Ανδρέας Κωνσταντίνου και Ευτυχία Γιακουμή, ντουραντουράν κρητίκαρος και ασφυχτικά φιλόδοξη δικηγορίνα, σοβαροί και σέξι, σε ρόλους που αβαντάρει και το σενάριο και δικαιολογημένα και η σκηνοθεσία, είναι στο ζύγι ο μόνος λόγος να πληρώσεις είσοδο (αντί για ενοικίαση) και υπόσχεση για μέλλον στον ελληνικό κινηματογράφο (αντί για πισωγύρισμα σε επαρχιωτισμό).