Χειρίστρια καμερών ασφαλείας που βλέπουν παρηκμασμένη γειτονιά της Γλασκόβης, αναστατώνεται όταν στην οθόνη της εμφανίζεται γνώριμος απ' τα παλιά, υπεύθυνος για το βαθύ τραύμα που την έχει οδηγήσει να βλέπει όλη της ζωή σαν σε γυάλα. Ξαφνικά η μιζέρια της αποκτά νόημα, αφού αποφασίζει να τον παρακολουθήσει, και, ίσως, να πάρει και την εκδίκησή της. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της οσκαρούχου (για τη μικρόμηκη Wasp το 2005) σκηνοθέτιδας, κουβαλάει ένα σωρό βραβεία πάνω της, με αυτά της κριτικής επιτροπής των Κανών και του ανερχόμενου ταλέντου στα BAFTA να ξεχωρίζουν, ως επιβεβαιώσεις της αντανακλαστικής κριτικής λατρείας στην αντικινηματογραφική κινηματογράφηση. Ακυρώνοντας τη δυνατότητα ταύτισης μέσω της στρυφνής, στεγνής της αφήγησης, και καθυστερώντας εξαντλητικά να του ανοίξει χαραμάδα να μπει στην ιστορία, η Arnold κάνει τον θεατή να νιώθει εξαιρετικά άβολα στον κόκκινο δρόμο της, και στη συνέχεια προσφέρει μια μάλλον επώδυνη κινηματογραφική εμπειρία σε όποιον δεν έχει χάσει την υπομονή του κι αρχίσει τις μαντεψιές για το τι γίνεται στο στόρι που περιμένει ν' αρχίσει. Αποτέλεσμα μάλλον αναμενόμενο από ταινία που προέκυψε απ' τα πειραγμένα μυαλά των Δογματιστών, οι οποίοι με το Red Road ξεκινούν ένα καινούριο κινηματογραφικό πείραμα με τίτλο Advance Party, που ξεπήδηξε από workshop σεναρίου του Sundance. Το Red Road αναμένεται να ακολουθήσουν άλλες δύο ταινίες, που θα έχουν τους ίδιους επτά χαρακτήρες, να περιφέρονται στην ίδια πόλη, αλλά να κάνουν διαφορετικά πράγματα, που θα σκεφτούν οι άλλοι δύο σκηνοθέτες. Καλά κουράγια.

Σε σενάριο Κώστα Γαβρά, το Mon Colonel προσπαθεί εξ’ ορισμού να κάνει έμμεσο πολιτικό σχόλιο, πάνω στην παρούσα κατάσταση στη μέση Ανατολή, εκμεταλλευόμενο την ιστορία του Γαλλο-Αλγεριανού πολέμου (του ποιου;) πενήντα χρόνια πριν, που αναβιώνει μέσα από το ημερολόγιο του Γκι, νεαρού ιδεαλιστή και ρομαντικού εθελοντή.
Επειδή όμως, για να επιβάλεις ειρήνη στους άξεστους Αλγεριανούς (sic), πρέπει να κάνεις πόλεμο και επιπλέον να τους πείσεις ότι είναι για το καλό τους (ring a bell?), ένας σκληρός Συνταγματάρχης έχει αναλάβει το εν λόγω έργο, εφαρμόζοντας τακτικές απάνθρωπες (αλλά αναμενόμενες στον πόλεμο). Φυσικά θα συμβεί το προβλέψιμο και οι δυο αυτές εκ διαμέτρου προσωπικότητες θα έρθουν σε άμεση σύγκρουση. Μπορεί η ερμηνεία του Συνταγματάρχη να είναι δυνατή, ωστόσο ο ρόλος αυτός καθ΄ αυτός είναι κλασσικό στρατιωτικό στερεότυπο, ενώ από την άλλη η αγγελική φάτσα του Γκι είναι μια επιλογή που δε μπορεί να προσφέρει εκπλήξεις. Αν προσθέσει κανείς σ΄ αυτά ότι η ιστορία εκτυλίσσεται σε fake άσπρο-μαύρο, ενώ παρεμβάλλονται περιττά/κουραστικά αποσπάσματα από το σήμερα με μια ασχημόφατσα που διαβάζει το ημερολόγιο του Γκι και καταστρέφουν τη ροή της ιστορίας, την ίδια ώρα που ένα δήθεν μυστήριο για τη δολοφονία του Συνταγματάρχη, καταλήγει σε ένα βεβιασμένο και προσπαθώ-να-είμαι-ένα συγκινητικό φινάλε, τελικώς οι ανθρωπιστικές κορώνες πέφτουν στο κενό –εκεί που πρέπει να βουτήξουν και οι αδερφοί Dardenne, που έχουν την παραγωγή.

Αφού αγνοήσεις τις ανοησίες περί ιστορικών αμφιβολιών, αυξημένων δημιουργικών ελευθεριών και έντονων συγγενειών με το φανταστικό, που εκθέτουν μονάχα την άγνοια ή/και την αφέλεια όσων τις εκφέρουν, κόψε εισιτήριο για το πρώτο μεγάλο υπερθέαμα της χρονιάς. Ο Λεωνίδας και οι επίλεκτοι Σπαρτιάτες του, σε περιμένουν να φυλάξετε Θερμοπύλες, και να αποκρούσετε όλες τις φυλές του Ξέρξη.
Το φιλμ είναι βασισμένο όπως ξέρεις στο ομώνυμο comic του Frank Miller, ο οποίος είναι καθ' οδόν να γίνει ο καινούριος Stephen King του Hollywood με το Ronin και το Sin City saga του να βρίσκονται ήδη στις προ-παραγωγές, και αν δεν το 'χεις διαβάσει, τώρα είναι μια καλή ώρα να το πιάσεις στα χέρια σου και να δεις αν σ' αρέσει η μυθολογία, για να μην πας στην ταινία κι αρχίσεις μετά τις γκρίνιες. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά για να μην εκτεθείς κι εσύ. Γιατί ο Snyder, ακολουθώντας το παράδειγμα του Rodriguez και του ίδιου του Miller στο Sin City (2004), δεν βγάζει ταινία απ' το βιβλίο, αλλά μεταφέρει τις σελίδες του στην οθόνη, αυτούσιες, κομπλέ με την πανέμορφη γκραβουρίστικη αισθητική της νερομπογιάς τους. Φτιάχνει εικόνες υπερβατικές, ανέπαφες από οποιαδήποτε έννοια ρεαλισμού, ένα ζωντανό έργο αναγεννησιακής σχεδόν τέχνης, που δημιουργεί το μαγευτικά εφιαλτικό τοπίο μέσα στο οποίο μάχονται μέχρι τελευταίου οι πορφυροντυμένοι Σπαρτιάτες, σαν λυσσασμένοι πολεμιστές απ' την κόλαση, καταραμένοι στην αιώνια δίψα τους για φόνο και αίμα.

Όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί του Snyder είναι Άγγλοι, ή Σκοτσέζοι, επιλογή που έχει φάση, γιατί οι τύποι θα μπορούσαν να σου απαγγείλουν το μενού του απέναντι φαστφουντάδικου σα να' ταν Σαίξπηρ, κι αυτό προσθέτει στο όλο πομπώδες του εγχειρήματος. Το οποίο βέβαια ξεφεύγει και γέρνει προς την παρωδία τις πιο ακατάλληλες ώρες --ο Ξέρξης για παράδειγμα, με το παρουσιαστικό έκφυλου μοντέλου με σαδομαζό γούστα και τη φωνή του Darth Vader, πρέπει να είναι ο πιο κατά λάθος κωμικός χαρακτήρας της χρονιάς. Και θα σε ξεριζώσει βιαίως απ' την ατμόσφαιρα του αντρίκειου μακελειού του σμιλεμένου λόχου, όπως θα κάνει και η επίφαση δραματουργίας στα διαλείμματα των μηχανορραφιών και των παρσιμάτων της βασίλισσας Γοργώς πίσω στη Σπάρτη, αλλά μην έχεις αμφιβολία ότι ο Snyder θα σε αποζημιώσει για τα βαρετά κομμάτια, με σκηνές μάχης επικές, σπηνταρισμένη μονταζιέρα σε κέφια που ανοίγουν νέους ορίζοντας ακόμα και σ' αυτό το ίδιο το MTV, και κάτι καταπληχτικά αιματοπιτσιλίσματα trademark του Miller, που έχεις να τα δεις απ' όταν έπαιζες Mortal Kombat 3. Ή απ' τους πίνακες του Pollock.


Πάντως αν επιμένεις να χαλιέσαι απ' τα τερατάκια του Ξέρξη, αγνοώντας τα έτσι κι αλλιώς ιμπρεσιονιστικά κρεσέντο του Miller (ο οποίος τα ζωγράφιζε όταν ο Peter Jackson γύριζε ακόμα B-movies), σκέψου ότι οι Σπαρτιάτες του Snyder παραμένουν Έλληνες, και κανείς ποτέ στον παγκόσμιο κινηματογράφο, δεν έχει απεικονίσει τους Έλληνες ως τόσο μεγαλειώδεις ηρωικούς γαμιάδες, με τέτοιο ανυπέρβλητο στυλ και τεχνική που να σου φεύγει η μαγκιά. Άσε που η εικονογράφηση του μηχανισμού λειτουργίας της σπαρτιάτικης φάλαγγας, έστω και ως αποκομμένη σκηνή, πρέπει ν' αρχίσει να διδάσκεται σε στρατιωτικές σχολές και αίθουσες σχολείων μαζί.

Μετά τα 300 σπαρτιάτικα δευτερόλεπτα, η Sony έβγαλε τα λιγότερο λακωνικά 450 της για την ταινία που θα έχει το trailer της πακέτο με την comic-fiesta της Warner. Το ενισχυμένο preview, διαφημίστηκε χθες βράδυ με το Heroes του NBC, στο site του οποίου κυκλοφόρησε και το video, μερικές ώρες μονάχα μετά από την sneak προβολή που διοργάνωσε η εταιρεία για επιλεγμένα (online) media, για να ξαναζωντανέψει το buzz. Το αν πρόκειται για το ίδιο υλικό μένει να διευκρινιστεί, αλλά απ' τα υπεραναλυτικά reports, έτσι φαίνεται. Το clip ξεκινά βαρετούτσικα με το χτίσιμο του δράματος της ιστορίας, και προσπαθεί να σου ανοίξει την όρεξη με την πιο χλιαρή προφανώς απ' τις τρεις (τουλάχιστο) μεγάλες και πολυαναμενόμενες συγκρούσεις του Parker: ένα skirmish γνωριμίας με τον νέο, βελτιωμένο Goblin.

Πέρα απ' το ίδιο το clip όμως, περισσότερη σημασία έχει η ίδια η προωθητική στρατηγική, που πλέον είναι νόρμα στις πέρα απ' τον Ατλαντικό υπερπαραγωγές, σε αντίθεση με τους ντόπιους, που επιδεικνύουν χαρακτηριστικές καθυστερήσεις στα εισαγόμενα προϊόντα τους, κι απελπιστική αδιαφορία για τα σπιτικά τους. Την ώρα που το Premiere κλείνει οριστικά τις πρέσες και στρέφεται σε αποκλειστική online ύπαρξη, την ώρα που ο ζαλισμένος από αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του, Hollywood Reporter, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι πρέπει να επαναπροσεγγίσει την έννοια του content, την ώρα που στην απο 'δώ μεριά, τοπικές εκδόσεις βασίζουν την πρωτοκαθεδρία τους στην... έλλειψη ανταγωνισμού και τις αγοραστικές συνήθειες, την ίδια ώρα οι εταιρίες που πουλάνε ταινίες for a living, αρνούνται πεισματικά να δεχτούν ότι η σημαντική μερίδα του αγοραστικού κοινού τους κινείται σε ταχύτητες ADSL. Κι έτσι, γλιτώνουν τον ιδρώτα του τρεξίματος, κι όποτε αποφασίσουν να σπρώξουν τις φερέλπιδες παραγωγές τους, το κάνουν δίχως πλάνο κι αντακλαστικά --αν το κάνουν κι αυτό. Διότι ευτυχώς, υπάρχουν πάντα οι γιγαντιαίες διαφημιστικές εκστρατείες της τελευταίας στιγμής στα παραδοσιακά μέσα, που έχουν βέβαια το οικονομικό τους κόστος, μαζί όμως και μια προστασία απ' την αμφισβήτηση. Απ' την άλλη πάλι, έτσι δεν είναι η περίφημη ψυχολογία του Έλληνα; Της παράδοσης και της τελευταίας στιγμής.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Eduart Leka που είχε διαπράξει φόνο στην Αθήνα και μετά από δυο χρόνια παραδόθηκε μόνος του στις Αρχές, η ταινία Eduart, μάζεψε 11 βραβεία απ' το περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (μαζί με αυτά της FIPRESCI και της ETEKT), χωρίς όμως αυτό να είναι κάτι καινούριο για τη γερμανοτραφή δημιουργό της. Όλες οι μεγαλόμηκες φιξιόν της έχουν πετύχει διακρίσεις, αυτή τη φορά όμως, η Αγγελική Αντωνίου ξεπέρασε τον εαυτό της, και δεν το λέω μόνο επειδή διπλασίασε σχεδόν το ρεκόρ της των 5 βραβείων στο Φεστιβάλ του '97.

Χωρίς τη στόφα δυναμικού ανθρώπου με σαφή άποψη και μαχητική επιμονή, και αρκετές εμπειρίες "πολέμου", η δημιουργός της μόνης εξαγώγιμης ελληνικής ταινίας που δε μυρίζει Ελλάδα, δεν θα είχε καταφέρει καν να ξεκινήσει, πόσο μάλλον να τελειώσει μια ταινία σαν τον Eduart. Που δε σταμάτησε να είναι αγώνας αντοχής απ' τη μέρα που άρχισε να γυρίζεται, μέχρι τη μέρα της πρώτης δημόσιας προβολής. Απ' τα on location γυρίσματα μέσα στο κρύο κι ανάμεσα σε μαχαιροβγάλτες φυλακισμένους, μέχρι το αμερικάνικων προδιαγραφών εξαντλητικό post production με την επιμονή-εξαίρεση για την Ελλάδα στον σωστό ήχο και το καλό trailer --που θα μπορούσαν άνετα να χαρίσουν στην Αντωνίου τον τίτλο της παρανοϊκής απ' τους ντόπιους επαΐοντες--, κι ύστερα στο σκάνδαλο της "ελληνικότητας" και τη λανθασμένη διαρροή περί ελληνικής γλώσσας, το Eduart, που θα 'ναι δικαιωματικά η πρότασή μας για τα επόμενα Όσκαρ, έχει περάσει το μερίδιό της από περιπέτειες. Τώρα, μένει να δούμε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει. Αρχίζοντας απ' τις ελληνικές αίθουσες, την ερχόμενη Πέμπτη.

Με ένα κομμάτι πέντε λεπτών (ή 300 δευτερολέπτων) από τη ταινία φαίνεται να ολοκληρώνεται η προωθητική καμπάνια της Warner για τους 300 (2007). Το κομμάτι κυκλοφόρησε στο MTV Overdrive στη συνηθισμένη άθλια ανάλυση που πάει πακέτο με τη σχεδίαση της σελίδας.

Η καμπάνια πάντως είναι σίγουρα πολύ πιο αξιόλογη, παρά τα σκαμπανεβάσματα. Ξεκίνησε το καλοκαίρι από τη Comic-Con 2006 με προβολή ενός τρέιλερ που δημιούργησε περισσότερο σούσουρο ίσως κι από αυτό του Spider-Man 3 (2007) με τη πρώτη εμφάνιση του Venom. Συνεχίστηκε με ένα production blog που.. σταμάτησε λίγο μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης του Zack Snyder να ανεβάσει εκεί το τρέιλερ. Και video journals που σταμάτησαν κι αυτά κάποια στιγμή να βγαίνουν στη σελίδα που τα μάζευε αλλά συνέχισαν να κυκλοφορούν με αξιοπρόσεχτο ζήλο (κι έφτασαν τα 12 πριν λίγες μέρες). Η έκρηξη ήρθε με την αποκάλυψη, στα τέλη του Σεπτέμβρη από μια κάποια ελληνική σελίδα, του πρόμο τρέιλερ και πιο πωρωτικού ever, που έκανε τους ψιθύρους κραυγές και εκσπερματώσεις σε όλο το δίκτυο. Δυοτρείς βδομάδες αργότερα η Warner έβγαλε και επίσημα ένα τίζερ, για να σταματήσει να χρειάζεται να κοπανάει στο κεφάλι τον καθένα που ξεφύτρωνε ουρλιάζοντας "THIS IS SPARTA!" ανεβάζοντας το πρόμο στη σελίδα του και "THIS IS WHERE WE FIGHT, THIS IS WHERE THEY DIE!" όταν πήγαιναν να του το κατεβάσουν.

Αρχές Δεκέμβρη ήρθε και το πλήρες τρέιλερ και από τότε η εταιρία που έβαλε πρώτη ήχο σε φιλμ περιορίστηκε στο να συντηρεί το θόρυβο αντί να κόβει και να ράβει κι άλλα για κάθε κοινό, όπως είχε κάνει με το Superman Returns (2006) που κόντεψε να βγεί ολόκληρο σε μορφή τρέιλερ. Και έλειψαν και τα gay-friendly δημοσιεύματα που κόντεψαν να θάψουν τον ήρωα με το κόκκινο βρακί ενώ περίσσεψαν πιο.. πορνογραφικές συνεργασίες όπως αυτή με το SuicideGirls. Το τεράστιο γυναικείο και gay κοινό, που ήδη χύνει περιμένοντας δυο ώρες πήχτρα στη βαρβατίλα και τα γυμνά μπράτσα σιξπάκ και μπούτια, η προώθηση το άφησε στην άκρη ξέροντας(?) πολύ καλά ότι αυτό το ανάβει ακόμα περισσότερο. Και το ίδιο θα ήταν καλύτερα να είχε κάνει και με το φεστιβάλ του Βερολίνου, αφού η υποδοχή της δημοσιογραφικής προβολής εκεί έγινε με επιδειχτικές αποχωρήσεις χαχανητά και αποδοκιμασίες, ενώ η θερμή υποδοχή στην επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα (έτσι όπως την είδε ο Δελτίος Τύπου κυρίως δηλαδή) μπορεί να έσωσε τη παρτίδα αλλά δεν έσβησε εντελώς τα σημάδια. Εκτός από το να μαζεύει ένα σωρό επιδειξίες κριτικούς και να περιμένει να μη της θάψουν τη ταινία, πολλοί λένε ότι η παραγωγή έκανε λάθος και στο να μη προβάλλει σποτάκι στο Super Bowl όπου ήταν μαζεμένο όλο το υποψήφιο αντρικό κοινό της. Αλλά γενικά η βιομηχανία θεώρησε πολυτέλεια τέτοιες σφήνες φέτος, και ακόμα και χωρίς αυτές, και παρά το R-rating, το φιλμ φαίνεται έτοιμο να εκτοξευτεί στις Πολιτείες. Ήδη από τη βδομάδα που πέρασε συναγωνίζονταν στις προπωλήσεις τις ταινίες του Σαββατοκύριακου (i.e. όσες παίζονταν ήδη), και δεν είναι και απίθανο να εισπράξει ποσό κοντά στα $60 μύρια (του προϋπολογισμού) με το άνοιγμά του.

Στην Ελλάδα οι ταξιτζήδες ξέρουν εδώ και πολύ καιρό πολύ περισσότερα για τους κινηματογραφικούς Τρακόσιους από τον μέσο που κάθεται να γράψει γι' αυτούς. Και μπορεί να λείπουν γενικά οι συνομωσιοθεωρίες που τους συσχετίζουν με το Ιράν αλλά τα περισσότερα δημοσιεύματα είναι αναμενόμενα αβάσιμα και ανεκδιήγητα, αγνοώντας καν το κόμικ χαρακτηριστικά. Και είναι προτιμότερα από τα.. εμπεριστατωμένα που θέλουν τον Miller κάτι σα Madureira ή τον μύθο του καλά μελετημένο μες στους Στέλιους του, αφού μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με την ίδια άγνοια προκατάληψη και μισαλλοδοξία τελικά. Μ' άλλα λόγια σ' όσους δε πιάνουν τι πάει να γίνει, οι επεξηγήσεις είναι ανώφελες και θα τις δώσει ο χρόνος. Και γενικά αρκούν τα λόγια των δημιουργών που λίγο πολύ λένε ότι και ο Όμηρος δεν απασχολήθηκε και τόσο με την ιστορική ακρίβεια, και το έργο τους που λίγο πολύ παρουσιάζει κάποιους Έλληνες σα τους πρώτους γαμηστερούς και γαμηστερότερους ποτέ.

Το κλιπ ξεκινάει τη πρώτη νύχτα όπως και στο κόμικ, και συνεχίζει λίγο διαφορετικά. Η ταινία ξεκινάει να προβάλλεται μαζικά μια μέρα νωρίτερα από τον υπόλοιπο κόσμο, δικαιωματικά όπως και το τρέιλερ, στην Ελλάδα τη Τετάρτη, και οι προπωλήσεις εισιτηρίων ήδη έχουν ξεκινήσει. Την ίδια μέρα θα βγάλουμε και τη κριτική, του verbal που δεν καταενθουσιάστηκε στη δημοσιογραφική.


Δες/Κρύψε το Production Journal #11 με τον Gerard Butler να σηκώνει τα βάρη του ρόλου

Έχοντας αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις με το Das Fräulein στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η 34χρονη Ελβετίδα σκηνοθέτις, έφτασε την περασμένη Τετάρτη ως την Αθήνα, για την πρεμιέρα της βραβευμένης πρώτης μεγαλόμηκης μυθοπλαστικής της δουλειάς (και μόλις τρίτη της καριέρας της), που έγινε με τη συνδιοργάνωση του Φεστιβάλ. Λόγω των γιουροβιζιονικών της (και σου) αναγκών, η ΕΡΤ δεν κατάφερε να έρθει για τη δική της συνέντευξη, κι έτσι θα δεις μονάχα στις Μάσες την Adrea Staka, μεταξύ άλλων να σε διαβεβαιώνει και η ίδια, ότι η ταινία της με τα 60 χιλιάδες εισιτήρια και βάλε στην Ελβετία, ούτε κανένα ψυχοψαχτικό πανηγύρι χασμουρητού είναι, ούτε κανένα ασήκωτο μάθημα ιστορίας. Κι ύστερα να σου εξηγεί γιατί η ταινία της, με πρωταγωνίστριες τρεις γυναίκες (και μπόλικο δέρμα), είναι ταινία και για άντρες.

Είκοσι χρόνια ιστορίας της CIA από τη γέννηση μέχρι την εγκαθίδρυσή της στην αμερικάνικη πολιτική πραγματικότητα, προβάλλονται παράλληλα με τη ζωή και τις επιλογές ενός απ' τους ανθρώπους που βοήθησαν στη γιγάντωσή της.Ο Eric Roth υπογράφει την κορωνίδα των ιστοριών κλιμακούμενης παράνοιας που έσφιγγαν το The Insider (1999) και το Munich (2005) του, και πατινάρει ανάμεσα στο κινηματογραφικό παρόν και παρελθόν με υπνωτιστική χάρη, ανοίγοντας με χειρουργική ακρίβεια λεπτές τομές για να μπεις σ' έναν κόσμο αποπνικτικών μυστικών, συνωμοσιών, διπλών και τριπλών πρακτόρων, σ' έναν κόσμο όπου η παραμικρή κίνηση του φρυδιού μπορεί να σε προδώσει και μαζί με σένα μια χώρα ολόκληρη. Σ' αυτόν τον κόσμο περιφέρεται σα ζωντανός θρύλος, ένας απ' τους ιδρυτές της πιο δαιδαλώδους και διαβόητης υπηρεσίας πληροφοριών του πλανήτη, όπως τον υποδύεται ο Matt Damon με ένα μόνιμο poker face στην σπουδαιότερη ίσως στιγμή της καριέρας του. Στιγμή όπου ο Tom Ripley συναντά τον Gene Hackman του The Conversation (1974) και τον Corleone του Pacino. Βαθιά πιστός στο καθήκον και εξαιρετικά ταλαντούχος στη διαχείριση της αλήθειας, κυκλοφορεί στη ζωή με τέτοια απόσταση απ' τα τεκταινόμενα της, που αγνοεί συστηματικά ακόμα και την Angelina Jolie, την τέλεια γυναίκα του, κόρη γερουσιαστή, όπως αρμόζει σε ένα απ' τα υποσχόμενα μέλη της αδελφότητας των Scull and Bones --στα σπλάχνα της οποίας θεωρείται ότι ανδρώθηκε κι ο George Bush ο γηραιότερος. Ωστόσο, μαζί με την δυσπιστία και την επιφυλακτικότητά του, που μπορεί να παρερμηνευθεί για αδιαφορία και απάθεια, η απαρέγγλιτη προσήλωσή του στην ιδέα της οικογένειας και τη διαφύλαξή της ως δεύτερης μετά την πατρίδα μόνο, ενδυναμώνει το χαρακτήρα του και όσα ενσαρκώνει ως εκπρόσωπος της διαφύλαξης των αμερικάνικων ηθικών άξιων με κάθε κόστος.

Ηγούμενος ενός εξαιρετικού απ' τον πρώτο ως τον τελευταίο cast, ο Damon προσφέρει στον De Niro το ιδανικό έμψυχο δυναμικό, γύρω απ' το οποίο στήνει με ατμόσφαιρα που θα ζήλευαν όλοι οι δάσκαλοί του, στη δεύτερη κιόλας προσπάθειά του, ένα μάθημα σκηνοθετικής υπομονής, αποφασιστικότητας, σαφήνειας κι ακρίβειας, που θα μπορούσε να είναι λίγο πιο γρήγορο, λίγο πιο σύντομο, ή λίγο πιο ζωντανό για να είναι και λίγο πιο εμπορικό, αλλά τότε θα μιλούσαμε και για μια εντελώς διαφορετική ταινία, έτσι δεν είναι; Για το Bourne Ultimatum (2007) ίσως. Το συγκεκριμένο κατασκοπικό θρίλερ, αργό, σίγουρο, αλλά ρυθμικό και στοχευμένο, με τον επίκαιρο πολιτικό απόηχό του, θα μπορούσε τουλάχιστον να προσφέρει σοβαρό συναγωνισμό στον άνθρωπο που δημιούργησε τον δημιουργό της, και να κάνει τόσο τον ίδιο τον Scorsese όσο και τον σεναριογράφο του να ιδρώσουν. Και είναι έγκλημα που δεν της δόθηκε η ευκαιρία, επειδή κάτι παραφουσκωμένες, καρασπιναρισμένες μπούρδες σαν το Babel (2006) και το Little Miss Sunshine (2006) την έκρυψαν με τη σκόνη του καλπασμού τους, κι άφησαν στους Ευρωπαίους να τιμήσουν την εξαιρετική χορωδία αυτής της σκοτεινής, σφιχτοδεμένης, συναρπαστικής οπερέτας του DeNiro για ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής.

Ένας διασκεδαστής του Las Vegas αφού πρώτα "φρανκσινάτρησε" (των διαλόγων ο ορισμός) καρφώνει και τους μαφιόζους του κύκλου του. Με αποτέλεσμα να θέλουν να του ξεριζώσουν την καρδιά όλα τα καλά παιδιά και όσα έχουν καλές προθέσεις.Ο Joe Carnahan, όπως ήδη είπαμε από το τρέιλερ, άφησε υποσχέσεις με τη δεύτερη ταινία του, το Narc (2002). Υποσχέσεις για ρετρο-μοντερνισμό που θα 'φερνε τα βαριά νοήματα και το ψυχολογικό ψάξιμο των 70s ξανά στο επίκεντρο των ταινιών βήτα επιλογής για τους κινηματογραφόφιλους. Και υποσχέσεις για στιλιζαρισμένη δράση είχε αφήσει ήδη από τη πρώτη του ταινία με τον εύγλωττο τίτλο Blood, Guts, Bullets and Octane (1998). Αλλά τη φούρια του την έκλεψε κάπως ο Academy Award Winner πια Scorsese απ' τη μια και ο Tom Cruise απ' την άλλη, προτιμώντας τον J.J. Abrams για το Mission: Impossible III (2006). Η απελπισία του είναι έκδηλη σε αυτή του τη δουλειά λοιπόν. Δουλειά στημένη πιο κοντά σε αυτές του Guy Ritchie, αν και όλοι βλέπουν Tarantino στο άγαλμα που γονατίζει και προσεύχεται κάθε πρωί ο σκηνοθέτης, ίσως από την άποψη της χώνεψης της ποπ κουλτούρας και των b-movies. Όμως ο Carnahan δε χρησιμοποιεί τις εικόνες στο λόγο και τις αναφορές στη σύνθεση αλλά απλά χώνει τις εικόνες στη σύνθεση, σα το καράτε κιντ που περιφέρεται σε κάποιες σκηνές απλά για να γουρλώνεις τα μάτια με ηλίθια απορία. Και υπερπροσπαθεί στην υπερβολική σοβαρότητα σε ένα φιλμ που ξεκάθαρα είχε πολλά να κερδίσει από την υπερβολική υπερβολή. Μπορεί δηλαδή η φιλοδοξία να ήταν να αναγνωριστεί ότι αν ο Fellini είχε κάνει action movie κάπως έτσι θα 'βγαινε, αλλά το αποτέλεσμα είναι μόνο ένα action movie που φιλοδοξεί να γίνει 8½ (1963).


Σίγουρα πάντως, παρά τη φτώχεια του προϋπολογισμού και των περισσότερων διαλόγων, σε αφήνει μ' ανοιχτό το στόμα πολύ συχνότερα απ' ότι του επιτρέπεις συνειδητά.

Νεαρή κοπέλα ζει κάθε μέρα της σαν την τελευταία, γιατί πολύ πιθανότατα θα είναι, και παρασέρνει στη θύελλά της δυο συμπατριώτισσες Γιουγκοσλάβες που βρίσκει στη Ζυρίχη, θυμίζοντάς τους ξανά, πώς είναι να βάζεις στην καθημερινότητά σου λίγο πάθος. Όπως τότε, που ζούσαν ακόμα στη διαλυμένη σήμερα χώρα τους.Σε παρόμοιο μήκος κύματος με την βραβευμένη στο Βερολίνο Grbavica (2006), η ταινία της Andrea Staka εξερευνά τις επιπτώσεις της βαλκανικής αναμπουμπούλας και της διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας στις ζωές των ανθρώπων της, μέσα από τη γυναικεία ματιά τριών μεταναστριών. Aν και χωρίς το αβαντάζ της Αρκούδας, η Φροϊλάιν βραβεύθηκε ωστόσο με το λιγότερο χλιδάτο βραβείο της Χρυσής Λεοπάρδαλης στο Λοκάρνο, και έκανε ιδιαίτερο γκελ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, χάρη κυρίως στις δυνατές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού πυρήνα, που βοηθά να στηθεί ένα γαϊτανάκι αλληλεπιδράσεων κι αλληλοαποκαλύψεων των τριών διαφορετικών γενεών μεταναστριών. Οι τρεις τους, κάποτε συμπατριώτισσες αλλά πλέον αλλοεθνείς, μοιράζονται αναμνήσεις αλλά όχι βιώματα, αφετηρίες αλλά όχι προορισμούς και οι διαφορετικές κοσμοθεωρίες τους οδηγούν αναπόφευκτα σε μια πολιτισμική σύγκρουση που θα προσπαθήσει να τις φέρει στην πολυπόθητη μέση οδό, κι εσένα θα σε κρατήσει στην ιστορία τους, γιατί η προαποφασισμένη πορεία τους είναι διακριτικά καθοδηγούμενη απ' τη σκηνοθέτιδα με τη Γιουγκοσλάβικη καταγωγή, είναι εντυπωσιακά προσεγγίσιμη συναισθηματικά, και είναι περισσότερο ιστορία ανθρώπων παρά ιστορία Ιστορίας. Και βέβαια, κυρίως γιατί, αφού ασχολήθηκες να διαβάσεις αυτό το κείμενο, μάλλον ενδιαφέρεσαι αρκετά κι ζημιωμένος δε θα βγεις.

Από τη πρώτη του ταινία, το πρωτόγονο αυθόρμητο Japón (2002), ο Carlos Reygadas είχε κάνει εμφανείς τις προθέσεις του. Ρεαλισμός, αναφορές στον Ταρκόφσκι και τη παρέα του, εικονικοί συμβολισμοί με σαφή προδιάθεση εικονοκλασίας, ελάχιστοι διάλογοι. Την ίδια τάση συνεχίζει κι εδώ, με ακόμα μια συμμετοχή στις Κάνες (πρόπερσι), με ερασιτέχνες ηθοποιούς και φτύσιμο σε οποιαδήποτε μορφή υποκρισίας ή προκατασκευασμένης πλοκής. Και είναι θεμιτή βέβαια η αδιαφορία για συμβάσεις που περιορίζουν τη τέχνη στα μέτρα του κοινού που πάει στην αίθουσα να ξεχαστεί και η αναζήτηση της ελευθερίας σε μια έκφραση που να φτάνει, σα μουσική, μέσα από διαφορετικά κανάλια στον ίδιο στόχο. Στόχο που κι αυτόν τον έχει ο δημιουργός, να μιλήσει για τη πατρίδα του, το Μεξικό, και ότι ανεξήγητα τον έλκει και τον απωθεί σε αυτή. Συμβολικά πάντα, χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους, τις εικόνες και τους ήχους της. Το πρόβλημα είναι ότι το έργο απλά δε λειτουργεί. Τα κάδρα που σε προκαλούν να δεις αν μπορείς να μη τα δεις καταλήγουν να παίζουν με τα νεύρα σου και οι υπερενισχυμένοι φυσικοί.. θόρυβοι (άλλη μια "αναφορά" στους Ρώσους) δε σε αφήνουν ακόμα κι αν το πάρεις απόφαση (να μη τα δεις). Και η όποια διάθεση για χιούμορ σου βγάζει τελικά μια σιχαμάρα για τις εικόνες, τους ήχους, τα σύμβολα, τους ανθρώπους, τη πατρίδα και τον πατριδογνώστη. Αν αυτός ήταν ο σκοπός του, δώστου και τα υπόλοιπα αστεράκια που του χρωστάω.

Τη πίπα της πιτσιρίκας στο χοντρό στην αρχή την έχουν περιγράψει όλοι και είναι όπως στη περιγραφή και χειρότερη χωρίς να δείχνει τίποτα. Η φευγαλέα αλλά ολοκληρωμένη άποψη του τέλους δεν αξίζει τον κόπο όσων προηγούνται. Εκτός κι αν είσαι πωρωμένος αδηφάγος κινηματογραφόφιλος (με τη καλή έννοια).

Μεγαλοστέλεχος προσλαμβάνει ηθοποιό για να παίξει το ρόλο του διευθυντή σε προσπάθεια πώλησης της εταιρείας τους, με το ατού ότι κανείς απ' τους εργαζόμενους δεν έχει δει ποτέ για ποιόν δουλεύει, και το ντεσαβαντάζ ότι ο ηθοποιός έχει εμμονές με τη Μέθοδο και τον Γκαλντίνι.Σε ένα διάλειμμα απ' τον κανιβαλισμό της αμερικάνικης Ιστορίας, ο Δανός σωτήρας των ΗΠΑ εφαρμόζει τις σαδιστικές εμπνεύσεις του στο genre της κωμωδίας. Και σ' εμάς. Όπως πάντα. Φυσικά, φτιάχνει μια κωμωδία, που δεν είναι ακριβώς κωμωδία, ή τουλάχιστον όχι η κωμωδία που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς για κωμωδία. Και με την ίδια φυσικότητα, είναι άλλη μια δοκιμασία της κινηματογραφικής φόρμας, και πλήρης ανάπτυξη των εμμονών του Trier στην Αλήθεια πίσω απ' την Ερμηνεία, την απρόβλεπτη υφή του σεναρίου και τον κατά το δυνατό μεγαλύτερο αποκλεισμό της ανθρώπινης επιρροής στη διαδικασία του φιλμαρίσματος, τον οποίο πετυχαίνει αυτή τη φορά με ένα σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών, που κάνουν τη δουλειά του οπερατέρ --αν όχι και του σκηνοθέτη--, με αποτέλεσμα κάποια περίεργα πηδήματα μέσα στις σκηνές που μοιάζουν σα μονταρίσματα αλλά δεν είναι και σαν αναβοσβησίματα της κάμερας με φωτοκύτταρο, που σχεδόν είναι. Το Automavision, που αλλάζει κατά βούληση σημείο και βάθος εστίασης, ζουμ, και γωνίες, με ανάλογες αλλαγές στον ήχο, προωθείται ως κομμάτι της προσπάθειας του Trier να ελαττώσει το κόστος της παραγωγής και το μέγεθος του συνεργείου, και αν και τα αισθητικά αποτελέσματα είναι μάλλον αμφίβολα, τουλάχιστον η θεωρία συμβαδίζει με την λογική του. Λογική που σε λίγο θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τις ταινίες δεν πρέπει να τις γυρίζουν άνθρωποι, και καλύτερα να μη γυρίζονται και καθόλου. Απλά όλα αυτά με μια πιο χαλαρή διάθεση, που κάνει την εμπειρία λιγάκι πιο ανάλαφρη. Και λιγάκι πιο ανούσια. Για τους μη μανιακούς συλλέκτες των έργων του τουλάχιστον.

Αναμφισβήτητη πρωταγωνίστρια της φετινής βραδιάς των Όσκαρ, παρόλο που δε πάτησε το κόκκινο χαλί, ήταν τελικά η Jennifer Love Hewitt. Η προσοντούχα σταρ τίμησε και.. ενίσχυσε με τη παρουσία της το οσκαρικό πάρτι του AIDS Project Los Angeles που διοργανώνεται, για φιλανθρωπικούς σκοπούς φυσικά, κάθε χρόνο με φαγητό κοκτέιλ και μεγάλες οθόνες πλάσμα στο The Abbey Food & Bar του Δυτικού Χόλιγουντ, λέει.

Και, οφθαλμοφανέστατα, είπε να δώσει και κάτι πιο ενδιαφέρον στους παρευρισκόμενους να βλέπουν από μια τελετή στην οποία ξεχώρισαν μόνο οι ανυπόταχτες θηλές της Jessica Biel και κάτι εφιαλτικά τραβεστί τέρατα από το outer space (στιλ Nicole Kidman και Cameron Diaz), όπως είπαμε. Και όπως είπαμε επίσης πριν κάνα χρόνο, η 28άχρονη μικρή JLo που γιόρτασε τη προηγούμενη βδομάδα τα γενέθλιά της, δεν έχει κανένα απολύτως σκοπό να προχωρήσει σε τίποτα περισσότερο από ενισχυμένα σποραδικά πειράγματα στις εμφανίσεις της. Μ' άλλα λόγια δε σχεδιάζει ούτε φωτογραφίσεις ούτε γυμνές σκηνές, και όλοι οι (ενήλικοι ή μη) θαυμαστές της θα πρέπει να περιοριστούν σε πιο οικογενειακές επιδείξεις όπως στη σειρά Breast Ghost Whisperer. Σειρά που σταμάτησα από πέρσι να βλέπω αφού.. δεν έδειχνε και τίποτα, οπότε το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι από τότε που την αφήσαμε, η κάπου κάπου κινηματογραφική σταρ πρωταγωνίστησε στο τεράστιο στη Κίνα Garfield: A Tail of Two Kitties (2006). Και έχει και το πρώτο ρόλο σε μια ταινία με το χαρακτηριστικό τίτλο She Had Brains, a Body, and the Ability to Make Men Love Her (2007) απ' ότι βλέπω στο IMDb.

Τον τάφο του πιο υπέρλαμπρου κινηματογραφικού (και όχι μόνο) αστέρα, του Ιησού Χριστού, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ο πρώην σκηνοθέτης και νυν (εξ)ερευνητής James Cameron.

Και όπως θα ταίριαζε στο δημιουργό της δεύτερης πιο λαοφιλούς ταινίας όλων των εποχών --μετά φυσικά το The King of Kings (1927)-- θα τον έχει και πρωταγωνιστή (έστω και τον τάφο) στο ντοκιμαντέρ παραγωγής του, το οποίο θα προβληθεί τη Κυριακή από το Discovery Channel στη Χώρα της Επαγγελίας, τις αμερικάνικες πολιτείες (και στο βρετανικό Channel 4, το καναδέζικο Vision και το ισραηλινό Channel 8). Ντοκιμαντέρ που τιτλοφορείται The Jesus Family Tomb ή The Lost Tomb of Jesus ανάλογα με το ποια παράγραφο της επίσημης σελίδας του κοιτάς, και βασίζεται στα πρωτοφανή ευρήματα επίπονων επίμονων και καλά μελετημένων ανασκαφών Ισραηλινών που ρίχναν τα θεμέλια της καινούριας τους κατοικίας πριν εικοσιέξι (26) χρόνια στην Ιερουσαλήμ.

Η υπόθεση που απασχολεί τους πολιτικούς μηχανικούς στην Ανατολή εδώ και κάποιο καιρό ήρθε στην επιφάνεια στη Δύση τη προηγούμενη βδομάδα, ενώ χτες έγινε η καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και σήμερα έφτασε στα καθιερωμένα ελληνικά ρεπορτάζ. Ο εκπρόσωπος του Μεσσία στη χώρα μας, Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δήλωσε ότι πρόκειται για "ανόητα πράγματα κι ατεκμηρίωτα", ενώ ο ίδιος (ο Μεσσίας) που μετά την ανάστασή του φέρει το επίγειο όνομα Tom Cruise τελευταία, δεν έχει ακόμα μιλήσει στους δημοσιογράφους σχετικά. Οι ειδικοί θεωρούν ότι υπάρχουν πλείστες όσες αποδείξεις (όπως π.χ. το σχήμα της μπανάνας) περί του ανυπόστατου των ισχυρισμών και η θρησκευτική πίστη κινδυνεύει μόνο από βάσιμες και εμπεριστατωμένες θεωρίες συνομωσίας τύπου Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), και οι Μάζες συμφωνούν μαζί τους. Οι πάντα φιλάργυρες φιλόξενες ισραηλινές αρχές πάντως ήδη ετοιμάζουν ξενάγηση στο τόπο των ιερών θεμελίων για τους ενδιαφερόμενους.

Live blogging δεν κάναμε, live αναμετάδοση είδαμε πάντως, και μετά από έξι και κάτι ώρες, φέτος μάλλον το άξιζε, έστω κι αν δεν είχαμε κουπόνια στοιχήματος να μας κρατάν στην άκρη του καναπέ. Κι η τελετή βοήθησε, με την DeGeneres να κάνει την πιο διακριτική παρουσίαση στην ιστορία ίσως του θεσμού --και πάλι καλά γιατί δεν είχε πολλά να δώσει με τις ατάκες της πέρα απ' το πολυδουλεμένο timing-- τους παρουσιαστές να προσφέρουν μπόλικα χαχανητά (το δίδυμο Al Gore – Leonardo DiCaprio στην κορυφή τους), τους Πουλόπουλους Παυλόπουλους Ζαζόπουλους Pilobolus, τους χορευτές με τις σκιές, να προσφέρουν πρωτοφανώς εντυπωσιακά χορευτικά ιντερλούδια και τον Jack Nicholson να δηλώνει σιωπηλή συμπαράσταση στην Britney Spears με το νέο του, ξυρισμένο look. Τα απρόβλεπτα βαρετά μοντάζ δεν βοήθησαν, ούτε οι λόγοι των βραβευθέντων, αλλά δεν μπορείς να τα 'χεις όλα.
Η πορεία των βραβείων δεν είχε έλλειψη από εκπληξούλες φέτος, αν και μάλλον όχι τόσο για την Alkisti που με 15 σωστές μαντεψιές, έπιασε τις περισσότερες στον αέρα, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης, στην κατηγορία Κινουμένου Σχεδίου, όπου τα Cars του Lasseter είχαν γκαζώσει για το βραβείο, αλλά οι πιγκουΐνοι του Γιώργου Μηλλιώτη George Miller τούς αρπάξαν το επίσημο ένδυμα. Στο μη ζωγραφιστό κομμάτι πάντως, η μεγάλη ανατροπή της βραδιάς ήταν η μη ανατροπή στη μεγάλη κατηγορία της βραδιάς, όπου ο Πληροφοριοδότης αποδείχθηκε να έχει τις σωστές πληροφορίες, όπως φαινόταν κυρίως μετά τη βράβευση και για μοντάζ, και όπως φαινόταν ότι θα έκανε δηλαδή, πριν μήνες, πριν αρχίσει εκείνη την τρελή κούρσα το κίτρινο Volkswagen. Τα σέβη μου σε όσους επέμειναν στο προ Sundance φαβορί, και τη συμπαράστασή μου σε όσους ήθελαν να δουν μαζί μου χθες βράδυ να θριαμβεύει απ' το πουθενά η ταινία που ο Samuel L. Jackson είχε απ' τις Κάνες τιτλοφορήσει Crash Benetton. Τουτέστιν, σ' εμένα, και όπως έμαθα στο χαλί, τον Roeper.

Όπως φρόντισε να καταστήσει σαφές η DeGeneres χθες, τα φετινά Όσκαρ ήταν υπόθεση πολυεθνική, με τα ονόματα των τιμώμενων να καλύπτουν εθνότητες απ' την Αυστραλία μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο και απ' την Αμερική μέχρι την Κίνα, αλλά κανείς δε σκέφτηκε τους δύσμοιρους τους ανταποκριτές που περισσότερες από μία φορές προδόθηκαν απ' τις πολυγλωσσικές τους ικανότητες. Αν συνεχιστεί έτσι το πράγμα κάποιος θα πρέπει να σκεφτεί την χρήση διερμηνέων. Και δεν μιλάω μόνο για το Filmnet. Το οποίο πραγματικά δεν πρέπει να βγάζει φράγκο απ' την όλη ιστορία, αν σκεφτεί κανείς ότι οι διαφημίσεις στα διαλείμματά του ήταν σχεδόν αποκλειστικά εσωτερικές. Όπως και να 'χει, πέρα απ' την πολυπολιτισμικότητά τους, τα χθεσινά Όσκαρ μπήκαν στο ντουλάπι ως η χρονιά που επιτέλους βράβευσαν τον Scorsese (για την πρώτη του ταινία με πλοκή, που δεν ήταν δική του κλπ.), κατάφεραν να ετοιμάσουν δυο νέες καριέρες (Arndt και Hudson) και να εξασφαλίσουν κάνα δυο ακόμα μήνες sold out παραστάσεων για το Άστυ με τις Ζωές των Άλλων. Μήπως είναι ώρα η εταιρεία να σκεφτεί να την ξανανοίξει σε δυο-τρεις ακόμα αίθουσες;

Δες/κρύψε τη λίστα των νικητών

---

Best motion picture of the year
THE DEPARTED

Achievement in directing
Martin Scorsese - THE DEPARTED

Adapted screenplay
THE DEPARTED

Original screenplay
LITTLE MISS SUNSHINE

Achievement in film editing
THE DEPARTED

Performance by an actor in a leading role
Forest Whitaker - THE LAST KING OF SCOTLAND

Performance by an actor in a supporting role
Alan Arkin - LITTLE MISS SUNSHINE

Performance by an actress in a leading role
Helen Mirren - THE QUEEN

Performance by an actress in a supporting role
Jennifer Hudson - DREAMGIRLS

Best animated feature film of the year
HAPPY FEET

Best documentary feature
AN INCONVENIENT TRUTH

Best foreign language film of the year
THE LIVES OF OTHERS

Achievement in art direction - PAN'S LABYRINTH
Achievement in cinematography - PAN'S LABYRINTH
Achievement in costume design - MARIE ANTOINETTE
Best documentary short subject - THE BLOOD OF YINGZHOU DISTRICT
Achievement in makeup - PAN'S LABYRINTH
Original score - BABEL
Original song - "I Need to Wake Up" - AN INCONVENIENT TRUTH
Best animated short film - THE DANISH POET
Best live action short film - WEST BANK STORY
Achievement in sound editing - LETTERS FROM IWO JIMA
Achievement in sound mixing - DREAMGIRLS
Achievement in visual effects - PIRATES OF THE CARIBBEAN: DEAD MAN'S CHEST

Μέσα σε πλήρη αδιαφορία, όπως ταίριαζε απόλυτα στο υλικό που διάλεξαν να "τιμήσουν" φέτος, απονεμήθηκαν τα ξημερώματα και τα Χρυσά Βατόμουρα του 2007. Από τις υποψηφιότητες ακόμα ήταν γνωστό ότι θα σαρώσει το Βασικό Ένστικτο 2 και η Sharon Stone προτίμησε να πάει στα Spirits να δώσει κάνα βραβείο σε κάποιον που αξίζει (στη Julia Loktev συγκεκριμένα). Το Basically, It Stinks, Too κατά τους διοργανωτές, πήρε τέσσερα (4) βραβεία και το μεγαλύτερο φυσικά. Ενώ άξιος πολυνίκης της βραδιάς ήταν και το Σκατοανθρωπάκι κατ' εμένα, που το αφήνω ακατανόμαστο μη τύχει και το ψάξεις από περιέργεια και πήρε τα τρία (3).

Δες/Κρύψε όλα τα "βραβεία" αν επιμένεις

Worst Picture: Basic Instinct 2 (Sony/Columbia)
Worst Actress: Sharon Stone for Basic Instinct 2
Worst Actor: Marlon Wayans & Shawn Wayans for Little Man
Worst Supporting Actress: Carmen Electra for Date Movie and Scary Movie 4
Worst Supporting Actor: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Director: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Screen Couple: Shawn Wayans & either Kerry Washington or Marlon Wayans for Little Man
Worst Remake Or Rip-off: Little Man (Rip-off of the 1954 Bugs Bunny cartoon “Baby Buggy Bunny”)
Worst Prequel or Sequel: Basic Instinct 2
Worst Screenplay: Basic Instinct 2 (Screenplay by Leora Barish & Henry Bean, Based on Characters Created by Joe Ezsterhas)
Worst Excuse for Family Entertainment: RV (Sony/Columbia)