Κάτι σάπιο υπάρχει στα βάθη του ποταμού Χαν, και μοιάζει με το μπάσταρδο του Γκοτζίλα και ενός κοπαδιού τσιπούρες. Ένα γλοιώδες τέρας άσχημο σα διάολος, που προέκυψε απ' την αλόγιστη έγχυση της αμερικάνικης αλαζονείας στην κορεάτικη κουλτούρα, σκορπά τον τρόμο στους κατοίκους της Σεούλ, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που θέλει είναι να το αφήσουν ήσυχο να γλείφει τα κοκαλάκια των σχιστομάτηδων στη γωνίτσα του.Αν ο Andrei Tarkovsky κι ο Ed Wood είχαν κινηματογραφικό ξώγαμο, αυτό θα ήταν ο Κορεάτης Bong Joon-ho, που στην τρίτη ταινία του, ενορχηστρώνει ένα μπαλέτο για τον γαμήλιο χορό του νεότερου κορεάτικου νωχελικού ψυχογραφικού κινηματογράφου του Kim Ki Duk με την ασιατική παράδοση των ανθρώπων σε λαστιχένια κοστούμια τεράτων, και ξαμολάει στον παγκόσμιο κινηματογράφο ένα πολυπρόσωπο θρίλερ, συναρπαστικό και έντονο, που όμοιό του, πίστεψέ με, δεν έχεις ξαναδεί. Μελωδικά παναρίσματα και tracking φτιάχνουν την σουρεαλιστικά απροσδόκητη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία ξεδιπλώνεται η περιπέτεια μιας οικογένειας να σώσει το μικρό της κοριτσάκι, ενώ γύρω τους η μετά-SARS και 9/11 παράνοια μιας χώρας που δεν είναι και πολύ γνωστή για τις αντιστάσεις της στον μαζικό πανικό, δίνει τον ρυθμό της εξωφρενικά ιδιοφυούς μπουρλέσκ κωμωδίας που ανατρέπει καθ έξην τη σοβαροφάνεια του είδους που την περιβάλει. Και μαζί της, αποσυντονίζει συνεχώς με καλοδεχούμενες εκπλήξεις, τις δικές σου προσδοκίες και την αντίληψή σου του τι έχεις πάει να δεις τελικά.

Βασισμένο στο πραγματικό γεγονός Αμερικάνου στρατιωτικού που διέταξε Κορεάτη υφιστάμενό του να αδειάσει απίστευτες ποσότητες φορμαλδεΰδης στις αποχετεύσεις της Σεούλ (και έχαιρε αμερικάνικης ασυλίας για πενταετία μέχρι να δικαστεί, να κριθεί ένοχος, αλλά να μην εκτίσει ποινή), αυτό το genre-bender απ' την Κορέα μάζεψε το ένα πέμπτο της χώρας του στις αίθουσες, για να τους διδάξει ένα-δυο πράγματα για την κουλτούρα τους, την κληρονομιά τους και το κινηματογραφικό τους μέλλον, και χωρίς κανέναν δυσαρεστημένο, να φύγει απ' τα σύνορα της χώρας με ρεκόρ θεατών. Για να φτάσει στις Κάνες και να εκπλήξει τον πλανήτη, ως πρωτοκλασάτο B-movie που ξεπερνά τον εαυτό του, πατινάροντας ανάμεσα στην πολιτική σάτιρα, την παρωδία, το μελόδραμα και τον τρόμο, με την ίδια μεθυστική χάρη που το φρικιαστικό αλλά τόσο γοητευτικό τέρας του βολτάρει στην οθόνη, και σε κάνει να πιστεύεις ότι η ομορφιά δεν έχει καμία σχέση με κάτι τόσο επιφανειακό όσο το να έχεις δυο σαγόνια παραπάνω και τρεις ψαροουρές κολλημένες στην πλάτη σου.

Στις 12 Φεβρουαρίου του 2007 οι Dixie Chicks μάζεψαν όλα τα Grammy για τα οποία ήταν υποψήφιες, πέντε (5) συνολικά και τα τρία μεγαλύτερα, άλμπουμ δίσκου και τραγουδιού της χρονιάς. Και σίγουρα το Not Ready to Make Nice ήταν το πιο φορτισμένο, αν όχι το δυνατότερο πολυπαιγμένο κομμάτι του 2006.Και να είχε προλάβει την απονομή, το ντοκιμαντέρ της Barbara Kopple που τις φέρνει μπροστά στη κάμερα, μάλλον και πάλι θα τελείωνε με το, ομώνυμο του CD, Τaking the Long Way. Αφού ακόμα η καριέρα του συγκροτήματος που κάποτε ήταν το μεγαλύτερο προϊόν του Nashville είναι αβέβαια. Και τα βραβεία και πιο ουσιαστικές βοήθειες σαν αυτή των Red Hot Chili Peppers και του Rick Rubin, δεν έχουν υπογράψει και καμιά σύμβαση αορίστου χρόνου (μαζί τους). Ο λόγος για τον οποίο η βάση του κοινού των αδερφών Erwin και της φροντγούμαν τους Natalie Maines μετακόμισε από τις κόκκινες καραρεπουμπλικανικές πολιτείες στον εξώλης και προώλης δημοκρατικό Καναδά και ο ήχος τους έβαλε αυθάδικα ροκ στοιχεία στις επαρχιώτικες ρίζες του, είναι το μεγάλο στόμα της τελευταίας. Που άνοιξε στις 10 Μαρτίου του 2003 στη μέση μιας συναυλίας στο Λονδίνο, για να πει όπως υποχρεώνονταν όποιος Αμερικάνος πέρναγε από την Ευρώπη μέσα στη κατακραυγή για την εισβολή στο Ιράκ, ότι ντρέπεται για τη κοινή καταγωγή τους με τον Bush Jr.

Με αυτό το σκηνικό ξεκινά το φιλμ και συνεχίζει με τις υστερικές αντιδράσεις των φανατικών μπουσουλμάνων, επικεντρώνοντας φευγαλέα αλλά σαφώς στο ότι με τη σειρά τους επικεντρώθηκαν στο θράσος διασκεδαστών και δη και γυναικών να έχουν λόγο. Με την ίδια διακριτικότητα αντιμετωπίζει η Kopple και το που πραγματικά στέκονται οι κοτοπουλίτσες, αφήνοντας την ηχηρή σιωπή των αδερφών για τη δήλωση και τις καντήλες που πιάνει ο φακός να βγάζουν όταν αναγκάζονται να ξεστομίσουν τη λέξη "ροκ", να πει αυτό που τραγούδησαν ευθαρσώς αργότερα, ότι δηλαδή δεν είχαν άλλη επιλογή επιβίωσης από το δρόμο που ακολούθησαν. Μπορείς να το πεις (το μαγείρεμα της σκηνοθέτριας) σκοπιμότητα, μπορείς και ανωτερότητα. Δε μπορείς να αρνηθείς ότι το τρίο έχει πείσμα, συντροφικότητα και ταλέντο. Και σε εκφράζει απόλυτα όταν λέει (πια) "dumb fuck" τον ακατανόμαστο.

Μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, που δε ζει όμως σε αστικό περιβάλλον, αλλά σε έπαυλη δίπλα σε αγγλικά ορυχεία και αγρούς, στερημένη ερωτικά λόγω του ανάπηρου συζύγου της, στρέφεται στον φύλακα-κυνηγό του κτήματος για να σβήσει τη φλόγα της.Ήδη η ιδέα για γαλλική μεταφορά της μέχρι το μεδούλι αγγλικής νουβέλας του D. H. Laurence Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι, ακούγεται κάπως άστοχη. Στην εκτέλεσή της, δεν κατάφερε να αποδειχτεί λιγότερο (άστοχη), γιατί οι αγγλικές αποχρώσεις των χαρακτήρων και το ειδικό βάρος της γλώσσας χάνονται ανεπιστρεπτί. Ίσως βέβαια να φταίνε όχι μόνο οι γαλλικές καταβολές του project, αλλά και η σκηνοθέτης γένους θηλυκού, που αποφάσισε ότι της αρέσει πολύ η βουκολική ατμόσφαιρα και επικεντρώθηκε στην γραφική καταγραφή της φύσης, περισσότερο απ’ ότι στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Παρ' όλα αυτά, η γλυκιά Marina Hands αποδίδει περισσότερο από ικανοποιητικά το συγκρατημένο πάθος της ηρωίδας αρχικά, και στη συνέχεια την απελευθέρωσή της. Και, για να ολοκληρωθεί το ιδιαίτερα φεμινιστικό concept, η Λαίδη παίρνει αυτό που θέλει από τον νταβραντισμένο φύλακα (κατευνασμό των ορμών της και το απαραίτητο για την εγκυμοσύνη σπέρμα) και ύστερα, ανανεωμένη και έγκυος, αποφασίζει να μείνει στα σίγουρα με τον πλούσιο σύζυγο.

Ειδικό ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές ερωτοτροπίας στα γρασίδια, καθώς είναι γυρισμένες με πρωτόγνωρο ρεαλισμό, ενίοτε φετιχιστικά καδραρισμένες και δίνουν έγκυρη πληροφόρηση για τα εσώρουχα που φορούσαν εκείνη την εποχή οι γυναίκες. Αλλά παραείναι επαναλαμβανόμενες και η φωτογραφία φαίνεται κάπως glossy για ταινία εποχής. Και το αποτέλεσμα θα ήταν αρτιότερο αν είχε τη μισή διάρκεια, κάτι που όμως ουδόλως εμπόδισε τα βραβεία César να πέσουν σαν ώριμα φρούτα στην αγκαλιά της Pascale Ferran και των υπόλοιπων συντελεστών.

Η Beatrix Potter ήταν συγγραφέας παιδικών διηγημάτων και εμπνεύστρια ενός χαριτωμένου λαγού, του Peter Rabbit. Αλλά επειδή δεν είχε το δυσοίωνο ενός Andersen ή το σκοτεινό των αδελφών Grimm, εμένα δε μου διάβαζαν τα παραμύθια της όταν ήμουν μικρή, οπότε δε ξέρω πόσο κοντά είναι η ιστορία στην πραγματικότητα.Η ταινία, ακολουθεί την Potter σε ένα μικρό μόνο κομμάτι της ζωής της -τα πρώτα χρόνια της ‘καριέρας’ της – και την παρουσιάζει ως φεμινίστρια, ανεξάρτητη και κατά του γάμου (μέχρι να βρεθεί και γι αυτήν ο κατάλληλος γαμπρός, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένας αγνώριστος και -κατ΄ εξαίρεση- αδιάφορος Ewan McGregor). Η ειδυλλιακή φωτογραφία, το χαριτωμένο εύρημα με τους animation ήρωες που παίρνουν ζωή και η προσπάθεια της Renée Zellweger να κάνει δυναμικό comeback (υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα) σουφρώνοντας τα χείλη με περισσότερο πάθος από ποτέ, χάνεται στο flat σενάριο (η Potter απλώς είναι χαμένη στον κόσμο της ζωγραφικής της...) και την περιορισμένη εξέλιξη (...μέχρις ότου ο εκδότης της εκφράσει τον έρωτά του γι΄ αυτήν). Αν συμπληρώσει κανείς στο παραπάνω, τα φουστάνια και τα «πρέπει» της βικτοριανής εποχής, η ταινία μπορεί να αποτελέσει αίτιο χωρισμού για ζευγάρια που αποφασίσουν να τη δουν μαζί.

Άβουλος βλακάκος παντρεμένος με κτήνος, βρίσκει την αληθινή αγάπη και το θάρρος να την κατακτήσει, όταν επιστρέφει στη ζωή του παλιά φιλενάδα απ' το ορφανοτροφείο, και τον χρειάζεται για να τη σώσει.Ο χαμαιλέων της αμερικάνικης κωμωδίας επιστρέφει, με κάτι που όλοι ελπίζουμε θα είναι το μεγαλύτερο χάλι της παραπλούσιας καριέρας του, αν και ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να είναι ο πάτος μέχρι να δεις κάτι χειρότερο. Συνεχίζοντας το σχέδιό του να στείλει όλους τους ηθοποιούς της Αμερικής στο ταμείο ανεργίας, ο υποψήφιος για Όσκαρ ερμηνείας Eddie Murphy, αναλαμβάνει να εξαργυρώσει επιταγές για το μισό cast της ταινίας, διευρύνοντας το ερμηνευτικό του φάσμα και στους Κινέζους. Όταν μάθει και κόλπα καράτε, το saga του Rush Hour δεν θα χρειάζεται ούτε τον Chris Tucker, ούτε τον Jackie Chan. Για την ώρα πάντως, ο Eddie εξουδετερώνει τους αντιπάλους του με το ολοένα εξελισσόμενο χοντροκομμένο, βαριά αρωματισμένο με σεξισμό και ρατσισμό, χιούμορ του, που περιβάλει το επαναλαμβανόμενο αβασάνιστο μοτίβο του απίθανου, απροσδόκητου, δύσκολου και περιπετειώδους, αλλά πάντα αθώου, ρομαντικού και μελιστάλαχτου έρωτα που φαίνεται τόσο να συγκινεί τη μαύρη Αμερικάνικη φυλή. Και του χρόνου. Και σε περισσότερες αίθουσες ρε παιδιά.

O Laurent Tirard έκανε τον Μολιέρο (2007) για να πείσει για την αξία του μεγάλου δραματουργού όσους ακόμη δεν την έχουν ανακαλύψει. Ένας από αυτούς άλλωστε ήταν και ο ίδιος μέχρι κάποια χρόνια πριν, όπως δηλώνει. Ιδιαίτερα κατάλληλος γι' αυτή τη δουλειά, αφού η απόσταση που είχε κάποτε από τη γαλλική κουλτούρα του επέτρεψε να χειριστεί το υλικό λιγότερο συγκινησιακά, με ορισμένο θράσος και ασέβεια (sic), όπως τον κατηγόρησαν ορισμένοι συμπατριώτες του, ο Tirard έπλασε έναν Μολιέρο γυναικά, χωρατατζή και ψεύτη, αλλά επίσης ευαίσθητο και ιδιοφυή. Πριν περάσει πίσω από τη κάμερα όμως, έκανε δεκάδες συνεντεύξεις με διάσημους σκηνοθέτες (Scorsese, Lynch, Allen, Almodóvar, κ.ά.) και δούλεψε ως κριτικός κινηματογράφου και αναγνώστης σεναρίων. Οι συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευτεί συγκεντρωμένες με τον τίτλο Moviemakers' Master Class και οι απόψεις του περί ευρωπαϊκού και αμερικάνικου κινηματογράφου έρχονται στη χειμαρρώδη συνέντευξη που μας έδωσε ένα κυριακάτικο πρωινό δυο ορόφους πάνω από μπουφέ με φρέσκα γαλλικά croissant.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Κάτι ανάμεσα στον Παρθένο Ετών 40 (2005) και τη Γκαστρωμένη (2007) ακούγεται και φαίνεται η νέα προσπάθεια του Bob Odenkirk να πείσει ότι η εφευρετικότητά του δε περιορίζεται σε σκετσάκια που μέχρι να κατουρηθείς από το ένα έχει τελειώσει και το άλλο. Τo κυπελάκι που προσπαθεί να μαζέψει λίγη από τη άφθονη μαγική χρυσόσκονη με την οποία ραντίζει ο Judd Apatow τις κωμωδίες του και κάθε project με παρουσία του στους τίτλους τέλους, έχει χρεωθεί αυτή τη φορά σε έναν ακόμα κωμωδιάνθρωπο, τον Will Forte στο σενάριο και τον δεύτερο πρώτο ρόλο.

Ο Dark Tyler του US TV προκλήθηκε σε ένα ακόμα instant reaction μετά από αυτό του για το νέο πρόσωπο του ΣΙΝΕΜΑ και απάντησε μετά από δυο μέρες μελέτης.

Γιατί να περιμένουμε πώς και πώς τους Brothers Solomon του Bob Odenkirk? Ούτε μας ενδιαφέρει τόσο πολύ το νέο πόνημα του δημιουργού της αποτυχίας Let's Go to Prison (2006), κι ούτε θέλουμε κι άλλο από το παιδιαστικό χιούμορ του σεναριογράφου (και πρωταγωνιστή) Will Forte, το οποίο μπορεί να είναι ό,τι πρέπει για τα σκετσάκια του Saturday Night Live αλλά δύσκολα θα στηρίξει αφήγηση. Όχι, ο λόγος είναι ένας, λέγεται Will Arnett και είναι ο επόμενος κωμικός superstar.

Συμπρωταγωνιστής του ιδιοφυώς αυτοαναφορικού Arrested Development, ο Αrnett κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από το πιο παλαβό και ταλαντούχο καστ που είχε ποτέ αμερικάνικη κωμική σειρά (και μην ακούσω καμιά χαζομάρα). Στο ρόλο του επίπονα ανίδεου Gob, ανήγαγε σε επιστήμη την παράδοση της οποιασδήποτε παράλογης ατάκας με ένα αγελαδίσια ανέκφραστο πρόσωπο και μια σοβαρή, τραχειά φωνή που θα ζήλευε κι ο Alec Baldwin. Η σειρά έκλεισε το δοξασμένο κύκλο της πέρσι το χειμώνα, και ο Will Arnett έχει ήδη προλάβει να συμμετάσχει σε καμιά δεκαριά ταινίες από τότε, με άλλη μισή ντουζίνα να βρίσκεται στα σκαριά.

Aυτές τις μέρες στην Αμερική τον απολαμβάνουν απέναντι στον Will Ferrell στο Blades of Glory (2007) που σπάει ταμεία εκεί, (με μια ακόμα επικείμενη sports-themed συνεργασία τους, το Semi-Pro (2008), να γυρίζεται αυτό τον καιρό) και είναι απλώς θέμα χρόνου μέχρι να καταφέρει να βρει τον δικό του 40χρονο παρθένο. Ως ένας εκ των αδερφών Solomon, o Arnett παίρνει μια πρώτη ευκαιρία για το μεγάλο του άνοιγμα αλλά θα πρέπει να μάθει να απαιτεί περισσότερα από τον εαυτό του. Το τρέιλερ επιβεβαιώνει αυτό που έτσι κι αλλιώς φοβόμουν, ότι το υλικό θα είναι κάπως αδύναμο αλλά η παρουσία του ξεκαρδιστικού πρωταγωνιστή θα κάνει την όλη διαδικασία αρκετά πιο διασκεδαστική από όσο μάλλον της αξίζει. Γι'αυτό κι εγώ θα είμαι εκεί, αλλά για το ευρύ κοινό κάπως χλωμό το κόβω. Ο Arnett θα πρέπει μάλλον να δοκιμάσει ξανά, εκτός κι αν η -εντονότατη, εσχάτως- τάση του κοινού να επιβραβεύει με ένα σκασμό εισιτήρια όλες τις μετριότητες, συνεχιστεί μέχρι μετά το καλοκαίρι.

Το τρέιλερ κυκλοφόρησε το σαββατοκύριακο στην σελίδα για το φιλμ, και στο MySpace.

Η αγωνία της ημέρας έρχεται απ' τις σελίδες του Ain't it Cool News, έχει τη νέα μορφή του παρανοϊκού καραγκιόζη που κυνηγάει τον Batman και τον ενσαρκώνει ένας κατακομμένος στο ξύρισμα Heath Ledger, και πολύ περισσότερο απ' το αν πρόκειται για cool news ή cool απάτη, το ερώτημα που θέτει είναι αν ο Joker είναι ο μαρμαρωμένος εξαδάχτυλος που θα ελευθερώσει την Πόλη.

Αν περάσεις από Chicago, ψάξε για ξυρίσματα γυρίσματα ταινίας με τίτλο Rory's First Kiss και ρώτησέ τον να μας πεις, κι αν μπορείς στείλε και μια καλύτερη φωτογραφία απ' την αεροπλανική που κυκλοφόρησε χθες. Στο μεταξύ περιμένουμε να εξακριβωθεί αν η σημερινή εικόνα είναι πραγματικό make-up test και το παράτησαν στα μισά ψάχνοντας τη μάρκα μακιγιάζ που δε θα λιώνει απ' το πρόσωπο του Ledger, ή αν είναι πετυχημένο φωτοσοπάρισμα ενός απ' τα trolls που περνάνε τη μέρα τους προσπαθώντας να ξεγελάσουν τα ειδησεογραφικά. Η καινούρια μόδα πάντως λέει ότι πρόκειται για ψεύτικη διαρροή που ξεκίνησε απ' την ίδια τη Warner για να παίξει με τους onliners, και να δοκιμάσει αντιδράσεις, οι οποίες λογικά θα κρατηθούν σε ψύχραιμα επίπεδα, δεδομένου ότι η φωτογραφία φαίνεται να κινείται στα ίδια σκοτεινά και ψιλορεαλιστικά μονοπάτια που είχε ακολουθήσει και στο Batman Begins (2005) ο Christopher Nolan.

Update (20 Μαΐου): Πριν κάτι μέρες κυκλοφόρησαν τα νέα για άλλο ένα site-φωτογραφία του Σκοτεινού Ιππότη (2008), το ibelieveinharveydent.com, με flyer του Harvey Dent στα καλά του. Μετά τα σχετικά χασμουρητά άρχισαν να κυκλοφορούν και τα πρώτα viral μουτζουρώματα. Και προτού πάρει κανένας χαμπάρι τι γίνεται, όχι μόνο "αποκαλύφτηκε" το "μυστικό" ibelieveinharveydenttoo.com όπου όσοι περισσότεροι βάζαν το e-mail τους τόσο αποκαλύπτονταν μια φωτό του νέου Joker, αλλά κυκλοφόρησε η κραγιονισμένη φάτσα και κομπλέ. Άλλη φορά να 'σαι πιο γρήγορος με το μαρκαδόρο και το σπρέι.

Σε αντίθεση με τη παρόμοια αλλά αποτυχημένη τακτική προώθησης του τίζερ, το τρέιλερ της κινηματογραφικής μεταφοράς του πέμπτου Harry Potter ανεμοστροβιλίζει το bandwidth του δικτύου εδώ και καμιά ώρα.

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε καμιά οικογενειακή ταινία, πολύ περισσότερο παραγωγής Warner, για να κλέψει καταναγκαστικά το ενδιαφέρον (όπως έγινε με τους χορευταράδες πιγκουίνους το χειμώνα). Αφού η παγκόσμια αγορά προετοιμάζεται για τη θύελλα του μπλοκμπαστερικού καλοκαιριού που ξεκινάει επίσημα σε δυο βδομάδες με το Spider-Man 3 (2007). Έτσι η προώθηση ξεκίνησε από χτες στη γιαπωνέζικη τηλεόραση και σήμερα κυκλοφόρησε η αγγλόφωνη εκδοχή του βίντεο στο βρετανικό AOL Video, μάλλον για να θηλάσει το βρεφικό site της μαμάς εταιρείας. Η αμερικάνικη αγορά, όσοι δηλαδή δεν έχουν ήδη βάλει τα ρολόγια τους σε ώρα Greenwich για να πιάνουν Αγγλία, θα δει τον Χάρη να περιμένει την επιστροφή του Βόλντεμορτ και τα πιτσιρίκια του Χόγκουαρτς να μπαλαμουτιάζονται στους διαδρόμους, από την Τρίτη.

Ο πεντατάξιος Χάρης έχει νέο σκηνοθέτη τον ψιλοάγνωστο τηλεοπτικό Βρετανό David Yates αλλά και για πρώτη φορά νέο σεναριογράφο, αφού ο Steve Kloves παραχωρεί τη θέση του στον Michael Goldenberg με μόνες δάφνες καναδυό σελίδες της πρώτης τάξης. Και αυτό που απασχολεί περισσότερο τους φαν, όταν δεν γράφουν ιστορίες που προσπαθούν να περάσουν σα διαρροή του 7ου βιβλίου και δεν ανεβάζουν χίλιες φορές το τρέιλερ στο YouTube για να κερδίσουν.. βραβείο, είναι ότι η μεγαλύτερη (σε σελίδες) ιστορία της σειράς φαίνεται να μεταφέρεται στη μικρότερη (σε λεπτά) ταινία μέχρι τώρα. Εγώ θα 'λεγα ότι πρέπει να ανησυχούν γιατί ενώ το φιλμ φέρεται σχεδόν τελειωμένο (σε αντίθεση π.χ. με αυτό των τρίτων Πειρατών που ακόμα κόβεται), το τρέιλερ επαναλαμβάνει τα σκουπόξυλα πάνω από τουριστικές φωτογραφίες του Λονδίνου που είχε και το χειμωνιάτικο μικρό αδελφάκι του.

Με βαριά και σίγουρα ονόματα γέμισε σχεδόν όλο το διαγωνιστικό τμήμα των φετινού και εξηκοστού φεστιβάλ των Κανών που το πλήρες πρόγραμμά του ανακοινώθηκε επίσημα το πρωί. Από την επιλογή να ανοίξει και το φεστιβάλ, μεγαλύτερο βάρος δίνεται στις Blueberry Nights του Wong Kar-Wai, πρώτη αγγλόφωνη προσπάθεια του σκηνοθέτη. Ενώ κυριαρχούν τα αμερικάνικα φιλμ με πιο αναμενόμενο, από μια σειρά πανάξιων παλιών νικητών, το Paranoid Park του Gus Van Sant. Εξίσου αξιοσημείωτα είναι η εντυπωσιακή συμμετοχή κεντρο-ανατολικο- ευρωπαίων σκηνοθετών και το σπρώξιμο της τελευταίας στιγμής να χωθούν και δυοτρείς Γάλλοι. Εκτός διαγωνιστικού θα προβληθούν επίσημα το Sicko του Michael Moore, το A Mighty Heart του Michael Winterbottom και οι Ocean's Thirteen για να γεμίσουν τα κόκκινα χαλιά αστέρους.

Αναλυτικά:

Opening Film

WONG Kar Wai

MY BLUEBERRY NIGHTS

1h51

Fatih AKIN	AUF DER ANDEREN SEITE		2h02
Catherine BREILLAT	UNE VIEILLE MAÎTRESSE		1h50
Joel & Ethan COEN	NO COUNTRY FOR OLD MEN		2h02
David FINCHER	ZODIAC		2h36
James GRAY	WE OWN THE NIGHT		1h45
Christophe HONORÉ	LES CHANSONS D’AMOUR		1h40
Naomi KAWASE	MOGARI NO MORI (The Mourning Forest)		1h37
KIM Ki Duk	BREATH		1h20
Emir KUSTURICA	PROMISE ME THIS		2h10
LEE Chang-dong	SECRET SUNSHINE		2h30
Cristian MUNGIU	4 LUNI, 3 SAPTAMINI SI 2 ZILE (4 Months, 3 Weeks And 2 Days)		1h53
Raphaël NADJARI	TEHILIM		1h45
Carlos REYGADAS	STELLET LICHT		2h22
Marjane SATRAPI, Vincent PARONNAUD	PERSEPOLIS		1h30
Julian SCHNABEL	LE SCAPHANDRE ET LE PAPILLON		1h52
Ulrich SEIDL	IMPORT EXPORT		2h16
Alexander SOKOUROV	ALEXANDRA		1h32
Quentin TARANTINO	DEATH PROOF		1h50
Béla TARR	THE MAN FROM LONDON		2h12
Gus VAN SANT	PARANOID PARK		1h25
Andrey ZVYAGINTSEV	IZGNANIE (The Banishment)		2h30

Closing Film

Denis ARCAND

L'ÂGE DES TÉNÈBRES

Out of Competition

1h45

Περισσότερα στο δελτίο τύπου.

Το Ίκαρος ΙΙ κατευθύνεται να προσπαθήσει να ξαναπυροδοτήσει τον Ήλιο που σβήνει, και να σώσει την ανθρωπότητα. Στο δρόμο συναντάει το Ίκαρος Ι που είχε χαθεί στην ίδια αποστολή.Είναι ειρωνικό ότι το καλύτερο sci-fi φιλμ εδώ και ανυπολόγιστα χρόνια δε φαίνεται να έχει τη θετική ανταπόκριση που αξίζει. Και η αποτυχία του χρεώνεται εξ ολοκλήρου στους "φαν" του είδους που αποδεικνύονται μπούφοι πέρα από κάθε χαρακτηρισμό, έχοντας αναγάγει τα εξωφρενικά αντι-επιστημονικά κλισέ σε επιστήμη και την ανούσια λεπτομερειολογία σε θρησκεία. Επειδή λοιπόν στο Sunshine δεν εκρήγνυται κανένας στο διάστημα όπως συμβαίνει στα σχετικά δημοφιλή παραμύθια, ούτε δημιουργείται καμιά μυθολογία που θα χρειάζονταν και τη δική σου συνεισφορά στο να συμπληρωθεί το πάνθεον των ηρώων της, καλύτερα να κάτσεις σπίτι να δεις κανένα από τα αγαπημένα σου επεισόδια, αν έχεις. Αλλιώς μπορείς να εμπιστευτείς και κανέναν σοβαρό άσχετο κριτικό, γιατί χρειάζεται κι αυτός από καμιά φορά ξέρεις. Μόνο μη δώσεις και ιδιαίτερη σημασία αν αρχίσει να σου λέει για τρίτα τρίτα που δε λειτουργούν.

Η αλήθεια, όπως την κατέχουν αποκλειστικά οι Μάζες, είναι ότι το μόνο ευτύχημα του The Beach (2000) ήταν ότι στάθηκε αφορμή να συναντηθούν ο σκηνοθέτης Danny Boyle με τον Alex Garland που είχε γράψει τη νουβέλα. Οι δυο τους επανακαθόρισαν στη συνέχεια τα ζόμπι φλικς με το 28 Days Later... (2002) και οι πιστοί του συγκεκριμένου είδους, που δε παίρνουν τον εαυτό τους και τόσο στα σοβαρά, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το αναγνωρίσουν. Ο Boyle βέβαια ανήκει με τη σειρά του σε εκείνο το σπανιότατο είδος που προηγείται πάντα της σκιάς του. Έτσι βάζει εδώ πλώρη για τη καρδιά του Ήλιου με πεντάστερη (και βάλε) μουσική υπόκρουση (όχι Pink Floyd αλλά) των Underworld. Και άριστη κινηματογράφηση που δε στέκεται μόνο στα χιλιοαντιγραμμένα ήδη κολπάκια του σκηνοθέτη με τη κάμερα, αλλά έχει μια κάποια πολυτέλεια στον προϋπολογισμό να κάνει μακρινά και σταθερά πλάνα. Και να απειλεί και να σε σκοτώσει με το φως της (και να μην αισθάνεσαι καθόλου σίγουρος ότι δε θα σε αποτελειώσουν οι μιμητές).

Στα πιο τυπικά, το σενάριο αποδεικνύει ότι υπάρχουν χίλιοι τρόποι να πεθάνεις στο διάστημα και η σκηνοθεσία τους παρακολουθεί σαδιστικά αναλυτικά. Οι ρυθμοί παραμένουν εξοντωτικοί από την αρχή, θυσιάζοντας κάπως την αληθοφάνεια στο βωμό της ανατροπής της ατελείωτης βαρεμάρας που αποτελεί το "χτίσιμο" της "έντασης" αντίστοιχων προηγούμενων προσπαθειών (με άλλα λόγια μπορείς να πεις υπερβολική την τρομο-εξέλιξη στο διαβόητο τρίτο τρίτο αλλά όχι και τυχαία). Αναφορές, επιρροές και θέσεις μπορείς να βρεις πολλές, αν έχεις όρεξη.

Έξι Παριζιάνοι προσπαθούν να βρουν την αδερφή ψυχή. Nα νιώσουν την καρδιά τους να χτυπάει δυνατά από συντροφικότητα, αγάπη ή κάτι παρόμοιο.Πολύς καιρός πέρασε από τότε που ο Alain Resnais ηγούνταν της γαλλικής πρωτοπορίας με ταινίες όπως το αθάνατο ντοκιμαντέρ για το ολοκαύτωμα Nuit et Brouillard (1955) ή τις συνεργασίες με ονόματα όπως Marguerite Duras και Allain Robe-Grillet για μοναδικά σενάρια σε μέρη τόσο γνωστά but not really, όπως η Hiroshima και το Marienbad. Ο δημιουργός δεν σταμάτησε από τότε να κάνει ταινίες, και η πιό πρόσφατή του ήταν υποψήφια για 8 César και τιμήθηκε με Αργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Βασισμένη σε ένα ακόμη θεατρικό του πολυγραφότατου και ομοίως γηραιού Alan Ayckbourn μετά το Smoking/No Smoking (1993), φέρει τον τίτλο Καρδιές, αφού ασχολείται με συναισθήματα και διαθέσεις του παλλόμενου ανθρώπινου οργάνου. Η θεατρικότητα παραμένει ως προς την σκηνοθεσία, με σκηνές γυρισμένες κυρίως σε εσωτερικούς χώρους και ο ρυθμός της ταινίας μέχρι τέλους είναι ήρεμος χωρίς να αποτολμά την κορύφωση, μαρτυρώντας έτσι μια ασαφή αποστασιοποίηση και έλλειψη συμπάθειας προς τους χαρακτήρες.

Έξι Γάλλοι ηθοποιοί, από την αφρόκρεμα, δίνουν καλές ερμηνείες ψάχνοντας το δυσεύρετο, την αγάπη. Όμως η αβασάνιστη μεταγραφή του θεατρικού σε σεναριακή μορφή από τον Jean-Michel Ribes, αφήνει τους χαρακτήρες να είναι τόσο τυπικά Άγγλοι, που αν δεν υπήρχε ο Πύργος του Άιφελ εκεί γύρω, θα 'παιρνα όρκο πως η ταινία διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Εξίσου χτυπητές, οι ψεύτικες νιφάδες χιονιού που πνίγουν την οθόνη ως ευφάνταστο φυσικό transition είναι τόσο γλυκερά χαριτωμένες που θα αρέσουν μόνο σε μεσήλικες. Γενικότερα, αν και ο μαιτρ κρατάει πάντα ψηλά την ποιότητα από κάθε τεχνική άποψη, όταν από τους δαιδάλους του Marienbad φτάνουμε σε εύκολες αναπαραστάσεις του πάγου που εισβάλλει στις ανθρώπινες καρδιές, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Οι ταινίες του Resnais προδίδουν πια την ηλικία του και αφορούν κυρίως το κοινό που γερνάει μαζί του.

Το κείμενο επιμελήθηκε η estelle και δε το υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Επιστήμονας το πάλαι ποτέ βαθιά θρησκευόμενη, αλλά πλέον ειδικευμένη στο να καταρρίπτει δοξασίες πιστών για θαύματα σε επαρχιακές κωμοπόλεις, καλείται σε άλλη μια αποστολή, όταν ένα χωριό στη μέση του πουθενά, τρομοκρατείται απ' το ποτάμι που γίνεται κόκκινο σαν αίμα. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν οι υπόλοιπες εννιά πληγές του Φαραώ αρχίζουν να εμφανίζονται, και οι χωρικοί ρίχνουν το φταίξιμο σ' ένα μικρό δεκάχρονο αγγελούδι.Μετά την κορώνα του πολυβραβευμένου The Life and Death of Peter Sellers (2004), ο ανδρωμένος στα γυρίσματα του Highlander (1986), Stephen Hopkins, επιστρέφει στη συνεπέστατη φιλμογραφία που κοσμούν ο πέμπτος Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (1989), ο δεύτερος Predator (1990), το παραγνωρισμένο διαμάντι Judgment Night (1993) και σχεδόν όλος ο πρώτος κύκλος του 24. Και το κάνει με μια B-μουβιά καταδικασμένη να θαφτεί κάτω από τόνους κοπριά, από τους ανήμπορους να εκτιμήσουν το κιτσάτα αναχρονιστικό μεγαλείο της. Αναβιώνοντας για 96 λεπτά ένα genre που έφυγε απ' τη μόδα πιο γρήγορα απ' ότι μπήκε, το Τhe Reaping είναι ένα homage στο θρησκευτικό θρίλερ, που αν είχε γυριστεί πριν καμιά εικοσαετία, θα είχε ήδη στρατιά φανατικών να πίνουν νερό στο όνομά του. Σήμερα, υποφέρει κάτω απ' το ασήκωτο βάρος της πρωταγωνίστριάς του που λειτουργεί περισσότερο σαν κόκκινο πανί για ετοιμοπόλεμους παρά σαν πόλος έλξης εισιτηρίων, και δεν βοηθά κανέναν ο ασυγκράτητος ενθουσιασμός του σκηνοθέτη, ή το γεγονός ότι η πλοκή είναι πολύ προβλέψιμη (του κερατά δηλαδή) για να είναι τόσο αργή. Αλλά και πάλι, δώσ' του καμιά πεντοδεκαετία να παλιώσουν τα ρούχα, τα αμάξια και οι γκατζετιές του, και δεν ξέρεις ποτέ.

Πανέμορφη γυναίκα μπλέκεται με τον αρχηγό ομάδας ληστών των περασμάτων της περιοχής των Ιμαλαϊων του 19ου αιώνα, κι αφού τον κάνει να την ερωτευτεί παράφορα και να την ακολουθήσει σ' ένα σωρό επιτυχίες και διάφορα μυστικιστικά upgrades, πέφτει νεκρή απ' τα χέρια άλλου αρχηγού περίεργης ομάδας, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για μιαν επόμενη ζωή, κάπου στο σύγχρονο Τόκυο.Παρότι έχει ανεβάσει επίπεδο στον τομέα του επαγγελματισμού στα production values, στα υπόλοιπα ο Pan Nalin φαίνεται να αναπνέει ακόμα τον ίδιο αραιό σε οξυγόνο αέρα των Ιμαλαΐων, που ανέπνεε και όταν έστηνε τη Samsara (2002). Μυστικισμός, μαγεία, ρομάντζο, περιπέτεια κι άλλα τέτοια πνευματικά, ξεδιπλώνονται σε αφηγηματική γραμμή τόσο αχανή όσο και τα τοπία της ταινίας, που σίγουρα έχουν τη γοητεία τους άμα δεν βαριέσαι να τα κοιτάζεις, και μπορεί να σου βγάζουν και νόημα, αν μ' αυτές τις ανατολίτικες μυθολογίες και φιλοσοφίες, έχεις ασχοληθεί περισσότερο απ' το να 'χεις ρίξει μερικά ξενύχτια με την τριλογία του Prince of Persia. Διαφορετικά, αυτό το δίωρο στις ερημιές θα σου φανεί μάλλον σα να έχεις βγει χωραφότσαρκα με μεσίτη, και να σου έχει Γκαραβέλα στο ραδιόφωνο να σου μιλά για την αγάπη που είναι ανίκητη κι αθάνατη.

Μελαχρινός χωρικός ερωτεύεται γύψινη μάσκα με λυγερό κορμί από κάτω, που του κάνει κουνήματα ένα βράδυ της αποκριάς που οι γυναίκες του χωριού πάνε μασκαρεμένες νεράιδες στο καφενείου του Ηπειρώτικου χωριού του, για να πειράξουν τους άντρες. Κάνα μήνα μετά, περνά τη δική του Μεγάλη Βδομάδα, όταν τη βρίσκει, ανακαλύπτει ότι είναι νεράιδα, και προσπαθεί να κατακτήσει την καρδιά της.Έθιμα και μύθοι της ξεχασμένης ελληνικής επαρχίας, ξεδιπλώνονται μισοαναποφάσιστα - μισοπαιδιάστικα, στην πρώτη μυθοπλαστική απόπειρα με ανθρώπους του Αρτινού βετεράνου ντοκιμαντερίστα - animationist, με ένα άρωμα νοσταλγίας και μπόλικες δόσεις αργόσυρτης αφελούς ευαισθησίας. Παρ' ότι το Πέρα από τη Λίμνη έχει αρκετά στοιχεία που θα μπορούσαν να στήσουν συναρπαστικό μεταφυσικό θρίλερ (και μια πρωταγωνίστρια-φωτιά για να το βοηθήσει στην προώθηση), η απόφαση του Στασινού να το σπρώξει προς το βουκολικό ρομάντζο με ψυχοψαχτικές προεκτάσεις, είναι η καταδίκη του, αφού ο σκηνοθέτης ταλανίζεται από κρίσεις της παιδικής ασθένειας του συμβολισμού, την ώρα που είναι αναγκασμένος να περπατήσει στον βούρκο του επαναλαμβανόμενου σεναρίου με τους διάλογους που η επαφή τους με την πραγματικότητα, κυμαίνεται απ' το απίθανο στο ολότελα εξωφρενικό. Μπορεί πάντως να δουλέψει καλά σαν κωμωδία, αν δεν έχεις τρόπο να περάσεις την ώρα σου.

Μαχητική ρεπόρτερ, παρατάει την εφημερίδα της όταν της κουκουλώνουν πολιτικό σκάνδαλο γιατίέτσιείναιτοσύστημα, αλλά η δολοφονία μιας παλιάς της γνώριμης, τη στέλνει under-cover σε περίφημη διαφημιστική και την μπλέκει στο εγκληματολογικό ρεπορτάζ στην προσπάθειά της να αποκαλύψει ότι το αφεντικό της εταιρείας ήταν ο φονιάς.Αν η Halle Berry άνοιγε τα πόδια της, το Perfect Stranger θα μπορούσε να έχει τουλάχιστον ένα από τα ατού του Βασικού Ενστίκτου, αλλά προς απογοήτευση όλων, η πολυπόθητη σταρ είναι όλο λάδι κι από τηγανίτα τίποτε σ' αυτό το "καβλίτσα εν κινδύνω" θρίλερ, που γίνεται όλο και πιο ηλίθιο όσο περνάει η ώρα. Και δεν ξεκινά και πολύ έξυπνο είναι η αλήθεια. Η αστυνομική πλοκή με τα ψυχολογικά κολπάκια γεννιέται νεκρή και θάβεται πριν καν έρθει η ώρα για το διάλειμμα, και στην υπόλοιπη διάρκεια, η παράνοια και η σύγχυση παίρνουν το ρόλο του suspense και της σεναριακής συνοχής, πασχίζοντας να οδηγήσουν την ταινία στο αντισυμβατικό φινάλε, ασχέτως αν έχεις χάσει το ενδιαφέρον σου ώρες πριν. Και για το φινάλε, και για το ότι χρειάζονται πέντε λεπτά επεξηγηματικού μονολόγου για να κολλήσει στην υπόλοιπη ταινία. Η μεγαλύτερη πλάκα πάντως είναι, ότι κάποιοι απ' την επιτροπή που είπε στον σκηνοθέτη πώς να γυρίσει την ταινία, νόμιζαν ότι το instant messaging είναι ακόμα αρκετά hip ώστε να μπορείς να κρεμάσεις μισή ταινία πάνω σ' ένα παράθυρο με cyber-teasing. Αναμενόμενα, η AOL δεν είχε την ίδια άποψη, και δεν τους άφησε καν να χρησιμοποιήσουν το όνομά της. Πάλι καλά που η ταινία είναι της SONY και μπόρεσαν να έχουν τα VAIO.