Λίγο να ασχολείσαι, ξέρεις εδώ και πολύ καιρό, πριν κυκλοφορήσει (και αποσυρθεί) το πρόμο της, τι να περιμένεις από τη νέα συνεργασία των "πιο αναγνωρισμένων ηθοποιών της εποχής μας" σύμφωνα με το προωθητικό blurb που δεν θα ακούγονταν ελαφρά ειρωνικό αν είχε χρησιμοποιηθεί την εποχή του Heat (1995). Στο αναγνωρισμένο δράμα του Michael Mann οι δυο πρωταγωνιστές (που δεν είχαν τότε και καμία ανάγκη να υπενθυμίσει κανένας ποιοι είναι) δε μοιράζονταν και πολύ το ίδιο πλάνο, δώσανε πάντως ένα σνακ στους πεινασμένους φαν, αφού στον θρυλικό δεύτερο Νονό, εικοσιένα χρόνια νωρίτερα, δεν είχαν ούτε μια σκηνή μαζί. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το Righteous Kill (2008) σου δίνει την εντύπωση ότι γυρίστηκε μόνο για να τους έχει αγκαλιά, ακόμα και στο κρεβάτι αν χρειαστεί.

Ο Jon Avnet έλυσε με τον πιο εύκολο τρόπο το πρόβλημα να έχει απέναντι τον De Niro της φυσικής προετοιμασίας και του αυθορμητισμού στα γυρίσματα με τον Pacino της σκυλίσιας (κομπλέ με σάλια) πρόβας, βάζοντάς τους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Ε και στο τρίψιμο, όπως βλέπεις, ο ένας απαξίωσε να χάσει κάνα κιλό κι έφερε προβαρισμένες τις κλασικές γκριμάτσες του, ενώ ο άλλος αρκέστηκε στη φυσικότητα του να μη χτενίζει το μαλλί το πρωί που ξύπναγε (i.e. μάλλον τα χειρότερα δανείστηκε ο ένας από τον άλλο). Το ζητούμενο πάντως επετεύχθη, ο σκηνοθέτης προφανώς έμαθε από τα δεκάδες κοψοραψίματα των 88 Minutes (2007) ποια είναι η βιντεοκλιπίστικη αισθητική που προτιμάνε τα δοκιμαστικά ακροατήρια, και η Millennium του Avi Lerner (όπου πάνε οι αστέροι να πεθάνουν όπως χιλιοματαξανάπαμε) φαίνεται να βρήκε στον Pacino το σταμάτημα της οικονομικής της αιμορραγίας. Από τις Κάνες είχε μοσχοπουλήσει τη διανομή και των δυο παραγωγών, τα μεν Λεπτά στη Sony που τα βγάζει τον Απρίλη, το δε Σκότωμα στη νεοσύστατη Overture που το πάει για Σεπτέμβρη σα σημαία της στη προσπάθεια να γίνει η νέα New Line (ειδικά τώρα που η original σήκωσε λευκή για δικιά της).

Πάντως το (αρχικό τουλάχιστο) σενάριο είναι του Russell Gewirtz του Inside Man (2006) οπότε αυτός o (υπερ)pulp τόνος μπορεί να είναι εσκεμμένος προς το καλό, τα δικαιώματά του είχε ο Avnet που έφερε τον De Niro που φέρεται να πρότεινε τον Pacino (και άρα η αρπαχτή δεν ήταν και τόσο προαποφασισμένη), και οι αναφορές από τα πρώτα screenings λένε ότι μεταφέρθηκε σχετικά ικανοποιητικά. Οπότε τα μόνα κομμάτια που σου λείπουν από το παζλ είναι αυτά που θα γράψει ο Curtis "50 Cent" Jackson (που φαίνεται να έχει μπει κι αυτός στο στάβλο, βλ. Home of the Brave (2006)) και θα δείξει η Carla Gugino (πάντα ελπίζεις για τίποτα υπερκαβλιάρικο σινσίτικο).

Καθημερινός cowboy σκουντουφλάει σε σκηνικό αγοραπωλησίας ναρκωτικών που κατέληξε πολύ, πολύ άσχημα. Και αποφασίζει να περιθάλψει τα αδέσποτα εκατομμύρια δολάρια.Οι Coen βρίσκουν έμπνευση, μετά από μια περίοδο που αρκετοί τους κατηγόρησαν για υπερβολική εμμονή σε σουρεαλιστική κωμωδία χαρακτήρων στο έργο τους, για πρώτη φορά μετά τον Όμηρο στο O Brother, Where Art Thou? (2000), διασκευάζοντας το βιβλικό ζοφερό ομώνυμο πεζογράφημα του βραβευμένου με Pulitzer πέρσι Cormac McCarthy. Και το κάνουν δικό τους αφομοιώνοντας το πυκνογραμμένο απνευστί αντιφανταχτερό στιλ του συγγραφέα, επιστρέφοντας όπως φαίνονταν από τα trailer στις αιματηρά απλές ρίζες του δικού τους Blood Simple (1984), χρησιμοποιώντας την πεκινπαϊκή κυνική ασταμάτητη βία σα το καλύτερο υποκατάστατο των χειρουργικά αφαιρεμένων συνηθισμένων κωμικών μορφωμάτων τους, αναμιγνύοντας πιο ιδανικά από ποτέ τρελά εφευρετική τέχνη και popular entertainment.

Η ιστορία είναι τοποθετημένη χρονικά στο 1980, με όλα τα έντονα χαρακτηριστικά συγκεκριμένης περιόδου να έχουν σβηστεί προσεκτικά για να λειτουργεί σα διαχρονικό σχόλιο για τη δηλητηρίαση της αμερικάνικης Δύσης από το αίμα που το βλέπεις να ποτίζει τη γη. Αίμα που ακολουθούν, εξίσου συμβολικά, οι τρεις ήρωες της παραβολής, ο πρώην ηλεκτροσυγκολλητής του Josh Brolin που νομίζει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα, ο γεροσερίφης του Tommy Lee Jones που ξέρει καλύτερα, και η δύναμη του απόλυτου κακού του Javier Bardem σε ένα ρόλο ιστορικό ήδη από τη μαλλούρα σύμβολο της παράνοιας του χαρακτήρα στον παλαβιάρικο κόσμο των Coen. Αν είχαν (που είχαν ειδικά ο σερίφης-πρωταγωνιστής) παρελθόν στο βιβλίο, και οι άλλοι δυο απλοποιούνται στη ταινία στις κινητήριες δυνάμεις τους, κατά το συνήθειο των αδερφών, κάνοντας τη σύγκρουση ακόμα σφοδρότερη όσο και συνεχώς αναπάντεχη από τις εξωστρακίσεις. Η σύγκρουση κλείνει το ίδιο αναπάντεχα, διαβόητα πια, σε μοιραία σπόντα, σεβόμενη το αντιδοξαστικό πεσιμιστικό τέλος της νουβέλας, αφήνοντας τον Jones να θρηνεί την ήττα του σε μια μάχη που διάλεξε να μη μπει ποτέ, σε ένα κόσμο που δε καταλαβαίνει πια, σε μια σκηνή μονολόγου με εσκεμμένα περισσότερο διάλογο απ' όλου του φιλμ μαζί.

Εξαιρετικά φειδωλή είναι η σκηνοθεσία συνολικά, βάζοντας τον Roger Deakins να φωτογραφεί μαεστρικά άγονη αδιάφορη γη (με κάνα ψόφιο ζώο να θυμίζει την έκταση του φαινομένου και την έλλειψη ουρανού να εντείνει το κλίμα), με κανά μισάωρο το πολύ σχεδόν μουσικού φυσικού θορύβου για soundtrack (που φυσιολογικότατα τσίμπησε οσκαρικές υποψηφιότητες στις ηχητικές κατηγορίες). Χωρίς να χάνει βλεφάρισμα στην ανηλέητη ένταση, στην υπόγεια απειρότητα της λεπτομέρειας, στη μνημειώδη διάνοια που μουσκεύει το σκονισμένο σκηνικό. Τελικά, πιο τρομαχτική στιγμή του φιλμ είναι αυτή που διαπιστώνεις τον απόλυτο έλεγχο της τέχνης τους από τους σημαντικότερους σύγχρονους δημιουργούς. Εμπειρία ζωής αν δε κάνει το μυαλό σου να λιώσει.

Πατριώτης πατέρας που δεν ξέρει πώς να πει στις δυο κόρες του ότι η μητέρα τους μόλις σκοτώθηκε στο Ιράκ, τις πάει εκδρομή.Δράμα σημαντικής εμβέλειας κυρίως λόγω του τρόπου που διαχειρίζεται την μικρή του κλίμακα, το Grace is Gone είχε κερδίσει το buzz του πρόπερσι στο Sundance όντας η πρώτη δραματική ταινία που κατάφερε να βρει αγοραστές (τους Weinsteins που κόντεψαν, λέει, να γκρεμίσουν απ' τα χτυπήματα την πόρτα στο δωμάτιο του Strouse και των λοιπών συντελεστών για να τους πιάσουν στον ύπνο), buzz που επιβεβαίωσε κερδίζοντας μετά και τα βραβεία κοινού και σεναρίου. Έκτοτε κινήθηκε μάλλον υποτονικά (κυρίως με το σπρώξιμο του ονόματος του Clint Eastwood που παίζει στα credits πάνω απ' τον τίτλο του τραγουδιού Grace is Gone), πράγμα διόλου παράδοξο, αφού κι οι Weinsteins τελικά φοβήθηκαν την περίεργη γκρίζα ζώνη όπου κινείται, εξερευνώντας με εξαιρετικά ήσυχο κι ανθρώπινο τόνο, τον βουβό πόνο μιας ολόκληρης χώρας που προσπαθεί να διαχειριστεί τις απώλειές της σ' έναν πόλεμο που χάνει το πρόσωπό του μόλις κλείσεις την τηλεόραση. Απέχοντας σχεδόν ολοκληρωτικά από πολιτική τοποθέτηση (αν και αν το θες αρκετά, θα βρεις θέση σ' όποια μεριά και να την ψάξεις), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Strouse είναι ένα αξιοπρόσεχτο συναισθηματικό ταξίδι, κομματάκι μονότονο αλλά ωστόσο συγκινητικό, που καταφέρνει και τη σκηνοθετική του γύμνια να καλύψει, χάρη στην γοητευτικά καθαρή δραματουργική του απλότητα.

Χιπι-οειδές φεστιβάλ ξεκινάει ακόμα μια χρονιά σε δάσος όπου παλιότερα μικρό παιδί με Ρηγκαν-ικές εμμονές έκανε τατουάζ στο λαιμό περιβαλλοντο-ακτιβιστών. Με αλυσοπρίονο.Πολύ καλός, πολύ κακός, και πολύ έξυπνος για το καλό του προσπαθεί να είναι ο Ταξιδιώτης (2006). Χωρίς προϋπολογισμό ούτε για γύρισμα ξαφνικής συνάντησης βαν με χαντάκι, ο πρωτάρης στη σκηνοθεσία David Arquette εκμεταλλεύεται τη θητεία του σαν ηθοποιός για να μαζέψει καστ επώνυμων κι ανώνυμων τόσο επαγγελματιών που μόνο μπιμουβιά δεν αναδίδουν ακόμα και στα σκατά να πέσουν (που πέφτουν). Οι μάσκες προέδρων στη μεγάλη οθόνη είναι τόσο παλιές όσο κι αυτοί, είχαν κάνει και συμμορία στη Κόψη του Κύματος (1991), και η καταγγελτική πρωτοτυπία του Reagan παρανοϊκού με τσεκούρι εναντίον δικαίων και αδίκων πάσχει ελαφρά στους δίκαιους, αφήνοντας την ικανοποίηση του αιμοδιψούς ενστίκτου σου σε κάτι σε ξαμόλυμα γύπα σε κοράκια (και δίνοντάς σου φυσικά και τις ίδιες επιλογές για να μαζοχιστείς τρομάζοντας ταυτιζόμενος με θύματα). Ακόμα και στα πιο τεχνικά, τα γυρίσματα φανερά γίναν σε φιλμ, όμως αν ο φωτογράφος χρησιμοποιούσε ότι στοκ έβρισκε, αν το διάλεγε τόσο αζήτητα μερακλίδικα όσο και τις τοποθεσίες και τις γωνίες του, αν ήταν επιπλέον επιλογή αναφοράς σε εικονικές τρομοσκηνές των 80s ή (το πιο πιθανό) η πρόθεση χάνονταν στο δρόμο σε κάθε σκηνή, δύσκολα το λες πια. Ο Arquette χάνει τη μπάλα προσπαθώντας να περάσει πολιτικά σχόλια όπως γίνονταν στο είδος στα 70s, να αναβιώσει τα 80s απελευθερωμένα από τη καταπίεση σε σεξ και ναρκωτικά, να επιδείξει ότι έμαθε παίζοντας στα Scream των 90s και να μιλήσει στη χαμένη γενιά των 00s. Κι αν ένα σωρό θετικά μπορείς να βρεις να του καταλογίσεις, αυτό που σου μένει τελικά είναι μπάφιασμα από τη μια, όσο και με τις σκηνές.. επήρειας, πρωτοφανώς λειτουργικές και ταξιδιάρικες μέχρι που τις σιχαίνεσαι. Και αίσθηση ανικανοποίητου από την άλλη, όσο και με τις σκηνές βυζόμπαλων, φευγαλέα προτού τα πιάσεις (με το μάτι σου) καταστρατηγώντας έτσι και όποιο λόγο εμφάνισής τους.

Πιτσιρικάς που μπορεί και τηλεμεταφέρεται, βρίσκεται στο στόχαστρο μυστήριας σέχτας που ξεπαστρεύει το είδος του (γιατί μόνο ο Θεός μπορεί να είναι πανταχού παρών), και θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να ερωτευτεί.Αφήνοντας το κινηματογραφικό φιλί του θανάτου που είναι ο Hayden Christensen, να αλληλοεξουδετερώνεται με το φιλί της ζωής που προσπαθεί να του δώσει ο Jamie Bell, ο Doug Liman χαϊδεύει τον πάτο της καριέρας του, χοροπηδώντας στα κομματάκια που του κόλλησε με κόλλα στιγμής το σεναριογραφικό τρίο απ' τη σειρά βιβλίων του Steven Gould, και γλιτώνει τη μαύρη τρύπα σχεδόν αποκλειστικά χάρη στη χαζομάρα της σύνθεσης της ιδέας της ταινίας, που καλύπτει με ένα campy πέπλο την ασυναρτησία της εκτέλεσης. Ένας πειραγμένος παραμελημένος νέος υπερήρωας που μαθαίνει τα κόλπα, ένας προαιώνιος μυστικιστικός πόλεμος, ένα αταίριαστο δίδυμο συμμάχων, ένας κλασικός εφηβικός λυτρωτικός έρωτας, ένα άσπρο σφουγγάρι στο κεφάλι του Samuel L. Jackson, ένα μίξερ και (ιδού) ένα σενάριο, που αρνείται πεισματικά να εστιάσει σε οποιαδήποτε κεντρική ιδέα, κι ο Doug Liman που παραμένει σοβαρός πίσω απ' την κάμερα, καταφέρνοντας τουλάχιστον να στήσει μερικές διάσπαρτες σκηνές δράσης σε ωραία τοπία, που σχεδόν κάνουν ν' αξίζει ο κόπος σου να περιμένεις να εμφανιστούν.

Μανιακή παράνυφος χάνει τον άντρα της ζωής της στα δόντια της αδερφής της αλλά τον βρίσκει σε δημοσιογράφο που θέλει να την εκμεταλλευτεί για να βγάλει εξώφυλλο.Κι αν το blurb δε σου λέει τίποτα και πας στην αίθουσα μαντεύοντας την υπόθεση απ' τον τίτλο και τη σεναριογράφο, μπορεί να νομίσεις πως θα δεις τον Διάβολο να (ξανα)Φοράει Πράντα (27 φορές), ή όταν πάρει μπρος η ταινία, να σου φανεί πως μπορεί και να δεις το τέρας του Φράνκενσταϊν να συναντά την Carrie του Sex and the City. Αλλά η πραγματικότητα (της ταινίας) είναι πολύ πιο απλή, ανέμπνευση και περιορισμένων φιλοδοξιών, αφού τα 27 Φορέματα που κρύβει στη ντουλάπα της η Katherine Heigl, είναι απλά η ασφαλής εκδοχή της προσπάθειάς της να περάσει τις χρυσές της σφαίρες απ' τις αποστειρωμένες φόρμες του Grey's Anatomy στη μεγάλη οθόνη, μέσω μιας επανεκτέλεσης του My Best Friend's Wedding (1997), του The Wedding Planner (2001) και του How to Lose a Guy in Ten Days (2003) μαζί, αλλά με αλλαγές στους βαθμούς συγγένειας (των ηρώων). Το παράδοξο είναι ότι, σ' αυτή την ενοχλητικά προβλέψιμη κι ανιαρά καλογυαλισμένη ρομαντική κομεντί του κιλού, λάμπουν σχεδόν όλοι εκτός απ' το άτομο που σχεδιάστηκε να μεταφέρει, με την Malin Akerman να είναι σαφώς η πραγματικό καμπυλόγραμμη θέλξη της ταινίας, τον James Marsden να είναι σαφέστερα πιο αξιοποιήσιμος πρωταγωνιστής απ' την ξανθιά που μοστράρει στην αφίσα, και ακόμα και τον Edward Burns με την σε-μηχανή-υποστήριξης εκφορά των ατακών του χάρτινου αντικειμένου του πόθου, να κοντράρει σε ενδιαφέρον τον χαρακτήρα που προσπαθεί να ζωντανέψει η Heigl.

Όπως φαίνονταν από τη προηγούμενη βδομάδα που φίσκαρε τους κινηματογράφους του γαλλικού Βορρά (με μέσο όρο κοντά στις 9 χιλιάδες θεατές ανά αίθουσα) και σχετικά λιγότερο από το (ενδέκατο καλύτερο) άνοιγμά του σε όλη τη χώρα με 558.359 εισιτήρια τη Τετάρτη, το Καλωσόρισμα στη Χώρα των Ch'tis (2008) του Dany Boon διέλυσε κάθε μποξοφική επίδοση στη χώρα του Astérix. Με συνολικά 3,6 εκατομμύρια θεατές το πενθήμερο (περίπου χίλιους περισσότερους ανά αίθουσα απ' τους πρώην κατόχους του ρεκόρ, τρίτους Μαυρισμένους) και έσοδα $37,7 μυρίων, το αγκάλιασμα της ιδιαίτερης πατρίδας του από τον καραδημοφιλέστατο κωμικό βρέθηκε στην κορυφή και του πλανητικού μποξόφη, και επόμενο στόχο έχει πια, σύμφωνα με τον Henri Demoulin διευθυντή βόρειας εγχώριας διανομής της Pathé, κανέναν άλλον αλλά τον Τιτανικό (1997) των 20 μυρίων Γάλλων θεατών.

Όπως καταλαβαίνεις και από το trailer το οποίο ξοδεύει τη μισή του διάρκεια σε αστεία προφοράς, η ταινία είναι βαθιά γαλλική, τόσο βαθιά που φτάνει στη περιοχή του Nord-Pas de Calais, κατοικημένη από μυριάδες.. υπερβολικά στερεότυπα που φέρνουν σε Βέλγους του Goscinny, στο πιο μπρουτάλ και στο πιο ανεπιθύμητο για την υπόλοιπη χώρα --στην υπόθεση, ο ταχυδρομικός από την Προβηγκία που μετατίθεται εκεί για "ατασθαλίες", γίνεται ήρωας για τη γυναίκα του που τον είχε στο φτύσιμο. Περήφανος για την καταγωγή του από την επαρχία (το Armentières συγκεκριμένα), ο Boon κατάφερε να ανατρέψει όλα τα κλισέ, κάνοντας τους κατοίκους της πιο αξιαγάπητους και από ανυπότακτους Γαλάτες, τη περιοχή, όπου βρέχει 3-4 φορές το χρόνο, για 3-4 μήνες τη φορά, να φαίνεται ήδη πιο τουριστική από τις παραλίες του Νότου (που φάγαν τόση σκόνη όση και οι Bronzés τους από τους Ch'tis), και τη μικρή πόλη Bergues αγαπημένο προορισμό για.. ταξίδια του μέλιτος. Σε όλα στόχευε από την αρχή ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης/πρωταγωνιστής, περιμένοντας πρώτα να καταξιωθεί και κινηματογραφικά, μετά την εξαγώγιμη πρωταγωνιστική επιτυχία σε La Doublure (2006) και κυρίως Mon Meilleur Ami (2006) αλλά και τη σχετική της πρώτης του δημιουργίας, La Maison du Bonheur (2006). Και μπορεί ένα κάποιο θέμα να υπάρχει, με την αντιπροσωπευτικότητα της πόλης που διάλεξε, αλλά ακόμα κι αν έβρεχε μαγικό φίλτρο όσο μεγάλωνε, πιο πολύ θα περίμενες να ζοριστεί να τα καταφέρει.

Η UIP σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας της χρονιάς Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους. Την Τετάρτη 5 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στην Odeon Όπερα, Ακαδημίας 57.

Υποψηφιότητα για μεγαλύτερη ταινία του καλοκαιριού βάζει ο Iron Man (2008) με το trailer που έριξε το Trailer Park του MySpace, δυο μήνες πριν το φιλμ βγει στις αίθουσες, ανοίγοντας επίσημα και τη μπλοκμπαστερική περίοδο.

Με σωστές δόσεις χαρακτήρων, αστείων και ατσαλένιων τριξιμάτων (έστω κι αν μερικές σκηνές ακόμα φέρνουν σε πλαστικό) η Marvel προφανώς τοποθετεί τον αποτρελαμένο αδίστακτο γκομενιάρη Tony Stark του Robert Downey Jr. απέναντι στον μισότρελο κατασόβαρο μοναχικιάρη Bruce Wayne του Christian Bale. Χωρίς να αποφεύγει, ίσα ίσα, ούτε αυτή την τραχιά αίσθηση της πραγματικής πραγματικότητας του Batman Begins (2005), ούτε τις συγκρίσεις με τις τεράστιες γαμηστερές σκηνές των Transformers (2007), χάρη στη φανταστική δουλειά στα εφέ (πιο χαρακτηριστικά εκεί που παθαίνεις μεγαλύτερο σοκ από τον Stark όσο διαπιστώνεις τις δυνατότητες της αρματωσιάς) και την αποστροφή του Jon Favreau για 3D κόσμους (με την επιμονή του να "τοποθετεί" την εικονική κάμερα, να κάνει θαύματα στις CGI σκηνές). Επιπλέον, αν βάλεις ότι και ο άφαντος ακόμα Incredible Hulk (2008) θα ανοίξει πριν τον Σκοτεινό Ιππότη (2008), μαζί με την εικοσάχρονη πια ιστορία του τελευταίου στη μεγάλη οθόνη, βλέπεις μια κάποια κούραση, ένα κάποιο ξώφτερνο στην κατά τα άλλα άτρωτη προωθητική μηχανή της Warner. Ενώ η ρέτρο (κομπλέ με απαγόρευση ψηφιακών προβολών) φετινή νέα έξοδος του Indiana Jones φυσικά και δε διεκδικεί καμιά πρωτοτυπία. Έτσι τελικά κάπου διακρίνεις ρεαλιστικές δυνατότητες για ολόφρεσκο franchise που θα διαδεχτεί αυτό του Spider-Man. Και σε αυτό ποντάρει φανερά η Marvel, ξεκινώντας με μικρό αντίπαλο (ο Iron Monger δεν είναι Mandarin), και έχοντας ήδη κάνει ταχτικό επισκέπτη, στιλ Wolverine, τον χαρακτήρα στα μισά της κόμικ, σχεδιάσει νέο τίτλο, και βάλει τον Favreau να γράφει mini-series και (κανένα άλλο αλλά) τον Peter David τη μεταφορά της ταινίας. Βέβαια τα ratings της διαφήμισης στο Super Bowl δεν ήταν και τα καλύτερα, το κόμικ δε πιάνει συχνά το τοπ-50 στις πωλήσεις, η Paramount (της αμερικάνικης θεατρικής διανομής) έχει και δικές της, έστω και παρωχημένες, μπλοκμπαστεριές να σκεφτεί, και φαίνεται απίθανο πια όλα τα εφέ να έχουν την ίδια ποιότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Οπότε μη περιμένεις τίποτα τόσο γεωσεισμικό όσο τα ρομποτάκια του Michael Bay.

Κατά τα άλλα, η σκηνή του τέλους, με το τανκ, που κάποιοι προσπάθησαν να πασάρουν για VR εκπαίδευση, είναι σαφώς πιο βελτιωμένη απ' ότι στο σποτάκι του Super Bowl που είχε ξεσηκώσει τις σχετικές κακές αντιδράσεις. Οι χαρντροκιές της υπόκρουσης περιλαμβάνουν πια και AC/DC και Audioslave (εκτός από το Iron Man των Sabbath) και δε νομίζω να έχει κανένας αντίρρηση. Η Gwyneth Paltrow πρώτη φορά φαίνεται φαγώσιμη, με μπουκούλες και καραμελί μαλλάκι, αν έχεις γούστα σα τα (χοντρά) δικά μου. Και οποιαδήποτε ταινία με πρωταγωνιστές Robert Downey Jr. και Jeff Bridges, δυο από τους πιο "καταραμένους", υποεκτιμημένους, χολιγουντιανούς αστέρους, δε θα χρειάζονταν κατεβατά για να την έχεις στα must του καλοκαιριού.

Η Hollywood Entertainment σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας τρόμου Ο Ταξιδιώτης. Την Δευτέρα 3 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στα VILLAGE PARK 20 Cinemas στoν Αγ. Ι. Ρέντη.

Μικροαγροκτηματίας παρακολουθεί ληστεία στο δρόμο του να προσπαθήσει να ξεκαθαρίσει τα μεγαλοχρέη του στην πόλη. Και είναι εκεί, τυχαία, όταν συλλαμβάνουν τον τρομοκρατικό αρχιληστή.Το Τελευταίο Τρένο για τη Γιούμα (2007) φτάνει στην Ελλάδα τόσο καθυστερημένο που έχει γίνει πια κλασικό όσο και το γουέστερν του 1957 που αναδημιουργεί. Βασισμένο σε σύντομη ιστορία του Elmore Leonard που προτού γίνει ο Stephen King του φιλμ νουάρ για το Χόλιγουντ δοκίμασε το χέρι του και στην Άγρια Δύση, το Τρένο είχε αποκτήσει πραγματικούς επιβάτες (βλ. χαρακτήρες συστημένους καλύτερα) πριν πενήντα χρόνια, και προσαρμόστηκε τώρα αρκετά για να προστεθεί το δίδυμο των Michael Brandt και Derek Haas στα σεναριακά credits και να γίνει πιο γρήγορο, πιο ανηλέητο και ελαφρά πιο gay όσο και ο χαρακτήρας του Ben Foster που πρωταγωνιστούσε στις πρώτες απίθανες αφίσες του remake. Αλλά παραμένει μια ιστορία ατόμων μουλαρωμένων ηθικών κανόνων με αρκετά αρχίδια για να την αλλάξουν (αντί να προσαρμοστούν σε αυτή), στα πρότυπα του πιο περίφημου Τρένου που είχε Σφυρίξει Τρεις Φορές πέντε χρόνια νωρίτερα. Με μεγαλύτερο ατού τελικά τις μεγάλες ερμηνείες των μεγάλων πρωταγωνιστών του (αν και κάπου έχεις, όχι άδικα, την αίσθηση ότι τις έχουν επαναλάβει), ο James Mangold αποδίδει φόρο τιμής σε μια ταινία που, όπως λέει, τον είχε επηρεάσει και προσπαθούσε να μιμηθεί από το Cop Land (1997) ακόμα, χωρίς καμία ρεβεζιονιστική διάθεση, πηδώντας έξω από τα στενά όρια του είδους όπως όφειλε και στόχευε κάθε αξιόλογος εκπρόσωπός του όταν ανθούσε, με τη φούρια και το πάθος του ανθρώπου που ξέρει ότι δε θα ξανάχει τέτοια ευκαιρία.

Ορφανή με ακόρεστη δίψα για χορό στους δρόμους προσγειώνει θέση στο γνωστό ανύπαρκτο μουσικό λύκειο.Μερικές μέρες αφού έθαψα έγραψα για το Step Up (2006), άκουγα στο λεωφορείο μια 20χρονη να συστήνει με τις ώρες φυσικά, στο τηλέφωνο φυσικά, μια καταπληκτική ταινία με καταπληκτική μουσική και καταπληκτικούς χορούς και καταπληκτική υπόθεση. Και μια κατάπληξη την έπαθα, παρότι σαβουροκαπνισμένος, διαπιστώνοντας ακριβώς πως δημιουργήθηκε η υπόγεια επιτυχία (και όχι μόνο στην Ελλάδα) ενός ακόμα αθέλητου.. Dancy Movie. Ενάμιση χρόνο μετά, είναι πιο ασφαλές να δεις τη συνέχεια καθιστός πάνω σε κάνα ρήγμα στη Μεθώνη, παρά σε αίθουσα με όσους ενθουσιάστηκαν με τη πρώτη ταινία, αφού το μυαλό τους θα είναι έτοιμο να ανατιναχτεί.

Δύσκολο να πεις χωρίς πολύ ψάξιμο αν η Disney θέλησε να τοποθετήσει το franchise σε γωνιά μη ανταγωνιστική με το χρυσωρυχείο High School Musical που της προέκυψε, αν το πήγαινε για κάποια από τις συνηθισμένες, επικριμένες και προσοδοφόρες straight-to-dvd παραγωγές της και της βγήκε θησαυρός ή όντως μια επιδίωξη να κάνει sequel δυοτρεις κλάσεις ανώτερο την είχε. Προϋπολογισμός, επαναχρησιμοποιημένα σκηνικά, "ταλέντα" σε σενάριο και σκηνοθεσία και o Channing Tatum να επιστρέφει σε ρόλο καμέου για την αληθοφάνεια, όλα συγκλίνουν σε αρπαχτή. Αλλά η ιστορία γυρνάει τη προηγούμενη ανάποδα για να βγει στους δρόμους (ε και στα ομώνυμα.. club της γειτονιάς), δε προσποιείται ότι πρόκειται να ενδιαφερθείς για τους χαρακτήρες (και βγάζει έτσι μερικούς περιφερειακούς που.. σε ενδιαφέρουν) και αναμιγνύει εθνότητες και τάξεις τόσο φυσικά που δε το προσέχεις (έστω κι αν τελικά, σε σεναριακό αδιέξοδο, ποδοπατάει ότι έχτιζε στην παραλία που τσαλαβουτάει ο Μέσος Κοινός). Ο Jon Chu φαίνεται από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις που πήρε τη δουλειά γιατί την άξιζε, φέρνοντας και μια φρέσκια κοντινή και αποκαλυπτική σκηνοθετική ματιά, εναλλακτική στους συνηθισμένους σωματοσωρούς. Το soundtrack βγαίνει πολύ περισσότερο στη κοφτερή άκρη του mainstream (με τους συνήθεις ύποπτους, Timbaland και Missy Elliot, δίπλα σε ψιλοβλαχιές αλλά και πραγματικά club über hits σα το Low). Και οι χορογραφίες, απελευθερωμένες από μπαλεταρίες και ότι άλλο δεν είσαι υποχρεωμένος να υποστείς ως μη φιλόδοξος jazz dancer, εμφανώς στημένες απέναντι σε ότι γέρνει σε τηλεοπτικά μιούζικαλ, απογειώνουν το αποτέλεσμα τόσο που θα πόνταρες στα σίγουρα ότι σε δέκα χρόνια θα το λένε κλασικό, αν δεν κουβάλαγε τη κατάρα να το λένε από τώρα Step Up 2.

Μεξικάνος περνάει λαθραία στην Αμερική για να βρει τον πατέρα που δε γνώρισε ποτέ, αλλά συνταξιδιώτης τού κλέβει την ταυτότητα για να του κλέψει το όνειρο.Κλασική περίπτωση κλεμμένης ταυτότητας δίνει τη βάση για να στηθεί μελέτη της καταραμένης γκαντεμιάς και της συνεργασίας της με τις βολικές στροφές στημένου σεναρίου, που προσπαθεί να εξερευνήσει τη δυνατότητα για καλό στην ψυχή του κακού κι αντίστροφα, χωρίς να αφήνει ούτε ένα κλισέ περί ταξικού ρατσισμού και επιβίωσης στη φτώχεια επιφανειακά αχρησιμοποιήτο. Η σκοτεινή και κουνημένη σκηνοθεσία του το κάνουν αρκετά έντονο για να σε πιάσει απ' τα μούτρα κι οι ερμηνείες του από σχετικά ερασιτέχνες ηθοποιούς σε βάζουν και σε κρατάνε μέσα στο δράμα του για το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο, αλλά η ακλόνητη επαναληπτικότητά του και η προβλεψιμότητα στην οποία καταλήγει, φτιάχνουν αρκετά μεγάλη κοιλιά ώστε κι ο ίδιος ο δημιουργός του, που βραβεύτηκε το 2006 με το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο Sundance, να μην είναι σίγουρος πώς ακριβώς να το κλείσει μετά την πεσιμιστική κορύφωση του φινάλε του, που θέλει να σ' αφήσει ν' αναρωτιέσαι αν τελικά ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει, σε μαύρη σακούλα σκουπιδιών.

Ένα φυσιολογικό κορίτσι που μισεί τον εαυτό του, βολτάρει στο λεωφορείο τυλιγμένο σε κουρτίνα μπάνιου και σου λέει για τη ζωή της. Όταν δεν σε βρίζει.Κατακερματισμένη εικόνα (σε πολλά μικρά split-screen-άκια) και ήχος αντίστοιχα σπαστός μην τύχει και καταλάβεις κατά λάθος πού να κοιτάξεις (ή για να σε καθοδηγήσει πού να μην κοιτάξεις, όπως θέλεις πάρ' το), συνθέτουν μια καλειδοσκοπική ματιά σε μπερδεμένα αποκόμματα ζωής, όχι απαραίτητα πραγματικά, μιας έφηβης με σκατοκατάσταση στο σπίτι, και χωρίς βυζιά άρα με δύσκολη εφηβεία στο σχολείο, που έχει υπνωτίσει τον αδερφό της και τον έχει κάνει να νομίζει ότι είναι σκύλος, κι όταν ο σκύλος χάνεται μαζί με την παρθενιά της, η ζωή της γίνεται σκατά. Στην προβολή της ταινίας στο Βερολίνο, ο Καναδός σκηνοθέτης ενημέρωσε το κοινό ότι το μισό τους εισιτήριο ήταν σπηντάκι, κι αν το ακουμπούσαν στη γλώσσα τους, στα μισά της η ταινία θα άρχιζε να βγάζει απόλυτο νόημα. Δεν ξέρω τι ακριβώς προσπαθούσε να πετύχει ερμηνεύοντας την δύσκολη εφηβεία ως τριπάκι, ούτε αν οι εδώ διανομείς θα παρέχουν το ίδιο βοήθημα (δεν αποκλείεται), αλλά χωρίς βοηθήματα, η ψευτοαβαγκαρντίστικη φιοριτούρα που κάνει τα 77 λεπτά να μοιάζουν 7ωρο, προσπαθεί με τη δίχως ουσία χαριτωμενιά της, να δέσει μονολόγους σε ενιαία αφήγηση, και μπορεί να σε ξεγελάσει όταν το βλέπεις, αλλά λίγο αν το βάλεις στη σειρά θα ακούσεις τον πάταγο της αποτυχίας, τον οποίο πρέπει στην ουσία να διαχειριστείς για να μη σου καλύψει τη μικρή επιτυχία της Ellen Page, που στο χάσιμο της ταινίας, στην ουσία είναι η μόνη που σε κρατάει να βλέπεις, και πάλι όχι σε όλα της τα κομμάτια.

Στα τέσσερα βραβεία για σκηνοθεσία, διασκευασμένο σενάριο, β' ανδρικό και καλύτερη ταινία περιόρισε τον θρίαμβό του το No Country for Old Men (2007) και οι αδερφοί Coen που χρέωσαν την επιτυχία τους στην επιλλεκτικότητά τους, αφήνοντας τη φωτογραφία στον Robert Elswitt και το There Will Be Blood (2007), που επίσης βραβεύθηκε και για την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Daniel Day-Lewis.

Ο Javier Bardem, με το βραβείο Β' Ανδρικού (για το No Country for Old Men) έγινε ο πρώτος Ισπανός που κερδίζει Όσκαρ, η Γαλλίδα Marion Cotillard σήκωσε το Όσκαρ Α' Γυναικείου που είχε στο τσεπάκι παίζοντας σε βιογραφία με μακιγιάζ, μουσική και κλάμαπολύκλάμα, ενσαρκώνοντας την Edith Piaf στο La Vie En Rose (2007), η Αγγλίδα Tilda Swinton στο Β' Γυναικείου άνοιξε τη μόνη κατηγορία που θα μπορούσε να βραβευτεί το γενικά αρεστό αλλά χωρίς ελπίδες αλλού Michael Clayton (2007), εκμεταλλευόμενη το προφανές ότι ελάχιστοι απ'την Ακαδημία θα κάθονταν να δουν το I'm not There (2007) για να βραβεύσουν την Blanchett που για κάποιο λόγο είχε ανελιχθεί σε φαβορί, και με την απονομή στον Daniel Day-Lewis του Όσκαρ Α' Ανδρικού που θα μπορούσαν να του το έχουν στείλει ταχυδρομικά πριν κάτι μήνες, τα Όσκαρ ερμηνειών έγιναν ευρωπαϊκή υπόθεση.

Η Diablo Cody πανηγύρισσε για άλλη μια φορά κερδίζοντας το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου για το Juno (2007), κι ο Ρατατούης (2007) έχοντας και τα ταμεία και τις κριτικές μαζί του, επικράτησε αναμενόμενα του Persepolis (2007) στην κατηγορία του animation, σε μια χρονιά που αν ψάχνεις εκπλήξεις, μπορείς μόνο να σημειώσεις την τρία στα τρία παντοκρατορία του The Bourne Ultimatum (2007) στα τεχνικά του μοντάζ, ηχητικού μοντάζ και μιξάζ, τη σκανδαλώδη ήττα του Transformers (2007) στα εφέ απ' το The Golden Compass (2007), και ίσως την πόρτα στο Sicko (2007) του Michael Moore. Σ' αφήνω με τη λίστα των νικητών να πιείς τον καφέ σου και να κάνεις καμιά δουλειά, και για περισσότερα, τα λέμε στα σχόλια.