Τον αγαπημένο του Joe και την πολυαγαπημένη του Μελίνα ακολούθησε για τελευταία φορά απόψε, Δευτέρα, ο μαέστρος του film noir και πιο αψήφιστα ανυπόταχτος στις μαύρες λίστες του Hollywood, Jules Dassin. Aναχώρησε από το νοσοκομείο "Υγεία" στο οποίο νοσηλεύονταν τις τελευταίες εβδομάδες.

Τον μεγάλο πολίτη του κόσμου (και όχι μόνο γεωγραφικά), που δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται Αμερικανός και χρίστηκε ντόπιος πρώτης γενιάς από τους Έλληνες, αποχαιρετά ο Γιώργος Ζερβόπουλος.

Δεν χρειάζεται να προσπαθήσω πολύ για να φέρω την εικόνα στο νου. Τον βλέπω σκυθρωπό, να βαδίζει με βήμα βιαστικό τους σκοτεινούς διαδρόμους του μεγάρου, όπου πριν από λίγο πέρασε το μαρτύριο της Ιεράς Εξέτασης, για να αποφύγει τα φλας των ρεπόρτερ, αλλά και τους μύδρους που συνεχίζει να εξαπολύει πάνω του από τα έδρανα ο τιμητής της pax americana. Στο μυαλό του Jules Dassin, ακόμη περιστρέφεται το "όχι" που ψέλλισε στην πρόκληση της διαβόητης Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών να καρφώσει συναδέλφους του σαν κομμουνιστές, προκειμένου να ξεφύγει της ευθείας βολής που του έριξε ο κουκουλοφόρος Dmytryk, μέλος κι αυτός της συντροφιάς του Kazan. Το μπαλάκι που μόλις κτύπησε και ισορροπεί πάνω στο φιλέ, μοιάζει να επιλέγει να πέσει στην μεριά του. Match point, για έναν τόσο χαρισματικό και ελπιδοφόρο κινηματογραφιστή?

Μετά από δέκα χρόνια σκληρής δουλειάς στα χολιγουντιανά πλατό, έχοντας παρουσιάσει δείγματα της αξίας του στους ασπρόμαυρους Δήμιους των Κολασμένων (1947) και στην Γυμνή Πόλη (1948), πρέπει πλέον να φύγει μακριά, να περάσει τον Ατλαντικό για να γλιτώσει από την βαριά σκιά της μαύρης λίστας. Όλα φαντάζουν δυσοίωνα, μέχρι που η μοίρα θα αποφασίσει να παίξει μαζί του ένα υπέροχο παιχνίδι. Την ώρα που το noir στην πατρίδα του πνέει τα λοίσθια σαν είδος, θα βρει στην Ευρώπη πρόσφορο έδαφος για να αναπτύξει τις ιδέες του. Η Νύχτα και η Πόλη (1950) παρόλη την αρχικά μέτρια υποδοχή της θα εξελιχθεί σε κερδισμένο στοίχημα για τον εξόριστο Jules, ενώ η συνέχεια θα είναι ακόμη θεαματικότερη. To Ριφιφί (1955) θα εξελιχθεί –-εκτός από σεμινάριο για τους καλούς λωποδύτες-– σε έναν πραγματικό θρίαμβο. Και τα καλύτερα δεν είχαν ακόμη έλθει...

Την Μελίνα την γνώρισε στα γυρίσματα του Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται / Celui Qui Doit Mourir (1957). Με μια τόσο δυναμική γυναίκα στο πλάι του, ο Dassin θα φτάσει στο απόγειο της δημιουργικότητας του με το Ποτέ την Κυριακή (1960), το φιλμ που υψώνεται σαν γαλανόλευκη σημαία στις συνειδήσεις των Ελλήνων θεατών. Το αέρινο βάδισμα της Μερκούρη, τα χοροπηδητά του ερωτευμένου Γιάνκη, το μαντολίνο του Χατζιδάκι, ο Πειραιάς... Μαζί με την Μελίνα θα κάνει ακόμη δύο ταινίες, την πανευρωπαϊκή Φαίδρα (1962) και το διεθνές Τοπκαπί (1964), πριν φύγουν παρέα στο Παρίσι για να ταχθούν στον αντιδικτατορικό αγώνα. Μάχες δεν σταμάτησαν ποτέ να δίνουν παρέα, μέχρι που εκείνη έφυγε μακριά του, τον Μάρτη του '94. Σήμερα, ο Πυγμαλίωνας του Never On Sunday, αποχαιρετώντας σε ηλικία 97 ετών τα εγκόσμια, ξεκίνησε το μακρύ δρόμο για να βρεθεί και πάλι στην αγκαλιά της αγαπημένης του Ίλια.

Το πρωτότυπο Bangkok Dangerous (1999) καθιέρωσε με τη μία τους αδερφούς Pang σαν κάτι διαφορετικό από τη συνηθισμένη παραγωγή του Hong Kong και τις συνταγές των Shaw Brothers, έστω κι αν οι περισσότεροι τους συγκρίναν με τους 2-3 άλλους που ξέραν από την περιοχή (από την Ινδονησία μέχρι τη Μογγολία), και χρειάστηκε να πεταχτούν μέχρι την Ταϋλάνδη για να το γυρίσουν φυσικά. Το ριμέικ του φιλμ από τους ίδιους, για λογαριασμό του Nicolas Cage που αγόρασε τα σχετικά δικαιώματα και πρωταγωνιστεί φυσικά, ελπίζουν εδώ και καναδυό χρόνια να τους καθιερώσει και σαν κάτι διαφορετικό από τρομοσκηνοθέτες, ρετσινιά που κόλλησαν με την επόμενή τους προσπάθεια, το θρυλικό Μάτι (2002).

Τα (νέα) γυρίσματα γίναν Οκτώβριο του 2006, ανεπηρέαστα ακόμη και από το πραξικόπημα στη χώρα. Από τότε ο Cage φρίκαρε όλο τον κόσμο με τα μαλλιά του τις ταινίες του, οι δίδυμοι πνίγηκαν στην πρώτη τους (τρομο)απόβαση στην Αμερική με τους Messengers (2007), η υποσχόμενη (τρομο)επαναδημιουργία του Ματιού (2008) βούλιαξε στα ταμεία, και το (τρομο)ξανάφτιαγμα του Shutter (2008) --που έκλεψε στη στροφή τον τίτλο της πρώτης μεταφοράς ταϋλανδέζικης παραγωγής στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού-- άνοιξε.. άκλαυτο τη προηγούμενη βδομάδα. Ενώ το Bangkok Dangerous (2008) πάει από αναβολή σε αναβολή (από τον Σεπτέμβρη τουλάχιστο), και η Lionsgate η οποία αγόρασε τα δικαιώματα στο Βερολίνο με υποσχέσεις για "καλοκαιρινή" έξοδο και "σημαντική" προώθηση, το βγάζει (διάβαζε το θάβει) τελικά τέλος Αυγούστου. Μάλλον δικαιολογημένα, αν σκεφτείς ότι η αρχική ιστορία περιστρέφονταν γύρω από ένα εκτελεστή ντόπιο, κουφό και αμίλητο, ενώ η καινούρια γύρω από τις τρίχες του πρωταγωνιστή που προφανώς δεν έβαλε τα λεφτά του για να μην έχει.. λόγο στη ταινία. Παρά τον εκατονταπλάσιο προϋπολογισμό, μόνο το πανίσχυρο οπτικό στιλ των αδερφών παραμένει λοιπόν, όπως βλέπεις, κομπλέ με τον μόνιμο φωτογράφο τους. Εκτός από το σενάριο (που δεν ήταν ποτέ και γρανιτένιο αλλά ούτε και λαπάς) και το μεγάλο όπλο του μοντάζ έχει σχεδόν παραδοθεί, σύμφωνα με τα credits, αλλά οι Μάζες που μια ιδιαίτερη συμπάθεια την έχουν (αν δε σου 'χει βγάλει το μάτι ακόμα) επιμένουν να ελπίζουν.

Το (τιζερο)τρέιλερ κυκλοφορεί σε όλο τον πλανήτη εδώ και μήνες, και στο δίχτυο σε μια ισπανική εκδοχή από το Φλεβάρη. Επίσημα ανέβηκε προχτές στο IGN, μάλλον βιαστικά για να μη χρησιμοποιούν όλοι το ανεπίσημο (και δεν ακούγεται η συνηθισμένα υπερεπαγγελματικά σφιγμένη φωνή του Nicolas) σε συνδυασμό με τη φρέσκια (άτριχη) αφίσα. Στις αίθουσες παίζει ήδη μεγαλύτερη έκδοσή του.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Première της κωμωδίας Αποστολή στην Μπριζ. Την Τετάρτη 2 Απριλίου στις 9 το βράδυ στo Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Νεαρή που (νομίζει ότι) είναι cyborg, καταλήγει στο τρελάδικο με αποστολή να σκοτώσει τους κυρίους με τα άσπρα που πήραν τη γιαγιά της, και γνωρίζει νεαρό που (νομίζει ότι) κλέβει ικανότητες και βουρτσίζει τα δόντια του, για να μην γίνει κουκκίδα.Αποχωρώντας απ' την αμείλικτη υπερστιλιζαρισμένη υπερβία της τριλογίας της εκδίκησής του, ο Park Chan-wook μας φέρνει σε επαφή με μια πιο τρυφερή κι ακόμα πιο παρανοϊκή, αλλά εξίσου στιλάτη πλευρά του εαυτού του, παρουσιάζοντας μια αλλόκοτη ερωτική κομεντί, γλυκιά και συγκινητική σε σημείο λιγώματος, και αρκετά αστεία για να χαχανίζεις σαν παλαβός σε όλη την εξαντλητική της διάρκεια. Διαβολεμένα προβοκατόρικοι χαρακτήρες γεμίζουν ένα τρελάδικο στημένο με ίσες ποσότητες χιούμορ κι ευαισθησίας, παίρνοντας τις θέσεις τους σ' ένα πλαίσιο σχιζοφρένειας που αγγίζει τον θεατή με τις ιδιαιτερότητές του, κάνοντάς τον να γελά μαζί και όχι εις βάρος του, καθώς στη επίκεντρο στήνεται το ρομάντζο ενός απροσδόκητου ζευγαριού, που με την γλυκύτητα και την ευγένειά του, σου δείχνει πως, σ' έναν τρελό κόσμο με αυστηρούς κανόνες και σκληρά αντίποινα σ' όσους τους αψηφήσουν για να προστατέψουν την διαφορετικότητά τους, όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας κατασκευάσει κι εμφυτεύσει έναν μετατροπέα ρυζιού σε ηλεκτρική ενέργεια, και να μας κρατάει το χέρι όσο κυνηγάμε αυτό που βλέπουμε ως σκοπό της ζωής μας, έστω κι αν το κάνει επειδή ξέρει πως αν τον κατακτήσουμε θα 'ναι η καταστροφή μας.

Νεαροί εισβάλλουν με τρόπο σε εξοχικό καλοβαλμένου ζευγαριού και τους υποβάλλουν στα πάνδεινα, σε πλαίσιο παράξενων, αιματηρών παιχνιδιών.Χωρίς το κυριολεκτικό, αλλά με όλα τα μεταφορικά κλεισίματα του ματιού στο κοινό άθικτα, με ίδιο στόρι, ίδιες λήψεις, ίδια δωμάτια, ίδιο σπίτι αλλά με καλύτερα πατώματα και πιο αναγνωρίσιμους ιδιοκτήτες, το remake της ταινίας του Haneke απ'τον Haneke 10 χρόνια μετά, είναι τόσο ίδιο με το πρωτότυπο, που αξίζει να το δεις μόνο αν δεν το΄χες δει, ή αν θέλεις να το ξαναδείς. Κατασκευασμένο για να διχάσει το αμερικάνικο κοινό που οι Αμερικάνοι παραγωγοί θεώρησαν ότι ενδεχομένως θα ενδιαφέρεται για τον στιβαρό Αυστριακό μετά από μια αναπάντεχη καλή ανταπόκριση που φάνηκε να έχει το Caché (2005) του, το νέο Funny Games είναι σαν δημιούργημα το ίδιο δυνατό όσο ήταν και τότε, αλλά είναι έτσι για το κοινό που το είχε δει και τότε και σήμερα κρατάει τα αγνά του μάτια αγνά από την έξαρση της κουλτούρας της βίας και την κορύφωση στο torture porn, σηκώνοντας αγνά το φρύδι σ' αυτά που θέλει ο Haneke να καυτηριάσει. Όσοι τα καταναλώνουν με βουλιμία απ' την άλλη, πιθανότατα θα βρουν αυτά τα παιχνίδια εκτός από παράξενα, και ξενέρωτα όσο οι soft τσόντες του παλιού (καλού) ALTER, και η μικρότερη μερίδα που θα πάει διαβασμένη και στο είδος και στο επιδιωκόμενο του Haneke, θα μείνει να χαζεύει το πιο χειροπιαστό δείγμα της παθιασμένης ανάγκης των αναγνωρισμένων Ευρωπαίων να φτάσουν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, για να ανοίξουν τα μάτια των Αμερικάνων, χωρίς όμως να έχουν καμιά όρεξη να παίξουν άλλο παιχνίδι απ' αυτό που έχουν μάθει στην πατρίδα τους.

Η δολοφονία του Αμερικάνου προέδρου στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας, πριν εκφωνήσει το λόγο του στη παγκόσμια σύσκεψη για την τρομοκρατία, παρουσιάζεται από 7-8, όλο και πιο ευρείες, γωνίες.Το Σημείο Υπεροχής (2008) σφραγίζεται από το όνομα του παραγωγού του και το Ρασομόν (1950) εναντίον 24 pitch που προφανώς αγόρασε. Με καριέρα που ουσιαστικά ξεκίνησε από τα Ξέρω τι Έκανες Πέρσι το Καλοκαίρι και μπροστά μπροστά στη τροπαιοθήκη της αραδιάζει Μαχητές των Δρόμων και xXx, ο Neal Moritz είδε το φιλμ σα την ευκαιρία του να περάσει στην A-list του χώρου αν κρίνεις από τη σειρά ονομάτων (Tom Hanks, Tom Cruise, Will Smith, Jodie Foster και.. βάλε) που ήθελε να έχει πρωταγωνιστές. Αλλά κατέληξε να το βγάλει Φλεβάρη στις αμερικάνικες αίθουσες, με πρώτο όνομα στη μαρκίζα τον Dennis Quaid να βγάζει στο πανί τη πιο σοβαρή περίπτωση δυσκοιλιότητας από τότε που ο Δίας "γέννησε" την Αθηνά. Το σενάριο του πρωτάρη Barry Levy πάντως, ευτυχέστατα (σχεδόν) απολίτικο και (σχεδόν) απαξιωτικό κάθε.. κουραστικής λεπτομέρειας, χρησιμοποιεί έξυπνα τη γενικά σκοτωμένη σύμβαση να ξέρουν οι ήρωες περισσότερα από σένα και παιχνιδίζει με πολλές άλλες χωρίς να περνάει στο γελοίο (τύπου προέδρου υπερήρωα). Και η σκηνοθεσία του τηλεοπτικού Βρετανού Pete Travis ρίχνει σκόνη ακόμα και στον (ψιλογνωστό του) Paul Greengrass, με ρυθμό που δεν αφήνει και πολύ οξυγόνο στον εγκέφαλό σου για να βρει μπαλαφάρες και αδυναμίες σε προθέσεις και εκτέλεση, και άνεση εκπληκτική που δε σε αφήνει απερίσπαστο να τα ξύνεις ούτε στο μεγάλο αυτοκινητοκυνηγητό του τέλους. Εύσημα όμως υποχρεωτικά, αν το καλοσκεφτείς, για κάθε νέα προσπάθεια που φιλοδοξεί να βάλει το χέρι της στη τσέπη σου, και το ότι άλλες έχουν το θράσος να νομίζουν ότι γεννήθηκες χτες δε μπορείς να το μετρήσεις υπέρ της.

Επεισοδιακή διάλεξη για τον έρωτα (με τη ρομαντική και τη σεξουαλική του έννοια) και το ρόλο που (θα έπρεπε να) παίζει στη ζωή.Φαφλατάδικο, ξεκαρδιστικό, κουραστικό, μπριόζικο, ξαναζεσταμένο, επίκαιρο, ξεχαρβαλωμένο, ζουμερό, όλα αυτά μαζί και πάνω απ' όλα χαβαλεδιάρικο, το (αντι)κινηματογραφικό δοκίμιο του Νίκου Αλευρά για τον έρωτα σε παίρνει και σε σηκώνει και σε πάει απ' τους αρχαίους Έλληνες στους σύγχρονους Γάλλους, κι απ' τις διακοπές του στη Μάνη στη χθεσινοβραδινή του ονείρωξη, προσφέροντας ένα πλούσιο (έως παραπλούσιο) ελαφρώς σαλεμένο αλλά εν γένει καλοδεμένο παρεΐστικο κλίμα, που σε κανονικές συνθήκες δεν θα περίμενες να έβλεπες πουθενά αλλού παρά στην ιδιωτική αίθουσα της παρέας του Αλευρά, αλλά στα πλαίσια του μεγάλου back to back αδειάσματος που έχει οργανώσει το ΕΚΚ γι' αυτές τις ήσυχες βδομάδες της άνοιξης, το βλέπεις σε "κανονική" διανομή, κι αν βρεθείς και στην αίθουσα που το παίζει, μπορείς να νιώσεις σίγουρος ότι θα σε πάρει στην παρέα του και θα σε ταξιδέψει. Αλλά μη περιμένεις κινηματογραφική εμπειρία ακριβώς, ή τουλάχιστον όχι πιο κινηματογραφική απ' το να χαζεύεις εμπνευσμένη λογοδιάρροια ευρυμαθούς φίλου και να χαχανίζεις αδιακρίτως.

Πενηντάρης μένει ξαφνικά χωρίς δουλειά κι η ζωή του γίνεται σουρεάλ.Φτηνή σε σύλληψη κι εκτέλεση, η ψευδοντανταϊστική παπαρολογία του Βαφέα, δίνει την εντύπωση ότι γυρίστηκε από ξεμωραμένο δημιουργό που πεθύμισε να δει κάνα γυμνό γκομενάκι, και ξεγυμνώνει ένα μάτσο από δαύτα, βάζοντας το άλτερ έγκο πρωταγωνιστή του να περιφέρεται σε μια απόπειρα κωμωδίας του παραλόγου, που όμως στερείται του λεπτού παράλογου νήματος λογικής, που θα κρατούσε λογική την απόπειρά σου να το παρακολουθήσεις. Δίχως νόημα πέρα απ' το να περάσει την ώρα του ο δημιουργός δημιουργώντας τες, οι Γυναικείες Συνωμοσίες θα μπορούσαν να ιδωθούν σαν ένα μετα-σχόλιο στην ευθραυστότητα της καθημερινότητας και τον βασανιστικό κυκεώνα που συνεπάγεται η ξαφνική της διατάραξη, αν είχε ασχοληθεί κανείς αρκετά για να τις κάνει να βλέπονται και όταν δεν δείχνουν απλώς σάρκα.

Οι 300. Αλλά 13. Και ξεφωνημένοι. Δεκατρείς κουνιστοί που κάνουν τους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες. Και τα λοιπά.Η ελληνική διανομή του Meet the Spartans (2008) γίνεται προφανώς για το κοινό που επιτέθηκε πέρσι με πάθος στους Τρακόσιους, περιμένει πότε θα βγει η φτερού για να ψοφήσει στο γέλιο στις ελληνικές ταινίες, δεν ξέρει τι είναι το YouTube, και βλέπει φανατικά τα αμερικάνικα ριαλιτοπαιχνίδια, κομπλέ με τις διαφημίσεις ενδιάμεσα. Και για να εξηγήσω, στο διανοητικά καθυστερημένο πνεύμα της ταινίας, το πραγματικό υποψήφιο κοινό είναι ο εξής κανένας, και όσοι και όσες τσιμπήσουν με προσδοκίες για κάτι πέρα από το μοναδικό, επαναλαμβανόμενο αστείο ότι οι Σπαρτιάτες είναι gay, gay, gay, gay, πέρα από ζωγραφιστούς κοιλιακούς, πέρα από πεθαμένα εδώ και κάνα χρόνο mashups ξεχειλωμένα σε 70 λεπτά, πέρα από αστεία καθαρά βλαχοαμερικάνικου ενδιαφέροντος κομπλέ με φωνή αφηγητή που να τα εξηγεί, πέρα από συνολικό επίπεδο που κάνει την Carmen Electra πιο μυθική από τη Greta Garbo, όσοι τσιμπήσουν με τέτοιες υπερβολικές προσδοκίες, το πιο πιθανό είναι να μη σταματήσουν στον ανασκολοπισμό του προβολατζή και το τελετουργικό κάψιμο της αίθουσας.

Με το (πάντα) επίκαιρο θέμα των μεταναστών και της (μη) αφομοίωσης τους στη γαλλική κοινωνία να αποτελεί το στίγμα του προγράμματός του, το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, ανοίγει τις πόρτες του Απόλλωνα, του Αττικόν και του Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου την άλλη Πέμπτη, 3 Απριλίου, και θα τις κρατήσει ανοιχτές μέχρι και την Κυριακή 13 (όπως φαίνεται να φωνάζει η κυρία με το σουτιέν στην παρδαλή αφίσα), με προβολές πενήντα ταινιών προερχόμενων απ' τις χώρες μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, που θα αναλάβουν να φρεσκάρουν τα σιβουπλέ σου.

Το Cartouche Gauloises (2007) για το ξέσπασμα της επανάστασης στην Αλγερία ιδωμένη μέσα απ' τα μάτια δυο παιδιών, φίλων με καταγωγές απ' τα δυο μαχώμενα στρατόπεδα, θα ανοίξει το φεστιβάλ που θα σου φέρει ταινίες όπως το υποψήφιο για τρία Cesar, L' Ennemi Intime (2007) για γαλλική μεραρχία στον πόλεμο της Αλγερίας, το #7 στις ταινίες της χρονιάς για το Cahiers du Cinema, Avant que j' oublie (2007), το νέο θρίλερ μυστηρίου του Giullaume Nicloux, La Clef (2007), το L' Âge des Ténèbres (2007) του Denys Arcand, και το υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα gay friendly μιούζικαλ Les Chansons d' Amour (2007) του Christophe Honoré, για να κλείσει με το υποψήφιο για Χρυσή Άρκτο Les Temoins (2007) του André Téchiné, για ομάδα φίλων που μαρτυρούν το ξέσπασμα του AIDS στο Παρίσι του '84.

Εκτός από τη φρέσκια παραγωγή, το Φεστιβάλ διοργανώνει φέτος και το πιο φιλόδοξο απ' τα αφιερώματά του μέχρι σήμερα, φέρνοντας δέκα ταινίες απ' το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, όπως τις επέλεξε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, Olivier Père που θα βρίσκεται στην Αθήνα για να τις παρουσιάσει, ενώ ενδιαφέρον θα έχουν και οι προβολές παλιών κλασικών βουβών, με ηχητικό remix απ' την Olga Kouklaki, που έχει μεγάλο σουξέ στο Παρίσι όπως μας ενημερώνουν οι διοργανωτές. Το Movies for the Masses, χορηγός επικοινωνίας του φεστιβάλ, θα είναι προφανώς εκεί να σου το επικοινωνεί, όπως θα είσαι όμως κι εσύ, με τις μπόλικες προσκλήσεις που θα σου κρατήσει. Γι' αυτό ρίξε μια ματιά στο πρόγραμμα εδώ αν βαριέσαι να το περιμένεις ν' ανέβει στο site της διοργάνωσης, και μείνε συντονισμένος για τα καθέκαστα.

Η πρώτη μεγάλη χοροριά του 2008 έρχεται από τη Dreamworks, αρχές Απρίλη, στο slot του Disturbia (2007). Με ακόμα χαμηλότερο προϋπολογισμό ($8-10 μύρια φημολογείται), πιο άγνωστο καστ και σκηνοθέτη, πολύ βαρύτερο σενάριο, από τον υποψήφιο για Oscar® Scott Smith που μεταφέρει τη πετυχημένη νουβέλα του όπως στο A Simple Plan (1998). Στην (συμ)παραγωγή βρίσκεις τον Ben Stiller που γνώρισε τον Smith όσο περίμενε να γυρίσει τη προηγούμενη δουλειά του (την οποία σκηνοθέτησε τελικά ο Sam Raimi) και εξασφάλισε νωρίς τα δικαιώματα της καινούριας, στο γενικότερο ενδιαφέρον συναντάς τον Steven Spielberg που όλο και κάποιον θα 'χει στο μάτι να κάνει σουπερστάρ μετά τον Shia LaBeouf.

By the numbers επιτυχία φαινομενικά, εκεί που γι' άλλους θα φάνταζε βουνό, για την καλολαδωμένη μηχανή της υιοθετημένης της Paramount, η οποία έχοντας και λεφτά να ξοδέψει κατακλύζει σταδιακά με διαφημίσεις τηλεόραση και δίχτυο, έχοντας περάσει και σε τυπικά έξυπνα viral. Σταδιακή ήταν και η αποκάλυψη κινούμενων εικόνων από το φιλμ, με το τίζερ να λέει την ιστορία για τις αίθουσες, το κόκκινο τρέιλερ να μη λέει και πολλά περισσότερα σε ιστολόγια και φόρα, το πρώτο κλιπ για ενήλικες της επίσημης σελίδας να φαίνεται απλά να ανοίγει την κάνουλα στους διψασμένους για αίμα. Όμως, το δεύτερο κλιπ, σοδειά αυτής της εβδομάδας, του Πάσχα για τους Αμερικανούς, δικαιώνει όσους (i.e. όλους) ενθουσιάστηκαν από τις (σχεδόν.. επίσημες) δοκιμαστικές προβολές και τη κατάτι παραπάνω από τη συνηθισμένη πίστη της προώθησης. Οι περισσότεροι χαρακτήρες με στήριξη από το απόλυτα περιορισμένο σκηνικό ήδη μοιάζουν πιστευτοί χωρίς κανένα παρελθόν, ο Smith είναι γνωστό ότι τους προσάρμοσε κινηματογραφικά με τη ψυχωτική μεθοδικότητά του (κόβοντας και έναν), το score έχει δεύτερη μοίρα στο φυσικό θόρυβο, η σκηνοθεσία υπερθεματίζει στην αυξανόμενη αντερική ωμότητα του είδους χωρίς να στέκεται παραπάνω απ' όσο αντέχει το στομάχι σου. Για το αστέρι που θα προκύψει, πόνταρε στη Laura Ramsey (She's the Man (2006), The Covenant (2006)) που για κάποιο λόγο είναι στο επίκεντρο.

Δες/Κρύψε το teaser

Με τα χρόνια να περνάνε, ψιλοάσχημα, και τίποτα σημαντικό να μη σκάει εκτός Λατινικής Αμερικής (ο μοναδικός κινηματογραφικός πρωταγωνιστικός της ρόλος πήγε straight-to-dvd τελικά μετά από καιρό στον αέρα), μπορείς να πεις ότι η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας της Sofía Vergara ήταν το φεγγάρι που έβγαινε με τον Tom Cruise. Φεγγάρι που την έμαθαν οι Μάζες για να τη παρακολουθούν με ιερή αποχαύνωση από τότε, και ήταν αρκετό να αποτρελάνει τον Υιό της Σαϊεντολογίας για να τη παρακαλάει να τον παντρευτεί, χωρίς να είναι καν σίγουρο ότι πλησίασε να τη ψηλαφίσει περισσότερο από σένα που γεμίζεις δαχτυλιές την οθόνη. Καλό κορίτσι που βγήκε στο κλαρί στη τιβί από μικρή για να ταίζει την οικογένειά της, θεοσεβούμενη και προφανώς ευλογημένη, η Σοφία φρίκαρε από τις παπαρολογίες του Τομ και τον κλώτσησε άμεσα μαζί με την τύχη της, για να ξαναγυρίσει στα κανάλια σε Βόρεια και Νότια Αμερική ούσα πια η πρώτη επιλογή για.. φίλημα όλου του πλανήτη.

Η κολομβιανή σεξοβόμβα (το λες και γεμίζει το στόμα σου όπως σε άλλες εποχές) που βάφει το μαλλί.. μαύρο για να 'χει πιο λατινοαμερικάνικο στιλ, έχει ένα δεύτερο ρόλο στο νέο εξάμβλωμα του βασιλιά των μαύρων μικρομεσαίων Αμερικάνων και καλύτερου μαθητή της Oprah, Tyler Perry. Με τίτλο Meet the Browns (2008) και πρωταγωνιστή τον ίδιο να κάνει τη γριά ως συνήθως, το φιλμ ανοίγει σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή για τους Καθολικούς, στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, και σίγουρα θα μαζέψει καμιά $20-30 μύρια το τριήμερο από κοινό εκνευριστικά χαμηλού επιπέδου (αν και δε πρόκειται να κουνήσει τον άπαιχτο Horton από τη πρώτη θέση του μποξόφη). Σαν αφορμή για τη (νέα) ημίγυμνη φωτογράφιση της Σοφίας για το Maxim US, μέχρι και πασχαλινό μποναμά μπορείς να το δεις πάντως.

Δυο αδέρφια σχεδιάζουν να ληστέψουν εύκολο, προαστειακό, οικογενειακό κοσμηματοπωλείο. Της δικιάς τους οικογένειας. Και δεν είναι τόσο εύκολο.Ο Kelly Masterson έχει παρελθόν σε θεατρικά και σπουδές θεολογίας λέει, πράγμα παραπάνω από φανερό στη πρώτη του κινηματογραφική ιστορία. Από τον τίτλο ακόμα που σε πλήρη ανάπτυξη, από την Ιρλανδία, εύχεται "may you be in heaven half an hour... before the devil knows you're dead", ζωντανεύοντας καζάνια με καυτό λαρδί να περιμένουν για κολύμπι όλους (ή αλλιώς, όπως στη διάρκεια του φιλμ, τονίζοντας πως η η συγγνώμη δεν είναι τόσο αρκετή όσο νομίζεις). Τα καζάνια εδώ και αιώνες βέβαια, και η ιστορία επακόλουθα, είναι τόσο απλοϊκά όσο ακούγονται, διανθισμένα από φιλοσοφημένες ατάκες στιλ "the world is an evil place", ενώ ούτε το γκρέμισμα της αμερικάνικης οικογένειας είναι πια καινούριο. Στη πραγματικότητα η μισή (τουλάχιστο) ανεξάρτητη παραγωγή της χώρας από αυτό βγάζει το ψωμί της και εκεί είναι που ο Διάολος διαφοροποιείται, υπό τις οδηγίες του Sidney Lumet. Σε μια χρονιά που η επιρροή του από τα 70s ήταν πιο έντονη από ποτέ (American Gangster, Michael Clayton), 3 χρόνια μετά το τιμητικό Όσκαρ, ο σκηνοθέτης δανείζεται ένα υφάκι από τους σύγχρονους αγαπημένους της κριτικής, από Quentin Tarantino μέχρι Todd Field κυρίως, για να το επιστρέψει προσγειωμένο, μελαγχολικό, συντριπτικό εκεί που μετράει. Μη ξεχωριστές τοποθεσίες, ελαφρά βαριά (i.e. ζαλισμένη) κάμερα, μεθοδική παρακολούθηση των πρωταγωνιστών που γίνονται έτσι συνειδητά καρατερίστες αλλά ξεφεύγουν ταυτόχρονα από την ευκολία με την οποία το σενάριο αποφεύγει τη κοινωνική κριτική για χάρη κλασικής τραγωδίας. Πιο χαρακτηριστικά, η Marisa Tomei που γίνεται όλο και πιο δροσερά καβλιάρικη με τα χρόνια, τα πετάει εδώ (εύλογα) σχεδόν όλα, σε ένα ρόλο ανεκτίμητο στη συνεισφορά του να στέκεται πίσω από παράθυρα (ή στα τέσσερα πάνω σε κρεβάτια) και να αντιδράει σε όσα συμβαίνουν στο προσκήνιο, ενισχύοντάς τα.

Μπορεί τα, πάρα πολλά, χρονικά πηγαινέλα κάπου να σε ζαλίσουν και μερικές, επαναλαμβανόμενες, σεναριακές ασάφειες κάπου να σε εκνευρίσουν, όμως απέναντι σε προσπάθειες σα το Little Children (2006), το Reservation Road (2007) ή το Bug (2006) από την άλλη, αυτά τα καζάνια της κόλασης είναι ανακουφιστικά δροσιστική καταιγίδα.

Οι νεκροί ξυπνούν κι ομάδα φοιτητών κινηματογράφου ηγούμενη από φέρελπι ντοκιμαντερίστα καταγράφει τις προσπάθειές της να επιβιώσει.Ζορίζοντας τα όρια της λογικής, ο Romero θέλει οι ήρωές του να βρίσκονται συγχρόνως και στην εποχή του YouTube και των 3G κινητών, αλλά και στην εποχή της πρώτης του ταινίας, που δεν είχαν ακόμη τεθεί οι κανόνες επιβίωσης από επίθεση ζόμπι, για να δικαιολογείται έτσι το γεγονός ότι φοιτητές κινηματογράφου δεν αναγνωρίζουν αυτομάτως ότι παίζουν σε ταινία τρόμου και δεν μπαίνουν σε αυτόματο πιλότο δοκιμής των συμβάσεών της, για να δικαιούνται περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης απ' τους μαστούρηδες του Scream (1996). Αφού συνηθίσεις πάντως το κούνημα της κάμερας στον ώμο του οπερατέρ που σου τα δείχνει σε FPS (ή POV αν προτιμάς) οπτική, θα εκτιμήσεις σίγουρα την ικανότητα ενός μαέστρου να χτίζει στιβαρό σπασπένς και διαρκή ένταση χωρίς να χρειάζεται ηχητικά δεκανίκια κι εύκολα τρομάγματα για να σε κρατήσει στην άκρη του καθίσματος, και παίζει το για πόσην ώρα θα αντέξεις να σου τρίβει στη μούρη το κομματάκι τεχνοφοβικό, ή απλά μηδενιστικό ηθικό δίδαγμα, ότι όποιος έχει μια σύνδεση στο internet δεν χρειάζεται να το παίζει και δαιμόνιος Πίκος Απίκος, γιατί όσο πιο πολλές φωνές υπάρχουν, λέει, τόσο μεγαλύτερη η διαστρέβλωση, λέει, και στο τέλος όλα είναι μια μεγάλη πορδή. Αν και σε στιγμές ασήκωτα αφοριστική πάντως, η μαύρη του σάτιρα της μανίας της καταγραφής και της έξαρσής της σαν αποτέλεσμα της τεχνολογικής εξέλιξης, έχει ένα ενδιαφέρον στον βαθμό που επιζητά το σημείο κάμψης της ικανότητάς μας να ξεχωρίζουμε τη βια πίσω απ' την οθόνη από τη βία παντού γύρω μας, αντί να προσπαθεί να γενικεύσει την δίψα για υστεροφημία που εμποτίζει στους ήρωές του, οι ιδιότητες των οποίων είναι ούτως ή άλλως συνυφασμένες μ' αυτήν.

Φουτουριστικοί στρατιώτες συναντούν έφιππο ιππότη στα δάση κάπου, ψάχνοντας γιατρικό για ιό θεριστή που θα αφανίσει την ανθρωπότητα.Αφού σου πετάξει στη μούρη μερικές απανωτές εισαγωγές για ηλίθιους που σου εξηγούν δυοτρείς φορές ότι υπάρχει πρόβλημα, άλλες τόσες ότι είναι αποτέλεσμα κυβερνητικό της κλασικής ποικιλίας της υπεροπτικής απληστίας, και σε όλες αυτές ότι η Rhona Mitra είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί, όχι μόνο για τους λόγους που φαντάζεσαι όταν χαζεύεις από πίσω το μαύρο της κολάν, ο Marshall αναθέτει σε στρατιώτες τόσο άριστα εκπαιδευμένους που τρέχουν στη μέση του δρόμου για να σταματήσουν και να φωνάξουν "φαίνεται εντάξει", την Απόδραση απ' το Μεσαιωνικό Εδιμβούργο του Μέλλοντος, το οποίο διευθύνουν οι άγριοι του Mad Max (1979), με S/M περιβολές και γούστο για μιούζικαλ και μισοψημένο ανθρώπινο κρέας σε σισίτια τύπου show των Hollywood Studios. Αν δεν το κατάλαβες, με budget αρκετές φορές αυτό που είχε την πρώτη του φορά στο Dog Soldiers (2002), ο Marshall ξανακάνει αυτό που είχε κάνει στο Dog Soldiers (2002) κι αργότερα στο The Descent (2005), φτιάχνοντας μια ανελέητη κι αναπολογητική μπιμουβιά, τίγκα στο πιστολίδι, το αίμα, τις εκρήξεις, και τη μονταζιέρα που χτυπάει τα δευτερόλεπτα. Κι αν και τα καδραρίσματά του αρκετές φορές δεν είναι πάνω από δυο κλικ από 'κείνα του Uwe Boll, ο βαθμός που βασίζεται στη μουσική για να βγάλει ένταση είναι στα όρια του εκκωφαντικού και το σφίξιμο των κοντινών του στις σώμα με σώμα αναμετρήσεις κάνει τα μάτια σου να πονάνε, αν έχεις ικανή ποσότητα ανθρακικού στο αίμα σου, του τη δίνεις μια παράταση του Marshall για τη μέρα της δικής του κρίσης και χαζεύεις μια σπηντάτη ψευτοκαλτιά, που ό,τι υπόσχεται στο δίνει απλόχερα. Αν το κολάν της Mitra ήταν άσπρο βέβαια, θα μιλούσαμε σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Ένας άντρας, μια γυναίκα, ένα παιδί, όχι ακριβώς μια οικογένεια, και η πόλη της Αθήνας σαν περιβάλλον.Αυτό είναι το concept της ταινίας όπως σου το παρουσιάζει ο ίδιος ο Αναστόπουλος στη σχετική συνέντευξη, και πάνω σ' αυτό το τρίπτυχο του άστεγου, της οικογένειας και της Αθήνας, στήνει το όχι και τόσο ευανάγνωστο πρώτο αφηγηματικό επίπεδο της δεύτερης ταινίας του, που εντυπωσιάζει απ' το καλημέρα, με την τεχνική και αισθητική του ανωτερότητα. Ανωτερότητα όχι μόνο απέναντι σε ό,τι άλλο ελληνικό μπορείς να πετύχεις συνήθως στις αίθουσες (και στα δισκάκια), αλλά και πολλών ευρωπαϊκών και παγκόσμιων παραγωγών, αποσαφηνίζοντας αν μη τι άλλο, ότι ο Αναστόπουλος ξέρει τι να κάνει με τα εργαλεία του. Δημιουργεί με σταθερό κι επίμονο βλέμμα μια αποπνυκτική, απαιτητική, τύπου φιλμ νουάρ επιφάνεια, και με αφήγηση κρυπτική προκαλεί σασπένς που δεν εξαργυρώνεται με λύτρωση γιατί η λύτρωση δεν υπάρχει, ικανοποιώντας την πρόθεση του σκηνοθέτη να σου τονίσει τη ματαιότητα της (σε μεγάλο μέρος ασαφούς για τον θεατή) προσπάθειας του ήρωα που παρακολουθεί και περισσότερο ακόμα, το βάρος της ματαιότητας αυτής. Παράλληλα όμως, κινδυνεύοντας με την αλά Haneke οπτική στον τρόπο που σε εισάγει και σε τοποθετεί απέναντι στο δράμα, να καταπιεί τον ιδιότυπο σαρκασμό της ταινίας, που θα έπρεπε να δίνει ανάσες στη βαριά δραματουργία, για να μη σου σπάσει τα νεύρα με το κυνήγι του θησαυρού που δεν ξέρεις ποιός είναι και αν θα τον βρεις, και σε κλειδώσει έτσι έξω απ' το ζουμερό υπογάστριο της ταινίας. Εκεί που κρατά λεπτές κι επικίνδυνες ισορροπίες, λειτουργώντας ως η καταδίκη του εθνικισμού που θεωρείς λογικό να δεις στην εξίσωση του άλλοτε σημαιοφόρου της ξενοφοβίας, Σημαιοφορίδη (τυχαία άραγε η καταγωγή που προδίδει η κατάληξη του επιθέτου;) με τους αλλοδαπούς που κάποτε μισούσε και τώρα βράζει στο ίδιο καζάνι, αλλά και ως ο λαϊκός ορθόδοξος συναγερμός που μπορείς με την ίδια, αν όχι και με μεγαλύτερη ευκολία, να δεις, να καλεί τους χαριεντιζόμενους με παρελάσεις κι επιτάφιους Έλληνες να ξυπνήσουν, και να πάρουν τα μέτρα τους απέναντι σε μια ξένη κοινωνία ολόκληρη, που οργανώνεται σε σοκάκια και υπόγεια, τρώγοντάς του τώρα το ψωμί, για να του κλέψει και το οξυγόνο αργότερα.