Την επόμενη του σκανδάλου των στρατοαπαλλαγών, τσούρμο επίδοξων γιοτάδων βρίσκονται σε απόμακρη περιοχή να κάνουν τους λαγούς σε λοκατζήδες, αλλά δεν το ανέχονται και τους βγάζουν μαλάκες.Διαφημιστική αρπαχτή, προσφορά της κόκκινης εταιρείας κινητών και των λοιπών χορηγών που μοιράζονται εξίσου την οθόνη με τους "ηθοποιούς", η παραγωγή του Περάκη παίζει περισσότερο σαν προσπάθεια του τελευταίου να ρεφάρει τα χαμένα απ' την φλόπα της Ψυχραιμίας (2007) του και να ικανοποιήσει τους επενδυτές της Odeon, παρά σαν επιχείρηση απεμπλοκής από ένα franchise που δεν είχε λόγο να ξαναζήσει, μετά την εξαντλητική του αναβίωση μέσα απ' τις Σειρήνες στο Αιγαίο (2005) και την σχετική τηλεοπτική νεκρανάσταση. Και θα μπορούσες να του κρεμάσεις ενδεχόμενο δόλο, αν δεν υποψιαζόσουν ότι η ταινία ήταν στα σκαριά απ' την επαύριο κίολας της επιτυχίας του Τσιμιτσέλη στα χακί, όπως μπορεί να έχεις απορρίψει τη Λούφα απ' την ανακοίνωση κιόλας, αν δεν ήσουν σ' εκείνη την προβολή των Νυχτών Πρεμιέρας, πριν καμιά πενταετία περίπου, που ο καινούριος σκηνοθέτης της, Βασίλης Κατσίκης, άφηνε ενθαρρυντικές πρώτες εντυπώσεις με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, το CCTV (2004).

Αν κρατούσες κάποιες κρυφές ελπίδες όμως, για το τελευταίο ελληνικό blockbuster της χρονιάς, αλί, θα διαψευσθούν εν τάχει. Η όποια σκηνοθετική ευχέρεια του Κατσίκη καταπλακώνεται απ' το κινηματογραφικό κονγκλομεράτο που τον διοικεί χρηματοδοτώντας τον, κι αφήνει σημάδια με την απέχθειά του για την αφηγηματική οικονομία και όποια υποψία ξεστρατίσματος απ' τη σεναριακή ασφάλεια της νόρμας (ξεστράτισμα όπως λόγου χάρη η ανάπτυξη έστω ενός απ' τα concepts που πετάγονται, ως το επίπεδο, έστω, της ιδέας), οδηγώντας το χέρι του σε εύκολη κωμωδία στηριγμένη σε τηλεοπτικά βεγγαλικά, και όλο το βάρος του κόσμου ριγμένο στην πλύση εγκεφάλου της εξαντλητικής επιθετικής προώθησης. Το μόνο ρίσκο που παίρνει η ταινία είναι ο ξεχασμένος Κώστας Φραγκολιάς που αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, κι αναπάντεχα παίζει καλά (κι όχι αναπάντεχα, παίζει καλύτερα απ' την Κορινθίου). Μέσα-μέσα πάντως, καταφέρνουν να ξεπεταχτούν μια δυο σκηνές που λειτουργούν κινηματογραφικά και βγάζουν γέλιο αξιοπρεπές κι αξιοπρόσεχτο, κυρίως γιατί τους δίνεται χρόνος να απλωθούν και ηρεμία να βασιστούν μόνο σε όσους ηθοποιούς χρειάζονται να τις βγάλουν, χωρίς να κρέμονται άλλοι δέκα γύρω-γύρω απ' το πλάνο, να προσπαθούν να πεταχτούν και να διακόψουν για να φανούν κι αυτοί λιγάκι.

65χρονος καθηγητής, κατόπιν της εθελουσίας συνταξιοδότησης του, νιώθει πως μπορεί ακόμη να φανεί χρήσιμος στην κοινωνία και μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες θα εντοπίσει το νέο επάγγελμα που του ταιριάζει: να μαζεύει τα άδεια μπουκάλια στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.Αν υπάρχει ένας λόγος που σέβομαι το έργο του (πιο αναγνωρισμένου, καλλιτεχνικά και εμπορικά, Τσέχου σκηνοθέτη των ημερών μας) Jan Svěrák, είναι επειδή ο μπαγάσας, καταφέρνει μέσα από τις εικόνες του, να αποδώσει τους χαρακτήρες στην πραγματική τους διάσταση. Όπως ακριβώς κάνει εδώ με τον απόμαχο άντρα, που γύρω του κτίζει την ανάλαφρη και με πάμπολλα κωμικά στοιχεία ιστορία. Ο πρωταγωνιστής δεν διανοείται, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, να αποδεχτεί τον ρόλο του συνταξιούχου σπιτόγατου, που δίπλα στην αγαπημένη του γυναικούλα, από εδώ και μπρος, η δυσκολότερη δουλειά του θα είναι να λαδώνει τις πόρτες του σαλονιού για να μην τρίζουν, ενώ στο νου του περιστρέφονται διαρκώς σουρεαλιστικές εικόνες σεξουαλικής επιθυμίας, για οποιοδήποτε γνωστό ή άγνωστο θηλυκό κυκλοφορεί κοντά του. Ο Τσέχος, συνεργαζόμενος για ακόμη μια φορά με τον --βασικό σεναριογράφο και πρωταγωνιστή-- πατέρα του, ξεφεύγει από τα πολιτικά μοτίβα που τον απασχόλησαν κατά το παρελθόν, κρατώντας μόνο το κοινωνικό στοιχείο στην έκφραση του. Η συγκίνηση και οι συναισθηματισμοί όσο περνά η ώρα ανεβαίνουν σκαλοπάτια και σε συνδυασμό με το γλαφυρό στιλ του ανυποχώρητου (στα πάντα) ήρωα, κάνουν ευχάριστη την παρακολούθηση. Οι αλληγορίες και οι ποιητικές στιγμές του Svěrák όμως, εκτός από κοινότυπες είναι και επαναλαμβανόμενες, δίνοντας σου την εντύπωση, πως το μεγαλύτερο κομμάτι της έμπνευσής του το ξόδεψε, καμιά δεκαριά χρόνια πριν στον δακρύβρεχτο (και οσκαρικό) Μικρό Κόλυα (1996).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο ιδιοκτήτης του πιο παράξενου, φανταστικού, θαυμάσιου παιχνιδομάγαζου του κόσμου αποφασίζει να το κληροδοτήσει στη νεαρή, αδέξια, ανασφαλή υπάλληλό του.Ο Zach Helm, παρόλο που δε μπορείς να τον βάλεις σε κατηγορία ατάλαντου, έδειξε από τη πρώτη του σεναριακή δουλειά, το Stranger than Fiction (2006), τάσεις Charlie Kaufman των φτωχών. Και ο Mr. Magorium, τον οποίο σκηνοθετεί κιόλας, δε ξεφεύγει και πολύ από το ίδιο μοτίβο, παίζοντας σαν ο Willy Wonka των ατόμων με ενδυματολογικές και καταιωνιστικές ανάγκες που σε ρωτάνε αν έχεις ένα ευρώ. Ακόμα μια φορά οι χαρακτήρες του σεναρίου έχουν περάσει κατευθείαν στο στομάχι (είναι δηλαδή η εντύπωση του Helm, που δε συμπίπτει απαραίτητα με τη δικιά σου, και δε προκύπτει απαραίτητα από κάποια λογική ή παραλογική, για το πως μοιάζουν οι ήρωες παιδικού φιλμ), και τώρα ξεκαθαρίζεται, σαν επαναλαμβανόμενο, ακόμα και.. ζωγραφισμένο μότο, ότι θα πρέπει να τους πιστέψεις για να δουλέψει η μαγεία. Αλλά ακόμα και να τους κατασυμπαθήσεις αμέσως όλους, και το μαγαζί μαζί, χωρίς περιττές συστάσεις, όπως είναι η υπόθεση εργασίας, ακόμα και τότε η γοητεία τους διαρκεί βαριά μέχρι το πρώτο τρίτο. Και στη συνέχεια, κουρασμένος από την κατασυγκαταβατική ροή (η μόνη δραματική αντιξοότητα είναι η επιμονή του 243χρονου να αποσυρθεί επειδή λιώσαν τα αγαπημένα του παπούτσια, αλλά τα παραμύθια χρειάζονται και καμιά βρεφοφάγα μπαμπόγρια, ξέρεις), ψάχνεις μόνο τις στιγμές που η κάμερα ξεχνιέται, ενθουσιασμένη, σε κάνα έξοχο παιχνίδι. Οι ερμηνείες δε σώζουν εδώ τη κατάσταση, ειδικά της Natalie Portman με αγορίστικη εμφάνιση και κατατρομαγμένη απέχθεια για οποιοδήποτε εφέ, όμως η σκηνοθεσία όχι μόνο βοηθάει τη μαγεία (διάβαζε τη ψηφιακή επεξεργασία) με γήινα υποκατάστατα αλλά είναι και σίγουρη για ότι θέλει. Έστω κι αν αυτό είναι ο κόσμος της.

Ο Harry Houdini σε περιοδεία του στη Σκωτία, συναντά μάνα και κόρη αποφασισμένες να διεκδικήσουν, με οποιοδήποτε μέσο, τα $10000 που προσφέρει σε όποιον "μυστικιστή" καταφέρει να αποδείξει ότι μιλάει με τη νεκρή μάνα του.Ένας Βρετανός σεναριογράφος με περγαμηνές, ο Tony Grisoni (Fear and Loathing in Las Vegas (1998), In This World (2002)), και μια κάποτε πολλά υποσχόμενη Αυστραλέζα σκηνοθέτρια, η Gillian Armstrong, (High Tide (1987), Little Women (1994)) φαίνονται κύριοι υπεύθυνοι (ο καθένας όσο νομίζεις ότι του αναλογεί) για ένα φιλμ που στα χαρτιά στοχεύει τη συνωμοσία πελατών και μαγισσών και χαρτοριχτρών (i.e. τη θέληση κάποιων να πιστέψουν στα παραμύθια άλλων, με το αζημίωτο). Αλλά καταλήγει στο πανί αχαλίνωτο ρομάντζο, με θύμα τη φήμη ενός από τους πρώτους που στάθηκαν δημόσια και επίμονα απέναντι σε κάθε είδους κληρονομικά χαρίσματα (και ίσως το πλήρωσε με τη ζωή του). Κατά πάσα πιθανότητα η ιστορία, που φαίνεται να ξεκίνησε ως Houdini's Angel, θεωρούσε αυτή ακριβώς τη στάση τόσο δεδομένη που άξιζε ένα what if (στιλ ο Γαλιλαίος συναντά αιθέρια ύπαρξη με την ικανότητα να βλέπει που τερματίζει η Γη), αλλά μετά από καμιά δεκαριά χρόνια μαγειρεμάτων, το μόνο ερωτηματικό άξιο να απασχολήσει τη φαντασία σου, είναι τι αλλαγές έφαγε (η ιστορία) στη διαδρομή (με το Variety να υποστηρίζει ότι ο βασιλιάς της απόδρασης δεν ήταν καν στην αρχική ιδέα). Αφού ότι βλέπεις για καμιά κατοστή λεπτά δε λέει απολύτως τίποτα, σκουντουφλώντας άσκοπα και μελοδραματικά από σκηνή σε σκηνή.

Η παραγωγή δεν είχε λεφτά να καλύψει όλες τις φιλοδοξίες αλλά βρήκε αρκετά για να επιτρέψει τα γυρίσματα on location, στη Σκωτία, και να κάνει παλάτι την.. τρώγλη στο νεκροταφείο στην οποία υποτίθεται ζουν οι πρωταγωνίστριες. Catherine Zeta-Jones και Guy Pearce είναι καλοί ο καθένας για τη πάρτη του (i.e. δεν έχουν καμιά χημεία). Το αποτέλεσμα δε θα 'χε γυριστεί ποτέ αν δεν εμφανίζονταν Prestige (2006) και Illusionist (2006) στις αίθουσες, δε προσβάλλει την αισθητική σου, βλέπεται αν έχεις εγκεφαλικά κύτταρα για ξόδεμα και έφεση στα κλισέ φανταστικά ρομάντζα.

Με τον Todd McCarthy να έχει κλέψει τα ξημερώματα τον κεραυνό της ανακοίνωσης του Changeling, της καινούριας ταινίας του Clint Eastwood όπου η Angelina Jolie υποψιάζεται ότι ο γιος που επέστρεψε από απαγωγή.. δεν είναι ο δικός της, το υπόλοιπο πρόγραμμα των φετινών Κανών που αποκαλύφτηκε το πρωί, δεν έκρυβε εκπλήξεις (αν ασχολείσαι, και ειδικά αν όχι). Παλιοί καλοί γνώριμοι σα τους αδερφούς Dardenne και τον Wim Wenders, μαζί με νέους επίσημους καλεσμένους σα τον Ισραηλινό Ari Folman (το κινούμενο ντοκιμαντέρ του οποίου πάει πιθανά στο φεστιβάλ με το μεγαλύτερο υπαρκτό buzz) και τον Αργεντίνο Pablo Trapero, θα κάνουν παρέα στη μοναδική γυναίκα (και δεύτερη επιβεβαίωση ότι το "Νέο Αργεντίνικο Σινεμά" είναι πια ιδιαίτερα.. παραγωγικό, αν όχι τιποτάλλο, όπως φάνηκε και στο Βερολίνο), Lucrecia Martel.

Μόνο το 24 City από τη Κίνα (λόγω του μπουκώματος στην ουρά για λογοκρισία που έχει ήδη ακυρώσει συμμετοχές σε αρκετές διοργανώσεις φέτος), οχτώ (8) πρωτάρηδες, είκοσι (20) συνολικά ταινίες (με μία, Γαλλική, να απομένει προς ανακοίνωση, και παρά τις υποσχέσεις για.. ακόμα λιγότερες), τέσσερις (4) προβολές εκτός συναγωνισμού (ανάμεσά τους και η πρεμιέρα του νέου Indiana Jones), 61η διοργάνωση για το πιο αναγνωρισμένο πανηγύρι του κινηματογραφικού πλανήτη που θα διεξαχθεί από 14 ως 25 του Μάη, με τον Sean Penn στη καρέκλα του προέδρου της σημαντικότερης επιτροπής.

Το διαγωνιστικό:

Nuri Bilge CEYLAN	ÜÇ MAYMUN (THREE MONKEYS)		1h49
Jean-Pierre et Luc DARDENNE	LE SILENCE DE LORNA		1h45
Arnaud DESPLECHIN	UN CONTE DE NOËL		2h30
Clint EASTWOOD	CHANGELING		2h20
Atom EGOYAN	ADORATION		1h40
Ari FOLMAN	WALTZ WITH BASHIR		1h27
Philippe GARREL	LA FRONTIÈRE DE L'AUBE		1h40
Matteo GARRONE	GOMORRA (Gomorrah)		2h15
JIA Zhangke	24 CITY		1h47
Charlie KAUFMAN	SYNECDOCHE, NEW YORK		2h04
Eric KHOO	MY MAGIC		1h15
Lucrecia MARTEL	LA MUJER SIN CABEZA		1h27
Brillante MENDOZA	SERBIS		1h30
Kornel MUNDRUCZO	DELTA		1h32
Daniela THOMAS, Walter SALLES	LINHA DE PASSE		1h48
Steven SODERBERGH	CHE		4h00
Paolo SORRENTINO	IL DIVO		1h50
Pablo TRAPERO	LEONERA		1h50
Wim WENDERS	THE PALERMO SHOOTING		2h04

Περισσότερα στο δελτίο τύπου.

Στη σκιά της ανακοίνωσης του διαγωνιστικού των Κανών ανοίγει σήμερα στη Νέα Υόρκη για όγδοη χρονιά το φεστιβάλ που ξεπήδησε από τις στάχτες των Δίδυμων Πύργων. Με ξεχασμένο πια σκοπό να "επανακαθορίσει τη φεστιβαλική εμπειρία", η διοργάνωση επανακαθορίζει κάθε Απρίλη.. τη ταυτότητά της, και φέτος φαίνεται να βρήκε το κουράγιο όχι μόνο να μειώσει κατάτι τις φουσκωμένες από πέρσι τιμές των εισιτηρίων, αλλά να κάνει το ίδιο και για το πρόγραμμα και για τους αστεράτους καλεσμένους της.

Το Tribeca ανοίγει με το.. Baby Mama (2008) και κλείνει με το Speed Racer (2008), συνεχίζοντας ελαφρά τη παράδοση της κατάληψης της συνοικίας και της πόλης από τις μπλοκμπαστεριές που μπαίνουν στη περίοδό τους και ξεκίνησε πρόπερσι με το Mission: Impossible III (2006). Αλλά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φιλμ του (σχετικά πιο προσεγμένου φέτος) διαγωνιστικού του, έρχεται από τη Σουηδία, κάνει αμερικάνικη πρεμιέρα αύριο έχοντας ήδη περάσει από αρκετά ευρωπαϊκά φεστιβάλ (ξεκινώντας από το Rotterdam όπου ήταν από τα πιο αγαπημένα του κοινού), και φέρνει μαζί του φρέσκο παγωμένο αέρα στο χώρο του τρόμου. Το Let the Right One in (2008), παραγωγή της πρωτάρας EFTI, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του John Ajvide Lindqvist που κάνει το γύρο του πλανήτη από πέρσι, είναι μια θλιμμένη, ευαίσθητη, ρομαντική ιστορία αγοριού της Βόρειας suburbia που ζει μονάχο και καταξυλοκοπούμενο από τα υπόλοιπα της ηλικίας του, μέχρι που μετακομίζει στο διπλανό του σπίτι χλωμή, σοβαρή, δωδεκάχρονη. Στη διάρκεια του μεγάλου έρωτα που προκύπτει, ότι του καταβροχθίζει, ωμούς, τους γείτονες για πρωινό, είναι μόνο το πρώτο που θα του σκάσει στο κεφάλι.

Γυρισμένη από τον κατά τα φαινόμενα πολυτεχνίτη Tomas Alfredson με κατά τα φαινόμενα αδέξιους νεαρούς πρωταγωνιστές και φανερά επιδέξιο φωτογράφο, η ταινία φαίνεται να μένει πιστή στο πρωτότυπο υλικό, έστω και με αδυνατούλη κεντρικό ήρωα (γεγονός που κάνει το "γουρουνάκι" των κοροϊδεμάτων ελαφρά άστοχο αλλά ίσως και περισσότερο βασανιστικό). Η υποδοχή της από τους φίλους μας (που κάπου εμπιστευόμαστε κιόλας όπως καταλαβαίνεις) σε european-films.net και Twitch ήταν τουλάχιστο ζεστή. Η πρώτη της εμφάνιση στις αίθουσες ήταν να γίνει κάπου τώρα, αλλά μετατέθηκε για πιο ταιριαστές φθινοπωροχειμωνιάτικες νύχτες, πιθανά για να μαζέψει και περισσότερη φόρα. Τα διεθνή δικαιώματα έχει η Bavaria Film, τα αμερικάνικα η Magnet Releasing (της Magnolia), ενώ το remake ετοιμάζει, ανεπίσημα προς το παρόν, ο JJ Abrams.

Αναμενόμενο μπορείς να πεις το πρώτο teaser για τη μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του Spirit, και όχι γιατί είχε προαναγγελθεί εδώ και βδομάδες ότι θα παίξει στη NY Comicon και στη συνέχεια στο MTV.com.

Παρά τις αλλαγές που φυσιολογικά επήλθαν στη συνέχεια (με πιο τρανταχτό το μαύρισμα του "Will Eisner's" στον τίτλο), τα περισσότερα για τη παραγωγή ήταν γνωστά από την ανακοίνωσή της στη προ-προηγούμενη (San Diego ή σκέτο) Comicon, και τη πρώτη, προωθητική, αφίσα, λίγους μήνες αργότερα. Ο Frank Miller είχε για ήρωα τον Will Eisner, όπως φάνηκε στο θρυλικό του πέρασμα από τον Daredevil στα 80s, και ειδικά στο κλείσιμο - αναφορά στο εξίσου θρυλικό arc του '47, Showdown with The Octopus. Στη συνέχεια έγινε σχεδόν υιοθετημένος γιός του, οι συζητήσεις τους γίναν Βίβλος για τη βιομηχανία, και ανέλαβε το project φυσιολογικά απρόθυμα αλλά τρομάζοντας στη σκέψη ότι θα το επέβλεπε οποιοσδήποτε άλλος, μετά το θάνατο του Eisner. Και αφού το Sin City ήταν ο πιο ξεκάθαρος noir-ish φόρος τιμής του Miller στο μέντορά του, λογικά σχεδίασε τη μεταφορά του Spirit στο ίδιο μοτίβο που κατέβασε με τον Robert Rodriguez, όταν αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στο Hollywood να κινηματογραφο- ποιήσει δημιουργία του. Επιπλέον, από το πειραχτήρικο δείγμα, το ασπρόμαυρο look θα 'χε την έγκριση του Eisner που πάντα θεωρούσε απλά αναγκαίο κακό το χρωμάτισμα των σκίτσων του, οι αναφορές στην Πόλη αναδεικνύουν τη φανερή αλλά πάντα σε δεύτερη μοίρα αγάπη για τη Νέα Υόρκη του ανθρώπου που γέννησε το Αμερικάνικο Κόμικ, το "I'm on my way" στο τέλος ψιθυρίζει το σεβασμό δασκάλου και μαθητή για τον Chester Gould, η φιγούρα του Denny Colt είναι πολύ πιστότερη στη πρωτότυπη από το προσχέδιο του Miller (αν και η γραβάτα έχει γίνει φουλάρι αεροπόρου) και η μισογκάφα στη σκεπή (στο ρυθμό του θέματος του Ennio Morricone για τους Untouchables (1987)) δείχνει ότι το χαλαρά χιουμοριστικό στιλ του κόμικ δεν καταμαύρισε στο φιλμ.

Με άλλα λόγια, παρόλο που επιφανειακά ο σκηνοθέτης Miller δε φαίνεται να δείχνει τον σεβασμό στο πρωτότυπο που ο ίδιος απαιτούσε για τα κόμικ του, και παρά τις απύθμενες παπάρες του καθενός, αν ζούσε ο Eisner πιθανά θα ήταν περισσότερο ευχαριστημένος από τη μεταφορά ακόμα και από τον Mike Mignola (που συνηθίζει την υπερευχαρίστηση για χάρη οποιασδήποτε προώθησης) για τη ντελτοροποίηση του Hellboy. Από τη σκηνοθεσία κάποια αδεξιότητα λογικά θα πρέπει να περιμένεις αλλά και τη φανερή ήδη προσοχή στη λεπτομέρεια (κληρονομιά του.. προπάπου Milton Caniff) επίσης, οι γαλάζιοι φακοί επαφής του Gabriel Macht στον πρωταγωνιστικό ρόλο μπορεί να μη φαίνονται αλλά έχουν φορεθεί, τα taglines μπορεί να βελτιώθηκαν στο λιγότερο μελοδραματικό αλλά παραμένουν μακριά από την ταπεινότητα του χάρτινου ήρωα, φεμφατάλες χώρεσαν αρκετές όμως στο blog για την παραγωγή στην επίσημη σελίδα ο Miller φαίνεται λιγάκι αδιάβαστος σε όσα αφορούν το "αίσθημα" (η ξανθιά χαδιάρα Ellen Dolan του κόμικ ήταν πολύ πιο φεμινίστρια απ' όσο της δίνει credit, μέχρι και δήμαρχος κόντρα στις επιθυμίες του Spirit βγήκε, και να τη παίζει λεσβία πάει πολύ), ε και άσε και τίποτα για έκπληξη στη συνέχεια.

Βιολόγος στο πτυχίο, οικολόγος στη συνείδηση και παραμυθάς στην ψυχή, βραβευμένος με Όσκαρ για το Ταξίδι του Αυτοκράτορα (2005), o Luc Jacquet, ένας επιβλητικός δίμετρος γίγαντας, περνά τις μέρες του σε μια φάρμα στη γαλλική εξοχή, ζώντας την επιστροφή στη φύση εδώ και χρόνια, και αντλώντας απ' το πάθος του για τα ζώα και την ύπαιθρο, την έμπνευση που χρειάζεται για να έχει ένα χρυσό αγαλματάκι στη ραφιέρα του ουσιαστικά απ' την πρώτη του ταινία, και να τον αποκαλέσει σχεδόν νέο Jean-Jacques Annaud ο Ζερβόπουλος από τη δεύτερη. Το Le Renard et l' Enfant (2007), που άφησε το στίγμα του στις γαλλικές αίθουσες τον περασμένο Δεκέμβρη και παίζει στις (μπόλικες) ελληνικές από χθες, είχε έρθει για να προωθήσει στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, όπου ήρθε και πολύ κοντά στις Μάζες για να αδειάσει το βαρύ του κεφάλι απ' τις σκέψεις του για το πάθος του, τη θέση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον, και την αγωνία το για το αν θα σταθεί αρκετά έξυπνος για να σώσει το τομάρι του.

Εγγυημένα το πιο τρανταχτό ανεξάρτητο της χρονιάς, από άποψη γέλιου τουλάχιστο, είναι το sequel του.. Άμλετ που αποφάσισε να αρχίσει να απασχολεί κι αυτό τον πλανήτη, με την εμφάνιση κόκκινου trailer στην επίσημη σελίδα της Focus.

Από το Γενάρη που την αφήσαμε να ροκάρει το Sundance, η παραγωγή κρατήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα, όχι μόνο για να αποφύγει το πρόωρο κάψιμο, αλλά πιθανά και τη.. ρώσικη μαφία, αφού ο δισεκατομμυριούχος συνιδιοκτήτης της L+E και επικριτής του Putin, Leonid Rozhetskin, "αγνοείται" εδώ και κάνα μήνα. Έτσι λίγα μπορείς να προσθέσεις σε όσα πολλά είπαμε τότε και έχουν ήδη γίνει μέρος, αν όχι σλόγκαν, της προώθησης τώρα. Οι δοκιμαστικές προβολές συνεχίστηκαν αφού το μοντάζ της κόπιας που έπαιξε στο Park City δεν ήταν τελικό, όχι γιατί πολλοί επισήμαναν ότι ήταν ψιλοχάλια, αλλά γιατί όντως δεν ήταν (όπως μαρτυράει η μοναδική προγραμματισμένη προβολή, την οποία το φεστιβάλ επανέλαβε έκτακτα στη συνέχεια, λόγω παλαϊκής απαίτησης). Ο Steve Coogan πήγε στη ShoWest και παρίστανε ότι ήξερε όποιον έβρισκε μπροστά του, αφού πρώτα τον ρωτούσε πως τον λένε για να τον γκουγκλίσει. Η Focus διέθεσε δυοτρεις επίσημες φωτογραφίες και όρισε την ημερομηνία εξόδου, stateμεριά, για τις 27 Αυγούστου. Και αυτό που προσθέτει το trailer είναι η επιβεβαίωση του να χτυπιέσαι κάτω σαουθπαρκικού χιούμορ, της δυνατότητας του Coogan να ακολουθήσει τον Borat στη κατάκτηση της Αμερικής και της καυτότητας της Elisabeth Shue στα σαρανταφεύγα της.

Μπάτσος ανορθόδοξης αποτελεσματικής μεθοδολογίας, βρίσκεται μπλεγμένος σε χάλι που δύσκολα συμμαζεύεται, με τις Εσωτερικές Υποθέσεις να του χουχουλιάζουν το λαιμό και τα συνειδησιακά του προβλήματα να του θολώνουν το μυαλό.Σαν το Training Day που είχε γράψει ο Ayer στις αρχές της δεκαετίας, ή και σαν όποια άλλη ταινία με βρώμικους μπάτσους μπορείς να πετύχεις απ' τα 80s κι εδώ, με εκτελεστικό χέρι της εκτελεστικής εξουσίας να περιφέρει τη νιχιλιστική του αποτελεσματικότητα σε έναν μιαρό σκοτεινό κόσμο ώσπου μέσα σε μια νυχτιά να ανακαλύψει ότι η βρώμα βγαίνει απ' το κολάρο του και την κόλησε απ' το αφεντικό που τραβάει το μακρύ λουρί του, το Street Kings είναι όσο απελπιστικά προβλέψιμο προβλέπεις αν έχεις δει δυο-τρεις ταινίες του είδους, αλλά αναπάντεχα συναρπαστικό αν έχεις δεις και τέσσερις-πέντε παραπάνω. Με τον Keanu Reeves να ΄χει να παίξει τόσο καλά απ' την ποηγούμενη φορά που φόρεσε στολή πριν μιάμιση δεκαετία στο Speed, τον Forest Whitaker και τον Hugh Laurie να βοηθούν ανεβάζοντας το ερμηνευτικό ενδιαφέρον σε ρόλους κλισαρισμένους, και το τρίο των σεναριογράφων που μεταφέρουν για την οθόνη ιστορία του ηγέτη τους, James Ellroy, να πετάνε αρκετούς ακόμη τριγύρω χαρακτήρες, για να σε αποσπάσουν από τον στάνταρ κορμό της ιστορίας με αντιπερισπασμούς διαδικαστικού αστυνομικού θρίλερ, το Street Kings θα μπορούσε να ειδωθεί ως ένα ακόμη κομμάτι της σειράς απροσδόκητων σουξέ του box office που δικαιώνει ιστορίες εκδικητών σε μια Αμερική καινούριας περιόδου Ρηγκανισμού και αμφισβήτησης της αποτελεσματικότητας της πολιτείας στην προστασία των υποκειμένων της, και στέκεται σαν αξιοπρεπέστατη τέτοια παρά τα προβλήματα στο ρυθμό, τη διαχείριση των υποπλοκών και το πλέξιμο των κεφαλαίων, μέχρι που τα κάνει όλα θάλασσα ένα πεντάλεπτο πριν τους τίτλους τέλους, με μια λύση του δράματος κι ένα φινάλε τόσο άστοχα, που μοιάζουν κομμένα από άλλη ταινία και κολλημένα με ξεραμένη UHU. Εντυπωσιακότερο στοιχείο πάντως όλων το εξαιρετικό sound desing στις σκηνές των πυροβολισμών, που κάνει ακόμα και το μακελειό συνολικά που έχεις δει, να μη σου φτάνει.

Μικρό κοριτσάκι στη χιονισμένη γαλλική επαρχία, κατά την διάρκεια των περιπάτων της στο δάσος, θα έρθει πολύ κοντά με νεαρό αλεπουδάκι, που όχι μόνο δεν της αγριεύει, αλλά παίζει μαζί της.Από την μια, παιδική αθωότητα, αφέλεια, άγνοια κινδύνου, μωρουδίστικη εμμονή στην προσέγγιση άγριου ζώου και στην απόκτησή του, σαν να πρόκειται για παιχνίδι, για ένα άψυχο κουκλάκι. Στην απέναντι πλευρά επικρατεί η αίσθηση της φυσικής ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, αλλά και της αγωνίας για επιβίωση, που περνούν τις συγκινήσεις θεωρητικά σε δεύτερη μοίρα και κάνουν την οποιαδήποτε έννοια φιλίας και συντροφικότητας να φαντάζει ουτοπική. Ο Luc Jacquet, που συστήθηκε στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα με το αριστουργηματικό La Marche de l'Empereur (2005), με την νέα του δουλειά αποδεικνύει πως είναι ένας από τους καλύτερους μελετητές του φυσιοδιφικού έργου του Jean-Jacques Annaud, προεκτείνοντας το μάλιστα με κάποιες ιδιαίτερες τεχνικές λήψης. Η απλοϊκότητα στην απεικόνιση των συναισθημάτων, έρχεται σε αντιδιαστολή με την ένταση που προκαλούν οι κίνδυνοι της φύσης, όσο η φωνή της Isabelle Carré, αφηγείται σαν ποίημα την περιπέτεια που έζησε σε μικρή ηλικία. Το τελικό πλάνο, φορτισμένο συγκινησιακά, δίνει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει στη διάρκεια ο εξελιγμένος κι εναλλακτικός ντοκιμαντερίστας, συνθέτοντας ιδανική πρόταση ψυχαγωγίας για νεαρούς θεατές, πέραν των συνηθισμένων και πανάκριβων τρισδιάστατων κινούμενων.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο ομοφυλοφιλικός έρωτας, ο πόλεμος κατά του AIDS και η συνέχεια της ζωής, σε τρια διακριτά κεφάλαια, με την καθοδήγηση του βραδινού εκφωνητή της συγγραφέως που τα έζησε από δεύτερο χέρι και τα απομαγνητοφώνησε.Ο αλλόκοτος τρόπος να υποβιβάσεις την αξιοπιστία της ίδιας σου της αφήγησης, αφήνοντάς την στα χέρια συγγραφέως που έχεις παρουσιάσει ως κομματάκι ανισόρροπη, δεν νομίζω να ήταν ο λόγος που η ντόπια διανομή διαφημίζει τους Μάρτυρες ως την "ταινία που δίχασε το Βερολίνο", αλλά βλέποντάς την δεν είμαι σίγουρος ότι θα βρεις κανέναν άλλον σοβαρότερο να διχαστεί κανείς, εκτός ίσως απ' την οργή που μπορεί να προκαλέσει στον καλοπροαίρετο, η θέα της Emmanuel Bear σαν παραφουσκωμένη τσατσόγρια, διατηρώντας την ίδια στιγμή, ακμαίες τις ορεκτικές αναλογίες της ανάμεσα στους ώμους. Κουραστικά διδακτικό κι αδίστακτα χρονοβόρο, το ταξίδι στο χρόνο του Téchiné, είναι άλλη μια απ' αυτές τις ταινίες που κάνουν τους σημερινούς Γάλλους να περηφανεύονται που είναι θαρραλέοι να δείχνουν τις μαλακίες που έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν τους, όντας συγχρόνως αρκετά κουραστικές ώστε να αποτελούν από μόνες τους ραπίσματα στους καρπούς με χάρακα. Αν δεν έχεις καμιά ανάγκη ή λόγο να περάσεις αυτή τη συγκεκριμένη τιμωρία, οι Μάρτυρες θα σου προσφέρουν μια μαρτυρία μιας συγκεκριμένης οπτικής ενός συγκεκριμένου κομματιού της ιστορίας των ομοφυλοφίλων, απ' την σχεδόν απελευθέρωσή τους, στον τρόμο του θανάτου και της καταδίωξής τους λόγω της ταύτισής τους με το AIDS και την έξαρσή του, στον επαναπροσδιορισμό των όσων επιβίωσαν. Ιστορία που μπορεί να σε εντυπωσιάσει με την οικονομία της στους χαρακτήρες, αλλά όχι και τόσο στην αφήγηση και το χρόνο της.

Καλαμπουρτζού ατυχήσασα στην Αγγλία των παραμονών του Β' Παγκοσμίου, ψάχνοντας να βρει δουλειά να λαδώσει το αντεράκι της, καταλήγει νταντά μεγαλοκοπέλας που απ' τον Κοκό κι απ' τον Κική, να διαλέξει δε μπορεί.Αδιάφορη κομεντί κοστουμιών, για την αλήθεια και την αληθινό-τητα της αγάπης στα χρόνια της χαοτικής απόστασης της μπουρζουαζίας και της καλλιτεχνικής εργατιάς, όπου μας ξεναγεί η εξωγήινη δεσποινίδα Pettigrew που προσγειώθηκε απ' τον πλανήτη της (υλικής και συναισθηματικής) ανέχειας και με τα γουρλωμένα μάτια της έκπληξης, παρακολουθεί ένα τσούρμο ανώριμων, που έχου τα πάντα, ή έστω το ήμισυ, αλλά δεν το'χουν σε εκτίμηση. Ώσπου οι σειρήνες του πολέμουν, τους θυμίζουν την ευθραυστότητα της ύπαρξης (και πόσο μάλλον της ευτυχισμένης ύπαρξης), κι όλοι καταλαβαίνουν σε ποιανού την αγκαλιά ανήκουν πραγματικά, όταν βρίσκονται μαζί στο όποιο Χρυσό Παγώνι και παίζει το όποιο σωστό τραγούδι. Ξέρεις τώρα... Ασφαλές κι ασήμαντο.

Διαβόητος γκάγκστερ δραπετεύει απ' τη φυλακή, αναστατώνοντας αστυνομία και υπόκοσμο με το πλήθος πτωμάτων που αφήνει πίσω του προσπαθώντας να πάρει την ξανθιά του και να φύγει απ' τη χώρα, αριθμός που μεγαλώνει όταν αποφασίζει να κάνει μια τελευταία δουλειά.Αν και τη διάρκειά του καταφέρνει παραδόξως να τη γεμίσει χωρίς να σου κακοφανεί ιδιαίτερα που σε κρατάει σε μια αίθουσα για κάτι παραπάνω από 2μιση ώρες καθαρές, καμιά σοβαρή αποζημίωση για την επένδυσή σου καλύτερα να μην περιμένεις απ' το remake του ομότιτλου 40χρονου κλασικού του Jean-Pierre Melvile απ' τον Corneau, που το'χε στα όνειρά του εδώ και 20 χρόνια τουλάχιστον (κι είχε κάνει και το επίσης ομότιτλο μικρού μήκους το '87). Υπερβολικά μεγάλο γι' αυτά που σου προσφέρει τελικά, το αρχετυπικής διάρθρωσης έπος του βετεράνου γκάγκστερ που επιστρέφει στην ενεργό δράση για μια τελευταία μπάζα και βρίσκεται να προσπαθεί να περισώσει τ' όνομά του όταν κάτι πάει στραβά, εκτός του ότι κληρονομεί τα προβλήματα του πρωτότυπου --που ήταν πρακτικά το σημείο που ο Melville εγκατέλειψε τους χαρακτήρες του και την εδραίωσή τους και στράφηκε στο φινίρισμα και το στιλιζάρισμα των ληστειών και των πιστολιδιών--, το remake πάσχει και στα ατού της πηγής του. Με δυο μικρά κεντρικά σκηνικά να υπογραμμίζουν τη φτήνια στην προσπάθεια αναπαράστασης εποχής, που επαφίεται ύστερα σχεδόν αποκλειστικά σε καμπυλωτά αμάξια και σετ από καμπαρντίνες και καπέλα, ηθοποιούς που προσπαθούν να παίξουν ρόλους κόντρα στην κωμική μυρωδιά που κουβαλούν, και απόπειρες στυλιζαρίσματος στη δράση επιεικώς αφελείς, με αργή κίνηση στα μακελειά για να πιάσει το εφέ του αυγουλωτού αίματος και το αποτέλεσμα να βρωμάει ψηφιακούρα απ' το χιλιόμετρο, το Le Deuxième Souffle (2007) χάνει τελείως το παιχνίδι της σχετικής αναβίωσης που πέτυχε ανυπέρβλητα καλύτερα το Sin City (2005), καταφέρνοντας τελικά όταν δεν αγγίζει τη γελοιότητα, να συνορεύει μονάχα με το φιλμικό αξιοπερίεργο, ένα αλλόκοτο φρανκενσταϊνικό συμπίλημα, σαν αυτά που έβλεπες με αλυσίδα και καλαθάκι, στα πανηγύρια της εποχής του αυθεντικού του.

Ο καταποντισμένος ισπανικός θησαυροστόλος του 1715, ανακαλύπτεται στις ακτές της Florida που μοιάζουν επικίνδυνα με αυστραλιανές, από παρέα που πλησιάζει επικίνδυνα τη βλακεία αυτής από τα Ίχνη του Χαμένου Θησαυρού. Στο πιο γυναικείο.Εντελώς ληθαργικοί (με κύριο χαρακτηριστικό τις ατελείωτες αφηγήσεις, ρομαντικών και μη, ιστοριών), ερασιτεχνικά αδέξιοι στη δράση (που αρχίζει μια ώρα περίπου αφότου σε πάρει ο ύπνος), εγκληματικά άκαβλοι (ειδικά για καστ που περιλαμβάνει την Alexis Dziena, τη Lolita του Broken Flowers (2005)), οι Ζάμπλουτοι είναι, φυσιολογικά, ιδανικοί για το θηλυκό κοινό στο οποίο, και μόνο, απευθύνονται. Οι άντρες είναι ηλίθιοι (με πρώτο τον McConaughey που ειδικεύεται πια σε ρόλους ξανθιάς, αν και με μια υποψία συνδυασμού Michael Douglas και Douglas Fairbanks εδώ), οι gay είναι και gay από πάνω, εσύ δεν είναι κακό, αλλά φυσικά και δεν είσαι bimbo, με τόση κλάση πίσω σου, και σπουδές και λαμπρό μέλλον μπροστά σου, γλυκιά μου. Ένα παραμύθι για όλες τις ηλικίες.

Ντοκιμαντέρ για τα έργα και τις ημέρες του σημαντικού εξόριστου ποιητή, Νικηφόρου Βρεττάκου.Βαρύ κι ασήκωτο ακαδημαϊκό εικονογραφημένο βιογραφικό αρχείο, ενδιαφέρον (κι ενδεχομένως χρηστικό) αποκλειστικά για τους μελετητές του ποιητή, το ντοκιμαντέρ της Δρακοπούλου, πέραν της αποκάλυψης που σου προσφέρει για το τί μπορεί να βρει ο διανοούμενος συνταξιούχος για να γεμίσει το χρόνο του, θα σε κάνει να νιώσεις ηλίθιος αν πας αδιάβαστος, αφού δεν μπαίνει ποτέ στον κόπο να σου εξηγήσει γιατί αξίζει ντοκιμαντέρ ο Νικηφόρος Βρεττάκος, κι απλά σου πετάει εικόνες για να αποκαταστήσει τη διαστρεβλωμένη εικόνα που κάποιοι λέει φρόντισαν να του φτιάξουν την περίοδο της χούντας και της κατοχής. Αλλά πιθανότατα αν δεν ξέρεις ήδη, δεν έχεις και σκοπό να πας, ούτε καν για να νιώσεις τον τρόμο του να ακούς έναν αφηγητή που ακούγεται σαν να έχει κάνει τραχειοτομή και να μιλάει από μηχάνημα, και η φωνή του να μοιάζει με αυτή που σε παίρνει τηλέφωνο στο Ringu (1998) για να σου πει ότι έχεις 7 μέρες να ζήσεις και θα πεθάνεις αν δεν δείξεις το ντοκιμαντέρ στον επόμενο. Ξεφύγαμε...

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Première του δραματικού θρίλερ Αψηφώντας το Θάνατο. Το Σάββατο 19 Απριλίου στις 3 το μεσημέρι στα Ster Cinemas στον Αγ. Ελευθέριο.