Στο κατα τα φαινόμενα καταστροφικό άνοιγμα του Speed Racer (2008) --που απ' ότι λένε κάτι γνωστοί μας, ο Μέσος Κοινός και ο Μέσος Κρητικός, δε πρόλαβαν να δουν ούτε τη σκόνη του, περίπου από το τρίτο δευτερόλεπτο και μετά, όταν και πάτησε το τούρμπο-- πόνταραν, με νέα trailer, o συμπαθητικός Igor (2008) των Weisteins, τα αγελαδοαρμεγικά Clone Wars (2008) του Lucas και το Kung Fu Panda (2008) της Dreamworks που μοιάζει το πρώτο κινούμενο της εταιρείας πάνω από το χαρακτηριστικά άπατο μέσο όρο της.

Ή τουλάχιστο έτσι λέει το buzz από τη βιομηχανία που υποδέχεται εδώ και μήνες, ειδικά από τη ShoWest και μετά, θριαμβευτικά τη παραγωγή, και φαίνεται αυθεντικό αντί για το αστραφτερά ολοκαίνουριο κεντρικό γρανάζι της πιο καλοσυντηρημένης προωθητικής μηχανής του Hollywood. Το νέο trailer, σε συσκευασία teaser, παίζει σα.. το teaser, παρουσιάζοντας με νέες σκηνές όλους τους χαρακτήρες του συνηθισμένα αστεράτου φωνητικού καστ, και για πρώτη φορά (επίσημα) τον χιονολεοπάρδαλο αντίπαλο του πιο τεμπελόχοντρου πάντα του πλανήτη στη προσπάθειά του να εκπληρώσει την αρχαία προφητεία που τον θέλει αστέρι του κουνγκ φου. Έτσι το απίθανο, χοντρό (κυριολεκτικά) και απανωτό χιούμορ των προηγούμενων περιορίζεται αναγκαστικά, η ελαφρά σρέκικη προδιάθεσή τους αποδεικνύεται ότι δεν ήταν επίπλαστη αλλά έχει ποτίσει και το φιλμ (βλέπε αστεία του κώλου), και ο αφορισμός "Kill Bill των animations" (που σχεδόν σίγουρα φυτεύτηκε από το marketing στις διαδιχτυακές αντιδράσεις) αγκαλιάζεται ολοκληρωτικά στην υπόκρουση, αφήνοντας πίσω το Kung Fu Fighting (που ακούστηκε μιάμιση φορά σε όσα προηγήθηκαν). Παρολαυτά, και παρόλο που η αίσθηση είναι κυρίως Sukiyaki Western Django (2007) σε κινούμενο και από την ανάποδη, το κέφι της χοντροκομμένης κίνησης είναι φανερό και αγνό όσο και η πρωτόγνωρη αυτοσυγκράτηση στις γκριμάτσες (τουλάχιστο) του κεντρικού χαρακτήρα, ο Mark Osborne στη σκηνοθεσία παραμένει εξίσου καθαρό ταλέντο, ο Jack Black (σε.. ταιριαστό ρόλο) κάτι ελπίζεις να 'χει μάθει από τα παθήματα του Shark Tale (2004), και η χρυσή τομή (στιλ Blue Sky ας πούμε) ανάμεσα στις χορδές που σου χώνει η Pixar (πλην Brad Bird) στη καρδιά για να παίξει βιολοντσέλο και το φτερό με το οποίο παραδοσιακά σε γαργαλάει από τη κοιλιά μέχρι λίγο πιο κάτω από τα παπάρια η Dreamworks, φαίνεται ακόμα πιθανή. Για να μη μείνει τίποτα στη τύχη πάντως, ο Black δημιουργεί πανταμόνιο στις Κάνες από χτες, η (φωνή της τιγρούλας) Angelina Jolie θα 'ναι φυσικά εκεί ως ο μαϊντανός κάθε φεστιβάλ τελευταία, και η προώθηση σχεδιάζει να κλέψει και πάλι, όπως πέρσι με το Bee Movie (2007), κάποια από τη λάμψη της πρεμιέρας την Τετάρτη.

Η Videorama και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Jar City. Την Τετάρτη 14 Μαΐου στις 11 το βράδυ στο ΖΕΦΥΡΟΣ NEW STAR Artcinema στο Θησείο.

Ότι κι αν φαντάστηκες μπαίνοντας μικρός στον κόσμο του αγαπημένου σου τηλεοπτικού καρτούν, ήταν αποφασιστικά αργόσυρτο, χοντροκομμένο, άχρωμο και δισδιάστατο.
Εικοσπέντε χρόνια μετά το Tron (1982), οι αδερφοί Wachowski φέρνουν στη μεγάλη οθόνη τη πιο αβανγκάρντ μπλοκμπαστεριά του (νέου) αιώνα μεταμφιεσμένη σε ταινία για παιδιά. Και αντίθετα με τον Steven Lisberger (που είχε βυθιστεί στη, σύγχρονη τότε, πρώτη γενιά βιντεοπαιχνιδιών), ζωντανεύουν τη πρώτη γενιά anime (των 60ς), δημιουργώντας ένα ρετροφουτουριστικό κόσμο με προορισμό να παραμείνει αγέραστος.

Από την εισαγωγή, με την ολοζώντανη mise-en-scène σε γεμάτο focus ενώ στο προσκήνιο οι χαρακτήρες της επόμενης σκηνής σμπρώχνουν τη προηγούμενη να φύγει και τα cuts σηματοδοτούν χωροχρονικά πηδήματα στην αφήγηση του παιδικού πάθους του ήρωα για σπιντιές και της σχέσης του με τον αδερφό του όσο στο παρόν που κουβαλάει ακόμα ορατό το φάντασμα του παρελθόντος το κάνει πράξη και την ξεπερνάει μένοντας πίσω, οι δημιουργοί του Matrix (1999) φανερώνουν τη πρόθεσή τους όχι να μουτζουρώσουν το βιβλίο με τους κανόνες της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά να το κάνουν αεροπλανάκι και να το πετάξουν από το παράθυρο. Οι σκηνές ταχύτητας μοιάζουν με ονείρωξη του γιου σου για την επόμενη έκδοση του Hot Wheels στο Wii της φαντασίας του όσο σου πηδάει το πόδι σα σκυλάκι αντί να σε κοπανάει στο κεφάλι με τον controller, η δράση είναι προσποιητή --κομπλέ με πολύχρωμες θολές γραμμές κίνησης και χαρακτήρες σε αέναη πτήση--, πλάνα ψευτοματαχρησιμοποιούνται όπως στο κόσμο των φτηνών καρτούν, το χρώμα σου ματώνει τα μάτια, η ηθική έρχεται από ένα πλανήτη που αγνοεί τον κυνισμό και φτύνει τη θρασυδειλία. Ότι σχετικό, ανιμοσουρεαλιστικό, και να προσπάθησαν να κάνουν μέχρι τώρα ο Miike και o Rodriguez γίνεται de facto παλαιολιθικό αν δεν είχε ήδη κόψει και καεί, και η συνταγή των Wachowskis κάπου αργεί να φουσκώσει με κάπου συμβατικά υλικά και χάνει στη γεύση από το εξίσου αναγκαστικό αμερικανιάρικο πασπάλισμα, αλλά το Speed Racer (2008) οι ενήλικοι το χειροκροτάνε στο τέλος, σε όλο τον πλανήτη Γη, κρατώντας παιδιά με όλα τα συμπτώματα υπερβολικής δόσης LSD.

Tα trailer λένε διαφορετικές ιστορίες και μεταξύ τους και με τη ταινία (χρησιμοποιώντας και ανύπαρκτα στοιχεία αν χρειαστεί), τα poster βάζουν και τα ρέστα τους, και στις εισαγωγικές σκηνές κάτι ακαταλαβίστικα παραμύθια με φάλαινες που καταπίνουν βάρκες καταλήγουν στο νησί του Lost όπου η Little Miss Sunshine ζούσε σε όλη της τη ζωή.Υποθετικά, ιστορία άντρα, γυναίκας και παιδιού που παλεύουν μόνοι τους και χώρια με θεούς και δαίμονες (διάβαζε με την ώρα που δε σκοτώνεται με τίποτα), το Nim's Island (2008) παίζει σα φαντασίωση οχτάχρονης (διάβαζε σκηνικό απόλυτου τρόμου) που 'σπασε το νυχάκι της προς παπαρόξυση του πατέρα της και το αντιμετωπίζει δημιουργώντας ξένη (φυσικά) Ιντιάνα Μάνα που 'ρχεται να τη σώσει σε νησί έξω από το χάρτη κάθε σχολικού λεωφορείου όσο πετάει σιχαμερά ερπετά σε ανυποψίαστους περαστικούς και ο παπαροπληγικός βολοδέρνει σε θύελλες για να μάθει. Σε κινούμενο, και σε παραγωγή μη φιλόδοξης παλιάς Disney στη θέση Disney που σέρνεται από τις αλλαγές στις χιλιετίες, μπορεί το βιβλίο, που ξεκίνησε να γράφει μια κάποια Wendy Orr στα εννιά (9) της χρόνια, κάπως να σώζονταν. Όμως σε ζωντανή (τρόπος του λέγειν) δράση (τρόπος του λέγειν), με τη συνυπευθυνότητα σε σενάριο και σκηνοθεσία δύο ζευγαριών, καταλήγει σε πατροπαράδοτο τσίρκουλο για διανοητικά νεκρούς. Αν το Speed Racer (2008) κοιτάει σαράντα χρόνια πίσω για να πάει είκοσι μπροστά, το Φανταστικό Ταξίδι στο Νησί της Φανταστικής Φαντασίας (όπως πολύ ταιριαστά έγινε στα Ελληνικά) κοιτάει είκοσι πίσω (όταν η Orr αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να μεγαλουργήσει συγγραφικά) για να πάει ακόμα σαράντα πισώτερα, αντισταθμίζοντας τη ψυχωτικά αντιμεγαλοεταιρική στάση των Wachowskis με μια φαρδιά πλατιά στάμπα Walden Media στη θέση της υπογραφής.

Στον παθογόνο ιστότοπο που το είχε προαναγγείλει εμφανίστηκε στην ώρα του το δεύτερο trailer του Σκοτεινού Ιππότη (2008), οπότε μπορώ να ακουμπήσω ήσυχος το κεφάλι μου στο βιτριολικό μαξιλάρι μου, όσο θα βουτάς στο κενό του, και τα λέμε το πρωί αν το αντέξεις περισσότερο από τον Heath Ledger.

Τελικά η εντυπωσιακότερη, αν και όχι τόσο προμελετημένη, κίνηση του marketing της Paramount για τον τέταρτο Indiana Jones ήταν το κόλλημα του trailer σε όλες τις κόπιες του Iron Man (2008) που σαρώνει τον πλανήτη από την Πέμπτη. Η ευφορία του πιο καλού πελάτη των αιθουσών, Μέσου Κοινού, από μια ταινία που πραγματικά τον ευχαρίστησε, μπορεί να αποδειχτεί ο ιδανικότερος καταλύτης μετατροπής όλου του ενδιαφέροντος για την μετά 20 χρόνια επιστροφή του αρχαίου αρχαιολόγου, σε πραγματική πρόθεση για στήσιμο στις ουρές των ταμείων. Το trailer, που επιμένει να μην αποκαλύπτει και πολλά και να μη φτάνει χαρακτηριστικά ούτε τα 2 λεπτά σε διάρκεια, σίγουρα κάνει μια προσπάθεια να μη φανεί τόσο γηριατρικό όσο το teaser, έστω κι αν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει το βαριεστημένο voice over του Harrison Ford (κομμένο πιθανά από διάλογο της ταινίας) στην εισαγωγή. Περισσότερες εξωτερικές σκηνές απαντάνε στα παράπονα για πολλά στουντιογυρίσματα στα προηγούμενα προωθητικά βίντεο, ακόμα και η Cate Blanchett και ο Shia LaBeouf φαίνεται να ακολουθούν τις οβερδετοπικές προθέσεις του εβδομηντάρη πρωταγωνιστή, το πιο γοργό μοντάζ προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι και πάλι ο Spielberg θα βγάλει τα μεγάλα πλάνα του με ελάχιστα cuts, αναφορά στον Keaton και τον Chaplin, που έκανε και πάλι υπερμοντέρνα στα 80s αλλά μοιάζουν αντιδραστικά την εποχή των οσκαροτιμημένων αλαφιασμένων bourneικών κοψιμάτων.

Από την άλλη, το "σα να μη πέρασε μια μέρα" στιλ είναι το μόνο που χρειάζεται η παραγωγή για να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις για μεγαλύτερη της χρονιάς, μη έχοντας ανάγκη να προσθέσει καινούριους φαν σε μια λίστα που περιλαμβάνει ήδη όλη την υφήλιο, γεγονός που κατανοεί πάρα πολύ καλά ο σκηνοθέτης της, επιμένοντας για παραδοσιακότητα ακόμα και στις μηχανές προβολής. Και παραδοσιακά, ο ίδιος θα 'χει σκυλιάσει με τη Paramount, η οποία φαίνεται να τρέχει μια καμπάνια απλά.. καθυστερημένη, μη έχοντας έτσι κι αλλιώς, πέρα από τη μούρη των μεγάλων εισπράξεων, ιδιαίτερα κίνητρα, εφόσον το 87,5% των δολαρίων πέρα από τα πρώτα $400 μύρια θα πηγαίνει στις τσέπες Spielberg, Lucas, Ford και λοιπών μεγαλοσυμμετέχοντων.

Το ίδιο κρυφτούλι που παίζει η παραγωγή με τον τύπο, ακόμα κι αν πρόκειται για τους NY Times, συνεχίζει με το κοινό και το δεύτερο trailer του Hancock (2008), που απλά συνδυάζει το teaser με το "sneak peek" πριν το American Idol μια βδομάδα νωρίτερα και κυκλοφόρησε τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies.

Με ιδιαίτερα προνομιακό slot ανοίγματος (αν σου λέει κάτι η 4η Ιουλίου) και τον μεγαλύτερο διαπλανητικό αστέρα σε ρόλο (έστω και έκπτωτου) θεού, προοπτική που κάνει ακόμα και γλυκιές ηλικωμένες σα την Anne Thompson να μουσκεύουν ανάμεσα στα πόδια, το φιλμ φαίνεται, τουλάχιστο σύμφωνα με τις τολμηρές (διάβαζε ψιλοκουφές) προβλέψεις σαν αυτή του EW, προορισμένο να ξεπεράσει σε εισπράξεις, ακόμα και το I Am Legend (2007), ανεβάζοντας οριστικά ένα σκαλοπάτι τις μέχρι τώρα πάγιες ($40-50 μύρια άνοιγμα, $140-180 κλείσιμο) μποξοφικές επιδόσεις των οχημάτων του Will Smith. Και ίσως, ευκολότερα, την ευνουχισμένη ασκοπιά του χριστουγεννιάτικου μπλοκμπάστερ, αν κρίνεις από τις, κατάτι πιο θετικές, ανταποκρίσεις του κοινού στις δοκιμαστικές προβολές. Προβολές που συνεχίζονται με μάλλον ξέφρενους ρυθμούς, στην προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή ισορροπία ανάμεσα στα στοιχεία που βλέπεις στο βίντεο (που μάλλον αποκαλύπτει και σχεδόν όλες, ακόμα και τις όχι και τόσο καλογυρισμένες, σκηνές δράσης) και το καταδραματικό κομμάτι, με βιασμούς, διαφυλετικά, κερατούκλικα, κτλ. που αποτελούν και το μεγάλο αγγούρι για την προώθηση, όπως ξαναματάπαμε, και επιπλέον έχουν πάρει "ακατάλληλη" στάμπα από την MPAA δυο φορές ήδη. Και αν δε το κατάλαβες ακόμα, η μπίλια των κοψοραψιμάτων πολύ δύσκολα θα κάτσει σε κάτι δραματικά καλύτερο από τον Θρύλο, που μάλλον είναι και ο στόχος.

Μετά το Towelhead (2007) με το νέο του όνομα και το Escapist (2008) τη βδομάδα που πέρασε, και όσα είδες στις Μάζες τις προηγούμενες, ακόμα ένα indie ψάχνει με το trailer του δημοσιότητα στα internets, έχοντας ξεκινήσει το Γενάρη από το Sundance που όλοι λέγαν τότε αποτυχημένο, όμως ο χορός από τα χιτάκια του ακόμα ανάβει ενώ τα αποπετάματά του κλείνουν τις Κάνες.

Οι Jay και Mark Duplass φαίνονται παιδιά του μεγαλύτερου ανεξάρτητου φεστιβάλ, όχι μόνο γιατί το no budget κοντινό διαλογικό στιλάκι τους μεγάλωσε εκεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα αλλά και επειδή είναι τακτικοί προσκεκλημένοι του στον καινούριο, αρχικά με μικρομηκάδικα και πριν τρία χρόνια με το πρώτο μεγάλο The Puffy Chair (2005) που κέρδισε το βραβείο κοινού στο.. SXSW (στη συνέχεια) και τους έφερε, εντελώς κατάλληλα, υποψήφιους για το John Cassavetes Award στα Spirits. Η ιδέα για το Baghead (2008) τους κατέβηκε στα γυρίσματα (του Puffy Chair) λέει, όταν κάποιος ρώτησε "ποιο είναι το πιο τρομαχτικό που μπορείς να σκεφτείς?" και κάποιος απάντησε "ένας τύπος με χαρτοσακούλα στο κεφάλι να σε κοιτάει έξω από το παράθυρό σου". Ε και για να γίνει πιο "αστείο, αληθινό, συμπαθητικό, και λιγάκι, λιγάκι τρομαχτικό" το φιλμ, ο τύπος με τη χαρτοσακούλα απόκτησε κι ένα μεγάλο σωσίβιο λίπους, όπως βλέπεις. Αν και υποθέτω το τρέιλερ θα πρέπει να 'χεις δει και το φιλμ για να καταλάβεις πόσο καλά το πουλάει, δε τα καταφέρνει καθόλου άσχημα, οι κριτικές από τα φεστιβάλ είναι ιδιαίτερα θετικές, και η Sony Pictures Classics που ακόμα μαθαίνει την ανεξάρτητη διανομή θα αρχίσει τις προβολές στις αίθουσες στις αρχές του καλοκαιριού, χωρίς να αλλάξει τον τίτλο της παραγωγής, όπως φαίνεται να σκέφτονταν σε κάποια φάση, για προφανείς λόγους (αν διάβασες την εισαγωγή).

Διάσημος έμπορος όπλων βρίσκεται αιχμάλωτος σε διάσημη επικίνδυνη γειτονιά του πλανήτη, όπου φονταμενταλιστές ιμπεριαλιστές που τον βάζουν να φτιάξει υπερπύραυλο από κονσερβοκούτια, τον ωθούν να κατασκευάσει υπερστολή και να γίνει υπερήρωας.Φλερτάροντας με το ιδεολογικά αμφίσημο, ο Favreau ζωντανεύει το δεύτερης γραμμής κόμικ της Marvel σε ένα κυνικό σύμπαν που δικαιολογεί ως κάτι ηθικά φυσικό το εμπόριο όπλων, αλλά κατακριτέους και ένοχους παρανοϊκούς φονιάδες τους φονταμενταλιστές αντάρτες που το εκμεταλλεύονται κλέβοντας επί πληρωμή τους άπληστους εμπόρους του, δημιουργώντας ένα μετρημένα all American περιβάλλον για έναν όχι και τόσο μετρημένα all American ήρωα. Περιβάλλον αναμενόμενο αν έχεις πάρει μυρωδιά την ιστορία που κουβαλάει ο ήρωας έτσι κι αλλιώς (και το γεγονός ότι ταιριάζει σα σιδερένιο γάντι στην ψυχολογία ενός λαού που έχει γίνει το τοτέμ της υφηλίου όχι μόνο λόγω της στρατιωτικής δράσης του στη Μέση Ανατολή), και καθόλου ενοχλητικό, αφού χρησιμοποιείται αποτελεσματικά --αν όχι τόσο διακριτικά-- για να στήσει το απαραίτητο υπόβαθρο της γέννεσης του ήρωα, σε μια ταινία που σχεδιάστηκε ως γέννεση του αντίστοιχου franchise. Και ως τέτοια λειτουργεί και συμπεριφέρεται, φέροντας το δικαιολογημένο άγχος να περάσει γρήγορα τα στάδια της γέννεσης της σιδερένιας στολής για να δείξει τί μπορεί να κάνει η τελευταία εκδοχή της, και χωρίς να έχει, ή να χρειάζεται και πολλά να πει για το μετά, πέρα από ένα έξυπνο τηζεράκι για φινάλε. Χρωστώντας τόσα στην αθωότητα που του κολλάει ο Favreau ισορροπώντας τον ανάμεσα στο παιδικό και το ενήλικο (συνδυασμός που λέγεται και "οικογενειακό"), όσα και στη προσωπικότητα για τα χρονικά που του χαρίζει πίσω απ' τη μάσκα ο Robert Downey Jr. ερμηνεύοντας έναν χαρακτήρα αξιαγάπητα ελαττωματικό κι αφελώς μετανοημένο, ο Iron Man, ανάλαφρα διασκεδαστικό και γάργαρα συναρπαστικό πρωτότυπο επερχόμενου πολυ-ήρωα, σχεδόν αγγίζοντας τις εξάρσεις γαματοσύνης των Transformers (2007) σε στιγμές, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να ανοίξει το χορό των καλοκαιρινών υπερθεαμάτων, που αναμένεται φέτος ιδιαίτερα υπερθεαματικός.

Το 1983, στο Nottingham, δωδεκάχρονος που 'χασε τον πατέρα του στα Falklands γίνεται η μασκότ τοπικής ομάδας επαναστατιάρηδων εφήβων, καλοπερνώντας μέχρι που ο αρχηγός της βγαίνει από τη φυλακή.Τίτλος, ιστορία, πρωταγωνιστής, όλα κραυγάζουν ότι το This is England (2006) είναι η πιο προσωπική ταινία ενός σκηνοθέτη με προσωπικό στιλ, προσωπική θεματολογία και προσωπική εμπειρία, αποκτημένη από δεκάδες φιλμάκια που γύρισε μόνος του, και μόνο. Πολύ Άγγλος για τον υπόλοιπο πλανήτη, πολύ μεσοχωριανός για τους μεγαλοαστούς της πατρίδας του, πολύ αντάρτης για τη βιομηχανία, ο Shane Meadows μάλλον κλείνει, κάνοντας την πιο Shane Meadows ταινία του, ένα τέλειο κύκλο που ξεκίνησε δέκα χρόνια πριν με το πρώτο "κανονικό" Twenty Four Seven (1997), έφτασε στην πιο (σχετικά) εμπορική του στιγμή και υποτιθέμενο τελευταίο ασπασμό στο παρελθόν με το Once Upon a Time in the Midlands (2002), για να ξεκινήσει αμέσως.. επιστροφή στις ρίζες με το Dead Man's Shoes (2004). Οι ρίζες είναι φυσικά στα βρετανικά Midlands και σε δεσποτικές σκιές πάνω σε ευεπηρέαστα μειράκια, και δε κόπηκαν ποτέ. Το κατά βάση αυτοβιογραφικό φιλμ προσθέτει αυτές του χαμοσερνάμενου μέχρι τώρα εθνικισμού και μια μεγάλη αγκαλιά για τους skinheads που είχαν αγκαλιάσει προφανώς με τη σειρά τους τον Meadows στη παιδική του ηλικία οδηγώντας τον μέσω crash course και στον πραγματικό κόσμο. Έτσι το φιλμ, παρά την αναμενόμενη πια ευλαβική προσήλωση σε συναισθηματική αυθεντικότητα, δεν είναι νοσταλγικό αλλά κοινωνικού.. τρόμου, όπως ξεκαθαρίζει το εισαγωγικό ριγκανοθατσερικό μοντάζ του.

Όλες οι κοινωνικοπολιτικές εντάσεις που κάναν τους πιο επιρρεπείς και τους πιο απεγνωσμένους ώριμους για εκμετάλλευση διαγράφονται ολοκάθαρα, μαζί με τις άπειρες αντικρουόμενες τάσεις μιας κατά βάση πολυφυλετικής υποκουλτούρας με μόνα κοινά στοιχεία τις Docs και το ska, και το περίεργο κράμα συντροφικότητας και βαρβαρότητας στον συνεκτικό ιστό της. Οι ερμηνείες βγάζουν την ίδια πατροναρισμένη οικειότητα που ο Meadows προφανώς κουβαλάει ακόμα, το ανακάτεμα θλιμμένων ορχηστρικών και κομματιών της εποχής λειτουργεί άψογα, η βία (εντελώς προσωπική κι αυτή, χωρίς τη διευκόλυνση υπερυποπολυβόλων και drivebys, όπως παρατηρεί ο Roger Ebert) είναι υπόγεια όσο και οι πάμπολλοι σχολιασμοί του δημιουργού, η ταινία ήταν καλύτερη ανεξάρτητη της χρονιάς για τα BIFAs και βρετανική για τα BAFTAs.

Οι σοσιαλδημοκράτες αναλαμβάνουν τα ηνία της Δανίας και εφαρμόζουν στρατιωτικό νόμο για να εξολοθρεύσουν όσους συντηρούνται απ' το κράτος χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην κοινωνία.Ακούγεται ονειρικό και φαίνεται να είναι, ή τουλάχιστον σε πείθει η εξαιρετικά εύγλωττη και λακωνική εισαγωγή, και το σασπένς που δημιουργεί η εφαρμογή του, όμως σύντομα το νομοσχέδιο χάνεται σε μελό διακλαδώσεις που δεν φαίνεται να έχουν άλλο σκοπό απ' το να πάρουν αμερικανίστικα κλισέ και να τα γυρίσουν ανάποδα, αλλά τελικά δεν καταφέρνουν και πολλά πέρα απ' το να δηλώσουν τις προθέσεις τους. Η γενικά έξυπνη και εύστοχη μαύρη κωμωδία του Klarlund, χάνει το βάδισμά της αρκετά σύντομα απ' την καλή της έναρξη, και οι στροφές της πλοκής βαλτώνουν όσο οι χαρακτήρες του ψάχνουν την ουσία της ύπαρξης ουσιαστικά καταργώντας την, κι όταν πλησιάζει η γραμμή του τέλος, αν το παράλογο φινάλε δεν σε ικανοποιήσει με το γεγονός ότι σε δούλευε απ' την αρχή και τώρα σου βγάζει γλώσσα, μπορείς να το πάρεις και για άτολμα ανοιχτό, χωρίς να έχεις και πολύ άδικο.

Απογοητευμένη απ' τη ζωή της νοικοκυρά, βλέπει το σπίτι της να διαλύεται, ακριβώς όπως στις βραζιλιάνικες σαπουνόπερες που βλέπει η μάνα της.Μαζική λανθάνουσα νυμφομανία και υφέρπουσα τσουλοσύνη σιγοβράζουν στην εργατική τάξη της Βραζιλίας του σκηνοθέτη, που παρά το υπόβαθρό του στα ντοκιμαντέρ, παρουσιάζει την πρώτη του μυθοπλασία παύλα μελέτη στο τηλεοπτικό μελόδραμα με ασυγκράτητη φαφλατάδικη δηθενιά στο ρεαλισμό της σκηνοθεσίας, ψάχνοντας στα ασφυκτικά κοντινά κολλημένα σε καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες πλάνα, την αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης υπό κατάρρευση, και βρίσκοντας μονάχα... καράφλες, ρυτίδες και χωρίστρες. Λειτουργώντας μόνο σαν ιστορία συμμόρφωσης σε άτακτες κορασίδες που δεν κάθονται φρόνιμες, το δράμα του Teixeira ξεκινά ενοχλητικά και συνεχίζει στο αφόρητο, πνίγοντας στη αυτοπρόκλητη μιζέρια τους ήρωές του, βάζοντας τους να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο και να το λούζονται, μέχρι να γίνει μια απ' αυτές τις ταινίες που δεν σε νοιάζει αν εμφανιστεί ένας πιστολάς από το δίπλα γύρισμα να τους γαζώσει όλους, αρκεί να τελειώσει. Και τελικά, κάπως έτσι γίνεται.

Η Village Films σας προσκαλεί στην Avant Première της σπιντάτης ταινίας Speed Racer. Την Τρίτη 6 Μαΐου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Με τον Iron Man (2008) να ανοίγει επίσημα την Πρωτομαγιά (i.e. Πέμπτη) ακόμα και στην Αμερική, μέσα σε καλές κριτικές και προβλέψεις για franchise-building εισπράξεις ($80-100 μύρια), ανοίγοντας και τον πιθανά μεγαλύτερο Μάη στην ιστορία του Hollywood, η Disney παρουσίασε τη προηγούμενη βδομάδα το τρίτο και (μάλλον) τελευταίο τιζεροτρέιλερ για τη δεύτερη ταινία της βασισμένη στα βιβλία της Νάρνια του C. S. Lewis.

Σχεδόν σίγουρα η δεύτερη μεγαλύτερη του μήνα και του καλοκαιριού, μετά τον τέταρτο Indiana Jones, η παραγωγή κράτησε μέχρι τώρα χαμηλό προφίλ, ψάχνοντας περισσότερο το οικογενειακό κοινό, και συναντώντας την αδιαφορία των geeks σε όσες τους μαζώξεις παρευρέθηκε. Βέβαια, σε σύγκριση με την κυριολεκτικά ανύπαρκτη για μήνες ολόκληρους προώθηση των τρίτων Πειρατών της Καραϊβικής, η ποντικοεταιρία βάραγε νταούλια φέτος για τον Πρίγκηπα Κασπιανό, και έτσι κι αλλιώς περνάει σε μαζικότερους στόχους πια, όπως παρατηρείς στο βίντεο, με σκοτεινιάρικο τόνο και έμφαση στα (από το μυθιστόρημα ακόμα, περισσότερα) ανθρωπόμορφα πλάσματα της φαντασίας του συγγραφέα που ανακάλυψε τον Χριστιανισμό στα τριάντα του. Ακόμα και να βλέπεις τίποτα να σε ενθουσιάζει το αφήνω ασχολίαστο, σίγουρα πάντως η πιο συμμαζεμένη και οικονομικά παραγωγή, δύσκολα θα ξεπεράσει την αφελή αθλιότητα του Λιονταριού, της Μάγισσας και της Ντουλάπας. Από κει και πέρα το μέλλον της σειράς είναι αβέβαιο, και το μόνο με το οποίο ασχολούνται (σε βαθμό σκοτωμού ως συνήθως) τα διαδίχτυα, εδώ και κάνα μήνα που άρχισε να κυκλοφορεί η φήμη ότι θα καταλήξει σε τριλογία, και όχι εφταλογία, όπως φαίνονταν πριν τα Χριστούγεννα. Απόφαση που, από μακριά, μοιάζει λογική, μιας και η Walden (στη συμπαραγωγή) όχι μόνο έχει πια πατρειοθρησκειοοικογενειακό εταίρο τον Murdoch (και τη Fox) αλλά στοχεύει και στο κοινό της Disney. Ενώ τα χρόνια έξω από τη Ντουλάπα μπορεί να περνάνε αργά, όμως στον πραγματικό κόσμο περνάνε τόσο γρήγορα όσο στη Νάρνια, με αποτέλεσμα οι "πιτσιρικάδες" του 2005 να έχουν εικοσαρίσει -- ο 27χρονος Ben Barnes που σηκώνει όλη τη καμπάνια αυτή τη φορά, θα κάψει καμιά παραπάνω εφηβική καρδιά, θα "καεί" στο τέλος του φιλμ, και τα παιδάκια που πλακώνονται με τα άλλα που υποστηρίζουν τον Harry Potter, θα περιμένουν πάλι την οικογένεια Pevensie (και όχι κάνα μαντραχαλά με ψεύτικα σπυράκια) στην επόμενη περιπέτεια.

Δέκα (10) χρόνια μετά τις πρώτες του υποψηφιότητες με τη πρώτη του ταινία, το Kurz und Schmerzlos / Short Sharp Shock / Ακαριαίο Χτύπημα (1998), και τέσσερα (4) αφότου τα σάρωσε με το Gegen die Wand / Head On (2004), τα Γερμανικά Κινηματογραφικά Βραβεία φόρτωσαν και πάλι με χρυσές Λόλες τον σημαντικότερο σύγχρονο δημιουργό τους. Η Άκρη του Ουρανού / Auf der Anderen Seite / The Edge of Heaven (2007) έφυγε κουβαλώντας βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και μοντάζ, και κάτι εκατομμύρια ευρώ, την Παρασκευή από το Palais am Funkturm του Βερολίνου.

Ο Fatih Akin δε παρέλαβε αυτή τη φορά κανένα βραβείο εκ μέρους του τούρκικου κινηματογράφου, όπως είχε κάνει στις Κάνες, και υποθέτω ότι το πήρε απόφαση πια, μετά και τα Ευρωπαϊκά Βραβεία που τις ακολούθησαν, ότι το λιγότερο δυνατό του χαρτί, εμφανέστερα στη λιγότερη ξέφρενη δημιουργία του, το σενάριο που πάντα συζητάει με όποιον τυχαίνει να βρίσκεται στο πλατό, ήταν το ισχυρότερο μιας Γηραιάς Ηπείρου απεγνωσμένης για καλές ιστορίες. Απόφαση πήρε ο γεννημένος στο Αμβούργο σκηνοθέτης και τις συγκρίσεις με τον Rainer Werner Fassbinder μιας χώρας απεγνωσμένης για τη συνέχεια του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, κρίνοντας από την επιλογή της Hanna Schygulla σε δευτεραγωνιστικό ρόλο που οδήγησε και στη μόνη υποψηφιότητα του φιλμ η οποία παραδόξως δε χρυσώθηκε από την γερμανική Ακαδημία. Η Άκρη του Ουρανού, σημαντικό δείγμα πανευρωπαϊκού κινηματογράφου του 21ου αιώνα, είχε τιμηθεί και με το πρώτο στην ιστορία βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Περισσότερες υποψηφιότητες, έξι (6) συνολικά, αλλά λιγότερα αγαλματάκια μάζεψαν οι Kirschblüten / Cherry Blossoms (2008), η πιο καλλιτεχνίζουσα από τις mainstream δουλειές της πενηντάρας Doris Dörrie, με θέμα έναν χήρο που ταξιδεύει στην Ιαπωνία και τιμές για τον πρωταγωνιστή Elmar Wepper και τα κοστούμια της. Η ταινία ήταν υποψήφια για κορυφαία της χρονιάς (και ήρθε ασημένια δεύτερη), σε μια διοργάνωση που θέλησε να κρατήσει τις ισορροπίες προκρίνοντας auters από τη μια, σα τον Akin και τον Christian Petzold με τη Yella (2007) του, και κάποιες σχετικά εμπορικές επιτυχίες σα το Die Welle / The Wave (2008) από την άλλη. Παρολαυτά η απουσία του Keinohrhasen / Rabbit Without Ears (2007) των €40 μυρίων σε εισπράξεις, τεχνικά για λόγους μη υποβολής έγκαιρης υποψηφιότητας, εξαγρίωσε τον δημιουργό του Til Schweiger σε βαθμό να ετοιμάζει δικά του, δημοφιλή, βραβεία, και ξαναματάναψε τις γνωστές ποιοτοταμειακές κόντρες που έχει πια αφήσει πίσω της ακόμα και η αμερικάνικη Ακαδημία. Ο Schweiger πάντως πήγε στη τελετή, ευδιάθετος, πιθανά γιατί κυριαρχούσαν τα στράπλες, τα μεγάβυζα, και τα στράπλες μεγάβυζα στις συνδαιτημόνες του. Στη σκηνή παρά τα αεροπλανικά και τις μπουτάρες της Barbara Schoeneberger που παρουσίαζε, τη παράσταση φαίνεται να έκλεψε, κρίνοντας από τις δεκάδες φωτογραφίες που κυκλοφορούν, η πρωταγωνίστρια του Petzold και βραβευμένη και στο περσινό Βερολίνο, Nina Hoss.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "Die Preisträger Deutscher Filmpreis 2008"

Τα ένοχα μικρά και μεγάλα μυστικά μιας οικογένειας Εβραίων, και η επίδραση του αντισημιτισμού της Ευρώπης των δυο Παγκόσμιων, στην διαμόρφωσή τους.Κάθε Εβραίος και η μάνα του έχουν μια ιστορία καταπίεσης να διηγηθούν, κι ώσπου να τελειώσει αυτό το ολοκαύτωμα είναι πολύ πιθανό οι ταινίες να 'ναι περισσότερες απ' τα θύματα του κανονικού Ολοκαυτώματος, αλλά υποθέτω πάντα υπάρχει χώρος για περισσότερες, μεγάλες ή μικρότερες. Η συγκεκριμένη εμπίπτει στις μικρότερες, όχι για το εύρος και τις φιλοδοξίες της, αλλά μάλλον για το αποτέλεσμα, όπως το σερβίρει ο Claude Miller, που εκείνη την εποχή ερχόταν στο μάταιο τούτο κόσμο. Στερώντας σου την αγωνία για το φινάλε ανακοινώνοντάς το σαν αφετηρία, σε σπρώχνει σ' ένα στείρο κυνηγητό υπομονής και ενδιαφέροντος, με την υπομονή να εξαντλείται πρώτη λόγω των σκαμπανεβασμάτων του ενδιαφέροντος, και τις αψυχολόγητες αυτοεκπληρούμενες προφητείες που χρησιμοποιεί ο Miller για χαρακτήρες, να περιφέρονται μπρος και πίσω σε ένα σύνολο που αποτελείται από μια αλλόκοτη δομή ταινίας μέσα σε ταινία που διακόπτεται από άλλη ταινία, ώσπου στο τέλος ξεχνάς και ποιο ήταν το μυστικό, και ποιος είναι ο άλλος που σου το έκρυβε, και πότε εμφανίστηκε αυτός που θα το μάθει και γιατί σου το λένε εσένα στην τελική.

Την επόμενη του σκανδάλου των στρατοαπαλλαγών, τσούρμο επίδοξων γιοτάδων βρίσκονται σε απόμακρη περιοχή να κάνουν τους λαγούς σε λοκατζήδες, αλλά δεν το ανέχονται και τους βγάζουν μαλάκες.Διαφημιστική αρπαχτή, προσφορά της κόκκινης εταιρείας κινητών και των λοιπών χορηγών που μοιράζονται εξίσου την οθόνη με τους "ηθοποιούς", η παραγωγή του Περάκη παίζει περισσότερο σαν προσπάθεια του τελευταίου να ρεφάρει τα χαμένα απ' την φλόπα της Ψυχραιμίας (2007) του και να ικανοποιήσει τους επενδυτές της Odeon, παρά σαν επιχείρηση απεμπλοκής από ένα franchise που δεν είχε λόγο να ξαναζήσει, μετά την εξαντλητική του αναβίωση μέσα απ' τις Σειρήνες στο Αιγαίο (2005) και την σχετική τηλεοπτική νεκρανάσταση. Και θα μπορούσες να του κρεμάσεις ενδεχόμενο δόλο, αν δεν υποψιαζόσουν ότι η ταινία ήταν στα σκαριά απ' την επαύριο κίολας της επιτυχίας του Τσιμιτσέλη στα χακί, όπως μπορεί να έχεις απορρίψει τη Λούφα απ' την ανακοίνωση κιόλας, αν δεν ήσουν σ' εκείνη την προβολή των Νυχτών Πρεμιέρας, πριν καμιά πενταετία περίπου, που ο καινούριος σκηνοθέτης της, Βασίλης Κατσίκης, άφηνε ενθαρρυντικές πρώτες εντυπώσεις με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, το CCTV (2004).

Αν κρατούσες κάποιες κρυφές ελπίδες όμως, για το τελευταίο ελληνικό blockbuster της χρονιάς, αλί, θα διαψευσθούν εν τάχει. Η όποια σκηνοθετική ευχέρεια του Κατσίκη καταπλακώνεται απ' το κινηματογραφικό κονγκλομεράτο που τον διοικεί χρηματοδοτώντας τον, κι αφήνει σημάδια με την απέχθειά του για την αφηγηματική οικονομία και όποια υποψία ξεστρατίσματος απ' τη σεναριακή ασφάλεια της νόρμας (ξεστράτισμα όπως λόγου χάρη η ανάπτυξη έστω ενός απ' τα concepts που πετάγονται, ως το επίπεδο, έστω, της ιδέας), οδηγώντας το χέρι του σε εύκολη κωμωδία στηριγμένη σε τηλεοπτικά βεγγαλικά, και όλο το βάρος του κόσμου ριγμένο στην πλύση εγκεφάλου της εξαντλητικής επιθετικής προώθησης. Το μόνο ρίσκο που παίρνει η ταινία είναι ο ξεχασμένος Κώστας Φραγκολιάς που αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, κι αναπάντεχα παίζει καλά (κι όχι αναπάντεχα, παίζει καλύτερα απ' την Κορινθίου). Μέσα-μέσα πάντως, καταφέρνουν να ξεπεταχτούν μια δυο σκηνές που λειτουργούν κινηματογραφικά και βγάζουν γέλιο αξιοπρεπές κι αξιοπρόσεχτο, κυρίως γιατί τους δίνεται χρόνος να απλωθούν και ηρεμία να βασιστούν μόνο σε όσους ηθοποιούς χρειάζονται να τις βγάλουν, χωρίς να κρέμονται άλλοι δέκα γύρω-γύρω απ' το πλάνο, να προσπαθούν να πεταχτούν και να διακόψουν για να φανούν κι αυτοί λιγάκι.

65χρονος καθηγητής, κατόπιν της εθελουσίας συνταξιοδότησης του, νιώθει πως μπορεί ακόμη να φανεί χρήσιμος στην κοινωνία και μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες θα εντοπίσει το νέο επάγγελμα που του ταιριάζει: να μαζεύει τα άδεια μπουκάλια στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.Αν υπάρχει ένας λόγος που σέβομαι το έργο του (πιο αναγνωρισμένου, καλλιτεχνικά και εμπορικά, Τσέχου σκηνοθέτη των ημερών μας) Jan Svěrák, είναι επειδή ο μπαγάσας, καταφέρνει μέσα από τις εικόνες του, να αποδώσει τους χαρακτήρες στην πραγματική τους διάσταση. Όπως ακριβώς κάνει εδώ με τον απόμαχο άντρα, που γύρω του κτίζει την ανάλαφρη και με πάμπολλα κωμικά στοιχεία ιστορία. Ο πρωταγωνιστής δεν διανοείται, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, να αποδεχτεί τον ρόλο του συνταξιούχου σπιτόγατου, που δίπλα στην αγαπημένη του γυναικούλα, από εδώ και μπρος, η δυσκολότερη δουλειά του θα είναι να λαδώνει τις πόρτες του σαλονιού για να μην τρίζουν, ενώ στο νου του περιστρέφονται διαρκώς σουρεαλιστικές εικόνες σεξουαλικής επιθυμίας, για οποιοδήποτε γνωστό ή άγνωστο θηλυκό κυκλοφορεί κοντά του. Ο Τσέχος, συνεργαζόμενος για ακόμη μια φορά με τον --βασικό σεναριογράφο και πρωταγωνιστή-- πατέρα του, ξεφεύγει από τα πολιτικά μοτίβα που τον απασχόλησαν κατά το παρελθόν, κρατώντας μόνο το κοινωνικό στοιχείο στην έκφραση του. Η συγκίνηση και οι συναισθηματισμοί όσο περνά η ώρα ανεβαίνουν σκαλοπάτια και σε συνδυασμό με το γλαφυρό στιλ του ανυποχώρητου (στα πάντα) ήρωα, κάνουν ευχάριστη την παρακολούθηση. Οι αλληγορίες και οι ποιητικές στιγμές του Svěrák όμως, εκτός από κοινότυπες είναι και επαναλαμβανόμενες, δίνοντας σου την εντύπωση, πως το μεγαλύτερο κομμάτι της έμπνευσής του το ξόδεψε, καμιά δεκαριά χρόνια πριν στον δακρύβρεχτο (και οσκαρικό) Μικρό Κόλυα (1996).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος