1300 χρόνια μετά, οι δικαιωματικοί βασιλιάδες της Νάρνια, τα τέσσερα παιδιά της γήινης οικογένειας Pevensie, επιστρέφουν μέσω μαγικού σταθμού του μετρό, για να βρουν το παλάτι τους ερειπωμένο και να βοηθήσουν καλό πρίγκιπα στη μάχη του με κακό βασιλιά.Κάπως όπως συνήθιζε η Microsoft, το καινούριο προϊόν της Disney/Walden Media, ο Πρίγκιπας Κασπιανός (2008), προωθήθηκε γελοιοποιώντας πότε συγκεκαλυμμένα και πότε ανοιχτά τη προηγούμενη του έκδοση. Έτσι, τα άθλια ψηφιακά εφέ, τα γελοιότερα στησίματα στις μάχες, οι παιδικές ερμηνείες μπροστά σε στραβές πρασινοθόνες, ακόμα και το υπνωτικά προαποφασισμένο του τέλους του Λιονταριού, της Μάγισσας και της Ντουλάπας (2005), όλα αναβαθμίστηκαν σχετικά, τόσο "σεμνά και ταπεινά" όσο θα περίμενες από ένα οικογενειακοθρησκευτικό franchise που αποδείχτηκε μεγαλύτερο κι απ' τον King Kong (2005) τα Χριστούγεννα πριν τρία χρόνια. Όμως ο Andrew Adamson, υπεύθυνος και για τον Shrek (2001), έχει τόση σχέση με Peter Jackson όση και με Brad Bird, και παρόλο που δανείζεται τις δημιουργικές παρεμβάσεις του (Jackson) στη μεταφορά των Δυο Πύργων (2002), προσθέτοντας κι αυτός μάχες που δεν υπήρχαν στο βιβλίο και σκοτεινιάζοντας και επιμηκύνοντας ότι υπήρχε, η έμπνευσή του και η ματιά του παραμένουν ανέμπνευστες και αόμματες. Επιπλέον, το σενάριο του εξομαλύνει τις αρλουμπολογικές χριστιανικές αλληγορίες της ιστορίας μόνο προσπερνώντας τις περισσότερες στα γρήγορα, με αποτέλεσμα να φαίνονται εξωφρενικότερες και να υπηρετούνται από μονοδιάστατους χαρακτήρες (η μοναχικιάρα, ο περήφανος, η πιστούλα, ο άπιστος παραμορφωμένος νάνος, ο κακομούτσουνος πανηλίθιος μαυριδερός μοβόρος αιρετικός, και βάλε). Κάπου φυσιολογικά λοιπόν, όσοι αγόρασαν Ντουλάπα δεν βρήκαν και πολλούς λόγους να αναβαθμίσουν, το σοβαρότερο κοινό δε τσίμπησε, οι εισπράξεις σε όλο τον πλανήτη δε φτάσαν ούτε στα μισά των $750 εκατομμυρίων της πρώτης έκδοσης, και η σειρά που σε κάποιο σημείο φιλοδοξούσε να φτάσει μέχρι και το 7ο Χρονικό της Νάρνια, μπορεί να έχει ήδη σταματήσει.

Μηχανή από το διάστημα, ξυπνά στα έγκατα της γης και μεταλλάσσει ανθρώπους σε μεταλλαγμένους, που κυνηγούν ανθρώπους για να τους πάνε στη μηχανή να τους μεταλλάξει.Βασισμένο στο επιτραπέζιο RPG των '90s χωρίς καν να το αναφέρει, το μέγεθος και την οσμή της πατάτας που είναι το Mutant Chronicles θα μπορούσες να τα υποθέσεις κι απ' τη συμμετοχή του Malkovich και μόνο, αν αναφερόταν πουθενά στην επίσημη προώθηση το όνομά του, σε αντίθεση με τις εμπνεύσεις της ντόπιας διανομής, που του δίνει τη (δυσανάλογη με την πεντάλεπτη παρουσία του) κεντρική θέση με μεγάλα γράμματα στην αφίσα της. Η ντόπια εταιρεία βέβαια, αναφέρει κι ότι η ταινία βασίζεται σε videogame, που δεν υπάρχει (ακόμη), το οποίο μεταφέρθηκε και σε κόμικ, που επίσης δεν υπάρχει (ακόμη), αλλά αφού τοποθετεί το 2707 που εξελίσσεται η πλοκή, σε τριακόσια χρόνια από σήμερα, μπορείς, υποθέτω, να πεις ότι οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά απ' την εποχή μας.

Το πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι οι διανομείς βέβαια, λίγο έχει να κάνει με την ίδια την ταινία, η οποία υποφέρει κυρίως από υπέρμετρες φιλοδοξίες και αναιμικό budget, χάσμα οξυμένο εκθετικά απ' την παντελή έλλειψη ταλέντου σε όλο το δημιουργικό κομμάτι της, απ' το σενάριο, στη σκηνοθεσία, την ψηφιακή σκηνογραφία, και την generic μουσική ενδυματολογία. Απ' τα πρώτα πλάνα με αληθινούς ηθοποιούς σε ψευτικοφανή ψηφιακά σκηνικά, γίνεται πασιφανής η ολοκληρωτική αδυναμία των συντελεστών είτε να κρατήσουν το πάντρεμα στο παραδοσιακά αποδεκτό, είτε να το περάσουν στο προχωρημένο αισθητικά, ως στιλιστικά προωθημένο, γειώνοντάς σε ακριβώς στο κέντρο ενός παράδοξου υπαρξιακού uncanny valley, που παίρνει κάποια ώρα να συνηθίσεις, αν θες πραγματικά να συνεχίσεις. Κι αν το κάνεις και παραβλέψεις την επεισοδιακή δομή του κάτι-σαν-πλοκή-ρίξε-τη-δράση-να-τελειώνουμε σεναρίου, ό,τι μένει απ' τα κλεψίματα του φωτογράφου στα (στενά μην εκτιθέμεθα) καδραρίσματά του, είναι μπιμουβιάρικες μάχες απ' τις πιο άχρωμες κι αδιάφορες που έχουν κυκλοφορήσει στις οθόνες, και μαρτυρούν τις οικονομικές δυσχέρειες, τις οποίες προσπαθούν εξ αρχής να ξεπεράσουν οι ψηφιακές προσθήκες και να τις καλύψουν με μπόλικη ψευτοκάπνα και καταχνιά. Κάτι που μόνο σαν πισωγύρισμα πιο πίσω κι απ' τα πειράματα του Sky Captain and the World of Tomorrow (2004) μπορεί να περάσει, και δε σώζεται ούτε από καλόγρια-πολεμίστρια χωρίς εσώρουχα κάτω απ' τη στολή της, ειδικά όταν μένει έτσι ανεκμετάλλευτη.

Πόσο ρομαντικό είναι το να πετάξεις όλη σου τη ζωή και να το σκάσεις με τον μελαχρινό άγνωστο που σου ζήτησε να τον παντρευτείς όταν του πήγες το λογαριασμό;Δεν είμαι σίγουρος, αλλά μάλλον περισσότερο απ' όσο θα ήθελε να το κάνει να φαίνεται ο Michael Ian Black, τηλεοπτικός κωμικός με αμερικάνικη ιστορία στα μουσικά κανάλια, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να καβαλήσει το αντί-chick-flick hate-wave, δεν καταφέρνει να είναι ούτε πιο ρομαντικός, ούτε πιο αστείος, ούτε πιο έξυπνος απ' τις ρομεντί που θέλει να κοροϊδέψει και να το παίξει ανώτερος. Η ψευτοαντισυμβατικότητα του νερόβραστου πανηγυριού του, ασυνήθιστων αξιαγάπητων ατσαλάκωτα καλογυαλισμένων κι ενοχλητικά ψεύτικα τσακισμένων χαρακτήρων του, αν και εσκεμμένα ψεύτικο και τεχνητό, σπάνια λειτουργεί πετυχημένα ως σατιρικό και περισσότερο τον κάνει να μοιάζει με το σπασικλάκι της γειτονιάς που θα ήθελε να μπει στην κουλ παρέα, αλλά είναι πολύ απασχολημένο να κάθεται στη γωνιά του να τους θάβει. Αφού μείνει από καύσιμα περίπου στο μισάωρο, ξετυλίγεται μετά σαν σαφέστατα διακριτικότερη, αλλά όχι ιδιαίτερα ευρηματικότερη σάτιρα απ' αυτές της κληρονομιάς των αδερφών Wayans. Η ειρωνεία είναι, πώς αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να ειρωνευτεί, πιθανότατα θα τα πήγαινε μια χαρά στο να αναπαράγει.

Τρεις άγνωστοι ασκούν ψυχολογική βία σε ζευγάρι που διανυκτερεύει σε απομονωμένο εξοχικό. Κι ύστερα βγάζουν τα μαχαίρια...Σαν ένα unofficial remake του γαλλορουμάνικου Ils (2006), τούτο το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Bryan Bertino όχι μόνο φωνάζει "Κλεψιά!" και "Χασάπη, κλισέ!", αλλά και αποτελεί λαμπερό παράδειγμα της πιο ανούσιας πορνογραφίας στη βία, κρούσμα που μαστίζει όλο και περισσότερο το horror genre τα τελευταία χρόνια. Δίχως την παραμικρή αιτιολόγηση στο σενάριο (όσο και να σπας το κεφάλι σου, δεν πρόκειται να καταλάβεις τι πήγε στραβά και το ζευγάρι των Tyler - Speedman βιώνει αυτή την κρίση), γεμάτο στερεότυπα για τη μη επικοινωνία με τον "έξω κόσμο" (το κινητό δεν έχει φορτισμένη μπαταρία ή σήμα, το σταθερό το κόβουν οι κακοί και τα λοιπά... χασμουρητά), τόσο ύποπτα όμοιο με το Funny Games (1997) (στο σαδισμό, αλλά όχι και στο αλληγορικό σχόλιο) ή το Vacancy (2007) (χωρίς το snuff στοιχείο, έστω), δεν ξετυλίγει στο ελάχιστο ένα story που να αξιοποιεί τα 85 λεπτά κακουχίας του θεατή, ο οποίος διαισθάνεται από την αρχή το τέλος των πρωταγωνιστών, αλλά το... γοργόν δε θα σου κάνει τη χάρη εδώ!

Όση καλή διάθεση μπορεί να επιδείξει κανείς για μερικά λειτουργικά "μπου" ή τη δημιουργία σασπένς δωματίου, το αιματοβαμμένο φινάλε κατακρεουργεί την αντοχή στη συνείδησή σου, με μια απανθρωπιά εκφοβισμού προς τα άγρια ένστικτα του σημερινού πολίτη, που τα βράδια μπορεί να φορέσει μιά μάσκα και να ξεχυθεί στην εξοχή σφάζοντας. Εντάξει, θα μένουμε στην πόλη και θα κλειδώνουμε καλύτερα, μας πείσατε. Για να μη σχολιάσω και τη σεναριακή "ταφόπλακα" θρησκευτικής νύξης περί αμαρτίας...

Στις σελίδες της Sun, στις αρχές της εβδομάδας, έκανε πρεμιέρα το trailer του, βρετανικού φυσικά, Eden Lake (2008), όπως ανέφερε απολύτως κανένα από όσα αμερικάνικα blogs το τσίμπησαν στη συνέχεια από τα γιουτιούμπια για να το κάνουν θέμα. Με το φιλμ είχαν ασχοληθεί και οι Times ενάμισι μήνα νωρίτερα, αφού αποτελεί μάλλον το σημαντικότερο και σίγουρα το πιο αποφασισμένο από τη φουρνιά των ντόπιων παραγωγών που αγγίζουν τη νεανική βία στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό νησί, πρόβλημα το οποίο προβάλλει συνεχώς ο εκεί τύπος τα τελευταία χρόνια (ίσως κόντρα στη πραγματικότητα των αριθμών) και έκανε το γύρο του κόσμου τον Μάιο, όταν ο χαριποτερικός Robert Knox μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου έξω από λονδρέζικο μπαρ.

Ακόμα νωρίτερα, στα τέλη του 2007, για το τρομοθρίλερ είχαν ξεκινήσει να ενδιαφέρονται και οι Weinsteins, όπως ανέφερε το ρεπορτάζ του Fangoria που κανιβάλισαν (αναφέροντάς το σπάνια) όσοι φυσιολογικά ασχολήθηκαν στη συνέχεια, και ειδικά μετά τις Κάνες όπου και έκλεισε η συμφωνία διανομής. Το buzz, για τη συνεργασία του παραγωγού του Descent (2005) Christian Colson και του σχεδόν.. βετεράνου στο χώρο σεναριογράφου James Watkins (που αναλαμβάνει και τη σκηνοθεσία), αυξάνεται συνεχώς από τότε και το φιλμ ήδη έκανε ανεπίσημη πρώτη την Τρίτη στο Βερολίνο ανοίγοντας το γερμανικό περιφερόμενο Fantasy Film Fest ενώ θα κάνει το ίδιο και για το Frightfest στο Λονδίνο την ερχόμενη Πέμπτη. Ούτε από το τιζεροτρέιλερ που ξοδεύει σοφά την ώρα του αντιπαραβάλλοντας τα βυζιά της Kelly Reilly στον ήλιο και στη λάσπη, ούτε από την αφίσα που τα φωτίζει επίσης σοφά αφήνοντας στο σκοτάδι τα hoodies - αναφορά στην ευρωπαϊκή και κυρίως την αμερικάνικη αντίστοιχη των Ils (2006) και την εικονική πια τρομαρική τους επίδραση στον μέσο πολίτη, από τίποτα σχεδόν δε διακρίνεις πόσο σκληρό, προκλητικό και ενοχλητικό είναι τελικά το προωθούμενο προϊόν, αλλά οι μέχρι τώρα αντιδράσεις δεν αφήνουν και πολλές αμφιβολίες.

Πεταχτούλης ψυχίατρος τρώει σφαίρα σε οικογενειακό γκετ-τουγκέδα. Ποιός το 'κανε;Η γυναίκα του, η αγαπημένη ερωμένη του, και η παλιά γυναίκα της ζωής του είναι οι αυτόματες πρώτες υποψήφιες σ' αυτήν την τρίτη μεταφερμένη στη σύγχρονη (ή σχεδόν) Γαλλία εκδοχή βιβλίου της Agatha Christie μετά τις δύο του Pascal Thomas (η δεύτερη βγήκε στις αίθουσές μας μόλις την περασμένη βδομάδα), λιγότερο πετυχημένη και στην χαρακτηρολογία που ο Pascal Bonitzer καρφώνει με βαριοπούλα στους χαρακτήρες του, και στη διακριτικότητα διαχείρισης των στροφών της πλοκής και της απόκρυψης του ενόχου που ο Bonitzer καταφέρνει κρύβοντάς τον (ο μπάτλερ πρακτικά έχει σημαντικότερο χρόνο στην οθόνη), αλλά εξίσου καθηλωτική για όσους απ' τους φαν της παράδοσης της Christie, είναι πρόθυμοι να καταναλώσουν οποιαδήποτε παραπλήσια γεύση τους σερβιριστεί, ειδικά αν είναι προσεγμένη και τακτικά σερβιρισμένη, σαν αυτήν εδώ. Αν και η συγκεκριμένη, φτάνει μόνο για ορεκτικό.

Ξυπνάς και αρχίζει ο εφιάλτης. Ψάχνεις για απαντήσεις αλλά δε καταλαβαίνεις τις ερωτήσεις. Όσα περισσότερα θυμάσαι τόσα θες να ξεχάσεις... Καλύτερα να είχες μπει σε άλλη ταινία."D. Jud Jones είναι ένα από τα ψευδώνυμα κινηματογραφιστή που αποφεύγει τις κατηγοριοποιήσεις και ελπίζει κανείς ποτέ να μη μπορέσει να αθροίσει φιλμογραφία των έργων του" βαυκαλίζεται ο Σέρβος κάτοικος Αμερικής επί εικοσαετία Srdjan Penezic και κάπου δίκαια, κρίνοντας από το κατ' όνομα Film Noir (2007) του και τις ντομάτες από τις οποίες θα πρέπει να προστατεύεται γι' αυτό. Ιστορία σε επίπεδα η οποία δε θα 'κανε ούτε για κακό spin-off του Grand Theft Auto, με τρύπες μεγαλύτερες από το εγώ του εμπνευστή της και τόσο μαύρες που να (είναι οι μόνες που) δικαιολογούν τον τίτλο --πιο χαρακτηριστικά το βασικό twist στο σμπρώχνει μέχρι το λαιμό με "υπαινιγμούς" από το πρώτο πεντάλεπτο αλλά παίρνει στον πρωταγωνιστή καμιά ενενηνταριά ακόμα να το διαπιστώσει και, χειρότερα, ποτέ δεν εξηγείται ικανοποιητικά--, και animation που θυμίζει μόνο ερασιτεχνικό flash στη καλύτερη (και παιδί που παίζει με 3D εργαλεία στη χειρότερη) παρά την προσπάθειά του να αναφερθεί σε αχταρμά δυτικού σκίτσου και γιαπωνέζικου hentai, όλα διαγράφουν φιλμ που αναμασάει ότι θα μπορούσε να διακρίνει άσχετος πενηντάρης ως cool στη νεανική ποπ κουλτούρα και το σερβίρει βραχνά τζάζι ασπρομαυρισμένο για να ψαρώσει τους ομοίους του (και όχι μόνο). Αν τύχει και το πετύχεις πουθενά, εφοδιάσου με ζαρζαβατικά για να προσθέσεις και τη δικιά σου πινελιά επιπέδου.

Πεταχτούλα έφηβη επιβιώνει Columbine-ο-ειδούς μακελειού, και γίνεται καταθλιπτική μεσήλικας που δεν μπορεί να το ξεπεράσει τις σχετικές τύψεις.Κλισεδιάρικη ιστορία ενηλικίωσης, ενδύεται ανερυθρίαστα την πλαστή σοβαροφάνεια του μακελειού και σπάει τον κινηματογραφικό χρόνο στα δύο, ξεδιπλώνοντας το πριν και το μετά του περιστατικού που χάραξε την ηρωίδα μας, με την Evan Rachel Wood να κοπιάρει το ρόλο της στο Thirteen (2003) για τη νεαρή εκδοχή και την Uma Thurman να περιφέρεται στα όρια της κατατονίας (δικής της και δικής σου) για τη μεγαλωμένη, σε ένα εκνευριστικό κρυφτό, με μπρος-πίσω αποκαλύψεις, που αντί να εξηγούν, ή να αναλύουν, ή να περιπλέκουν, απλά γεμίζουν μιάμιση ώρα με αέρα κοπανιστό, μέχρι την απάτη του φινάλε που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να σε βγάλει από τα ρούχα σου, αλλά στην προκειμένη απλά σε κάνει να χαίρεσαι που ήρθε, για να ρίξει τίτλους τέλους στο follow up βαβουριάρικα ποιητικό αυτοχάιδεμα του Perelman μετά το House of Sand and Fog (2003), αυτή τη φορά διπλά αφόρητο, χωρίς ένα κάποιο στόρι να κρύβεται κάτω απ’ τους κούφιους λουστραρισμένους συμβολισμούς του (ή έναν Ben Kingsley να το σώσει απ’ την πανωλεθρία), παρά μια μόνιμη κραυγαλέα επανάληψη περί αντισυμβατικών, αλλά καλών καρδιών.

Λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση της συμμετοχής του στο διαγωνιστικό της Βενετίας, η Sony Pictures Classics έδωσε στη δημοσιότητα, στο Yahoo! Movies, το τρέιλερ του Rachel Getting Married (2008). Χαρακτηρίζοντας και το ορθάνοιχτο της φετινής οσκαρικής κούρσας, με ένα φιλμ που από μακριά μοιάζει φτωχότερο του φτωχού Margot at the Wedding (2007), ενός σκηνοθέτη που εντυπωσιάζει πια μόνο με την ευκολία κίνησης μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, να έχει εξασφαλίσει επιπλέον gala προβολή στο Τορόντο και να συζητιέται σα πιθανό για βραβεία, ακόμα και πέρα από του πρώτου γυναικείου της Anne Hathaway, η οποία έχει περίπου ήδη όλο το χρυσάφι στη θυρίδα της, ελλείψει αντιπάλου, αν περνάς από τις σελίδες με τα σχετικά προγνωστικά.

Το τρέιλερ έχει χαρακτηριστικά ψηφιακή εμφάνιση και μια αίσθηση πεντέξι καμεραμάν που τριγυρνάνε απεγνωσμένα γύρω από τραπέζι φαγοποτιού (μπας και πιάσει κανένας τους καμιά καλή γωνία), η οποία, ως τάση, γίνεται πολύ παλιά πολύ γρήγορα. Οι υπεύθυνοί του κάνανε τη δουλειά τους, κόβοντας τις περισσότερες ματιές στη κάμερα (που δεν αποτελούσαν ποτέ πρόβλημα για τον Jonathan Demme, έτσι κι αλλιώς) και εκβιάζοντας μια γλυκοπικρία με τη διασκευή του Everyday στην υπόκρουση, όμως κάποιες σκηνές (σαν αυτή του κλεισίματος) παραμένουν αμήχανες, οιωνός καθόλου καλός για τις υπόλοιπες του φιλμ. Πάντως οι λακέδες της Anne Thompson λένε ότι το σύνολο έχει μια "πολύ πραγματική, ζωηρή υφή", οπότε μην αποκλείεις ακόμα τη πιθανότητα να πιάσει τον παλμό της γενιάς του home video, και όχι μόνο.

Το σενάριο είναι γυναικείο, της πρωτάρας Jenny Lumet, κόρης του Sidney. Η SPC όχι μόνο διανέμει αλλά χρηματοδότησε το φιλμ, όπως είχε ανακοινώσει από πέρσι τέτοια εποχή, όταν ακόμα λέγονταν Dancing with Shiva. Η Anne παίζει την εξαρτημένη πρώην μοντέλα που ξαναπλησιάζει την οικογένειά της στο γάμο της αδερφής της, ευτυχώς δε φαίνεται να το παράκανε στη δίαιτα, και φοράει πάλι αυτό το υπερκαβλιάρικο κούρεμα που δοκίμασε στο Get Smart (2008), αν δεν έχεις μάτια να τα δεις όλα μόνος σου. Και έχει γράψει και μια τουλάχιστο καλή, αν και δεύτερη, ερμηνεία, στο Brokeback Mountain (2006), αν το ξέχασες.

Τέσσερα κολεγιόπαιδα σε διακοπές, αφήνουν τις μαργαρίτες δίπλα στη πισίνα για να ακολουθήσουν Γερμανό τουρίστα και Έλληνα μαλάκα σε χαμένο στα βάθη της ζούγκλας ιερό των Μάγιας.Τα Ερείπια (2008) ξεκινάνε όπως κάθε (αντι)τουριστική χοροριά, κομπλέ με γρήγορο φλασάρισμα ιδιαίτερα αξιόλογων βυζιών ιδιαίτερα αξιόλογης ξανθιάς. Και συνεχίζουν αδρά ύπουλα απαρέγκλιτα σε ευθεία στη καρδιά του είδους, σα το βέλος που καρφώνεται σε αυτή του αναλώσιμου Έλληνα, και τη σφαίρα που του περνάει από το κεφάλι. Η καθοδήγηση ανήκει στον (υποψήφιο για Oscar®) Scott Smith που μεταφέρει ακόμα μια φορά, μετά το A Simple Plan (1998), βιβλίο του στην οθόνη χωρίς να διστάζει να το προσαρμόσει χειρουργικά στο μέσο, δημιουργώντας χαρακτήρες (και.. φυτά) που ορίζονται μόνο από τις πράξεις τους και παραμένουν ρεαλιστικά απρόβλεπτοι όσο οδηγούνται στα όρια. Ο τρόμος δε πετάγεται φτηνά από το πουθενά στα μούτρα σου, μένει κυρίως μακριά τους αλλά στο φως του Ισημερινού, υποβάλλεται περισσότερο από τις καταστάσεις παρά από τα αιματηρά εφέ. Αποτρελαμένη γκόμενα που πετσοκόβεται είναι πιο αποτελεσματική από τσιριάρα γκόμενα που την πετσοκόβουν, και η φιλοσοφία έχει ποτίσει τον πρωτάρη και πρώην φωτογράφο μόδας Carter Smith, όσο το αίμα των ανθρωποθυσιών τα μαριχουανοειδή φυτά της πυραμίδας. Η σκηνοθεσία του παραμένει απλή, επίμονη όταν βρίσκει τα σωστά σημεία (όπως το κωλαράκι της πρωταγωνίστριας), σταθερή, και ανακουφιστικά εξαιρούμενη κραυγών (και όχι μόνο ηχητικών). Και κάτι ήξερε σχετικά κι ο φωτογράφος του, Darius Khondji (Se7en (1995), Funny Games U.S. (2007)).

Η ταινία, μάλλον παράδοξα, ψιλοθάφτηκε από το marketing της Dreamworks την άνοιξη στην Αμερική, μάλλον γιατί η πλειοψηφία των κριτικών δε φαίνονταν ικανή να τη ξεχωρίσει από τον πορνοπαιδικοασιατικό σωρό. Και ο χώρος γενικά αυτοπεριορίζεται συνειδητά τελευταία, αφήνοντας ανθρώπους σα τον Peter Bradshaw να μπορούν να δουν απέξω πότε παράγει τίποτα αναζωογονητικό στην "sheer anarchy" και το "amoral chaos" του.

Πλούσια γριά πεθαίνει στο εξοχικό της κι όλο το σόι που είχε καλέσει για διακοπές, είναι ύποπτοι για τον επιθεωρητή Bataille.Ποτέ μου δεν συμπάθησα ούτε την Agatha Christie ούτε τις μεταφορές της --κι όχι μόνο γιατί ποτέ μου δεν μπορούσα να ψυλλιαστώ τους δράστες της--, αλλά ετούτη η εκδοχή του Pascal Thomas είναι η πιο κοντινή στο να με κάνει να επανεκτιμήσω, όχι γιατί αποφεύγει βέβαια τον πάντα εκνευριστικό από μηχανής μάρτυρα που βάζει σε σειρά τον επιθεωρητή κρατώντας μυστικά απ' τον θεατή, αλλά γιατί η μεθοδικότητα κι η φινέτσα στη σκηνοθεσία, οι στακάτες ερμηνείες και το ρυθμικό μοντάρισμα, ανοίγουν την ίντριγκα απ' το άκρως αστυνομικό στο σαρκαστικό οικογενειακό σχιζοφρενικό, ξεδιπλώνοντας τους χαρακτήρες στο ανθρώπινα συμπαθητικό για ένα στόρι περισσότερο δραματικό, και παρ' ότι τα κωμικά reliefs δεν ξεφεύγουν απ' το ενοχλητικό, το σύνολο αν και στις φιλοδοξίες του συγκρατημένο και μικρό, εν τέλει αποδεικνύεται συναρπαστικό κι αποτελεσματικό.

Πατέρας στα χωρίσματα με τη γυναίκα του, αφηγείται στη μικρή κόρη του την ιστορία της ζωής του και πώς έφτασε στο διαζύγιο με τη μητέρα της.Και το κάνει σε άψογο χολιγουντιανό στιλ κομπλέ με τηλεοπτικίζουσα εικονογράφηση, συμπυκνώνοντας τρεις ρομεντί παύλα ντραμεντί σε ένα χορταστικό για τα μέτρα του πακέτο, που σερβίρει όσα γράφει το αναμενόμενο μενού, παρ' ότι τραβάει με την τανάλια του ρομαντικού ιδεαλιστή, απ' τη ρίζα τα δόντια που θα μπορούσε να δείξει τόσο στις γκόμενες που του ραγίζαν την καρδιά, όσο και στα επαγγελματικά ανέκδοτα του πολιτικού εικονοπλάστη που είναι ο πατέρας. Σερί ατολμίας, που ολοκληρώνεται φυσικά στο faux κρεσέντο αγωνίας για ενδεχόμενη ανατροπή και βέβαια στο άκρως συγκινητικό, γλυκανάλατο φινάλε που ακολουθεί.

Μικροσκοπικοί εξωγήινοι φτάνουν στη Γη μέσα σε ανθρωποειδές Εντι-Μερφι-ειδές αστρόπλοιο για να της κλέψουν τους ωκεανούς, αλλά τους κλέβουμε την καρδιά.Έχοντας αφήσει πίσω του με τσαντίλα την υποψηφιότητα για Όσκαρ, που μοιάζει ανάμνηση χαμένη σε κακό hangover πια, και περιορίζοντας τον εαυτό του σε δυο μονάχα ρόλους αυτή τη φορά, ο Eddie Murphy αφήνει το απλά κρύο και γκαφατζίδικο χιούμορ της νέας του ταινίας (που είναι σημαντική βελτίωση απ' το προσβλητικό χοντροσκατόγουστο της προηγούμενης, πάλι με τον Brian Robbins στη σκηνοθεσία), να τον παρασύρει μαζί του στο βούρκο της ανοησίας του, κρύβοντας ερμηνευτικές μανούρες και μουτο-ικανότητες, που θα μπορούσαν να κρατήσουν μια κάποια λάμψη, ενταγμένες σε ένα πιο φιλότιμο πακέτο. Χωρίς καμιά προσπάθεια για απομάκρυνση απ' τις αυτοματοποιημένες πλοκές που θα αγοράζουν στο Hollywood από μηχανήματα στις στάσεις λεωφορείων μάλλον, το Meet Dave (2008) δεν χάνει στιγμή απ' τα μάτια του το one-joke θέμα του, και αγκομαχάει μέχρι το τέλος να σου αναμασήσει αυτά τα μικρά παράξενα πράγματα που μας κάνουν ανθρώπους κι ένας εξωγήινος θα έβρισκε παρανοϊκά, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο πέρα απ' το ότι θα ήταν εξωγήινος σε κωμωδία και θα έπρεπε να τα βρει παρανοϊκά, για να μπορέσει ως το τέλος να τα εκτιμήσει και να μας αγαπήσει. Θα είχε ενδιαφέρον βέβαια, να τον βάζαμε να δει και τον Norbit (2007), να δούμε αν θα μας επιζήσει, ή θα φωνάξει τον Klaatu να μας τακτοποιήσει.

Χωρίς τον Ημίαιμο Πρίγκηπα κυκλοφορεί από τα ξημερώματα χτες το ημίαιμο τρέιλέρ του αλλά παραμένει από τα καλύτερα στη σειρά των μεταφορών των βιβλίων του Χάρι Πότερ που φτάνει τον Νοέμβριο στον 6ο σταθμό της, έχοντας μπροστά άλλους δυο.

Το βιβλίο ήταν έτσι κι αλλιώς αφιερωμένο στο παρελθόν του Voldemort, με τις περιφερειακές ιστορίες, σαν.. αυτή του τίτλου, να αποτελούν απαραίτητα διαλείμματα στις αναπολήσεις πάνω από μια κιβωτό στοχασμών (pensieve), και η ταινία κουβαλάει ένα φορτίο παραπάνω στη προετοιμασία (σου) για την τελική αναμέτρηση, τους Κλήρους του Θανάτου που έχουν ήδη κυκλοφορήσει κάνοντας την κατάληξη πιο πασίγνωστη και από αυτή της πολιορκίας της Τροίας. Έτσι, λογικά, η Warner προσπαθεί να διαφοροποιήσει όσο γίνεται τη μεταφορά, χωρίς να διακινδυνεύει να εξοργίσει τις ορδές των φαν φυσικά. Και παρόλη τη μυστικοπάθεια (μέρος της οποίας κατέρρευσε με το τίζερ και τα set visits που πήραν το ελεύθερο να εμφανιστούν σε όλα τα fan sites), είναι ήδη γνωστό ότι προστέθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία των μεταφορών, μια νέα "καίρια" σκηνή (που δεν υπάρχει στο βιβλίο), ενώ οι φήμες λένε ότι έχει αφαιρεθεί και η κηδεία του τέλους. Ο David Yates, που θα σκηνοθετεί και πάλι, ξεκίνησε και κάτι μπουρδουκλώματα για υπερισχύουσα "ρομαντική αίσθηση", την οποία ανέφεραν και.. ενδιαφερόμενα μέλη του καστ και επιβεβαιώνει κατά κάποιο τρόπο και η παρουσία του Bruno "Amélie" Delbonnel στη διεύθυνση φωτογραφίας. Παρουσία που δεν έβλαψε καθόλου, όπως βλέπεις, την υποχρεωτικά ένα τι παραπάνω σκοτεινότητα του φιλμ, η σταδιακή κορύφωση της οποίας από επεισόδιο σε επεισόδιο έχει κάνει τις γιαγιάδες να αναρωτιούνται πόσο κατάλληλος για παιδιά είναι πια ο Χάρης.

Η παραγωγή πάντως απέφυγε αισθητά να συνδεθεί τόσο με Σκοτεινούς Ιππότες όσο και με γιγαντιαίες συνάξεις για geeks (κάτι που δεν έκανε η νιοστή, και πιο φτηνιάρικη, φιλόδοξη να τη διαδεχτεί στις προτιμήσεις των teens, αυτή του Twilight (2008)), και το βίντεο κυκλοφόρησε χαρακτηριστικά μετά τη Comicon για να παίξει πριν τη τρίτη Μουμιοταινία. Τον σατανικό Tom Riddle παίζει ο Hero Fiennes-Tiffin, ανιψιός του Ralph "Lord Voldemort" Fiennes που δε συμμετέχει στο καστ αυτή τη φορά, αντίθετα με ότι μπορεί να σε κάνουν να πιστέψεις οι φλασιές στις εικόνες.

Πέντε (5) ταινίες από την Αμερική, τέσσερις (4) από την Ιταλία, τρεις (3) από Γαλλία και Ιαπωνία έχουν τη μερίδα του λέοντος στο διαγωνιστικό της 65ης Μόστρα που ανακοινώθηκε χτες και κουβαλάει έναν αέρα ανεξαρτησίας και ανανέωσης, ταιριαστό τόσο με την αυξημένη ελευθερία επιλογών του διευθυντή του αρχαιότερου φεστιβάλ του πλανήτη, Marco Müller, μετά την σπάνια στα χρονικά επανεκλογή του στις αρχές της χρονιάς, όσο και με την ανακατασκευή του Παλατιού του που θα διαρκέσει μέχρι το 2011.

Ο αέρας δεν ξεκινάει βέβαια από το Lido αλλά από την απεργία των Αμερικάνων σεναριογράφων που πήγε πίσω τη χειμωνιάτικη σοδειά, θολώνοντας και την οσκαρική τα τελευταία χρόνια λάμψη της διοργάνωσης, με ταινίες σα το Milk του Gus Van Sant, το Revolutionary Road του Sam Mendes και τη μεταφορά του The Road του Cormac McCarthy να αποφεύγουν όλα τα φθινοπωρινά φεστιβάλ. Ακόμα και το San Sebastian κατάφερε να κλέψει τη σχεδόν σίγουρη Genova του Michael Winterbottom, το Toronto τσίμπησε μάλλον αποπετάματα του Müller σα το Miracle at St. Anna, οι Κάνες είχαν προτιμηθεί από μισοτελειωμένους (όπως θες διάβασέ το αυτό) σα τον Che του Steven Soderbergh, κάτι Αυστραλίες που έρχονταν πιθανά ξανασκέφτηκαν την υποδοχή που θα 'βρισκαν, κι έτσι έγινε ξαφνικά headliner ο Mickey Rourke στον Wrestler του Darren Aronofsky που κανένας δεν ήξερε (συμπεριλαμβανομένου και του σκηνοθέτη ίσως) ότι είχε ολοκληρωθεί. Πιο χαρακτηριστικά, ο Müller εγκατέλειψε τη πολιτική να δέχεται μόνο συμμετοχές - παγκόσμιες πρεμιέρες, για να προσθέσει τη καινούρια δουλειά του μονίμως σε σύνταξη και απευθυνόμενου σε όλο και μικρότερες ηλικίες Hayao Miyazaki, και ακόμα ένα κινούμενο που έχει ήδη ανοίξει στην Ιαπωνία για να προλάβει τα σχολεία (και έχει προφανώς επίσης πιο ελεγμένη ποιότητα), από τον Mamoru Oshii.

Στο διαγωνιστικό ξεχωρίζουν αβίαστα, επιπλέον, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Guillermo Arriaga μετά και τον πλακωμό του με τον Iñárritu και το πιο φευγάτο στον νέο αιώνα και γυρισμένο στην Ιαπωνία project του Barbet Schroeder, ενώ επιστρέφουν αρκετοί τακτικοί, ξεχασμένοι, σχεδόν γραφικοί ή όλα μαζί σα τον Jonathan Demme, την Kathryn Bigelow και τον Takeshi Kitano. Στην μεγάλη επιτροπή ξεχωρίζει αβίαστα η μαλλούρα του Wim Wenders στη θέση του προέδρου, στα επίσημα εκτός ξεχωρίζουν αβίαστα το Burn After Reading που θα ανοίξει το φεστιβάλ και το Encarnação do Demônio που θα το πνίξει στο αίμα, γενικά ξεχωρίζει το αφιέρωμα στη "χρυσή εποχή" του ιταλικού κινηματογράφου εμπνευσμένο προφανώς από τα βραβεία στις φετινές Κάνες (και τις θριαμβολογίες για μίνι-νέα), πάντα ξεχωρίζει ο Tinto Brass που θα διαλέξει φέτος τον παραλήπτη του Κουνιστού Λιονταριού.